Lucas 19

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Bí Jesǔ nuô̌cuốluplú rwó vǐ̤ Jeriko akǔ akhè̌nuô,
1 Entrando em Jericó, Jesus atravessava a cidade.
2 kayǎ htwǒ prè̤kwǐamo-arǎ khuklò́ dố amwi̤ ná Zakeǔ o tôprè̤, rò a duzá̤ nyacò́.
2 Eis que um homem rico, chamado Zaqueu, chefe dos publicanos,
3 Jesǔ ma ǔpě nuô a thè́zṳ̂́ myáhtye kuô̌ tadû́rò a yǒ tapò́ dûgně, htuô̌rò kayǎ yǒ oró̤oè́sû́lû̌ akhu-akhyě a myáhtyehtwó kuô̌ǔ Jesǔ to.
3 procurava ver quem era Jesus, mas não podia, por causa da multidão, por ser ele de pequena estatura.
4 Phúnuô akhu-akhyě, thyáphú a ki tṳ́htwó kuô̌ǔ Jesǔ rò, a klyacuố ré̤ dố kayǎ bè́mṳ anyěhyǎ bí Jesǔ lé̤cuố plehyǎ klyá yěnuô tôbǒ rò a cuốhtya dố kadwímò̤́ tômò̤́ alo̤.
4 Então, correndo adiante, subiu num sicômoro a fim de ver Jesus, porque ele havia de passar por ali.
5 Bí Jesǔ hyǎtuố̤ bí lǔkhǎshyé akhè̌nuô, a tṳ́htya lǔ rò a hé lǔ, “Zakeǔ, hítǎ̤pryǎ mò̌, me̤těhérò yětônyě pǎnuô, vǎ bè cuốolěo kuô̌ dố nè̤hi pǎ.”
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhando para cima, disse:
6 Zakeǔ hítǎ̤ tapluố̤taplyě rò a thè́krṳ̂̌thè́lò̌ è́mo̤sû cò́ Jesǔ.
6 Zaqueu desceu depressa e o recebeu com alegria.
7 Lò̌꤮ kayǎ dố a myáhtye Jesǔ cuố kuô̌ dố Zakeǔ ahi tahenuô, a tamwǒ̤talè̌ lò̌ lahyǎ rò a hé, “Kayǎ yětôprè̤ cuốolě tố̤kuô̌ tuố̤dố prè̤oraphú ahi.”
7 Todos os que viram isto murmuravam, dizendo que Jesus tinha se hospedado com um homem pecador.
8 Zakeǔ ihtò rò a hé Byacè, “Byacè, myámò̌, khǒnyá̤yě vǎ ucè̌tazè̌ dố a o ná vǎ taklǎměnuô, vǎ ki dyétǎ̤kyǎ ná kayǎ sǒphásǒrya̤phú tahe. Htuô̌to ki vǎ etṳ̂̌ǒplè ǔkhu tôprè̤prè̤ kihérò, vǎ ki dyéka̤khyě khyěthyá è lwǐ̤pwí pǎ.”
8 Zaqueu, por sua vez, se levantou e disse ao Senhor: — Senhor, vou dar a metade dos meus bens aos pobres. E, se roubei alguma coisa de alguém, vou restituir quatro vezes mais.
9 Rò Jesǔ hé è, “Yětônyě, tè̤me̤lwóhteka̤ hyǎtuố̤ dố hiyě tômě akǔhò́ me̤těhérò kayǎ yětôprè̤ ma má̤kuô̌dû hò́ Abraham aklwǐalwí hò́!
9 Então Jesus lhe disse:
10 Me̤těhérò prè̤lu aphúkhǔ má̤hò́ vǎyě, vǎ hyǎ myápṳ̌ me̤lwóhteka̤ kayǎ dố a lamé̤ tahe.”
10 Porque o Filho do Homem veio buscar e salvar o perdido.
11 Bí kayǎ è́prè̤ ní̤dǎ Jesǔ tè̤hébè yě akhè̌nuô, a hé pé̤ pó̤ èthǐ ná ngó̤khákho tômû̌, me̤těhérò Jesǔ hyǎtuố̤ phû hò́ ná vǐ̤ Jerusalem hò́ khukhyě, Cò́marya ki cáhtya pố tôphuố pố cò́hò́ htyěké̤ hò́, èthǐ tane̤thû́ lò̌ lahyǎ phúnuô.
