Marcos 4

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Jesǔ cáhtya ithyó pé̤pó̤ ǔ dố htyěòduhtû̌ rò kayǎ hyǎo tava̤plutava̤phè lò̌ è akhu-akhyě a nuô̌ onyǎ o dố thòklyěkǔ rò lò̌꤮ kayǎ nuôtahe rò a o lahyǎ dố htyěhtû̌.
1 Mais uma vez, Jesus começou a ensinar à beira-mar. Em pouco tempo, uma grande multidão se juntou ao seu redor. Então ele entrou num barco e sentou-se, enquanto o povo ficou na praia.
2 Jesǔ ithyóithya kho èthǐ ná ngó̤khákho è́nyacò́. Bí a ithyó èthǐ akhè̌nuô, a hé,
2 Ele os ensinou contando várias histórias na forma de parábolas, como esta:
3 “Ní̤dǎ tǎ̤te̤ lahyǎ! Bètôphuố, kayǎ o tôprè̤, a hyǎpruốtǎ̤ tè̤klwǐtè̤lwí.
3 “Ouçam! Um lavrador saiu para semear.
4 Bí a pruốtǎ̤ akhè̌, tè̤klwǐ tahehenuô, a latǎ̤tǒ dố klyádè̌kǔ rò htu hyǎihtuôekyǎ prè́.
4 Enquanto espalhava as sementes pelo campo, algumas caíram à beira do caminho, e as aves vieram e as comeram.
5 Tè̤klwǐ tahehenuô a latǎ̤tǒ dố lò̤́klè̌ hephábû̌khu rò he yǒ phábû̌ akhu-akhyě, a dyáhtya pryǎlè́prè́,
5 Outras sementes caíram em solo rochoso e, não havendo muita terra, germinaram rapidamente,
6 rò arwí̤ yǒ sátǎ̤zǎ̤ to akhu-akhyě, bí tamò̤́htya rò a sákṳ́nó amò̤́ tamadyácè̤́ htyayě akhè̌nuô, a thyěkrǎkyǎ prè́.
6 mas as plantas logo murcharam sob o calor do sol e secaram, pois não tinham raízes profundas.
7 Tè̤klwǐ tahehenuô a latǎ̤tǒ dố thòshyáthòprǔklè̌ rò thòshyámò̤́ yětahe duhtya khyábí lò̌plǐ lǔ rò athèhtebè́ tôplò꤮ to.
7 Outras sementes caíram entre espinhos, que cresceram e sufocaram os brotos, sem nada produzirem.
8 Tè̤klwǐ tahehenuô a latǎ̤tǒ dố hezyeri̤zyeryákhu rò a phè́htyaduhtyabè́ rò athèhte ní̤è́ pé̤ cò́ aphuố thuô̌shyě tahe, aphuố shyěthuô̌thyó tahe, aphuố tôzè̤ tahe cò́.”
8 Ainda outras caíram em solo fértil e germinaram, cresceram e produziram uma colheita trinta, sessenta e até cem vezes maior que a quantidade semeada”.
9 Htuô̌rò a hé, “Kayǎ dố a o ná akhǎlè tahenuô, nò̌ ní̤dǎ lahyǎ èthǐ.”
9 Então ele disse: “Quem tem ouvidos para ouvir, ouça com atenção!”.
10 Bí a o tû́dû ná a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ ná kayǎ dố a krwǒkuô̌ lǔkhyě tahe akhè̌nuô, èthǐ sudyǎ Jesǔ ná ngó̤khákho yěnuô angó̤lasá.
10 Mais tarde, quando Jesus estava sozinho com os Doze e os outros que estavam reunidos ao seu redor, perguntaram-lhe qual era o significado das parábolas.
11 Rò a hésû èthǐ, “Cò́marya dyéthè́gněplǒ pé̤hò́ thǐ ná a htyělé̤ké̤kǔ a tè̤thè́khuthè́gně dố a dò́uốdò́bí ní̤dyé yětahe hò́ tadû́rò kayǎ dố aruô tahe agněnuô,
11 Ele respondeu: “A vocês é permitido entender o segredo do reino de Deus, mas uso parábolas para falar aos de fora,
12 ‘Èthǐ myá htuô̌ myá thyáthyá cò́ tadû́rò thyáphú èthǐ myáhtye kuô̌ǔ to, èthǐ ní̤dǎ htuô̌ ní̤dǎ thyáthyá cò́ tadû́rò thyáphú èthǐ thè́gněplǒ kuô̌ǔ to,’ agněnuô, vǎ hé pé̤ èthǐ ná ngó̤khákho prè́. Vǎ ki hébè pé̤ èthǐ ná ngó̤khákho to hénuô,
12 de modo que: ‘Mesmo que vejam o que faço, não perceberão, e ainda que ouçam o que digo, não compreenderão. Do contrário, poderiam voltar-se para mim, e ser perdoados’”.
