Mateus 20
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH
1 “Me̤těhérò, mò́khu htyělé̤ké̤kǔ ma athyáná prè́byacè tôprè̤ dố a htecuố ro̤mû́ rò a cuố dakè hyǎ ǔ dố a thòbǐthèphèkhu yěnuôhò́.
1 Jesus disse:
2 Prè́byacè yětôprè̤ ná prè̤dakèephú yětahenuô, a thè́plòtǒ lǔ ná a ki dakè lǔ tônyě ma rû̌zye denari tôbè.
2 Ele combinou com eles o salário de costume, isto é, uma moeda de prata por dia, e mandou que fossem trabalhar na sua plantação.
3 “Bí mò̤́plyǎ̤sè̌htya lwǐ̤thyótômû̌ bèhò́ akhè̌nuô, a cuố dố klè́kǔ rò a cuố myáhtye kayǎ okǒodǎ prè́ rò atè̤me̤ oto tahe ihtò ohtǒolya̤ lahyǎ bínuô.
3 Às nove horas, saiu outra vez, foi até a praça do mercado e viu ali alguns homens que não estavam fazendo nada.
4 Rò a hé èthǐ, ‘Hyǎ rya̤kuô̌ lahyǎ dố vǎ thòbǐthèphèkhu nuô rò vǎ ki myá dyétǒdyébè pé̤dû thǐ akhwóakè pǎ.’
4 Então disse: “Vão vocês também trabalhar na minha plantação de uvas, e eu pagarei o que for justo.”
5 Rò èthǐ hyǎ lahyǎ dố lǔprè́khu rò prè́byacè yě htecuố khyěthyá dố klè́kǔ bí mò̤́htuô shyényě̤mû̌ bè akhè̌nuô, htuô̌rò a htecuố khyěthyá bí mò̤́hélya̤ thuô̌mû̌bè akhè̌ rò a cuố dakè hyǎkhyě ǔ dố a thòbǐthè lé̤khu rò a hé ǔ phú a hé ré̤ htuô̌hò́ ǔ nuô tahe.
5 — E eles foram. Ao meio-dia e às três horas da tarde o dono da plantação fez a mesma coisa com outros trabalhadores.
6 Rò a htecuố khyěthyá dố klè́kǔ bí mò̤́hélya̤ nyǎ̤mû̌ akhè̌, rò a cuố myáhtyepǎ kayǎ dố a okǒ tǎ̤dǎ, a tè̤me̤ oto tahe kahtòohtǒ kahtòolya̤ bínuô rò a sudyǎ èthǐ, ‘Tôcô꤮ rò thǐ me̤tè̤to rò thǐ cuố ihtòo kyǎdě lò̌ bíyě tônyě mò̤́hé me̤tě?’
6 Eram quase cinco horas da tarde quando ele voltou à praça. Viu outros homens que ainda estavam ali e perguntou: “Por que vocês estão o dia todo aqui sem fazer nada?”
7 “Rò èthǐ hésû lǔ, ‘Prè̤dakè hyǎkuô̌ pè̤ a o tôprè̤꤮ to.’
7 — “É porque ninguém nos contratou!” — responderam eles.
8 “Bí mò̤́tǎ̤hò́ akhè̌nuô, prè́byacè yě hé aprè̤ pốtarí myákhwèní̤ prè́ yětôprè̤, ‘È́hyǎ lahyǎ prè̤me̤tè̤phú nuôtahe rò dyépé̤ èthǐ akhwóakè nuô. Dyéré̤lố a hyǎ tǎ̤nolố akhǒ nuôtahe ní, rò a hyǎ ré̤lố nuôtahe rò dyénolố ǔ pǎ.’
8 — No fim do dia, ele disse ao administrador: “Chame os trabalhadores e faça o pagamento, começando com os que foram contratados por último e terminando pelos primeiros.”
9 “Prè̤me̤tè̤phú dố a hyǎ me̤tè̤ dố mò̤́hélya̤ nyǎ̤mû̌ akhè̌ tahe hyǎphyé ré̤lố khwókè rò prè̤ dố a pốtaríní̤ prè́ yětôprè̤ dyé èthǐ tôprè̤ ná rû̌zye denari tôbè.
