Atos 7
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT
1 Bwídukhulố yětôprè̤ sudyǎ Stephano, “Phú kayǎ yětahe hé nè̤ yěnuôma, nè̤ hé má̤lakǒ nyǎ è̌?”
1 Então o sumo sacerdote lhe perguntou: “Estas acusações são verdadeiras?”.
2 Rò Stephano dyá pé̤ èthǐ, “Puố̤vyá̤muố̤phè̌ thǐ꤮ ní̤dǎ lahyǎ vǎ hé pé̤ thǐ yě! Bí pè̤phè̌ Abraham cuốo tyahí dố vǐ̤ Haran híto, rò a opǎ prè́ bí Mesopotamia akhè̌nuô, Cò́marya dố a lốbǎ ná tè̤taryědu taryěhtǔ yětôprè̤ oluô̌htya pé̤ lǔ dố a mèthènyě.
2 Estêvão respondeu: “Irmãos e pais, ouçam-me! O Deus glorioso apareceu a nosso antepassado Abraão na Mesopotâmia, antes de ele se estabelecer em Harã,
3 Htuô̌rò a hé lǔ, ‘Dyakyǎ nè̤hinè̤phyǎ, nè̤phúnè̤lye̤ ná nè̤htyěnè̤ké̤ nuôtahe rò cuố o dố ké̤ dố vǎ ki dyéluô̌ nè̤ yěnuô pǎ ní.’
3 e lhe disse: ‘Deixe sua terra natal e seus parentes e vá para a terra que eu lhe mostrarei’.
4 “Phúnuôrò Abraham htecuốkyǎ bí Chaldea ké̤kǔ nuôrò a htecuốo dố vǐ̤ Haran. Bí aphè̌ thyěhtuô̌ rò dốkhyěnuô Cò́marya nò̌cuốo lǔ dố htyěké̤ bí thǐo ní̤dyé khǒnyá̤ yěnuôhò́.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e morou em Harã até seu pai morrer. Depois, Deus o trouxe aqui para a terra onde vocês agora vivem.
5 Rò Cò́marya dyétǎ̤ nò́hí Abraham prè́ tôlé̤꤮ to, bí tôkyěphú prè́nuô꤮ a dyé cò́ hí lǔ to, tadû́rò Cò́marya ò́lya̤ lǔ ná a ki dyé lǔ ké̤tôké̤ pǎ, rò ké̤yěnuô, a ki htwǒ Abraham ná aklwǐalyǎ kalya̤ dǐtû́ yětahe ahtyěaké̤ pǎ. Bí Cò́marya ò́lya̤ lǔ ngó̤yě akhè̌nuô, Abraham aphú o hí tôprè̤꤮ to.
5 “Mas Deus não lhe deu herança alguma aqui, nem mesmo o espaço de um pé. Contudo, prometeu que a terra toda pertenceria a Abraão e a seus descendentes, embora ele ainda não tivesse filhos.
6 Cò́marya héokyǎ Abraham, ‘Nè̤klwǐnè̤lyǎ kalya̤ dǐtû́ tahenuô a ki cuốhtwǒ sǐpré̤ dố htyěruôké̤klò̌ tôké̤ pǎ, rò èthǐ ki cuốhtwǒ cṳ̂́ bínuô pǎ, rò ǔ ki me̤cyě̤me̤cṳ̂ èthǐ analwǐ̤zè̤ akǔ pǎ.
6 Disse-lhe também que seus descendentes viveriam numa terra estrangeira, onde seriam escravizados e oprimidos por quatrocentos anos.
7 Manárò vǎ ki cirya kayǎ dố a nò̌htwǒ èthǐ cṳ̂́ nuôtahe pǎ. Rò dốkhyěpǎnuô, èthǐ ki hteka̤kyǎ ná ké̤bínuô tôké̤ pǎ rò èthǐ ki ka̤ cò́bucò́bè̌htya vǎ bí khǎlé̤ nuôtôpho pǎ,’ Cò́marya hé phúnuô.
