Mateus 20

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 “Me̤těhérò, mò́khu htyělé̤ké̤kǔ ma athyáná prè́byacè tôprè̤ dố a htecuố ro̤mû́ rò a cuố dakè hyǎ ǔ dố a thòbǐthèphèkhu yěnuôhò́.
1 Porque o reino dos céus é semelhante a um dono de casa que saiu de madrugada para assalariar trabalhadores para a sua vinha.
2 Prè́byacè yětôprè̤ ná prè̤dakèephú yětahenuô, a thè́plòtǒ lǔ ná a ki dakè lǔ tônyě ma rû̌zye denari tôbè.
2 E, tendo ajustado com os trabalhadores a um denário por dia, mandou-os para a vinha.
3 “Bí mò̤́plyǎ̤sè̌htya lwǐ̤thyótômû̌ bèhò́ akhè̌nuô, a cuố dố klè́kǔ rò a cuố myáhtye kayǎ okǒodǎ prè́ rò atè̤me̤ oto tahe ihtò ohtǒolya̤ lahyǎ bínuô.
3 Saindo pela terceira hora, viu, na praça, outros que estavam desocupados
4 Rò a hé èthǐ, ‘Hyǎ rya̤kuô̌ lahyǎ dố vǎ thòbǐthèphèkhu nuô rò vǎ ki myá dyétǒdyébè pé̤dû thǐ akhwóakè pǎ.’
4 e disse-lhes: Ide vós também para a vinha, e vos darei o que for justo. Eles foram.
5 Rò èthǐ hyǎ lahyǎ dố lǔprè́khu rò prè́byacè yě htecuố khyěthyá dố klè́kǔ bí mò̤́htuô shyényě̤mû̌ bè akhè̌nuô, htuô̌rò a htecuố khyěthyá bí mò̤́hélya̤ thuô̌mû̌bè akhè̌ rò a cuố dakè hyǎkhyě ǔ dố a thòbǐthè lé̤khu rò a hé ǔ phú a hé ré̤ htuô̌hò́ ǔ nuô tahe.
5 Tendo saído outra vez, perto da hora sexta e da nona, procedeu da mesma forma,
6 Rò a htecuố khyěthyá dố klè́kǔ bí mò̤́hélya̤ nyǎ̤mû̌ akhè̌, rò a cuố myáhtyepǎ kayǎ dố a okǒ tǎ̤dǎ, a tè̤me̤ oto tahe kahtòohtǒ kahtòolya̤ bínuô rò a sudyǎ èthǐ, ‘Tôcô꤮ rò thǐ me̤tè̤to rò thǐ cuố ihtòo kyǎdě lò̌ bíyě tônyě mò̤́hé me̤tě?’
6 e, saindo por volta da hora undécima, encontrou outros que estavam desocupados e perguntou-lhes: Por que estivestes aqui desocupados o dia todo?
7 “Rò èthǐ hésû lǔ, ‘Prè̤dakè hyǎkuô̌ pè̤ a o tôprè̤꤮ to.’
7 Responderam-lhe: Porque ninguém nos contratou. Então, lhes disse ele: Ide também vós para a vinha.
8 “Bí mò̤́tǎ̤hò́ akhè̌nuô, prè́byacè yě hé aprè̤ pốtarí myákhwèní̤ prè́ yětôprè̤, ‘È́hyǎ lahyǎ prè̤me̤tè̤phú nuôtahe rò dyépé̤ èthǐ akhwóakè nuô. Dyéré̤lố a hyǎ tǎ̤nolố akhǒ nuôtahe ní, rò a hyǎ ré̤lố nuôtahe rò dyénolố ǔ pǎ.’
8 Ao cair da tarde, disse o senhor da vinha ao seu administrador: Chama os trabalhadores e paga-lhes o salário, começando pelos últimos, indo até aos primeiros.
9 “Prè̤me̤tè̤phú dố a hyǎ me̤tè̤ dố mò̤́hélya̤ nyǎ̤mû̌ akhè̌ tahe hyǎphyé ré̤lố khwókè rò prè̤ dố a pốtaríní̤ prè́ yětôprè̤ dyé èthǐ tôprè̤ ná rû̌zye denari tôbè.