9 — Os homens que começaram a trabalhar às cinco horas da tarde receberam uma moeda de prata cada um.
10 Yětôphuốrò shuốkhè̌ tǒke hò́ dố a hyǎrya̤ ré̤lốklò̌ ǔ tahe rò èthǐ tane̤ ná a ki ní̤bè è́klò̌ rû̌ ná ǔ pǎ tadû́rò èthǐ ní̤bè rû̌zye denari tôprè̤ tôbè thyáná ǔ prè́.
10 Então os primeiros que tinham sido contratados pensaram que iam receber mais; porém eles também receberam uma moeda de prata cada um.
11 Bí èthǐ ní̤bè khwókèyě akhè̌ a tamwǒ̤talè̌ prè́byacè azo̤.
11 Pegaram o dinheiro e começaram a resmungar contra o patrão,
12 Èthǐ hé prè́byacè, ‘Kayǎ yětahe rò a hyǎ me̤ní̤ nyě̤prè́ tômû̌ khǎlé̤phú prè́ rò a ka̤lè́ hò́ tadû́rò nè̤ dyé èthǐ khwókè thyáná pè̤pè̤. Pè̤ rò pè̤ me̤ sǒphásǒrya̤ dố ké̤kṳ́klè̌ tônyě꤮ mò̤́hé cò́ rò nè̤ dyélố pè̤ toto.’
12 dizendo: “Estes homens que foram contratados por último trabalharam somente uma hora, mas nós aguentamos o dia todo debaixo deste sol quente. No entanto, o pagamento deles foi igual ao nosso!”
13 “Manárò prè́byacè hésû dố a hé phúyě aklè̌ tôprè̤, ‘Vǎ me̤-e dố nè̤khu tôcô꤮ to, vǎ me̤ tǒ prè́, nè̤ thè́plòtǒ htuô̌hò́ ná vǎ ki dyé nè̤ tônyě ma rû̌zye denari tôbè vǎhéto?
13 — Aí o dono disse a um deles: “Escute, amigo! Eu não fui injusto com você. Você não concordou em trabalhar o dia todo por uma moeda de prata?
14 Phyéní̤ nè̤ khwókèyě rò ka̤mò̌. Vǎ thè́zṳ̂́ dyé kayǎ dố a hyǎ rya̤nolố ǔkhǒ yětahe akhwóakè thyáná vǎ dyé nè̤ nuô.
14 Pegue o seu pagamento e vá embora. Pois eu quero dar a este homem, que foi contratado por último, o mesmo que dei a você.
15 Vǎrû̌ ná vǎné̤ prè́, vǎ thè́zṳ̂́ me̤phútě rò a ní̤nyǎ to è̌? Vǎ dyézǔdyéye̤ tè̤ phúyě rò nè̤ thè́khwè́ vǎ è̌?’
15 Por acaso não tenho o direito de fazer o que quero com o meu próprio dinheiro? Ou você está com inveja somente porque fui bom para ele?”
16 “Phúnuôrò ǔ tane̤ patí è́lǎ kayǎ tahe tadû́rò Cò́marya ki dyadu lǔ pǎ. Ǔ tane̤du è́lǎ kayǎ tahe tadû́rò Cò́marya ki dya patílố lǔ pǎ.”
16 E Jesus terminou, dizendo:
17 Bí Byacè Jesǔ htya dố vǐ̤ Jerusalem rò bí a cuố dố klyálo̤ akhè̌nuô, a è́cuố plò́khó a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤yě tôpho rò a hé èthǐ,
17 Quando Jesus estava subindo para Jerusalém, chamou os discípulos para um lado e falou com eles em particular, enquanto caminhavam. Ele disse:
18 “Pè̤ htya dố vǐ̤ Jerusalem, rò ǔ ki isè̌tǎ̤kyǎ prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤dû vǎyěnuô dố bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe a takhukǔ pǎ. Rò èthǐ ki thè́plò tǒ lò̌ lǔ dố a ki me̤thyěkyǎ vǎ pǎ.