11 Ouvindo eles estas coisas, Jesus contou uma parábola, visto estar perto de Jerusalém e lhes parecer que o Reino de Deus havia de manifestar-se imediatamente.
12 Phúnuô akhu-akhyě a dyá pé̤ èthǐ, “Bètôphuố kayǎ htwǒdu otôprè̤. Thyáphú ǔ ki dyahtya lǔ ná khwí rò a ki htwǒ pé̤ ǔ khwí dố ahtyěaké̤kǔ ní̤dû agněnuôrò, a htecuố dố htyěruôké̤klò̌ tôba, htuô̌rò a ka̤khyě khyěthyá dố aké̤.
12 Por isso, Jesus disse:
13 Bí a htecuố tyahíto akhè̌nuô, a è́plò́ alulé prè̤shyé, rò a dyé èthǐ htè̌ba tôprè̤ tôba, rò a hé èthǐ, ‘Bí vǎ oto yěakhè̌nuô, cuố me̤kuố̤me̤khá lahyǎ, me̤myéhte ní̤dyé lahyǎ tuố̤dố vǎ ka̤khyě pǎ nuô ní,’ a hékyǎ èthǐ phúnuô.
13 Chamou dez dos seus servos, confiou-lhes dez minas e disse-lhes: “Negociem até que eu volte.”
14 “Manárò, a htyěphúké̤phú thè́htethè́hǎ ní̤dyé lǔ rò èthǐ nò̌cuố lè̤́ prè̤thǔ tè̤ritè̤kyǎ tôprè̤ dố khwí o, rò a nò̌hé lǔ, ‘Kayǎ yětôprè̤nuô, pè̤ thè́zṳ̂́ nò̌htwǒ è ná pè̤khwí to.’
14 Mas os seus concidadãos o odiavam e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: “Não queremos que este reine sobre nós.”
15 “Manárò kayǎ htwǒdu yětôprè̤nuô, ǔ nò̌htwǒ è ná khwí rò a ka̤tuố̤ khyěthyá. Thyáphú èthǐ ki hyǎ dyéluô̌htya lahyǎ ná èthǐ me̤phúhteè́ tó̤ bá꤮ tě agněnuôrò, a ka̤tuố̤ rò a è́hyǎ alulé dố a dyékyǎ èthǐ htè̌ba yětahe dố a o.
15 — Quando ele voltou, depois de ter tomado posse do reino, mandou chamar os servos a quem tinha dado o dinheiro, a fim de saber quanto tinham conseguido ganhar em seus negócios.
16 “Aré̤lố tôprè̤ hyǎ dố a mèthènyě rò a hé lǔ, ‘Byacè, dố vǎ nò̌e htè̌ba dố nè̤ dyékyǎ vǎ yětôba akhu-akhyě vǎ ní̤bè è́htyalốpó̤ hò́ abashyé hò́.’
16 — O primeiro se apresentou e disse: “Senhor, a sua mina rendeu dez.”
17 “Rò a hé lǔ, ‘Aryá nyacò́! Nè̤ ma lulé dố aryá tôprè̤! Nè̤ cò́ ná vǎ dyé nè̤ tè̤patíphú yětahe akhu-akhyě, vǎ ki nò̌pố nè̤ ná vǐ̤ avǐ̤shyé pǎ.’
17 O senhor lhe disse: “Muito bem, servo bom! E porque você foi fiel no pouco, terá autoridade sobre dez cidades.”
18 “Lulé nyě̤prè̤ tôprè̤ hyǎ dố a mèthènyě rò a hé lǔ, ‘Byacè, vǎ nò̌e htè̌ba dố nè̤ dyé vǎ yětôba akhu-akhyě, vǎ ní̤bè è́htyalốpó̤ hò́ htè̌nyǎ̤ba hò́.’
18 — O segundo servo veio e disse: “Senhor, a sua mina rendeu cinco.”
19 “Rò a hé alulé yětôprè̤, ‘Vǎ ki nò̌pố nè̤ vǐ̤ nyǎ̤vǐ̤ pǎ.’