9 Vindo os da hora undécima, recebeu cada um deles um denário.
10 Yětôphuốrò shuốkhè̌ tǒke hò́ dố a hyǎrya̤ ré̤lốklò̌ ǔ tahe rò èthǐ tane̤ ná a ki ní̤bè è́klò̌ rû̌ ná ǔ pǎ tadû́rò èthǐ ní̤bè rû̌zye denari tôprè̤ tôbè thyáná ǔ prè́.
10 Ao chegarem os primeiros, pensaram que receberiam mais; porém também estes receberam um denário cada um.
11 Bí èthǐ ní̤bè khwókèyě akhè̌ a tamwǒ̤talè̌ prè́byacè azo̤.
11 Mas, tendo-o recebido, murmuravam contra o dono da casa,
12 Èthǐ hé prè́byacè, ‘Kayǎ yětahe rò a hyǎ me̤ní̤ nyě̤prè́ tômû̌ khǎlé̤phú prè́ rò a ka̤lè́ hò́ tadû́rò nè̤ dyé èthǐ khwókè thyáná pè̤pè̤. Pè̤ rò pè̤ me̤ sǒphásǒrya̤ dố ké̤kṳ́klè̌ tônyě꤮ mò̤́hé cò́ rò nè̤ dyélố pè̤ toto.’
12 dizendo: Estes últimos trabalharam apenas uma hora; contudo, os igualaste a nós, que suportamos a fadiga e o calor do dia.
13 “Manárò prè́byacè hésû dố a hé phúyě aklè̌ tôprè̤, ‘Vǎ me̤-e dố nè̤khu tôcô꤮ to, vǎ me̤ tǒ prè́, nè̤ thè́plòtǒ htuô̌hò́ ná vǎ ki dyé nè̤ tônyě ma rû̌zye denari tôbè vǎhéto?
13 Mas o proprietário, respondendo, disse a um deles: Amigo, não te faço injustiça; não combinaste comigo um denário?
14 Phyéní̤ nè̤ khwókèyě rò ka̤mò̌. Vǎ thè́zṳ̂́ dyé kayǎ dố a hyǎ rya̤nolố ǔkhǒ yětahe akhwóakè thyáná vǎ dyé nè̤ nuô.
14 Toma o que é teu e vai-te; pois quero dar a este último tanto quanto a ti.
15 Vǎrû̌ ná vǎné̤ prè́, vǎ thè́zṳ̂́ me̤phútě rò a ní̤nyǎ to è̌? Vǎ dyézǔdyéye̤ tè̤ phúyě rò nè̤ thè́khwè́ vǎ è̌?’
15 Porventura, não me é lícito fazer o que quero do que é meu? Ou são maus os teus olhos porque eu sou bom?
16 “Phúnuôrò ǔ tane̤ patí è́lǎ kayǎ tahe tadû́rò Cò́marya ki dyadu lǔ pǎ. Ǔ tane̤du è́lǎ kayǎ tahe tadû́rò Cò́marya ki dya patílố lǔ pǎ.”
16 Assim, os últimos serão primeiros, e os primeiros serão últimos [porque muitos são chamados, mas poucos escolhidos].
17 Bí Byacè Jesǔ htya dố vǐ̤ Jerusalem rò bí a cuố dố klyálo̤ akhè̌nuô, a è́cuố plò́khó a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤yě tôpho rò a hé èthǐ,
17 Estando Jesus para subir a Jerusalém, chamou à parte os doze e, em caminho, lhes disse:
18 “Pè̤ htya dố vǐ̤ Jerusalem, rò ǔ ki isè̌tǎ̤kyǎ prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤dû vǎyěnuô dố bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe a takhukǔ pǎ. Rò èthǐ ki thè́plò tǒ lò̌ lǔ dố a ki me̤thyěkyǎ vǎ pǎ.
18 Eis que subimos para Jerusalém, e o Filho do Homem será entregue aos principais sacerdotes e aos escribas. Eles o condenarão à morte.
