Romanos 4

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Kihéphúnuôrò, pè̤ Judaphú tahe aphè̌ Abraham yěnuôlé, pè̤ ki hé ní̤dyé lǔ phútě? Cò́marya dyacò́dyate̤ prè̤lukayǎ ná a tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ prè́ phúnuôrò Abraham cuốmyáhtye thè́gně nò́ kuô̌ǔ tè̤cò́tè̤te̤ phútě?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Cò́marya ki dyacò́dyate̤ Abraham ná a me̤ryá tè̤ khukhyě kihérò a ki phyéhtyalô̌ ní̤dyé ané̤ ná a me̤ tè̤ryá yětahe khukhyě hénuôma aní̤ prè́. Manárò dố Cò́marya a mèthènyě nuô, a phyéhtyalô̌ ná tè̤yětahe akhu-akhyě nuô aní̤ to.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Lisǎsè̌kǔ hé, “Abraham zṳ̂́e Cò́marya rò dố atè̤zṳ̂́ akhu-akhyě, Cò́marya dyacò́dyate̤ lǔ prè́.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Kayǎ tôprè̤prè̤ ki cuốrya̤ pé̤ ǔtè̤ rò ǔ ki dyé lǔ akhwóakè hénuô, a ní̤bè akhwóakè yěnuôma a ní̤bèkrǎ phú shyězṳ́nuô má̤ takhyá꤮ to. A rya̤tè̤ rò a ní̤bè akhwóakè prè́.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Manárò kayǎ dố a zṳ̂́e ní̤dyé kuô̌ a tè̤me̤ryá yětahe to, rò a ki zṳ̂́ení̤ prè́ Cò́marya dố a me̤cò́me̤te̤ ka̤ kayǎcyě̤ kayǎricyá̤ yě tôprè̤ prè́ kihérò, Cò́marya myáhtye lǔ tè̤zṳ̂́yě rò a ki dyacò́dyate̤ lǔ ná ané̤ ní̤dû pǎ.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Khwí Davi hé thyákuô̌dû phúnuô dố nuôkhè̌, kayǎ dố a ní̤bè tè̤sò̌ri tahe nuôma má̤dû kayǎ dố Cò́marya dyacò́dyate̤ èthǐ ná a tè̤me̤ryátè̤ nuôtahe akhyě má̤to.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Khwí Davi hé,
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Kayǎ dố Byacè rǎmárǎdyǎ pǎ lǔtè̤thû́ to tahenuô, a ní̤bèhò́ tè̤sò̌ri hò́.”
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Tè̤sò̌ri yěnuôma ní̤bècyá̤ prè́tû́ Judaphú dố a dû́talíphá nuôtahe prè́ è̌? A ní̤bè tû́ èthǐ má̤to. Judaphú má̤to dố a dû́talí kuô̌ǔ phá to nuôtahe ma a opatố̤ kuô̌kuô̌. Pè̤ héhtuô̌dûhò́, dố Abraham atè̤zṳ̂́ akhu-akhyě Cò́marya dyacò́dyate̤ lǔ.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Ki me̤phúnuô hérò bí Cò́marya dyacò́dyate̤ Abraham akhè̌nuôma atǒ bíkhè̌tě? Ma aré̤ ná a dû́talíphá nuô è̌? Má̤torò anoklò̌ ná nuô è̌? Anoklò̌ ná nuô má̤to, aré̤klò̌ ná nuô.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 A dû́talíphá nuôma ano dố khyě prè́. Bí a dû́talí tyahí phá to akhè̌nuô, dố atè̤zṳ̂́ akhu-akhyě Cò́marya dyahò́ è phú kayǎcò́kayǎte̤ tôprè̤hò́, phúnuôrò a me̤máme̤dyǎkyǎ lǔ ná tè̤dû́talíphá phúnuô tôcô prè́. Phúnuôrò kayǎ dố a dû́talí kuô̌ cò́ǔ phá to tadû́rò, a zṳ̂́e Cò́marya tahenuô, Abraham htwǒ pé̤ lò̌ kayǎ phúnuô tahe aphè̌ hò́. Phúnuô akhu-akhyě Cò́marya dyacò́dyate̤ kuô̌hò́ èthǐ hò́.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Htuô̌náto, pè̤ Judaphú yětahenuô, pè̤ dû́talí cò́ phá tadû́rò pè̤ ki thè́lè̤htyaní̤ tè̤dû́talíphá yě to tahenuô, Abraham ma a htwǒ kuô̌dû pè̤phè̌phè̌. Bí pè̤phè̌ Abraham dû́talí tyahí phá to khè̌ a tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ yěnuô, pè̤ ki krwǒ myábû̌ kuô̌dû è.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Cò́marya ò́lya̤ Abraham ná aklwǐalyǎ tahe dố nuôkhè̌ ná hekhu yětôbalò̌ nuô, a ki htwǒhtya èthǐtè̤ pǎ. Manárò dố èthǐ cṳ̌e lṳ̂krwǒ me̤kuô̌ tè̤thyótè̤thya akhyě rò a ki htwǒhtya èthǐtè̤ pǎ, a ò́lya̤ lǔ phúnuô má̤to. Cò́marya dyacò́dyate̤ èthǐ ná a tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ akhu-akhyě, a ò́lya̤ ná a ki dyé èthǐ pǎ prè́.