13 Rò Jesǔ thè́prwǒ̤ èthǐ, “Ngó̤khákhoyě, thǐ ki thè́gněplǒ to hérò, thǐ cuố thè́gněplǒ cyá̤ lò̌꤮ ngó̤khákho dố vǎ hé yěnuô tahe phútě?
13 Então Jesus disse: “Se vocês não entendem o significado desta parábola, como entenderão as demais?
14 Kayǎ dố a pruốtǎ̤ tè̤klwǐ angó̤lasá mamá̤hò́ kayǎ dố a pruốtǎ̤ Cò́marya alǎ̤angó̤ nuô hò́.
14 O lavrador lança sementes ao anunciar a mensagem.
15 Kayǎ tahehenuô, athyáná tè̤klwǐ latǎ̤ dố klyádè̌kǔ nuôtahe, èthǐ ní̤huô̌ Cò́marya alǎ̤angó̤ ná tôphuốtuô̌ khǐnéricyá̤ khuklò́ hyǎphyé taphǎphekyǎ Cò́marya alǎ̤angó̤ dố èthǐ thè́plòkǔ nuôtahe.
15 As sementes que caíram à beira do caminho representam os que ouvem a mensagem, mas Satanás logo vem e a toma deles.
16 Dố aruô tahehe kuô̌ke rò athyáná ǔ pruốtǎ̤ tè̤klwǐ dố lò̤́klè̌ hephábû̌khu nuôtahehò́. Èthǐ ní̤huô̌ tôphuốtuô̌ a phyésû ná tè̤thè́krṳ̂̌thè́lò̌ cò́.
16 As que caíram no solo rochoso representam aqueles que ouvem a mensagem e, sem demora, a recebem com alegria.
17 Manárò arwí̤ yǒ sátǎ̤zǎ̤ to akhu-akhyě, a htwǒprè̤ taplô̤phú prè́. A zṳ̂́e Cò́marya alǎ̤angó̤ tadû́rò bí tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ tè̤mǔmyá̤ricyá̤ hyǎ bè èthǐ akhè̌nuô, tôphuốtuô̌ athè́plò lṳcuốkhókyǎ rò a lakhû́ ka̤khyěkyǎ khyěthyá prè́.
17 Contudo, uma vez que não têm raízes profundas, não duram muito. Assim que enfrentam problemas ou são perseguidos por causa da mensagem, cedo desanimam.
18 Tahehenuô athyáná tè̤klwǐ latǎ̤tǒ dố thòshyáthòprǔklè̌ nuôtahe hò́. Èthǐ ní̤huô̌ Cò́marya alǎ̤ngó̤
18 As que caíram entre os espinhos representam outros que ouvem a mensagem,
19 manárò èthǐ yǒ bèkṳ́bèkyǎ̤ ní̤dyé ná a tè̤ohtwǒprè̤ htuô̌rò a yǒ thè́zṳ̂́ duzá̤htyathè̌ lahyǎ akhu-akhyě, èthǐ atè̤thè́zṳ̂́ yěnuô a lahǒ ní̤dyéhò́ èthǐ hò́. Èthǐ thè́zṳ̂́ tè̤tôcô htuô̌ tôcô rò a tè̤thè́zṳ̂́ yětahenuô a iplûkhyábíkyǎ lò̌hò́ lǔ rò athèaphǒ htebè́ pǎtohò́.
19 mas logo ela é sufocada pelas preocupações desta vida, pela sedução da riqueza e pelo desejo por outras coisas, não produzindo fruto.
20 Kayǎ tahehenuô athyáná tè̤klwǐ latǎ̤tǒ dố hezyeri̤zyeryákhu nuôtahehò́. Èthǐ ní̤huô̌ Cò́marya alǎ̤angó̤ rò a zṳ̂́e rò athèhtebè́ è́ lốklò̌ cò́ aphuố thuô̌shyě tahe aphuố shyěthuô̌thyó tahe, aphuố tôzè̤ tahe phúnuô cò́.”
20 E as que caíram em solo fértil representam os que ouvem e aceitam a mensagem e produzem uma colheita trinta, sessenta ou até cem vezes maior que a quantidade semeada”.