19 A este o senhor disse: “Você terá autoridade sobre cinco cidades.”
20 “Rò lulé thuô̌prè̤ tôprè̤ hyǎ dố a mèthènyě rò a hyǎhé lǔ, ‘Byacè, yě lé꤮ nè̤ htè̌ba dố nè̤ dyékyǎ vǎnuô. Vǎ bedwóuố è dố zè̤̌krikǔ.
20 — Então veio outro servo, dizendo: “Senhor, aqui está a sua mina, que eu guardei embrulhada num lenço.
21 Vǎ thè́isě nè̤lé̤, me̤těhérò nè̤ ma kayǎ dố apyá̤ nyacò́ tôprè̤. Nè̤tè̤ má̤to tahenuô, nè̤ cuố phyé dûgně. Htuô̌to nè̤ isò́iplû̌nò́ kuô̌ǔ to rò nè̤ cuố kè́ka̤plò́ dû nè̤gněnuô̌.’
21 Porque tive medo do senhor, que é homem rigoroso. O senhor retira o que não depositou e colhe o que não semeou.”
22 “Rò a hé lǔ, ‘Cṳ̂́cyě̤cṳ̂́cṳ̂, vǎ ki cirya nè̤ phú nè̤ hébèhte ní̤dyé nè̤ngó̤ yěnuôtahe pǎ. Nè̤ thè́gněhò́ ná vǎ ma kayǎ dố apyá̤ nyacò́ tôprè̤. Vǎtè̤ má̤to tahenuô vǎ cuốphyé dûgně. Vǎ isò́iplû̌tǎ̤nò́ kuô̌ǔ to rò vǎ cuốkè́ ka̤ dûgně tôprè̤ vǎhé!
22 Mas o senhor respondeu: “Servo mau, eu o julgarei usando as suas próprias palavras. Você sabia que eu sou homem rigoroso, que retiro o que não depositei e colho o que não semeei.
23 Phúnuôrò mame̤těrò nè̤ cuốsunuô̌ vǎ htè̌bayě dố ǔ lé̤be-oplò́ ǔ lé̤plwǒbò rû̌ hidukǔ nuô to me̤tě? Nè̤ ki me̤phúnuô hérò, shyé꤮ vǎ ka̤tuố̤ khyěthyá pǎ nuô, vǎ ki ní̤bè ka̤khyěkǔ aphúphú amuố̤muố̤ pǎ kǒkǒ.’
23 Por que você não pôs o meu dinheiro no banco? E, então, na minha vinda, eu o receberia com juros.”
24 “Htuô̌rò a hé kayǎ ihtòo bínuô tahe, ‘Phyé ka̤khyědwó khyěthyá htè̌banuô rò dyékyǎ ná kayǎ dố ahtè̌ba o abashyé yěnuô tôprè̤.’
24 — E disse aos que estavam ali: “Tirem dele a mina e deem ao que tem as dez.”
25 “Manárò èthǐ hésû lǔ, ‘Byacè, ahtè̌ba onehtuô̌ dû hò́ abashyé hò́!’
25 Eles ponderaram: “Senhor, ele já tem dez.”
26 “Rò khwí hésû èthǐ, ‘Vǎ hé thǐ, lò̌꤮ kayǎ dố atè̤one lò̌ cò́hò́ nuôtahe bèbè, ǔ lédyé è́htya pé̤pó̤ cò́ lǔ pǎ, manárò kayǎ dố atè̤ o to tôprè̤nuô, atè̤ oprè́ takiphúprè́ bèbè, ǔ ki phyéphekyǎphe lò̌ pó̤ lǔtè̤ pǎ.
26 Ao que o senhor respondeu: “Pois eu declaro a vocês que a todo o que tem será dado ainda mais; mas ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
27 Htuô̌rò, kayǎ dố a thè́hte vǎ rò a thè́zṳ̂́ nò̌htwǒ vǎ khwí to tahenuô, è́hyǎ lò̌ bíyě rò me̤thyěkyǎ lò̌ èthǐ dố vǎ mèthènyě yěnuô!’”