7 Mas Deus disse: ‘Eu castigarei a nação que os escravizar, e, por fim, sairão dali e me adorarão neste lugar’.
8 Htuô̌rò Cò́marya ò́lya̤ angó̤ ná Abraham tômû̌, rò a tè̤ô̌lya̤ a tè̤mátè̤dyǎ yěnuôma má̤hò́ Abraham lé̤klǒ me̤ tè̤dû́talíphá yěnuô hò́. Rò Abraham dû́talí ní̤dyé a phúprè̤khǔ Isaac phá bí a opacè̤̌lya̤ htuô̌ a bǎhtya athè̌ lwǐ̤thyó akhè̌nuô. Isaac me̤ dǐtû́ pé̤kuô̌ a phúprè̤khǔ Jacob phú aphè̌ me̤nuô. Htuô̌rò Jacob me̤ dǐtû́ pé̤ kuô̌pó̤ a phúprè̤khǔ shyéthè́nyě̤ phúnuônuô. Jacob aphúprè̤khǔ shyéthè́nyě̤ yěnuôma má̤hò́ pè̤ klwǐlyǎ shyényě̤muố̤ yětahe aphè̌ tahe hò́.
8 “Naquele tempo, Deus deu a Abraão a aliança da circuncisão. Assim, quando seu filho Isaque nasceu, ele o circuncidou no oitavo dia. Essa prática continuou quando nasceu Jacó, filho de Isaque, e quando nasceram os doze filhos de Jacó, os patriarcas de Israel.
9 “Jacob aphúprè̤khǔ tahenuô, a thè́khwè́ ní̤dyé kuô̌ apuố̤ Joseph rò èthǐ isè̌cuốkyǎ lǔ dố a ki cuốhtwǒkyǎ cṳ̂́ dố Egypt ké̤. Manárò Cò́marya okuô̌ ná è.
9 “Os patriarcas tiveram inveja de seu irmão José e o venderam como escravo para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Htuô̌rò bí a sítôbè tè̤pyá̤tè̤sè̌ akhè̌nuô, Cò́marya me̤siplè́ lǔ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́. Bí Joseph cuốtuố̤ dố Egypt ké̤ Khwí Pharao mèthènyě akhè̌nuô, Cò́marya dyé lǔ tè̤thítè̤phè́ ná Khwí Pharao a tè̤myádu khó ní̤dyédûlǔ tahe. Htuô̌rò Khwí Pharao nò̌pốní̤ lǔ ná Egypt ké̤ ná ahi-aphyǎ ná ahǒhtè̌ thǐtahe.
10 e o livrou de todas as suas dificuldades. Deus concedeu a José favor e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, e o faraó o nomeou governador de todo o Egito e administrador de seu palácio.
11 “Bínuôakhè̌ tè̤ovǐ̤okò̌ ohtya dố Egypt ké̤ ná dố Canan ké̤kǔ rò tè̤cyě̤tè̤cṳ̂du tadû tahe ohtwǒhtya tuố̤ cò́ dố pè̤phyěpè̤phuô̌ tahe lé̤elé̤ǒ o pǎ cò́ to cò́.
11 “Então veio uma fome sobre o Egito e sobre Canaã. Houve grande aflição, e nossos antepassados ficaram sem comida.
12 Rò bí Jacob ní̤huô̌ ná buốhuô̌dǐ o dố Egypt ké̤ akhè̌nuô, a nò̌cuố ipri̤ pè̤phè̌ dố꤮ nyénu tahe sèesèǒ dố Egypt ké̤ aré̤lố tôphuố.
12 Jacó soube que ainda havia cereal no Egito e enviou seus filhos, nossos antepassados, para comprarem alimento.
13 Bí èthǐ cuốhò́ nyě̤phuốtôphuố akhè̌nuô, Joseph dyéthè́gně èthǐ ná è ma èthǐ apuố̤ ní̤dû rò Khwí Pharao thè́gněhyǎ kuô̌dû Joseph apuố̤avyá̤, amuố̤aphè̌ yětahe.