18 — Escutem! Nós estamos indo para Jerusalém, onde o
19 Èthǐ ki dyétǎ̤ dǐtû́ vǎ dố Judaphú má̤to tahe a khadǎkǔ pǎ. Rò Judaphú má̤to tahe ki hébè takhwótakè kanǐkano lò̌ vǎ pǎ. Htuô̌rò èthǐ ki mṳ̂̌ vǎ ná suplye̤ iplírwí̤ pǎ rò èthǐ ki mṳ̂̌thyěhtya vǎ dố krusulo̤ pǎ. Manárò thuô̌nyě tônyě pǎnuô Cò́marya ki me̤htwǒprè̤ kahtò ka̤khyě khyěthyá vǎ pǎ.”
19 e o entregarão aos não judeus. Estes vão zombar dele, bater nele e crucificá-lo; mas no terceiro dia ele será ressuscitado.
20 Htuô̌rò Zebedeo aphúkhǔ Jakomo ná Giovanni amuố̤ yěnuô a hyǎ ró̤kuô̌ ná a phúprè̤khǔ yěthè́nyě̤ dố Byacè Jesǔ a o. Amuố̤yě hyǎ dángṳ̂tǎ̤ dố Byacè anyěhyǎ rò a kwǐthè́zò̤ lǔ ná a ki me̤ pé̤ lǔ tè̤tôcô.
20 Então a mãe dos filhos de Zebedeu chegou com os seus filhos perto de Jesus, curvou-se e pediu a ele um favor.
21 Rò Byacè hé lǔ, “Nè̤ thè́zṳ̂́ dố vǎ ki me̤cwó̤ pé̤ nè̤ ǐtě?” Rò a hésû Byacè, “Shyé꤮ nè̤ htwǒ hò́ khwí dố Cò́marya htyělé̤ké̤kǔ hò́ pǎnuô dyéonyǎ pé̤kuô̌ vǎphú yěthè́nyě̤ dố nè̤ takhu cò́htwó tôkyě tôprè̤, dố nè̤ takhu cò́ci tôkyě tôprè̤ pǎ ní꤮.”
21 — O que é que você quer? — perguntou Jesus. Ela respondeu: — Prometa que, quando o senhor se tornar Rei, estes meus dois filhos sentarão à sua direita e à sua esquerda.
22 Byacè hésû èthǐ, “Thǐ hyǎkwǐ tè̤yěnuô thǐ thè́gně ní̤dyé ari-akyǎ to. Tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ dố vǎ kíré̤ khyábè yě pǎnuôma thǐ ki khyábè́ kuô̌nyǎ pǎ è̌?” Rò èthǐ hésû, “Pè̤ khyábè́ kuô̌ prè́.”
22 Jesus disse aos dois filhos dela: — Podemos! — responderam eles.
23 Byacè hésû èthǐ, “Thǐ ki khyábè má̤ kuô̌ lakǒ dû phú vǎ khyábè yěnuô pǎ. Manárò nè̤ tǒ onyǎ dố vǎ takhu cò́ci tôkyě è̌, cò́htwó tôkyě è̌ nuô a o dố vǎ khadǎkǔ má̤to. Vǎphè̌ dố mò́khu yětôprè̤ taritaryǎ pé̤ hò́ khǎlé̤yě ná cṳ́꤮ a thè́zṳ̂́ dyé ní̤dû ǔnuôtahe agně hò́.”
23 Então Jesus disse:
24 Bí a khǒpacè̤̌ dố a okyǎ prè̤shyé yětahe ní̤huô̌ a sudyǎ phúyě akhè̌ nuô, èthǐ thè́plòdu lò̌ puố̤ ná vyá̤ nuô thè́nyě̤.