19 Èthǐ ki dyétǎ̤ dǐtû́ vǎ dố Judaphú má̤to tahe a khadǎkǔ pǎ. Rò Judaphú má̤to tahe ki hébè takhwótakè kanǐkano lò̌ vǎ pǎ. Htuô̌rò èthǐ ki mṳ̂̌ vǎ ná suplye̤ iplírwí̤ pǎ rò èthǐ ki mṳ̂̌thyěhtya vǎ dố krusulo̤ pǎ. Manárò thuô̌nyě tônyě pǎnuô Cò́marya ki me̤htwǒprè̤ kahtò ka̤khyě khyěthyá vǎ pǎ.”
19 E o entregarão aos gentios para ser escarnecido, açoitado e crucificado; mas, ao terceiro dia, ressurgirá.
20 Htuô̌rò Zebedeo aphúkhǔ Jakomo ná Giovanni amuố̤ yěnuô a hyǎ ró̤kuô̌ ná a phúprè̤khǔ yěthè́nyě̤ dố Byacè Jesǔ a o. Amuố̤yě hyǎ dángṳ̂tǎ̤ dố Byacè anyěhyǎ rò a kwǐthè́zò̤ lǔ ná a ki me̤ pé̤ lǔ tè̤tôcô.
20 Então, se chegou a ele a mulher de Zebedeu, com seus filhos, e, adorando-o, pediu-lhe um favor.
21 Rò Byacè hé lǔ, “Nè̤ thè́zṳ̂́ dố vǎ ki me̤cwó̤ pé̤ nè̤ ǐtě?” Rò a hésû Byacè, “Shyé꤮ nè̤ htwǒ hò́ khwí dố Cò́marya htyělé̤ké̤kǔ hò́ pǎnuô dyéonyǎ pé̤kuô̌ vǎphú yěthè́nyě̤ dố nè̤ takhu cò́htwó tôkyě tôprè̤, dố nè̤ takhu cò́ci tôkyě tôprè̤ pǎ ní꤮.”
21 Perguntou-lhe ele: Que queres? Ela respondeu: Manda que, no teu reino, estes meus dois filhos se assentem, um à tua direita, e o outro à tua esquerda.
22 Byacè hésû èthǐ, “Thǐ hyǎkwǐ tè̤yěnuô thǐ thè́gně ní̤dyé ari-akyǎ to. Tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ dố vǎ kíré̤ khyábè yě pǎnuôma thǐ ki khyábè́ kuô̌nyǎ pǎ è̌?” Rò èthǐ hésû, “Pè̤ khyábè́ kuô̌ prè́.”
22 Mas Jesus respondeu: Não sabeis o que pedis. Podeis vós beber o cálice que eu estou para beber? Responderam-lhe: Podemos.
23 Byacè hésû èthǐ, “Thǐ ki khyábè má̤ kuô̌ lakǒ dû phú vǎ khyábè yěnuô pǎ. Manárò nè̤ tǒ onyǎ dố vǎ takhu cò́ci tôkyě è̌, cò́htwó tôkyě è̌ nuô a o dố vǎ khadǎkǔ má̤to. Vǎphè̌ dố mò́khu yětôprè̤ taritaryǎ pé̤ hò́ khǎlé̤yě ná cṳ́꤮ a thè́zṳ̂́ dyé ní̤dû ǔnuôtahe agně hò́.”
23 Então, lhes disse: Bebereis o meu cálice; mas o assentar-se à minha direita e à minha esquerda não me compete concedê-lo; é, porém, para aqueles a quem está preparado por meu Pai.
24 Bí a khǒpacè̤̌ dố a okyǎ prè̤shyé yětahe ní̤huô̌ a sudyǎ phúyě akhè̌ nuô, èthǐ thè́plòdu lò̌ puố̤ ná vyá̤ nuô thè́nyě̤.
