Gênesis 42
Rote Lole Alkitab (LLG) vs ARIB
1 Faik ndia, Ama Yakob namanene hataholi la lae, hambu hade nai Masir, boe ma ana kokolak no ana nala nae, “Ana nggala ei! Hatina de kada ei manggua nadok leoiak!
1 Ora, Jacó soube que havia trigo no Egito, e disse a seus filhos: Por que estais olhando uns para os outros?
2 Au amanene so, lae, hambu nanaꞌak nai Masir. De malolenak ei miu hasa nai ele dei, fo boso ata mate to ndoes.”
2 Disse mais: Tenho ouvido que há trigo no Egito; descei até lá, e de lá comprai-o para nós, a fim de que vivamos e não morramos.
3 Basa boe ma, Yusuf kaꞌa kasanahulu nala, lahehele fo sangga leu hasa nanaꞌak nai Masir.
3 Então desceram os dez irmãos de José, para comprarem trigo no Egito.
4 Tehuu Yakob taa nau mboꞌi sala loo Yusuf fadin mulianan, Benyamin, neu noꞌu no sala. Huu ana duduꞌa nae, “Boso losak kakanak ndia hambu soe bali!”
4 Mas a Benjamim, irmão de José, não enviou Jacó com os seus irmãos, pois disse: Para que, porventura, não lhe suceda algum desastre.
5 Huu hataholi la sudi lai bee, lamanene so boe, lae, hambu nanaꞌak nai Masir. Huu ndia de hataholi noꞌu kala leu hasa lai ele. Fai ndoen ndia losa nai dae Kanaꞌan so boe. Boe ma Yakob ana nala, leu hasa nai ele.
5 Assim entre os que iam lá, foram os filhos de Israel para comprar, porque havia fome na terra de Canaã.
6 Faik ndia, Yusuf dadik mane Masir lima konan so. Mete ma hataholi la leme sudi bee mai, fo ala sangga hasa hade, na, Yusuf seꞌo neu sala. Huu ndia, de faik fo kaꞌa nala losa, boe ma ala leu sendek lunggulangga nala, fo, fee hadak neu ndia, losa mata nala, deta dae.
6 José era o governador da terra; era ele quem vendia a todo o povo da terra; e vindo os irmãos de José, prostraram-se diante dele com o rosto em terra.
7 — ausente —
7 José, vendo seus irmãos, reconheceu-os; mas portou-se como estranho para com eles, falou-lhes asperamente e perguntou-lhes: Donde vindes? Responderam eles: Da terra de Canaã, para comprarmos mantimento.
8 — ausente —
8 José, pois, reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Boe ma Yusuf nasaneda ndia meꞌin makahulun ndia. De ana nakabibii kasa nae, “Au taa amahele! Neu ko ei basa nggei ia, mana memete-mamaku kala. Ei mai sangga bubuluk dae Masir buin, fo suek ei sambu masafali ai, hetu!”
9 Lembrou-se então José dos sonhos que tivera a respeito deles, e disse-lhes: Vós sois espias, e viestes para ver a nudez da terra.
10 Tehuu lataa lae, “Taa, ama! Ai ia, kada Ama ata mala. Tebe-tebe kada ai mai hasa nanaꞌak.
10 Responderam-lhe eles: Não, senhor meu; mas teus servos vieram comprar mantimento.
11 Ai basa nggai ia, ama esa. Ai taa mana memete-mamaku kala, ama! Ai hataholi neulauk.”
11 Nós somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens de retidão; os teus servos não são espias.
12 Tehuu Yusuf boe kokolak natingga bali nae, “Heh! Masapepekok! Boso pepeko au! Memak ei ia tetebes mana memete-mamaku kala, maa. Neu ko ei mai fo sangga bubuluk nusak ia buin!”
12 Replicou-lhes: Não; antes viestes para ver a nudez da terra.
13 Boe ma ala sapa lae, “Taa, ama! Ai kada ama ata mala, fo mima Kanaꞌan mai. Ai tolanoo kala sanahulu dua, ma ama esa. Ai fadi mulianan, nahani no ama, ma esa bali, taa kana so.”
13 Mas eles disseram: Nós, teus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem da terra de Canaã; o mais novo está hoje com nosso pai, e outro já não existe.
14 Boe ma Yusuf nataa nasafali, nae, ‘Taa! Tetebes hata fo au kokolak isinaak ndia so! Ei ia memak mana memete-mamaku kala.
14 Respondeu-lhe José: É assim como vos disse; sois espias.
15 Naa! Ei musi fee buti dei, fo au bubuluk ae, ei kokolam isinaak ndia, memak tetebes do taa. Au soo! Mete ma ei fadi mulianam ndia, taa neni ia mai, na, ei taa bole laꞌo ela nusak ia!