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Cò́marya ki ò́lya̤ ná kayǎ dố a lṳ̂krwǒme̤ kuô̌ tè̤thyótè̤thya yětahenuô a ki ní̤bè Cò́marya a tè̤ò́lya̤ pǎ kihérò tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ yěnuô abwítaryě o pǎ to hò́. Tè̤ò́lya̤ yěnuô angó̤lasá opǎ tôcô꤮ to hò́.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Me̤těhérò tè̤thyótè̤thya ma a me̤ duhtya Cò́marya athè́plò. Prè̤lu kayǎ lṳ̂bè́ tè̤thyótè̤thya pwǒ̤꤮ tôphuố to akhu-akhyě, a me̤duhtya Cò́marya athè́plò rò a ki cirya èthǐ pǎ. Tè̤thyótè̤thya ki oto nuô kayǎ tôprè̤꤮ ma a cuốtalwó khè̌talye̤ tè̤thyótè̤thya to.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Phúnuôrò, pè̤ ní̤bècyá̤ Cò́marya a tè̤ò́lya̤ ná pè̤ tè̤zṳ̂́ tôcô꤮ tuô̌ prè́. Me̤těhérò thyáphú pè̤ ki ní̤bè kuô̌ tè̤yěnuô ná abwíataryě khukhyě tû́prè́ agněnuô, pè̤ bè o ná tè̤zṳ̂́. Htuô̌to, lò̌꤮ Abraham aklwǐalyǎ tahenuô a ki ní̤bè lò̌ tè̤ò́lya̤ yě pǎ. Kayǎ dố a lṳ̂krwǒme̤kuô̌ Judaphú a tè̤thyótè̤thya nuôtahe ki ní̤bè tû́dû má̤to, kayǎ dố a zṳ̂́enyá̤e thyákuô̌ ná Abraham nuôtahe ki ní̤bè lò̌kuô̌ pǎpǎ. Abraham ma pè̤ lò̌꤮ plǐ aphè̌.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Lisǎsè̌kǔ héone, “Vǎ nò̌htwǒhtya hò́ nè̤ ná myěcô tôplutôphè aphè̌ hò́.” È htwǒ pé̤ pè̤phè̌ dố Cò́marya anyěhyǎ. Cò́marya yětôprè̤ nuôma a má̤hò́ pè̤phè̌ Abraham zṳ̂́ení̤dyé nuôtôprè̤ hò́. È ma Cò́marya dố a me̤htwǒprè̤ ka̤khyě kayǎthyě, htuô̌to a hétǎ̤ prè́ angó̤ tômû̌ prè́ rò tè̤ dố a o híto tahenuô a htwǒhtya lò̌plǐ cò́.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Cò́marya hé Abraham, “Nè̤ ki htwǒ myěcô tôplutôphè aphè̌ pǎ. Nè̤klwǐnè̤lyǎ ki oró̤oè́ thyácò́ná sè dố mò́lè̤̌ nuôtahe pǎ.” Cò́marya hé tè̤yěnuô alé̤ htwǒhtya pé̤ dố Abraham ki phú oró̤oè́htya agněnuô azǔ pǎto tadû́rò a zṳ̂́e opò̤́ myásû̌ní̤ dố a ki htwǒhtya.
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Abraham thè́gnědyé ané̤ ná ana ohò́ tôzè̤ hò́, a muố̤prè̤́ kíré̤ thyěhò́, htuô̌to amě Sara bèbè, a sǒphú tadû́rò Abraham atè̤zṳ̂́ patí kalya̤ tó̤ to.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Abraham zṳ̂́e Cò́marya a tè̤ò́lya̤ yěnuô athè́plò lṳhtǒlṳlya̤ taki꤮ to. A tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ nuô, taklya ná a shyohtyasò̌htya rò a htuthè́ hébwíhétaryěhtya Cò́marya.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Cò́marya ki me̤ phú a ò́lya̤ nuôpǎ nuô, a zṳ̂́e lò̌thulò̌thè́ cò́.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Abraham a tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ yǒ ophúnuô akhu-akhyě, “Cò́marya dya è phú kayǎcò́kayǎte̤ tôprè̤.”
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Rò tè̤hébè dố a hé, “Cò́marya dya Abraham phú kayǎcò́kayǎte̤ tôprè̤,” yětômû̌ nuôma, ǔ rǎ pé̤tû́ Abraham tôprè̤ agněnuô má̤to.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Tè̤hébè yětômû̌ nuôma, pè̤gně꤮ ma a onuô̌tố̤ sǎprè̤́ kuô̌ cò́. Ki pè̤ zṳ̂́e ná Cò́marya dố a me̤htwǒprè̤ ka̤khyě pè̤ Byacè Jesǔ dố tè̤thyě yětôprè̤ hénuôma a ki dyakuô̌ pè̤ phú kayǎcò́kayǎte̤ tahe pǎ.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Dố pè̤ tè̤thû́tè̤ora akhu-akhyěrò Cò́marya nò̌mṳ̂̌thyě ǔ ná a phúprè̤khǔ. Thyáphú a ki dyacò́dyate̤ pè̤ agněnuô, a me̤htwǒprè̤ ka̤khyě hò́ lǔ dố tè̤thyě hò́.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.