2 Coríntios 7
Lumun (LMD) vs ARIB
1 Opuruko pingon, inakka oron thonu thonekket lon cik noKapik enthi ton othikkie ka konnon ana kanang konnon koꞌrillir nolon appik ilokithak, ton oka thupupure kirrkkir ana ona nꞌre noKapik.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Nokkinthet nïn kaꞌran nomïkït mon. Onïn thakorronno okkinthet opilin lon lꞌrek moloko ana onïn thakorrnno opaꞌre opilin cik nothoccokot lon nocïkït thung ana manna onïn thakorronno onekot opilin aꞌrupu ngkarra.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Mpakanniꞌre elli othakka itti anorukwet non llon lꞌrek, anaruk ammakka mpiꞌrethenon itti onon thaik nomïkït mïn ana oron thakkoik ana manna ille oron aththut.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Mponekkethe cïkït nanon ana mpipot ka thoura onon ngngin. Mpopirat noka nanon akka onon therekethin, ilon lïn appik ilokithak thopira noka thin thomma ocoꞌro.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Manakka onïn thaat noththok poMakthonia ka kïn engki kakorronno apikot aththik anaruk onïn thokat thommiettat llon loppot ilokithak. Ngkwaccïkot aul othatto thapat ana nꞌre ianïn.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Anaruk Kapik ikapiet ul cik irrot mïkït nti ikarak kapiethenïn mïkït cik nthao thoThiththoc
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 ana okorronno oka nthao thung tulluk anaruk nthapiet cik ithanon thapiethok cik. Kwiꞌrethenïn itti onon thongothe itti nthiman ana thiak thon ana thokuccekot cik itti nthaꞌrettinin othakka itti athopira noka thin oka thrïk kirrkkir.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Antoka manna itti kaꞌramacak ika mpothïothe kuethenon ka cik anaruk mpella kït ken. Antoka manna itti mpella kït anaruk mpakathe itti kuet non ka cik papotteik.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Ana icci mpopirat noka annoka itti akka mpuethenon ka cik anaruk akka onon thuat ka ana thua ka thon thokorronnot non annopaꞌrine lon cik ilokithak. Akka onon thokat thuaka ammakka Kapik konekketheik ana ittina onïn thakinniekat non ka kongo.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Thoccokot thiak ithao noKapik thaprttaroik nti ilon ilokithak ana thanarne thoꞌrettat anaruk thoccokot thiak thonocapu thanarene thio.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Nantokatha tat akka thuaka ithaat noKapik thokkothe ianon, thokorronnot non annokkot lon ïcarïcat ana thongat itti nthakkot lon kicce ana nthokenet itti onon thella lon ilokithak ana thokuccekot cik ana thokwancot lon ilanon thongothe, ana onon thokenet itti onon thongothe itti lon lakkattat ella thokwiettat. Ana ilon appik onon thokenet itti onon thella lon lokithak ilon elli appik.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Ittina mpantoka manna itti mpokurrinet non atham, mpakorronno okurrine okkwi ipokkothe lon lokithak ana manna mpakorronno okurrine okkwi ipettathe lon moloko anaruk othakka itti anokene itti onon tharat tokït koKapik ana itti onon nthokkinthet nïn lon iloporot tat.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Ilon elli appik oron thopoꞌriettat than.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Mpipothenon ka thoura ngngin tokït kung ana onon thakorronno othien cik. Anaruk ammakka lon ilanïn therntet appik lokat ïcat, ittina thipot ka thoura thïn onon ngngin tokït koThiththoc thaik ïcat cakuruk.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Ana thongat thung tharttakot nan, amma akwokwarttikot akka onon thokat annoccïkot lon lung appik ana tat akka onon thikkierok cik nthothianok cik.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Mpopirat noka akka mponekkethe cïkït cin nanon kirrkkir llon appik.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.