13 Da segunda vez que foram, José revelou sua identidade a seus irmãos e os apresentou ao faraó.
14 Htuô̌rò Joseph nò̌ka̤ è́hyǎ aphè̌ Jacob ná apuố̤vyá̤ klwǐlyǎ lò̌꤮ plǐ dố Egypt ké̤kǔ. Apuố̤vyá̤ klwǐlyǎ lò̌꤮ plǐ nuô, a o thuô̌thyótôshyě ná thè́nyǎ̤.
14 Depois, José mandou trazer para o Egito seu pai, Jacó, e todos os seus parentes, 75 pessoas ao todo.
15 Phúnuôrò Jacob ná aphúalye̤ tahe cuốo lahyǎ dố Egypt ké̤ rò è ná pè̤phè̌ dố꤮ nyénu tahe cuốthyělò̌ bínuô.
15 Assim, Jacó foi para o Egito e ali morreu, bem como nossos antepassados.
16 Èthǐ luô̤̌to̤ tahenuô, ǔ phyéka̤ è dố vǐ̤ Shekem. Rò ǔ ka̤ iluố èthǐ bí Abraham ipri̤ onekyǎ ní̤dyé luô̤̌khu nuôtôpho. Luô̤̌khu dố vǐ̤ Shekem yěnuô Abraham ipri̤ dố Hamor aphú thǐtahe a o.
16 Seus corpos foram levados para Siquém e sepultados no túmulo que Abraão havia comprado por um certo preço dos filhos de Hamor.
17 “Bí shuốkhè̌ phûhtyahò́ ná Cò́marya ki me̤lốme̤bǎhtya a tè̤emaklò̤ dố a ò́lya̤ htuô̌hò́ ná Abraham akhè̌nuô, pè̤ myěcôphú dố a o dố Egypt ké̤kǔ yětahenuô, a oró̤htya ná oró̤htya cò́.
17 “Aproximando-se o tempo em que Deus cumpriria sua promessa a Abraão, nosso povo se multiplicou grandemente no Egito.
18 Dốkhyěnuô, khwí dố a thè́gně Joseph ari-akyǎ to tôprè̤nuô, a htya pốní̤ Egypt ké̤.
18 Então subiu ao trono do Egito um novo rei, que nada sabia a respeito de José.
19 Athè́plò cò́ dố pè̤ myěcôphú yětahe akhu to. A me̤cyě̤me̤cṳ̂ pè̤muố̤pè̤phè̌, pè̤phyěpè̤phuô̌ dố꤮ nyénu tahe, thyáphú pacè̤̌phú othè̌ nuôtahe ki thyěkyǎ agněnuô a nò̌cuố dyataphǎye̤kyǎ tadû pè̤myěcô phúothè̌ yětahe ná hi.
19 Esse rei explorou e oprimiu nosso povo, forçando os pais a abandonarem seus filhos recém-nascidos, para que morressem.
20 “Mosè opacè̤̌lya̤ tǒkuô̌ bínuôakhè̌ hò́. È ma pacè̤̌phú dố a phè̌twó̤phè̌thǎryǎ dố Cò́marya anyěhyǎ tôprè̤. Amuố̤aphè̌ myákhwè ní̤dyélè́ lǔ dố hidò́kǔ thuô̌lè̌lè̌꤮ tuô̌ prè́.
20 “Por essa época, nasceu Moisés, um bebê especial aos olhos de Deus. Seus pais cuidaram dele em casa por três meses.
21 Rò bí ǔ cuốdya taphǎkyǎ è ná hi akhè̌nuô, Khwí Pharao aphúprè̤mò myáhtye lǔ rò a phyéka̤ buôdu íní̤dyé lǔ phú aphú ná ané̤ ní̤dû tôprè̤nuô.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha do faraó o adotou e o criou como seu próprio filho.
22 Ǔ ithyóithyaní̤ Mosè ná Egyptphú a tè̤thítè̤phè́ pwǒ̤꤮ tôcô rò a tè̤hébèhésû̌ ná a tè̤phyétè̤me̤ tahenuô, a lốbǎ ná tè̤taryěshyosò̌ cò́.
22 Moisés foi educado em toda a sabedoria dos egípcios e era poderoso em palavras e ações.
23 “Bí ana ohò́ lwǐ̤shyě akhè̌nuô, a belya̤ athè́plò ná a ki cuốolě kuô̌ amyěcô Israelphú tahe.
