2 Coríntios 7
Lumun (LMD) vs VC
1 Opuruko pingon, inakka oron thonu thonekket lon cik noKapik enthi ton othikkie ka konnon ana kanang konnon koꞌrillir nolon appik ilokithak, ton oka thupupure kirrkkir ana ona nꞌre noKapik.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Nokkinthet nïn kaꞌran nomïkït mon. Onïn thakorronno okkinthet opilin lon lꞌrek moloko ana onïn thakorrnno opaꞌre opilin cik nothoccokot lon nocïkït thung ana manna onïn thakorronno onekot opilin aꞌrupu ngkarra.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Mpakanniꞌre elli othakka itti anorukwet non llon lꞌrek, anaruk ammakka mpiꞌrethenon itti onon thaik nomïkït mïn ana oron thakkoik ana manna ille oron aththut.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Mponekkethe cïkït nanon ana mpipot ka thoura onon ngngin. Mpopirat noka nanon akka onon therekethin, ilon lïn appik ilokithak thopira noka thin thomma ocoꞌro.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Manakka onïn thaat noththok poMakthonia ka kïn engki kakorronno apikot aththik anaruk onïn thokat thommiettat llon loppot ilokithak. Ngkwaccïkot aul othatto thapat ana nꞌre ianïn.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Anaruk Kapik ikapiet ul cik irrot mïkït nti ikarak kapiethenïn mïkït cik nthao thoThiththoc
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 ana okorronno oka nthao thung tulluk anaruk nthapiet cik ithanon thapiethok cik. Kwiꞌrethenïn itti onon thongothe itti nthiman ana thiak thon ana thokuccekot cik itti nthaꞌrettinin othakka itti athopira noka thin oka thrïk kirrkkir.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Antoka manna itti kaꞌramacak ika mpothïothe kuethenon ka cik anaruk mpella kït ken. Antoka manna itti mpella kït anaruk mpakathe itti kuet non ka cik papotteik.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Ana icci mpopirat noka annoka itti akka mpuethenon ka cik anaruk akka onon thuat ka ana thua ka thon thokorronnot non annopaꞌrine lon cik ilokithak. Akka onon thokat thuaka ammakka Kapik konekketheik ana ittina onïn thakinniekat non ka kongo.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Thoccokot thiak ithao noKapik thaprttaroik nti ilon ilokithak ana thanarne thoꞌrettat anaruk thoccokot thiak thonocapu thanarene thio.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Nantokatha tat akka thuaka ithaat noKapik thokkothe ianon, thokorronnot non annokkot lon ïcarïcat ana thongat itti nthakkot lon kicce ana nthokenet itti onon thella lon ilokithak ana thokuccekot cik ana thokwancot lon ilanon thongothe, ana onon thokenet itti onon thongothe itti lon lakkattat ella thokwiettat. Ana ilon appik onon thokenet itti onon thella lon lokithak ilon elli appik.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Ittina mpantoka manna itti mpokurrinet non atham, mpakorronno okurrine okkwi ipokkothe lon lokithak ana manna mpakorronno okurrine okkwi ipettathe lon moloko anaruk othakka itti anokene itti onon tharat tokït koKapik ana itti onon nthokkinthet nïn lon iloporot tat.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Ilon elli appik oron thopoꞌriettat than.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Mpipothenon ka thoura ngngin tokït kung ana onon thakorronno othien cik. Anaruk ammakka lon ilanïn therntet appik lokat ïcat, ittina thipot ka thoura thïn onon ngngin tokït koThiththoc thaik ïcat cakuruk.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ana thongat thung tharttakot nan, amma akwokwarttikot akka onon thokat annoccïkot lon lung appik ana tat akka onon thikkierok cik nthothianok cik.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Mpopirat noka akka mponekkethe cïkït cin nanon kirrkkir llon appik.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.