15 Nisto sereis provados: Pela vida de Faraó, não saireis daqui, a menos que venha para cá vosso irmão mais novo.
16 De, ei hele mala hataholi esa fo neu nala ei fadi mulianam ndia, neni ia mai. Feꞌe kala, au kena sala. Au nau ita ei kokolam ndia tetebes do taa. Mete ma taa, na, ei ia memak mana memete-mamaku kala.”
16 Enviai um dentre vós, que traga vosso irmão, mas vós ficareis presos, a fim de serem provadas as vossas palavras, se há verdade convosco; e se não, pela vida de Faraó, vós sois espias.
17 Boe ma, Yusuf nadenu kena sala, faik telu leu bui dale.
17 E meteu-os juntos na prisão por três dias.
18 Neu faik katelun, boe ma Yusuf kokolak no sala leme bui dale, nae, “Au ia, hataholi esa, mana bii Manetualain. Ma au tungga Ndia hihiin-nanaun taa-taa. De, suek ei bisa masoda, na, au sangga mboꞌi ei, tehuu no heheluk esa.
18 Ao terceiro dia disse-lhes José: Fazei isso, e vivereis; porque eu temo a Deus.
19 Mete ma ei kokolak ndoos, na, ei musi matudu buti neu au. Ndia dalan leoiak: au kena hataholi esa nai bui dale. Feꞌe kala, fali fo mini nanaꞌak fee ei bobonggi nala. Huu ala lahani ei fali mini nanaꞌak.
19 Se sois homens de retidão, que fique um dos irmãos preso na casa da vossa prisão; mas ide vós, levai trigo para a fome de vossas casas,
20 Boe ma, ei mia ei fadim ndia mai, fo ana dadik buti nae, ei ia hataholi ndoos, fo suek boso au huku isa ei.” Ala lamanene leondia, boe ma lakaheik.
20 e trazei-me o vosso irmão mais novo; assim serão verificadas vossas palavras, e não morrereis. E eles assim fizeram.
21 Boe ma, ala kokolak esa no esa lae, “Naa! Hatematak ia, bei fo ita laꞌe babalak neme fain ita sala-singgo nala mai, fo, ndia ita tao ita fadin ndia. Ita tita ndia doidosi nalan seli, losa ndia noke tulu-falik, tehuu ita taa mbali sana. Huu ndia, de hatematak ia, ita doidoso leoiak.”
21 Então disseram uns aos outros: Nós, na verdade, somos culpados no tocante a nosso irmão, porquanto vimos a angústia da sua alma, quando nos rogava, e não o quisemos atender; é por isso que vem sobre nós esta angústia.
22 Ruben nasaneneꞌda kasa, nae, “Wei! Fadi nggalei! Makahulun au kaꞌi ei so, fo boso tao hata-hata neu kakanak ndia, hetu! Tehuu ei taa mbali au kokolang ndia. Huu ndia, de, hatematak ia, ita lemba tala Yusuf daan leo, maa.”
22 Respondeu-lhes Rúben: Não vos dizia eu: Não pequeis contra o menino; Mas não quisestes ouvir; por isso agora é requerido de nós o seu sangue.
23 Ala lakokola leondia, tehuu tala bubuluk lae, Yusuf ana bubuluk sila dedeꞌan boe. Huu, leꞌdoeik Yusuf kokolak no sala nenik dedeꞌa Masir, fo basa na, mana kokola, ana saluan neni dedeꞌa Ibrani neu.
23 E eles não sabiam que José os entendia, porque havia intérprete entre eles.
24 Yusuf namanene ala kokolak leondia, boe ma ana foꞌa laꞌo ela sala, de mesa kana neu namatani nai mamana feꞌek. Ana namatani nateꞌe, boe ma ana fali neu sala, de ana nadenu hataholi ala mbaꞌa lala Simeon neu sila tolanoo nala matan.
24 Nisto José se retirou deles e chorou. Depois tornou a eles, falou-lhes, e tomou a Simeão dentre eles, e o amarrou perante os seus olhos.
25 Basa ndia, boe ma Yusuf palenda ndia pegawe nala, fo ladai hade neu kaꞌa nala karo nala, ma ladai falik esa-esako doin neu karo nala bafan. Ndia boe oo nadenu fee sala lepa-nggee. Boe ma, pegawe la sila, ala tao tungga Yusuf palendan.
25 Então ordenou José que lhes enchessem de trigo os sacos, que lhes restituíssem o dinheiro a cada um no seu saco, e lhes dessem provisões para o caminho. E assim lhes foi feito.