23 “Certo dia, estando Moisés com quarenta anos, resolveu visitar seus parentes, o povo de Israel.
24 A myáhtye Egyptphú tôprè̤ me̤nû̌me̤cá Israelphú tôprè̤ rò a cuố me̤cwó̤ pé̤kuô̌ Israelphú yětôprè̤. A me̤lyě̤sû ka̤khyě Egyptphú yětôprè̤ rò a me̤thyěkyǎ lǔ.
24 Ao ver um egípcio maltratando um israelita, defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 A tane̤ ná a myěcôphú ní̤dû tahe thè́gně ná Cò́marya ki nwóhtya è dố a ki me̤lwóhteka̤ní̤ èthǐ dố cṳ̂́khǎlé̤ pǎ tadû́rò èthǐ thè́gněsû kuô̌ lǔ to.
25 Imaginou que seus irmãos israelitas entenderiam que ele havia sido enviado por Deus para resgatá-los, mas isso não aconteceu.
26 Anotônyěnuô, a myáhtye Israelphú ná Israelphú thè́nyě̤ klyé ní̤dyé khyědû lǔ rò a cuố yácû́ me̤pě̤me̤dwǒ ka̤khyě pé̤ èthǐ rò a hé èthǐ, ‘Ní̤dǎ lahyǎ khǒbò́thyó thǐ꤮ thǐnáthǐ ní̤dûprè́ rò thǐ cuố vû́ní̤dyé lǔ me̤tě?’
26 “No dia seguinte, visitou-os novamente e viu dois homens de Israel brigando. Tentando agir como pacificador, disse a eles: ‘Homens, vocês são irmãos; por que brigam um com o outro?’.
27 “Manárò kayǎ dố a me̤thû́me̤plá ré̤ akhǒ Israelphú ní̤dû yětôprè̤nuô, a shya taphǎ cuốkyǎ Mosè dố ahtû̌ rò a hé lǔ, ‘Maǔpě tôprè̤ dyé nè̤ taryěshyosò̌ dố nè̤ kibè pố pè̤ rò cirya pè̤ nuôpě?
27 “Mas o homem que era culpado empurrou Moisés e disse: ‘Quem o nomeou líder e juiz sobre nós?
28 Nè̤ thè́zṳ̂́ me̤thyěkuô̌ vǎ phú nè̤ me̤thyě Egyptphú dố pahénu nuôtôprè̤ è̌?’
28 Vai me matar como matou o egípcio ontem?’.
29 Bí Mosè ní̤huô̌ ngó̤ yětômû̌ akhè̌nuô, a hteklya cuốo dố Midia ké̤ phú htyěruôké̤klò̌phú tôprè̤, rò a cuố phúoní̤ bínuô thè́nyě̤.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu e foi viver como estrangeiro na terra de Midiã. Ali nasceram seus dois filhos.
30 “Mosè cuốo bǎhò́ bínuô analwǐ̤shyě hò́ akhè̌, dố Sínai so khǎshyé, ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu khǎlé̤ tôphonuô, miû̌htya cǎcuố̤ rò tanémò́khuphú tôprè̤ oluô̌htya pé̤ lǔ dố mikǔ dố a mèthènyě.
30 “Quarenta anos depois, no deserto próximo ao monte Sinai, um anjo apareceu a Moisés nas chamas de um arbusto que queimava.
31 Mosè myáhtye rò a khyéthukhyéthè́ rò a hyǎmyáphû tǎ̤te̤ lǔ rò a ní̤huô̌ Byacè ngó̤pra̤htya,
31 Quando Moisés viu aquilo, ficou admirado. Aproximando-se para observar melhor, ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 ‘Vǎ ma nè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe a Cò́marya. Vǎ ma Abraham, Isaac, Jacob tahe a Cò́marya.’ Mosè thè́isě tanyǎ̤tadè cò́ rò a myábû pǎ cò́ to.
