Mateus 20

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 “Me̤těhérò, mò́khu htyělé̤ké̤kǔ ma athyáná prè́byacè tôprè̤ dố a htecuố ro̤mû́ rò a cuố dakè hyǎ ǔ dố a thòbǐthèphèkhu yěnuôhò́.
1 Com efeito, o Reino dos céus é semelhante a um pai de família que saiu ao romper da manhã, a fim de contratar operários para sua vinha.
2 Prè́byacè yětôprè̤ ná prè̤dakèephú yětahenuô, a thè́plòtǒ lǔ ná a ki dakè lǔ tônyě ma rû̌zye denari tôbè.
2 Ajustou com eles um denário por dia e enviou-os para sua vinha.
3 “Bí mò̤́plyǎ̤sè̌htya lwǐ̤thyótômû̌ bèhò́ akhè̌nuô, a cuố dố klè́kǔ rò a cuố myáhtye kayǎ okǒodǎ prè́ rò atè̤me̤ oto tahe ihtò ohtǒolya̤ lahyǎ bínuô.
3 Cerca da terceira hora, saiu ainda e viu alguns que estavam na praça sem fazer nada.
4 Rò a hé èthǐ, ‘Hyǎ rya̤kuô̌ lahyǎ dố vǎ thòbǐthèphèkhu nuô rò vǎ ki myá dyétǒdyébè pé̤dû thǐ akhwóakè pǎ.’
4 Disse-lhes ele: - Ide também vós para minha vinha e vos darei o justo salário.
5 Rò èthǐ hyǎ lahyǎ dố lǔprè́khu rò prè́byacè yě htecuố khyěthyá dố klè́kǔ bí mò̤́htuô shyényě̤mû̌ bè akhè̌nuô, htuô̌rò a htecuố khyěthyá bí mò̤́hélya̤ thuô̌mû̌bè akhè̌ rò a cuố dakè hyǎkhyě ǔ dố a thòbǐthè lé̤khu rò a hé ǔ phú a hé ré̤ htuô̌hò́ ǔ nuô tahe.
5 Eles foram. À sexta hora saiu de novo e igualmente pela nona hora, e fez o mesmo.
6 Rò a htecuố khyěthyá dố klè́kǔ bí mò̤́hélya̤ nyǎ̤mû̌ akhè̌, rò a cuố myáhtyepǎ kayǎ dố a okǒ tǎ̤dǎ, a tè̤me̤ oto tahe kahtòohtǒ kahtòolya̤ bínuô rò a sudyǎ èthǐ, ‘Tôcô꤮ rò thǐ me̤tè̤to rò thǐ cuố ihtòo kyǎdě lò̌ bíyě tônyě mò̤́hé me̤tě?’
6 Finalmente, pela undécima hora, encontrou ainda outros na praça e perguntou-lhes: - Por que estais todo o dia sem fazer nada?
7 “Rò èthǐ hésû lǔ, ‘Prè̤dakè hyǎkuô̌ pè̤ a o tôprè̤꤮ to.’
7 Eles responderam: - É porque ninguém nos contratou. Disse-lhes ele, então: - Ide vós também para minha vinha.
8 “Bí mò̤́tǎ̤hò́ akhè̌nuô, prè́byacè yě hé aprè̤ pốtarí myákhwèní̤ prè́ yětôprè̤, ‘È́hyǎ lahyǎ prè̤me̤tè̤phú nuôtahe rò dyépé̤ èthǐ akhwóakè nuô. Dyéré̤lố a hyǎ tǎ̤nolố akhǒ nuôtahe ní, rò a hyǎ ré̤lố nuôtahe rò dyénolố ǔ pǎ.’
8 Ao cair da tarde, o senhor da vinha disse a seu feitor: - Chama os operários e paga-lhes, começando pelos últimos até os primeiros.
9 “Prè̤me̤tè̤phú dố a hyǎ me̤tè̤ dố mò̤́hélya̤ nyǎ̤mû̌ akhè̌ tahe hyǎphyé ré̤lố khwókè rò prè̤ dố a pốtaríní̤ prè́ yětôprè̤ dyé èthǐ tôprè̤ ná rû̌zye denari tôbè.