27 Mas quanto a esses meus inimigos, que não quiseram que eu reinasse sobre eles, tragam-nos aqui e os matem na minha presença.”
28 Jesǔ héhtuô̌ phúnuôrò, a htya dố vǐ̤ Jerusalem rò a htecuố ré̤ a khǒpacè̤̌ dố nyě.
28 E, depois de dizer isto, Jesus prosseguia a sua viagem para Jerusalém.
29 Bí a hyǎphûhò́ ná dò̌ Bethphage ná dò̌ Bethania dố a ophû ná Oliva so yětôdò̌ akhè̌nuô, Jesǔ nò̌hyǎ ré̤ a khǒpacè̤̌ thè́nyě̤.
29 E aconteceu que, ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto ao monte das Oliveiras, Jesus enviou dois dos seus discípulos,
30 Rò a mecuốní̤ èthǐ ngó̤, “Hyǎnuô̌ré̤ lahyǎ dò̌ dố nyěnuô tôdò̌, thǐ hyǎ nuô̌nuô̌ ná thǐ ki myáhtye tathíphú tôduô̌ dố ǔ sidyánya̤ nò́hí lǔ tôphuố꤮ to tôduô̌ pǎ. Rò thǐ ki myáhtye ǔ cò̌klò̤ o è pǎ, rò ilyě è rò cwika̤ è bíyě ní꤮.
30 dizendo-lhes:
31 Kayǎ tôprè̤prè̤ ki sudyǎ thǐ, ‘Thǐ cuố ilyěkyǎtuố̤ tathíphú plye̤ me̤tě?’ A ki hérò, ‘Byacè lo è,’ hésû è phúnuô ní꤮.”
31 Se alguém perguntar: “Por que o estão desprendendo?”, respondam assim: “Porque o Senhor precisa dele.”
32 Èthǐ cuố rò a myáhtye lò̌plǐ phú a héone pé̤ èthǐnuô tahe.
32 E, indo os que foram mandados, acharam tudo conforme Jesus lhes tinha dito.
33 Bí èthǐ ilyě tathíphú plye̤ akhè̌nuô, ané̤byacè tahe hé èthǐ, “Thǐ cuốilyě tuố̤ tathíphúplye̤ me̤tě?”
33 Quando eles estavam soltando o jumentinho, os donos do animal disseram: — Por que estão desprendendo o jumentinho?
34 Rò èthǐ hésû, “Byacè lo è.”
34 Eles responderam: — Porque o Senhor precisa dele.
35 Rò èthǐ cwika̤ní̤ tathíphú yěnuô dố Jesǔ a o. Htuô̌rò èthǐ idè̌htya lahyǎ aca̤klò̌ dố tathí nyá̤khu rò a nò̌htyasidyá Jesǔ.
35 Então trouxeram o jumentinho até Jesus e, pondo as suas capas sobre o animal, ajudaram Jesus a montar.
36 Bí Jesǔ sidyá tathíphú rò a htecuố akhè̌nuô, kayǎ tahe dè̌tǎ̤ ré̤ lahyǎ aca̤klò̌ tahe dố klyádè̌kǔ.
36 À medida que Jesus avançava, as pessoas estendiam as suas capas no caminho.
37 Bí a hyǎphûhò́ ná vǐ̤ Jerusalem, bí klyá o dố Oliva sokhu rò a talwǒ̤tǎ̤ nuô̌hò́ dố vǐ̤kǔ yě akhè̌nuô, lò̌꤮ a khǒpacè̤̌ dố a krwǒ lò̌ lǔ nuôtômṳ cáhtya è́htǒhtuthè́ kè́kǒhtya lò̌ Cò́marya, me̤těhérò èthǐ yǒ myáhtye lò̌ tè̤pro̤tè̤prya̤ tahe akhu-akhyě, a è́htǒ lahyǎ phúnuô.
37 E, quando Jesus se aproximava da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos começou, com muita alegria, a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinham visto.
38 Èthǐ htuthè́htya,
38 Diziam: “Bendito é o Rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória nas maiores alturas!”
39 Htuô̌rò Pharisěophú o dố kayǎ bè́mṳ aklè̌ nuôtahe hé Jesǔ, “Thárá, nò̌othuôkyǎ nè̤ khǒpacè̤̌ yětahenuô, nò̌èhtǒ pǎ tǎ lahyǎ èthǐ tǎmé̤.”
