Gênesis 42
Rote Lole Alkitab (LLG) vs BKJ
1 Faik ndia, Ama Yakob namanene hataholi la lae, hambu hade nai Masir, boe ma ana kokolak no ana nala nae, “Ana nggala ei! Hatina de kada ei manggua nadok leoiak!
1 Ora, quando Jacó viu que havia trigo no Egito, Jacó disse a seus filhos: Por que ficais olhando uns para os outros?
2 Au amanene so, lae, hambu nanaꞌak nai Masir. De malolenak ei miu hasa nai ele dei, fo boso ata mate to ndoes.”
2 E ele disse: Eis que eu ouvi que há trigo no Egito; descei para lá e comprai para nós dali, para que vivamos, e não morramos.
3 Basa boe ma, Yusuf kaꞌa kasanahulu nala, lahehele fo sangga leu hasa nanaꞌak nai Masir.
3 E os dez irmãos de José desceram para comprar trigo no Egito.
4 Tehuu Yakob taa nau mboꞌi sala loo Yusuf fadin mulianan, Benyamin, neu noꞌu no sala. Huu ana duduꞌa nae, “Boso losak kakanak ndia hambu soe bali!”
4 Mas a Benjamim, irmão de José, Jacó não enviou com seus irmãos, pois ele disse: Para que porventura não lhe aconteça alguma desgraça.
5 Huu hataholi la sudi lai bee, lamanene so boe, lae, hambu nanaꞌak nai Masir. Huu ndia de hataholi noꞌu kala leu hasa lai ele. Fai ndoen ndia losa nai dae Kanaꞌan so boe. Boe ma Yakob ana nala, leu hasa nai ele.
5 E os filhos de Israel vieram comprar trigo entre os que vieram, porque a fome estava na terra de Canaã.
6 Faik ndia, Yusuf dadik mane Masir lima konan so. Mete ma hataholi la leme sudi bee mai, fo ala sangga hasa hade, na, Yusuf seꞌo neu sala. Huu ndia, de faik fo kaꞌa nala losa, boe ma ala leu sendek lunggulangga nala, fo, fee hadak neu ndia, losa mata nala, deta dae.
6 E José era o governador da terra, e era ele que vendia a todas as pessoas da terra; e os irmãos de José vieram, e se curvaram diante dele com sua face em terra.
7 — ausente —
7 E José viu seus irmãos, e ele os reconheceu, mas se fez de estranho para eles, e falou asperamente com eles. E ele lhes disse: De onde vindes? E eles disseram: Da terra de Canaã para comprar alimento.
8 — ausente —
8 E José reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Boe ma Yusuf nasaneda ndia meꞌin makahulun ndia. De ana nakabibii kasa nae, “Au taa amahele! Neu ko ei basa nggei ia, mana memete-mamaku kala. Ei mai sangga bubuluk dae Masir buin, fo suek ei sambu masafali ai, hetu!”
9 E José lembrou-se dos sonhos que havia sonhado sobre eles, e lhes disse: Sois espiões. Viestes para ver a nudez da terra.
10 Tehuu lataa lae, “Taa, ama! Ai ia, kada Ama ata mala. Tebe-tebe kada ai mai hasa nanaꞌak.
10 E eles lhe disseram: Não, meu senhor, mas para comprar alimento vieram teus servos.
11 Ai basa nggai ia, ama esa. Ai taa mana memete-mamaku kala, ama! Ai hataholi neulauk.”
11 Somos todos filhos de um homem; somos homens verdadeiros; teus servos não são espiões.
12 Tehuu Yusuf boe kokolak natingga bali nae, “Heh! Masapepekok! Boso pepeko au! Memak ei ia tetebes mana memete-mamaku kala, maa. Neu ko ei mai fo sangga bubuluk nusak ia buin!”
12 E ele lhes disse: Não, mas para ver a nudez da terra é que viestes.
13 Boe ma ala sapa lae, “Taa, ama! Ai kada ama ata mala, fo mima Kanaꞌan mai. Ai tolanoo kala sanahulu dua, ma ama esa. Ai fadi mulianan, nahani no ama, ma esa bali, taa kana so.”
13 E eles disseram: Teus servos são doze irmãos, os filhos de um homem na terra de Canaã. E eis que o mais jovem está hoje com nosso pai, e um não está.
14 Boe ma Yusuf nataa nasafali, nae, ‘Taa! Tetebes hata fo au kokolak isinaak ndia so! Ei ia memak mana memete-mamaku kala.
14 E José lhes disse: Foi isso que eu vos falei, dizendo: Sois espiões.
15 Naa! Ei musi fee buti dei, fo au bubuluk ae, ei kokolam isinaak ndia, memak tetebes do taa. Au soo! Mete ma ei fadi mulianam ndia, taa neni ia mai, na, ei taa bole laꞌo ela nusak ia!
