Atos 16

ldb (LDB) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Uburhu agbaashia aba Udarbe mɔcɛ na azĩ uteu Urhistira, anangkɛ ungwɛ̃ imesa uwɔɔ itsoka igburh Utimoti. Uyanga awu una Uyahudiya uwuku ududɔsa, bɔr utɛnga awu utsa Uherhini.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Abika adɔsa ru Urhistira nu Uikoniya arherhi iyiki ize ri itsinga.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Uburhu abee ikũ unga azĩ uzɛ̃rhã, nggee unga atsu umbɔ asorhuwe unga usorhe, ubinkutsu abi Uyahuda abi anang hã kishoo ahwɛngmbɔ utɛ Utimoti awu utsa Uherhini.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Umbɔ aka azɛ̃rhã atsĩrhĩ iteu, anu idɛyiwe anera abinkɛ abi itser Uyesu nu akakũ ru Urusharhima, adɛyiwe abika adɔsa, adɔsa ake.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Ngge itsu abika adɔsa atoma awu akerketambɔ ri imangmang, nu irhɛmbɔ inũ ititoma ubɛn unuma.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Uburhu nu awɛrhu uzɛ̃rhãnga azĩ udika abĩ Ufirijiya na aki Ugarhatiya, ubinkutsu Ipfu Isarsatangge ikɛnngge umbɔ idzowe isarhe Uteijee ru abĩ Uasiya.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Ivangyɛ umbɔ aka aba atsĩ nu atsom abĩ Umisiya, umbɔ abee izĩ abĩ Ubitiniya, bɔr Ipfu Uyesu ikɛnngge umbɔ.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Nggee umbɔ adɔsa udika abĩ Umisiya acipa azĩmbɔ uteu Utoruwa.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Nu untsuuka Uburhu anyã irhi uner abĩ Umakidoniya aka adɛ̃ɛ̃ na ashɔ̃rhã unga agɛ, <<Uma uba Umakidoniya uba uyika umɛn.>>
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Uburhu aka anyã irhi ha, kanying umɛn ingbika abinmɛn izĩmɛn Umakidoniya, ubinkutsu umɛn inyã Unum unga ayisa umɛn idzowe Isarhe Iyiki Ize ru umbɔ.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Umɛn isok ru ukhukhɔɔ amɛ̃ idzeku Utoruwa uku urhirhiki izĩmɛn Usamutarkiya. Unum uvaa umɛn itsĩmɛn Uniyaforhi.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Umɛn idze umɔ izĩmɛn uteu Ufirhipi, ukpuku uwe anang isei abi Uroma uteu ukugɔnga ra abĩ Umakidoniya. Umɛn imaa inuma umɔ.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Ru unum ukpuku uwosha umɛn idzeka angwĩ utepa izĩmɛn ru ubang azɛ̃, anangkɛ umɛn iki itsar ugɛ awu anang ifɛn-Num. Umɛn isei ni irherha arherhe ra akatsɛrh aka akɔng umɔ.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Utsɛrh uwɔɔ ra abika akpeto itsoka igburh Urhidiya, unga awu una uteu Utiyatira anu igoyiwe atorho undzuna, uwuku udzowe igɔng ru Unum. Uteijee ayanguwe amɛnnga unga akpeto ru ubinkpi Uburhu aka arherhe.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Ivangyɛ umbɔ aka asorhuwe unga ubɔtisima nggu aner iyanga, unga ayisa umɛn izĩ ri iyanga agɛ, <<Umbi aba abemumbi agɛ umum iwu uwuku uwe ru imangmang ru Uteijee, àka aba acipa ri iyamum.>> Unga aka agbiir amɛnmɛn umɛn ibemumɛn.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Unum ukpɔɔ umɛn izĩ ra anang ifɛn-Num ni igbopu una uwɔɔ awu ugãrhã awuri ipfu iyiki ibewe iyi irhi. Unga aka isaka akposhuwe uhwɛk ru ateiyanga akarhãrhã ri itser irhi ha.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Unga anu idɔsu Uburhu nu umɛn, atsu ivum, anu igɔr agɛ, <<Abɛrɛ awu agãrhũ Unum Uwuku Ugɔng anu idɛyiwa umbi utsĩndĩ uwuku ufɔrh.>>
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Anu ikorhe rimi inuma irhɛirhɛ utsɛku Uburhu agũ avɔm, na adzipa agɔr ipfu iyiki ibewe ha agɛ, <<Umum itsu ungo ri itsok Uyesu Ukiristo upfudzeka ru unga!>> Kanying ipfu iyiki ibewe ha idzekngge ru unga.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Ivangyɛ ateiya una hã aka anyã utsĩndĩ ikpo uhwɛkmbɔ uku uborhmgbɔ, mɔcɛ umbɔ adzur Uburhu nu Usirha agbĩrhã umbɔ azĩmbɔ ra anang izɛɛ ra asu abi ijee.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Umbɔ aka akũna umbɔ azĩ ra abika atsu uvau abi Uroma na agɛ, <<Aner abɛrɛ awu abi Uyahuda, adɛ̃ɛ̃ isoyiwe amɛn utepmɛn.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Anu imesuwa agbeyakɛ aka asi imɛ̃ke ri ikpemyɛ umɛn abi Uroma iki iyɛi use umɛn ĩdɔsa.>>