24 Quando os outros dez discípulos ouviram isso, ficaram zangados com os dois irmãos.
25 Byacè Jesǔ è́plò́lò̌ èthǐ rò a hé èthǐ, “Thǐ thè́gnědû hò́ ná khwíducò́phyahtǔ tahe nuôma a nò̌e ní̤dyé lahyǎ a taryěshyosò̌ dố htyěphúké̤phú tahe akhu. Htyěphúké̤phú a khuklò́khuklyǎ thǐ taherò a nò̌e ní̤kuô̌dûhò́ a taryěshyosò̌ yěnuô dố htyěphúké̤phú tahe akhukhu.
25 Então Jesus chamou todos para perto de si e disse:
26 Thǐ ke rò thǐ tǒ me̤phúnuô to. Dố thǐklè̌nuô, kayǎ tôprè̤prè̤ ki thè́zṳ̂́ htwǒdu hérò a tǒbè htwǒ thǐ prè̤me̤tè̤phú.
26 Mas entre vocês não pode ser assim. Pelo contrário, quem quiser ser importante, que sirva os outros,
27 Htuô̌rò dố thǐklè̌nuô, kayǎ tôprè̤prè̤ ki thè́zṳ̂́ htwǒ thǐbyacè hérò a tǒbè htwǒ thǐcṳ̂́.
27 e quem quiser ser o primeiro, que seja o escravo de vocês.
28 Myábû̌kuô̌ vǎ má̤dû prè̤lukayǎ aphúkhǔyě, vǎ hyǎ dố ǔ ki me̤pé̤ vǎgně nuô má̤to. Vǎ hyǎ dố vǎ ki me̤pé̤ ǔgně prè́. Rò thyáphú vǎ ki ihtaka̤ní̤ èthǐ agněnuôrò, vǎ dyélya̤kyǎ vǎ thè́plò htwǒprè̤ dố kayǎ è́prè̤ agně.”
28 Porque até o
29 Bí Byacè Jesǔ ná a khǒpacè̤̌ tahe htecuốkyǎ bí vǐ̤ Jeriko akhè̌nuô, kayǎ bè́mṳdu krwǒkuô̌ lò̌ lǔkhyě tôplutôphè.
29 Quando Jesus e os discípulos estavam saindo de Jericó, uma grande multidão seguia Jesus.
30 Kayǎ mèthèkhí thè́nyě̤ onyǎo dố klyáhtû̌ rò bí a ní̤huô̌ ǔ hé ná Byacè Jesǔ hyǎhò́ dố èthǐ khǎshyé akhè̌nuô, a è́htǒ rò a hé, “Kố꤮ Davi aphúkhǔ, Byacè꤮, thè́zò̤ kuô̌ ré̤ pè̤ ní꤮.”
30 Dois cegos, sentados na beira do caminho, ouviram alguém dizer que ele estava passando e começaram a gritar: — Senhor,
31 “Thuôthuô꤮ omyá,” kayǎ bè́mṳ tahe hé èthǐ shyoshyo, a lé è́htǒhtya shyoshyo pó̤, “Kố꤮ Davi aphúkhǔ, Byacè꤮, thè́zò̤ kuô̌ ré̤ pè̤ ní꤮,” phúnuô.
31 A multidão os repreendeu e mandou que calassem a boca, mas eles gritaram ainda mais: — Senhor, Filho de Davi, tenha pena de nós!
32 Byacè Jesǔ okuố è́ èthǐ rò sudyǎ èthǐ, “Thǐ thè́zṳ̂́ nò̌me̤ vǎ maǐtě?”
32 Então Jesus parou, chamou os cegos e perguntou:
33 Rò èthǐ hé lǔ, “Byacè, pè̤ thè́zṳ̂́ mèthèlǐ kuô̌ǔ.”
33 — Senhor, queremos poder enxergar! — responderam eles.
34 Byacè Jesǔ thè́zò̤ní̤ èthǐ rò a tôhyǎ èthǐ mèthèplò rò èthǐ mèthè lǐhtya khyé cò́. Rò èthǐ cáhtya krwǒkuô̌ lò̌ lǔkhyě.
34 Jesus teve pena dos cegos e tocou nos olhos deles. No mesmo instante eles puderam ver e então seguiram Jesus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.