15 Por isto sereis provados: Pela vida de Faraó não saireis daqui, a não ser que vosso irmão mais jovem venha para cá.
16 De, ei hele mala hataholi esa fo neu nala ei fadi mulianam ndia, neni ia mai. Feꞌe kala, au kena sala. Au nau ita ei kokolam ndia tetebes do taa. Mete ma taa, na, ei ia memak mana memete-mamaku kala.”
16 Enviai um de vós, e que ele traga vosso irmão, e vós sereis mantidos na prisão, para que vossas palavras sejam provadas, se há alguma verdade em vós. Ou senão pela vida de Faraó, verdadeiramente sois espiões.
17 Boe ma, Yusuf nadenu kena sala, faik telu leu bui dale.
17 E ele os colocou todos juntos na prisão por três dias.
18 Neu faik katelun, boe ma Yusuf kokolak no sala leme bui dale, nae, “Au ia, hataholi esa, mana bii Manetualain. Ma au tungga Ndia hihiin-nanaun taa-taa. De, suek ei bisa masoda, na, au sangga mboꞌi ei, tehuu no heheluk esa.
18 E José lhes disse no terceiro dia: Fazei isto, e vivei, pois eu temo a Deus:
19 Mete ma ei kokolak ndoos, na, ei musi matudu buti neu au. Ndia dalan leoiak: au kena hataholi esa nai bui dale. Feꞌe kala, fali fo mini nanaꞌak fee ei bobonggi nala. Huu ala lahani ei fali mini nanaꞌak.
19 Se sois homens verdadeiros, deixai que um de vossos irmãos fique preso na casa de vossa prisão. Ide vós, levai trigo para a fome de suas casas,
20 Boe ma, ei mia ei fadim ndia mai, fo ana dadik buti nae, ei ia hataholi ndoos, fo suek boso au huku isa ei.” Ala lamanene leondia, boe ma lakaheik.
20 mas trazei-me vosso irmão mais jovem. Assim, vossas palavras serão verificadas, e vós não morrereis. E assim eles fizeram.
21 Boe ma, ala kokolak esa no esa lae, “Naa! Hatematak ia, bei fo ita laꞌe babalak neme fain ita sala-singgo nala mai, fo, ndia ita tao ita fadin ndia. Ita tita ndia doidosi nalan seli, losa ndia noke tulu-falik, tehuu ita taa mbali sana. Huu ndia, de hatematak ia, ita doidoso leoiak.”
21 E eles disseram uns aos outros: Somos realmente culpados a respeito do nosso irmão, quando vimos a angústia da sua alma, quando nos implorou, e não o escutamos; por isso veio essa desgraça sobre nós.
22 Ruben nasaneneꞌda kasa, nae, “Wei! Fadi nggalei! Makahulun au kaꞌi ei so, fo boso tao hata-hata neu kakanak ndia, hetu! Tehuu ei taa mbali au kokolang ndia. Huu ndia, de, hatematak ia, ita lemba tala Yusuf daan leo, maa.”
22 E Rúben lhes respondeu, dizendo: Não vos falei, dizendo: Não pequeis contra o menino, e vós não ouvistes? Por isso, eis que o seu sangue também é requerido.
23 Ala lakokola leondia, tehuu tala bubuluk lae, Yusuf ana bubuluk sila dedeꞌan boe. Huu, leꞌdoeik Yusuf kokolak no sala nenik dedeꞌa Masir, fo basa na, mana kokola, ana saluan neni dedeꞌa Ibrani neu.
23 E eles não sabiam que José os entendia, pois ele falava com eles por meio de um intérprete.
24 Yusuf namanene ala kokolak leondia, boe ma ana foꞌa laꞌo ela sala, de mesa kana neu namatani nai mamana feꞌek. Ana namatani nateꞌe, boe ma ana fali neu sala, de ana nadenu hataholi ala mbaꞌa lala Simeon neu sila tolanoo nala matan.
24 E ele se afastou deles, e chorou, e voltou a eles novamente, e falou com eles, e tomou deles Simeão, e o amarrou diante dos seus olhos.
25 Basa ndia, boe ma Yusuf palenda ndia pegawe nala, fo ladai hade neu kaꞌa nala karo nala, ma ladai falik esa-esako doin neu karo nala bafan. Ndia boe oo nadenu fee sala lepa-nggee. Boe ma, pegawe la sila, ala tao tungga Yusuf palendan.
25 Então José ordenou que enchessem de trigo seus sacos, e que devolvessem a cada homem seu dinheiro, a cada um em seu saco, e que lhes dessem provisão para o caminho. E assim lhes fizeram.