24 Ora, ouvindo isto os dez, indignaram-se contra os dois irmãos.
25 Byacè Jesǔ è́plò́lò̌ èthǐ rò a hé èthǐ, “Thǐ thè́gnědû hò́ ná khwíducò́phyahtǔ tahe nuôma a nò̌e ní̤dyé lahyǎ a taryěshyosò̌ dố htyěphúké̤phú tahe akhu. Htyěphúké̤phú a khuklò́khuklyǎ thǐ taherò a nò̌e ní̤kuô̌dûhò́ a taryěshyosò̌ yěnuô dố htyěphúké̤phú tahe akhukhu.
25 Então, Jesus, chamando-os, disse: Sabeis que os governadores dos povos os dominam e que os maiorais exercem autoridade sobre eles.
26 Thǐ ke rò thǐ tǒ me̤phúnuô to. Dố thǐklè̌nuô, kayǎ tôprè̤prè̤ ki thè́zṳ̂́ htwǒdu hérò a tǒbè htwǒ thǐ prè̤me̤tè̤phú.
26 Não é assim entre vós; pelo contrário, quem quiser tornar-se grande entre vós, será esse o que vos sirva;
27 Htuô̌rò dố thǐklè̌nuô, kayǎ tôprè̤prè̤ ki thè́zṳ̂́ htwǒ thǐbyacè hérò a tǒbè htwǒ thǐcṳ̂́.
27 e quem quiser ser o primeiro entre vós será vosso servo;
28 Myábû̌kuô̌ vǎ má̤dû prè̤lukayǎ aphúkhǔyě, vǎ hyǎ dố ǔ ki me̤pé̤ vǎgně nuô má̤to. Vǎ hyǎ dố vǎ ki me̤pé̤ ǔgně prè́. Rò thyáphú vǎ ki ihtaka̤ní̤ èthǐ agněnuôrò, vǎ dyélya̤kyǎ vǎ thè́plò htwǒprè̤ dố kayǎ è́prè̤ agně.”
28 tal como o Filho do Homem, que não veio para ser servido, mas para servir e dar a sua vida em resgate por muitos.
29 Bí Byacè Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe htecuốkyǎ bí vǐ̤ Jeriko akhè̌nuô, kayǎ bè́mṳdu krwǒkuô̌ lò̌ lǔkhyě tôplutôphè.
29 Saindo eles de Jericó, uma grande multidão o acompanhava.
30 Kayǎ mèthèkhí thè́nyě̤ onyǎo dố klyáhtû̌ rò bí a ní̤huô̌ ǔ hé ná Byacè Jesǔ hyǎhò́ dố èthǐ khǎshyé akhè̌nuô, a è́htǒ rò a hé, “Kố꤮ Davi aphúkhǔ, Byacè꤮, thè́zò̤ kuô̌ ré̤ pè̤ ní꤮.”
30 E eis que dois cegos, assentados à beira do caminho, tendo ouvido que Jesus passava, clamaram: Senhor, Filho de Davi, tem compaixão de nós!
31 “Thuôthuô꤮ omyá,” kayǎ bè́mṳ tahe hé èthǐ shyoshyo, a lé è́htǒhtya shyoshyo pó̤, “Kố꤮ Davi aphúkhǔ, Byacè꤮, thè́zò̤ kuô̌ ré̤ pè̤ ní꤮,” phúnuô.
31 Mas a multidão os repreendia para que se calassem; eles, porém, gritavam cada vez mais: Senhor, Filho de Davi, tem misericórdia de nós!
32 Byacè Jesǔ okuố è́ èthǐ rò sudyǎ èthǐ, “Thǐ thè́zṳ̂́ nò̌me̤ vǎ maǐtě?”
32 Então, parando Jesus, chamou-os e perguntou: Que quereis que eu vos faça?
33 Rò èthǐ hé lǔ, “Byacè, pè̤ thè́zṳ̂́ mèthèlǐ kuô̌ǔ.”
33 Responderam: Senhor, que se nos abram os olhos.
34 Byacè Jesǔ thè́zò̤ní̤ èthǐ rò a tôhyǎ èthǐ mèthèplò rò èthǐ mèthè lǐhtya khyé cò́. Rò èthǐ cáhtya krwǒkuô̌ lò̌ lǔkhyě.
34 Condoído, Jesus tocou-lhes os olhos, e imediatamente recuperaram a vista e o foram seguindo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.