39 Alguns dos fariseus lhe disseram em meio à multidão: — Mestre, repreenda os seus discípulos!
40 Rò Jesǔ hésû èthǐ, “Vǎ hé thǐ, èthǐ ki othuôtakrû́kyǎ hénuôma, lò̤́ tahe ki è́htǒhtya kuô̌ke pǎ.”
40 Mas Jesus respondeu:
41 Bí a hyǎphûhò́ ná vǐ̤ Jerusalem rò a myáhtye vǐ̤yě akhè̌nuô, a mèthèhtyětǎ̤.
41 Quando Jesus ia chegando a Jerusalém, vendo a cidade, chorou por ela,
42 Rò a hé, “Yětônyě, nè̤ ki thè́gně bye ná ǔ phyéhyǎ pé̤ nè̤ tè̤pě̤tè̤dwǒ hénuôma aryá nyacò́, manárò khǒnyá̤yě nè̤ myáhtye cyá̤ kuô̌ǔ to.
42 dizendo:
43 Tônyěnyě pǎnuô, shuốkhè̌ ki hyǎtuố̤ dố prè̤thè́hte nè̤ tahe ki hyǎ byáhtya bítava̤ lò̌ nè̤ ná vǐ̤ǔ htyalô̌ pǎ, rò èthǐ ki bòtǎ̤tṳ̂̌ tava̤bí lò̌ nè̤klyá pwǒ̤꤮ tôbǒ cò́ pǎ.
43 Pois virão dias em que os seus inimigos cercarão você de trincheiras e apertarão o cerco por todos os lados;
44 Htuô̌pǎrò èthǐ ki me̤pyékyǎ lò̌ nè̤ ná lò̌꤮ kayǎ o dố nè̤ vǐ̤kǔ nuôtahe pǎ. Bí lò̤́tômě prè́ nuô a ki oícû̌ ma pǎ cò́ lǔ to pǎ, me̤těhérò Cò́marya ki hyǎ me̤lwóhteka̤ nè̤ agněnuô, nè̤ dyathudyathè́ lǔ tè̤shuốtè̤khè̌ to akhu-akhyě, a ki me̤htwǒhtya phúnuô pǎ.”
44 e vão arrasar você e matar todos os seus moradores. Não deixarão pedra sobre pedra, porque você não reconheceu o tempo em que Deus veio visitá-la.
45 Htuô̌rò Jesǔ cuốnuô̌ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ rò a cuốnuô̌ vè̤́htekyǎ kayǎ ipri̤-isè̌tè̤ bínuô tahe.
45 Depois, entrando no templo, Jesus começou a expulsar os que ali vendiam,
46 Rò a hé èthǐ, “Cò́marya alǎ̤angó̤ hé, ‘Vǎhi ma ǔ ki è́ è ná tè̤cò́bè̌ ahi,’ manárò thǐ cuốnò̌ htwǒhtya lò̤́hò́ è ná ‘Prè̤ehuôehí lé̤owóo akhǎlé̤ hò́.’”
46 dizendo-lhes:
47 Jesǔ ithyóithyatǎ̤ ǔ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ pwǒ̤꤮ tônyě cò́. Bwídukhu tahe, prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe, ná prè̤ htwǒ kayǎ bè́mṳ a khuklò́khuklyǎ tahe thè́zṳ̂́ pṳ̌me̤thyě lǔ.
47 Diariamente, Jesus ensinava no templo. Os principais sacerdotes, os escribas e os maiorais do povo procuravam tirar-lhe a vida,
48 Manárò èthǐ tǒbè me̤ lǔ phútěnuô, a thè́gně lahyǎ aklyáaklǒ to, me̤těhérò kayǎ bè́mṳ tahenuô a ní̤dǎthyění̤dǎo cò́ lǔ tè̤hébè, rò a plwǒ latṳ̂̌ pǎ cò́ lǔ to.
48 mas não achavam uma forma de fazer isso, porque todo o povo, ao ouvi-lo, era cativado por ele.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.