26 Basa ndia, boe ma Yusuf kaꞌa nala, fua karon haꞌde la sila, leu sila banda keledei nala. Boe ma, ala laꞌo.
26 E eles carregaram os seus jumentos com trigo, e partiram dali.
27 Leu dala laladak boe ma, ala hahae. De, esa neme sila mai sefi heni tali karon, fo sangga ana fee ndia banda keledein naꞌa. Tehuu, ana nita ndia doin nai hade lain.
27 E quando um deles abriu o seu saco para dar forragem ao seu jumento na hospedaria, ele viu o seu dinheiro, pois eis que estava na boca do seu saco.
28 Ana nggengge nalan seli, de nanggou kaꞌa nala nae, “Awii! Ei mai mita ia dei! Te ita soe ia so, maa! Ala fee falik au doing nai au karong dale.”
28 E ele disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi devolvido, e eis que está no meu saco. E o coração deles desfaleceu, e eles ficaram temerosos, dizendo uns aos outros: O que é isto que Deus nos fez?
29 Boe ma, ala laꞌo lakandoo. Losa Kanaꞌan, boe ma ala tui aman, basa hata ana laꞌe neu sala.
29 E eles vieram a Jacó, seu pai, à terra de Canaã, e lhe contaram tudo que lhes acontecera, dizendo:
30 Ala lafada lae, “Ama aa! Mane Masir lima konan ndia, ana seli maa. Ndia kokolan, taa no hadak nalan seli. Ana nae ai ia, miu memete-mamakuk ndia nusan.”
30 O homem, que é o senhor da terra, falou asperamente conosco, e nos tomou por espiões da terra.
31 Tehuu ai mataa mae, ‘Taa! Ai ia kada hataholi ndoos, fo, taa mana memete-mamakuk.
31 E lhe dissemos: Somos homens verdadeiros, não somos espiões;
32 Ai hataholi neulauk. Ai basa nggai tolanook sanahulu dua, fo, ama esa. Kaꞌda esa maten so, ma mulianak nahani no ama nai Kanaꞌan.’
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um não está, e o mais jovem está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Boe ma, Ama ndia, nae, ‘Au sangga soba sudik, ei ia hataholi ndoos do taa! Ei esa musi mahani ia. Feꞌe kala fali leni fee bobonggi nala hade, fo suek boso ala mate lo ndoes.
33 E o homem, senhor da terra, nos disse: Por isto eu saberei que sois homens verdadeiros: Deixai um de vossos irmãos aqui comigo, e levai alimento para a fome de vossas famílias, e parti.
34 Ei Musi mia ei fadim, mai dei. No leondiak, bei fo au bubuluk ei ia taa mana memete-mamaku kala, tehuu memak ei hataholi ndoos. Boe ma, au bisa mboꞌi ei tolanoom fo au kenak ndia so. Ma au mboꞌi ei, sudi mini bee miu, nai nusak ia.”
34 Trazei-me vosso irmão mais jovem. Então eu saberei que não sois espiões, mas que sois homens verdadeiros. Assim eu vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Tui basa boe ma, ala mulai ofe sila karo nala isi nala. Nggengge neuk ala lita esa-esako doin, bei nai karon dale. Yakob no basa ndia ana nala lita leondia, boe ma ala bii lalan seli.
35 E aconteceu que, quando eles esvaziaram seus sacos, eis que cada homem tinha o seu pacote de dinheiro no seu saco; e quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, ficaram temerosos.
36 Basa ndia, boe ma Yakob kokolak no sala nae, “Ei ia, tao mamopo au ana nggala. Yusuf taa kana so bali, ma Simeon leondiak boe. Hatematak ia boe oo, ei sangga mia Benyamin bali? Ei ia, tebe-tebe sangga kada tao doidoso au!”
36 E Jacó, seu pai, disse-lhes: Vós me privastes de meus filhos: José não está, e Simeão não está, e ainda quereis tomar Benjamim. Todas estas coisas estão contra mim.
37 Boe ma Ruben kokolak no aman, nae, “Ama aa! Fee Benyamin neu au leo. Au ndia tanggon natataan. Au helu, dei fo au ua fali kana neu Ama. Tehuu mete ma taa, na, ela Ama ana tao nisa au ana touana nggala dua sala.”
37 E Rúben falou com seu pai, dizendo: Mata meus dois filhos, se eu não o trouxer a ti. Entrega-o em minha mão, e eu o trarei para ti novamente.
38 Tehuu Yakob kokolak bala nae, “Taa bisa! Ei taa bole mia Benyamin. Huu kaꞌan Yusuf, maten so. Hatematak ia, ela kada ndia mesa kana so. Mete ma ana hambu soe nai dala lalaꞌdak, na, ei boe tao tamba makatotoꞌak au, losa au loe au late daeng dale uu.”
38 E ele disse: Meu filho não descerá convosco, pois seu irmão está morto, e ele foi deixado só. Se alguma desgraça cair sobre ele no caminho em que fordes, então, com tristeza, levareis meus cabelos grisalhos à sepultura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.