9 Vieram aqueles da undécima hora e receberam cada qual um denário.
10 Yětôphuốrò shuốkhè̌ tǒke hò́ dố a hyǎrya̤ ré̤lốklò̌ ǔ tahe rò èthǐ tane̤ ná a ki ní̤bè è́klò̌ rû̌ ná ǔ pǎ tadû́rò èthǐ ní̤bè rû̌zye denari tôprè̤ tôbè thyáná ǔ prè́.
10 Chegando por sua vez os primeiros, julgavam que haviam de receber mais. Mas só receberam cada qual um denário.
11 Bí èthǐ ní̤bè khwókèyě akhè̌ a tamwǒ̤talè̌ prè́byacè azo̤.
11 Ao receberem, murmuravam contra o pai de família, dizendo:
12 Èthǐ hé prè́byacè, ‘Kayǎ yětahe rò a hyǎ me̤ní̤ nyě̤prè́ tômû̌ khǎlé̤phú prè́ rò a ka̤lè́ hò́ tadû́rò nè̤ dyé èthǐ khwókè thyáná pè̤pè̤. Pè̤ rò pè̤ me̤ sǒphásǒrya̤ dố ké̤kṳ́klè̌ tônyě꤮ mò̤́hé cò́ rò nè̤ dyélố pè̤ toto.’
12 - Os últimos só trabalharam uma hora... e deste-lhes tanto como a nós, que suportamos o peso do dia e do calor.
13 “Manárò prè́byacè hésû dố a hé phúyě aklè̌ tôprè̤, ‘Vǎ me̤-e dố nè̤khu tôcô꤮ to, vǎ me̤ tǒ prè́, nè̤ thè́plòtǒ htuô̌hò́ ná vǎ ki dyé nè̤ tônyě ma rû̌zye denari tôbè vǎhéto?
13 O senhor, porém, observou a um deles: - Meu amigo, não te faço injustiça. Não contrataste comigo um denário?
14 Phyéní̤ nè̤ khwókèyě rò ka̤mò̌. Vǎ thè́zṳ̂́ dyé kayǎ dố a hyǎ rya̤nolố ǔkhǒ yětahe akhwóakè thyáná vǎ dyé nè̤ nuô.
14 Toma o que é teu e vai-te. Eu quero dar a este último tanto quanto a ti.
15 Vǎrû̌ ná vǎné̤ prè́, vǎ thè́zṳ̂́ me̤phútě rò a ní̤nyǎ to è̌? Vǎ dyézǔdyéye̤ tè̤ phúyě rò nè̤ thè́khwè́ vǎ è̌?’
15 Ou não me é permitido fazer dos meus bens o que me apraz? Porventura vês com maus olhos que eu seja bom?
16 “Phúnuôrò ǔ tane̤ patí è́lǎ kayǎ tahe tadû́rò Cò́marya ki dyadu lǔ pǎ. Ǔ tane̤du è́lǎ kayǎ tahe tadû́rò Cò́marya ki dya patílố lǔ pǎ.”
16 Assim, pois, os últimos serão os primeiros e os primeiros serão os últimos. { Muitos serão os chamados, mas poucos os escolhidos.}
17 Bí Byacè Jesǔ htya dố vǐ̤ Jerusalem rò bí a cuố dố klyálo̤ akhè̌nuô, a è́cuố plò́khó a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤yě tôpho rò a hé èthǐ,
17 Subindo para Jerusalém, durante o caminho, Jesus tomou à parte os Doze e disse-lhes:
18 “Pè̤ htya dố vǐ̤ Jerusalem, rò ǔ ki isè̌tǎ̤kyǎ prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤dû vǎyěnuô dố bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe a takhukǔ pǎ. Rò èthǐ ki thè́plò tǒ lò̌ lǔ dố a ki me̤thyěkyǎ vǎ pǎ.
18 Eis que subimos a Jerusalém, e o Filho do Homem será entregue aos príncipes dos sacerdotes e aos escribas. Eles o condenarão à morte.