21 Htuô̌rò Jesǔ hé èthǐ, “Thǐ phyénuô̌ mikò̌ dố hidò́kǔ rò thǐ nuô̌dya è dố cǒ̤lè̤̌ è̌? Má̤torò ma thǐ nuô̌dya è dố lé̤myěrè̤́ alè̤̌ è̌? Thǐ dyahtya è dố mikò̌rè̤́khunuô vǎhéto?
21 Em seguida, Jesus lhes perguntou: “Alguém acenderia uma lâmpada e a colocaria sob um cesto ou uma cama? Claro que não! A lâmpada é colocada num pedestal, de onde sua luz brilhará.
22 Lò̌꤮ tè̤ me̤uốme̤bí tahenuô, ǔ ki phyéhteluô̌ lò̌ è pǎ. Lò̌꤮ tè̤ dố ǔ thè́gněplǒ to khǒnyá̤yě tahenuô, ǔ ki thè́gněplǒ lò̌ è shyé꤮ nopǎ.
22 Da mesma forma, tudo que está escondido será revelado, e tudo que está oculto virá à luz.
23 Tè̤ dố thǐ ní̤huô̌ è khǒnyá̤ yětahenuô thǐ tǒ bezṳ̂́ è.”
23 Quem tem ouvidos para ouvir, ouça com atenção!”.
24 Htuô̌rò a hé pó̤ èthǐ, “Ní̤dǎ tǎ̤te̤ lahyǎ vǎ tè̤hébèyě. Nè̤ ki ní̤dǎ tǎ̤te̤ tè̤ hénuôma, Cò́marya ki dyé nè̤ tè̤thè́gněplǒ pǎ, htuô̌to a ki nò̌thè́gně è́htya lốklò̌ pó̤ cò́ nè̤ pǎ.
24 Então acrescentou: “Prestem muita atenção ao que vão ouvir. Com o mesmo padrão de medida que adotarem, vocês serão medidos, e mais ainda lhes será acrescentado.
25 Kayǎ dố atè̤one cò́hò́ bá꤮ tě bèbè, ǔ lédyé è́htya pé̤pó̤ cò́ lǔ pǎ, manárò kayǎ dố atè̤ o to tôprè̤nuô, atè̤ oprè́ takiphúprè́ bèbè, ǔ ki phyéphekyǎphe lò̌ pó̤ lǔtè̤ pǎ.”
25 Pois ao que tem, mais lhe será dado; mas do que não tem, até o que tem lhe será tirado”.
26 Jesǔ hé pó̤, “Cò́marya ahtyěaké̤nuô athyáná kayǎ tôprè̤ pruốtǎ̤ tè̤klwǐtè̤lwí dố hekhu nuô.
26 Jesus também disse: “O reino de Deus é como um lavrador que lança sementes sobre a terra.
27 Mò̤́khí rò omyě, mò̤́lǐ rò kahtò, mò̤́khí rò omyě, mò̤́lǐ rò kahtò, a me̤ prè́ phúnuô rò tè̤klwǐyě a phè́htya duhtya phútěnuô a thè́gně tôcô꤮ to.
27 Noite e dia, esteja ele dormindo ou acordado, as sementes germinam e crescem, mas ele não sabe como isso acontece.
28 Hekhu dyéduhtya ní̤dyédû atè̤ prè́. Amò̤́ tamahtya ré̤lố htuô̌rò aplyǎ̤ hteno, rò athè bǎkò̌no dố khyělố prè́.
28 A terra produz as colheitas por si própria. Primeiro aparece uma folha, depois se formam as espigas de trigo e, por fim, o cereal amadurece.
29 Athè mǐ hyǎ hò́hò́ná a hyǎ kè́ ní̤dyé atè̤thètè̤phǒ yě ná tacě, me̤těhérò kè́buố shuốkhè̌ hyǎtuố̤hò́.”
29 E, assim que o cereal está maduro, o lavrador vem e o corta com a foice, pois chegou o tempo da colheita”.
30 Jesǔ hé, “Cò́marya ahtyěaké̤ yěnuô pè̤ ki talô byábû̌ cyá̤ pé̤ ǔ phútě? Má̤torò pè̤ ki talô dyéluô̌ cyá̤ pé̤ ǔ ná ngó̤khákho phútě?
30 Jesus disse ainda: “Como posso descrever o reino de Deus? Que comparação devo usar para ilustrá-lo?
31 Cò́marya ahtyěaké̤ nuôma athyáná taplèplò nuô. Bí ǔ ivǐtǎ̤ taplèplò dố hekhu akhè̌, dố tè̤klwǐtè̤lwí lò̌꤮ plǐ aklè̌nuô taplèplò ma a patílố ná akhǒ cò́.