26 Basa ndia, boe ma Yusuf kaꞌa nala, fua karon haꞌde la sila, leu sila banda keledei nala. Boe ma, ala laꞌo.
26 Eles, pois, carregaram o trigo sobre os seus jumentos, e partiram dali.
27 Leu dala laladak boe ma, ala hahae. De, esa neme sila mai sefi heni tali karon, fo sangga ana fee ndia banda keledein naꞌa. Tehuu, ana nita ndia doin nai hade lain.
27 Quando um deles abriu o saco, para dar forragem ao seu jumento na estalagem, viu o seu dinheiro, pois estava na boca do saco.
28 Ana nggengge nalan seli, de nanggou kaꞌa nala nae, “Awii! Ei mai mita ia dei! Te ita soe ia so, maa! Ala fee falik au doing nai au karong dale.”
28 E disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi-me devolvido; ei-lo aqui no saco. Então lhes desfaleceu o coração e, tremendo, viravam-se uns para os outros, dizendo: Que é isto que Deus nos tem feito?
29 Boe ma, ala laꞌo lakandoo. Losa Kanaꞌan, boe ma ala tui aman, basa hata ana laꞌe neu sala.
29 Depois vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e contaram-lhe tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 Ala lafada lae, “Ama aa! Mane Masir lima konan ndia, ana seli maa. Ndia kokolan, taa no hadak nalan seli. Ana nae ai ia, miu memete-mamakuk ndia nusan.”
30 O homem, o senhor da terra, falou-nos asperamente, e tratou-nos como espias da terra;
31 Tehuu ai mataa mae, ‘Taa! Ai ia kada hataholi ndoos, fo, taa mana memete-mamakuk.
31 mas dissemos-lhe: Somos homens de retidão; não somos espias;
32 Ai hataholi neulauk. Ai basa nggai tolanook sanahulu dua, fo, ama esa. Kaꞌda esa maten so, ma mulianak nahani no ama nai Kanaꞌan.’
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um já não existe e o mais novo está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Boe ma, Ama ndia, nae, ‘Au sangga soba sudik, ei ia hataholi ndoos do taa! Ei esa musi mahani ia. Feꞌe kala fali leni fee bobonggi nala hade, fo suek boso ala mate lo ndoes.
33 Respondeu-nos o homem, o senhor da terra: Nisto conhecerei que vós sois homens de retidão: Deixai comigo um de vossos irmãos, levai trigo para a fome de vossas casas, e parti,
34 Ei Musi mia ei fadim, mai dei. No leondiak, bei fo au bubuluk ei ia taa mana memete-mamaku kala, tehuu memak ei hataholi ndoos. Boe ma, au bisa mboꞌi ei tolanoom fo au kenak ndia so. Ma au mboꞌi ei, sudi mini bee miu, nai nusak ia.”
34 e trazei-me vosso irmão mais novo; assim saberei que não sois espias, mas homens de retidão; então vos entregarei o vosso irmão e negociareis na terra.
35 Tui basa boe ma, ala mulai ofe sila karo nala isi nala. Nggengge neuk ala lita esa-esako doin, bei nai karon dale. Yakob no basa ndia ana nala lita leondia, boe ma ala bii lalan seli.
35 E aconteceu que, despejando eles os sacos, eis que o pacote de dinheiro de cada um estava no seu saco; quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, tiveram medo.
36 Basa ndia, boe ma Yakob kokolak no sala nae, “Ei ia, tao mamopo au ana nggala. Yusuf taa kana so bali, ma Simeon leondiak boe. Hatematak ia boe oo, ei sangga mia Benyamin bali? Ei ia, tebe-tebe sangga kada tao doidoso au!”
36 Então Jacó, seu pai, disse-lhes: Tendes-me desfilhado; José já não existe, e não existe Simeão, e haveis de levar Benjamim! Todas estas coisas vieram sobre mim.
37 Boe ma Ruben kokolak no aman, nae, “Ama aa! Fee Benyamin neu au leo. Au ndia tanggon natataan. Au helu, dei fo au ua fali kana neu Ama. Tehuu mete ma taa, na, ela Ama ana tao nisa au ana touana nggala dua sala.”
37 Mas Rúben falou a seu pai, dizendo: Mata os meus dois filhos, se eu to não tornar a trazer; entrega-o em minha mão, e to tornarei a trazer.
38 Tehuu Yakob kokolak bala nae, “Taa bisa! Ei taa bole mia Benyamin. Huu kaꞌan Yusuf, maten so. Hatematak ia, ela kada ndia mesa kana so. Mete ma ana hambu soe nai dala lalaꞌdak, na, ei boe tao tamba makatotoꞌak au, losa au loe au late daeng dale uu.”
38 Ele porém disse: Não descerá meu filho convosco; porquanto o seu irmão é morto, e só ele ficou. Se lhe suceder algum desastre pelo caminho em que fordes, fareis descer minhas cãs com tristeza ao Seol.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.