19 Èthǐ ki dyétǎ̤ dǐtû́ vǎ dố Judaphú má̤to tahe a khadǎkǔ pǎ. Rò Judaphú má̤to tahe ki hébè takhwótakè kanǐkano lò̌ vǎ pǎ. Htuô̌rò èthǐ ki mṳ̂̌ vǎ ná suplye̤ iplírwí̤ pǎ rò èthǐ ki mṳ̂̌thyěhtya vǎ dố krusulo̤ pǎ. Manárò thuô̌nyě tônyě pǎnuô Cò́marya ki me̤htwǒprè̤ kahtò ka̤khyě khyěthyá vǎ pǎ.”
19 E o entregarão aos pagãos para ser exposto às suas zombarias, açoitado e crucificado; mas ao terceiro dia ressuscitará.
20 Htuô̌rò Zebedeo aphúkhǔ Jakomo ná Giovanni amuố̤ yěnuô a hyǎ ró̤kuô̌ ná a phúprè̤khǔ yěthè́nyě̤ dố Byacè Jesǔ a o. Amuố̤yě hyǎ dángṳ̂tǎ̤ dố Byacè anyěhyǎ rò a kwǐthè́zò̤ lǔ ná a ki me̤ pé̤ lǔ tè̤tôcô.
20 Nisso aproximou-se a mãe dos filhos de Zebedeu com seus filhos e prostrou-se diante de Jesus para lhe fazer uma súplica.
21 Rò Byacè hé lǔ, “Nè̤ thè́zṳ̂́ dố vǎ ki me̤cwó̤ pé̤ nè̤ ǐtě?” Rò a hésû Byacè, “Shyé꤮ nè̤ htwǒ hò́ khwí dố Cò́marya htyělé̤ké̤kǔ hò́ pǎnuô dyéonyǎ pé̤kuô̌ vǎphú yěthè́nyě̤ dố nè̤ takhu cò́htwó tôkyě tôprè̤, dố nè̤ takhu cò́ci tôkyě tôprè̤ pǎ ní꤮.”
21 Perguntou-lhe ele: Que queres? Ela respondeu: Ordena que estes meus dois filhos se sentem no teu Reino, um à tua direita e outro à tua esquerda.
22 Byacè hésû èthǐ, “Thǐ hyǎkwǐ tè̤yěnuô thǐ thè́gně ní̤dyé ari-akyǎ to. Tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ dố vǎ kíré̤ khyábè yě pǎnuôma thǐ ki khyábè́ kuô̌nyǎ pǎ è̌?” Rò èthǐ hésû, “Pè̤ khyábè́ kuô̌ prè́.”
22 Jesus disse: Não sabeis o que pedis. Podeis vós beber o cálice que eu devo beber? Sim, disseram-lhe.
23 Byacè hésû èthǐ, “Thǐ ki khyábè má̤ kuô̌ lakǒ dû phú vǎ khyábè yěnuô pǎ. Manárò nè̤ tǒ onyǎ dố vǎ takhu cò́ci tôkyě è̌, cò́htwó tôkyě è̌ nuô a o dố vǎ khadǎkǔ má̤to. Vǎphè̌ dố mò́khu yětôprè̤ taritaryǎ pé̤ hò́ khǎlé̤yě ná cṳ́꤮ a thè́zṳ̂́ dyé ní̤dû ǔnuôtahe agně hò́.”
23 De fato, bebereis meu cálice. Quanto, porém, ao sentar-vos à minha direita ou à minha esquerda, isto não depende de mim vo-lo conceder. Esses lugares cabem àqueles aos quais meu Pai os reservou.
24 Bí a khǒpacè̤̌ dố a okyǎ prè̤shyé yětahe ní̤huô̌ a sudyǎ phúyě akhè̌ nuô, èthǐ thè́plòdu lò̌ puố̤ ná vyá̤ nuô thè́nyě̤.