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Anera akɔng nu atsimbɔ Uburhu nu Usirha, abika atsu uvau atsuke anera atsimuwe atorhambɔ na akwɛr umbɔ.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Umbɔ aka akwɛr umbɔ akarhãrhã amaa, atsuke umbɔ ru ugborzĩ, atsu uner idzɛu angwɛ̃dzɛn na adzɛu umbɔ.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Unga aka ayɛi itsera, unga atsuke umbɔ ru unɔrkang ugbora, atsuke adakmbɔ ru ukhɔɔ.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Ayoka ikɔ untsuuka Uburhu nu Usirha afɛn-Num atsusa abom ikpoi Unum, abirabɛ umbɔ aka agbange ru ugborzĩ hã akpeto ru umbɔ.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Kanying nggaa izizusa abĩ itsu atarh idzin ugbor uzĩ hã azusa. Kanying kishoo angwĩ ubã ugbor uzĩ atsuri, kishoo inyãwã iyiriyɛ umbɔ aka abow abi ugbora igarhe.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Uner adzɛu ugborzĩ hã aka azir ru urhɔ anyã angwĩ ubã agbora adɛ̃ɛ̃ iyɛm, unga awɔɔr ikonnga abee ifɛre itsinga, ubinkutsu akaifɛrhkɔ agɛ abirabɛ umbɔ aka agbange ru ugborzĩ hã aka atĩmbɔ.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Bɔr Uburhu atsarhi irhaknga atsu ivum agɛ, <<Niba unayikɔ itsingo! Umɛn abɛ kishoo iwu umɔ!>>
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Uner udzɛu ugborzĩ hã agɔr umbɔ akũ irhirhang aba, mɔcɛ unga asok adɛr atsĩ azang iwei ifɛr unga atararhu ra asu Uburhu nu Usirha.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Mɔcɛ unga akũna umbɔ adzeka ra awiya na arhusa agɛ, <<Umbi anggbaashi, umum ikorhu use aka awu ufang ni ikpo ififɔrh?>>
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Umbɔ agɛ, <<Uwe ru imangmang ru Uteijee Uyesu, ungo uwuri ikpikpoɔ ififɔrh, ungo nu abi iyango.>>
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Mɔcɛ umbɔ arherhe Arherhe Uteijee asɔme unga nu abirabɛ aka awu ri iyanga kishoo.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Ru untsuua ha ri ivang hã uner idzɛu ugbor ha aka akũna umbɔ azĩ asorhe isɔɔmbɔ. Kanying unga nu abi iyanga kishoo asorhuwe umbɔ ubɔtisima.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Unga akũna umbɔ atsĩã ri iyanga akowe umbɔ ubingha. Unga nu abi iyanga kishoo agɔm anggɔm ubinkutsu umbɔ kishoo awembɔ ri imangmang ru Unum.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Ukpe uku usar, abika atsu uvau adene ambow ikow agɛ, <<Atsũwe aner abɛrɛ.>>
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Nggee uner idzɛu ugbor ha adɛyiwe Uburhu agɛ, <<Abika atsu uvau agɔr agɛ atsũwe umbi. Icɛrɛ aka adzek. Azĩ uku utɔɔ.>>
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Bɔr Uburhu agɔr uner idzɛu ugbor ha agɛ, <<Akwɛr umɛn ra asu anera na asi ivarhumbɔ arherhe, umɛn abɛ iwu aner Uroma, na atsuke umɛn ru ugborzĩ. Icɛrɛ umbɔ awuri itsũwe umɛn ri iwɔk? Ĩ'ĩ, rinɛɛ! Uneke umbɔ aba nibikambɔ aba atsũwe umɛn idzek.>>
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Ambow ikow ha azĩ asɔme abika atsu uvau arherha akɛrɛ ha. Abika atsu uvau aka agũ agɛ Uburhu nu Usirha awu aner Uroma, iwei ifɛr umbɔ.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Nggee umbɔ aba ashɔ̃rhã umbɔ Uburhu nu Usirha, atsũwe umbɔ, na adene umbɔ adzek ru ugborzĩ, na ashɔ̃rhã umbɔ ama adzek ru utepa.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Ivangyɛ umbɔ Uburhu nu Usirha aka adzek ru ugborzĩ hã, umbɔ abvui azĩmbɔ ru iya Urhidiya, umɔ umbɔ aka akɔng nggu abika adɔsa na afituwe umbɔ. Mɔcɛ umbɔ abɔrukumbɔ utepa.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.