31 É como uma semente de mostarda plantada na terra. É a menor das sementes,
32 Manárò ǔ pruốtǎ̤ htuô̌rò a dyáhtya hò́ akhè̌nuô, dố thòtò̤̌mò̤́, ithwídò̌byǎlèmò̤́ aklè̌nuô adulố ǔkhǒ, a phyǎduhtya tahuốhtya lốklò̌ná ǔ rò htuphúzuố̤phú tahe hyǎme̤ lahyǎ apwi̤ dố aphyǎ tahe alo̤ cò́.”
32 mas se torna a maior de todas as hortaliças, com ramos tão grandes que as aves fazem ninhos à sua sombra”.
33 Bí Jesǔ hésodônyǎ pé̤ ǔ ná Cò́marya alǎ̤angó̤ akhè̌nuô, a dônyǎ nuô̌tố̤ pé̤ ǔ ná ngó̤khákho tahe. Thyáphú ǔ ki thè́gněplǒbè́ ryá nuôrò è́taki a dônyǎ pé̤ ǔ phúnuô.
33 Jesus usou muitas histórias e ilustrações semelhantes para ensinar o povo, conforme tinham condições de entender.
34 A hébè pé̤ kayǎ tahe ná ngó̤khákho tahe tû́prè́ tadû́rò bí a o tû́dû ná a khǒpacè̤̌ tahe akhè̌nuô, a hésoluô̌ pwǒ̤ pé̤ lò̌ èthǐ lò̌꤮ ngó̤khákho angó̤lasá nuô tahe.
34 Na verdade, só usava parábolas para ensinar em público. Depois, quando estava sozinho com seus discípulos, explicava tudo para eles.
35 Bí nuôtônyě hò́, bí mò̤́hémò̤́tǎ̤ hò́ akhè̌nuô, Jesǔ hé èthǐ, “Pè̤ ki cuố dố htyěò bè́rè̤̌ tôkhó pó꤮.”
35 Ao anoitecer, Jesus disse a seus discípulos: “Vamos atravessar para o outro lado do mar”.
36 Rò èthǐ htecuố khókyǎ ná kayǎ bè́mṳ. Rò Jesǔ a khǒpacè̤̌ tahe cuốnuô̌ dố Jesǔ onyǎo ní̤dyé hò́ thòklyě nuôtôbè akǔ rò èthǐ htecuốró̤ lò̌ lǔ. Thòklyě dố aruô okuô̌ bínuô tahe.
36 Com ele a bordo, partiram e deixaram a multidão para trás, embora outros barcos os seguissem.
37 Ké̤lathè́ duhyǎ rò htyěháhó nuô̌ dố thòklyěkǔ rò htyě kíré̤ htyabǎ cò́ ná thòklyě cò́.
37 Logo uma forte tempestade se levantou. As ondas arrebentavam sobre o barco, que começou a encher-se de água.
38 Manárò Jesǔ omyě ná mwókuố̤ tômě dố thòipè̤ tôkyě rò èthǐ cuố hturyǎ̤ ihtò lǔ rò a hé lǔ, “Kố꤮ Thárá, pè̤ kíré̤ lacû́thyě lò̌ cò́hò́ rò mame̤tě nè̤ bezṳ̂́ kuô̌ pǎ cò́ pè̤ tôcô꤮ toto?”
38 Jesus dormia na parte de trás do barco, com a cabeça numa almofada. Os discípulos o acordaram, clamando: “Mestre, vamos morrer! O senhor não se importa?”.
39 A kahtò thè́prwǒ̤htuô̌ ké̤lathè́ rò a hé htyěháhóyě, “okuố!” A hé rò ké̤lathè́ okuốtôphuố okuố cò́ rò htyěháhó pǎ tôcô꤮ to.
39 Jesus despertou, repreendeu o vento e disse ao mar: “Silêncio! Aquiete-se!”. De repente, o vento parou, e houve grande calmaria.
40 A hé èthǐ, “Thǐ thè́isě me̤tě? Thǐ tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ o híto vǎ?”
40 Então Jesus lhes perguntou: “Por que estão com medo? Ainda não têm fé?”.
41 Rò èthǐ thè́isě talwósû́lû̌ rò èthǐ hé ní̤dyé khyělǔ, “È ma kayǎ phútě tôprè̤ tě? Ké̤lathè́ ná htyěháhó tahe rò a ní̤dǎ cò́ lǔngó̤ngó̤.”
41 Apavorados, os discípulos diziam uns aos outros: “Quem é este homem? Até o vento e o mar lhe obedecem!”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.