24 Os dez outros, que haviam ouvido tudo, indignaram-se contra os dois irmãos.
25 Byacè Jesǔ è́plò́lò̌ èthǐ rò a hé èthǐ, “Thǐ thè́gnědû hò́ ná khwíducò́phyahtǔ tahe nuôma a nò̌e ní̤dyé lahyǎ a taryěshyosò̌ dố htyěphúké̤phú tahe akhu. Htyěphúké̤phú a khuklò́khuklyǎ thǐ taherò a nò̌e ní̤kuô̌dûhò́ a taryěshyosò̌ yěnuô dố htyěphúké̤phú tahe akhukhu.
25 Jesus, porém, os chamou e lhes disse: Sabeis que os chefes das nações as subjugam, e que os grandes as governam com autoridade.
26 Thǐ ke rò thǐ tǒ me̤phúnuô to. Dố thǐklè̌nuô, kayǎ tôprè̤prè̤ ki thè́zṳ̂́ htwǒdu hérò a tǒbè htwǒ thǐ prè̤me̤tè̤phú.
26 Não seja assim entre vós. Todo aquele que quiser tornar-se grande entre vós, se faça vosso servo.
27 Htuô̌rò dố thǐklè̌nuô, kayǎ tôprè̤prè̤ ki thè́zṳ̂́ htwǒ thǐbyacè hérò a tǒbè htwǒ thǐcṳ̂́.
27 E o que quiser tornar-se entre vós o primeiro, se faça vosso escravo.
28 Myábû̌kuô̌ vǎ má̤dû prè̤lukayǎ aphúkhǔyě, vǎ hyǎ dố ǔ ki me̤pé̤ vǎgně nuô má̤to. Vǎ hyǎ dố vǎ ki me̤pé̤ ǔgně prè́. Rò thyáphú vǎ ki ihtaka̤ní̤ èthǐ agněnuôrò, vǎ dyélya̤kyǎ vǎ thè́plò htwǒprè̤ dố kayǎ è́prè̤ agně.”
28 Assim como o Filho do Homem veio, não para ser servido, mas para servir e dar sua vida em resgate por uma multidão.
29 Bí Byacè Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe htecuốkyǎ bí vǐ̤ Jeriko akhè̌nuô, kayǎ bè́mṳdu krwǒkuô̌ lò̌ lǔkhyě tôplutôphè.
29 Ao sair de Jericó, uma grande multidão o seguiu.
30 Kayǎ mèthèkhí thè́nyě̤ onyǎo dố klyáhtû̌ rò bí a ní̤huô̌ ǔ hé ná Byacè Jesǔ hyǎhò́ dố èthǐ khǎshyé akhè̌nuô, a è́htǒ rò a hé, “Kố꤮ Davi aphúkhǔ, Byacè꤮, thè́zò̤ kuô̌ ré̤ pè̤ ní꤮.”
30 Dois cegos, sentados à beira do caminho, ouvindo dizer que Jesus passava, começaram a gritar: Senhor, filho de Davi, tem piedade de nós!
31 “Thuôthuô꤮ omyá,” kayǎ bè́mṳ tahe hé èthǐ shyoshyo, a lé è́htǒhtya shyoshyo pó̤, “Kố꤮ Davi aphúkhǔ, Byacè꤮, thè́zò̤ kuô̌ ré̤ pè̤ ní꤮,” phúnuô.
31 A multidão, porém, os repreendia para que se calassem. Mas eles gritavam ainda mais forte: Senhor, filho de Davi, tem piedade de nós!
32 Byacè Jesǔ okuố è́ èthǐ rò sudyǎ èthǐ, “Thǐ thè́zṳ̂́ nò̌me̤ vǎ maǐtě?”
32 Jesus parou, chamou-os e perguntou-lhes: Que quereis que eu vos faça?
33 Rò èthǐ hé lǔ, “Byacè, pè̤ thè́zṳ̂́ mèthèlǐ kuô̌ǔ.”
33 Senhor, que nossos olhos se abram!
34 Byacè Jesǔ thè́zò̤ní̤ èthǐ rò a tôhyǎ èthǐ mèthèplò rò èthǐ mèthè lǐhtya khyé cò́. Rò èthǐ cáhtya krwǒkuô̌ lò̌ lǔkhyě.
34 Jesus, cheio de compaixão, tocou-lhes os olhos. Instantaneamente recobraram a vista e puseram-se a segui-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.