32 ‘Eu sou o Deus de seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó’. Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 “Cò́marya hé pó̤ lǔ, ‘Khǎlé̤ bí nè̤ kahtòo ní̤dyé nuôtôpho ma hekhu dố asǎsè̌ akhu-akhyě plwóhtekyǎ nè̤khuphá nuô.
33 “Então o Senhor lhe disse: ‘Tire as sandálias, pois você está pisando em terra santa.
34 Vǎ myěcôphú khyácyě̤khyácṳ̂ nyacò́ dố Egypt ké̤kǔ nuôma vǎ myáhtye hò́. Vǎ ní̤huô̌hò́ èthǐ tauô̌tasè̌ rò thyáphú vǎ ki me̤lwóhteka̤ èthǐ agněnuô, vǎ hyǎlya̤ hò́. Cuốcò́mò̌ khǒnyá̤, vǎ ki nò̌cuố nè̤ dố Egypt ké̤kǔ.’
34 Por certo, tenho visto a aflição do meu povo no Egito. Tenho ouvido seus gemidos e desci para libertá-los. Agora vá, pois eu o envio de volta ao Egito’.
35 “Mosè ma kayǎ tôprè̤ dố amyěcô Israelphú ní̤dû vǐkyǎ lǔ ná ngó̤ tômû̌ dố a hé lǔ, ‘Maǔpě tôprè̤ dyé nè̤ taryěshyosò̌ dố nè̤ ki bèpốní̤ pè̤ rò cirya pè̤ nuô pě?’ A hé lǔ phúnuô. Tanéphú oluô̌htya pé̤ lǔ dố cǎcuố̤kǔ akhu-akhyě, Cò́marya ané̤byacè ní̤dû nò̌cuố lǔ dố a ki pốní̤ a kayǎ bè́mṳ rò a ki me̤lwóhteka̤ èthǐ.
35 “Era esse o mesmo Moisés que o povo havia rejeitado quando lhe perguntaram: ‘Quem o nomeou líder e juiz?’. Por meio do anjo que apareceu a Moisés no arbusto em chamas, Deus o enviou para ser líder e libertador.
36 Dố Egypt ké̤kǔ nuô bèbè, dố Htyěli̤dutava̤ akǔnuô bèbè, Mosè dố a è́hteka̤kyǎ Judaphú tahe dố Egypt ké̤kǔ yětôprè̤nuô, a me̤luô̌ pé̤ èthǐ tè̤me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ tahe ná tè̤me̤tapa̤ khyéthukhyéthè́ tahe. Htuô̌to bí èthǐ ka̤ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu ana lwǐ̤shyě akǔnuô bèbè, a me̤luô̌ pé̤ ǔ tè̤pro̤tè̤prya̤ yětahehe.
36 Assim, com muitas maravilhas e sinais, ele os conduziu para fora do Egito, pelo mar Vermelho e pelo deserto, durante quarenta anos.
37 “Mosè ma kayǎ dố a hésoluô̌ pé̤ Israel aklwǐalyǎ tahe, ‘Cò́marya ki nò̌hyǎlya̤ prè̤pro̤ dố thǐo phú a nò̌hyǎ vǎ yěnuô pǎ, rò è ma thǐ myěcôphú ní̤dû prè́.’
37 “Esse mesmo Moisés disse ao povo de Israel: ‘Deus levantará para vocês um profeta como eu do meio de seu povo’.
38 Mosè ma kayǎ tôprè̤ dố a otố̤oplò́ ró̤kuô̌ lò̌ ná pè̤phyěpè̤phuô̌ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu nuôtôprè̤ hò́. A otố̤kuô̌ ná pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe ná tanémò́khuphú dố a hébè ní̤dyé lǔ dố Sínai sokhu nuôtôprè̤ hò́. Htuô̌rò è ma kayǎ tôprè̤ dố a ní̤bè Cò́marya alǎ̤angó̤ dố a htwǒprè̤ yětahe rò a ki dyélya̤ dǐtû́ pé̤ ná pè̤ yětahe nuô hò́.
38 Moisés estava com nossos antepassados, a congregação do povo de Deus no deserto, quando o anjo lhe falou no monte Sinai, e ali Moisés recebeu palavras que dão vida, para transmiti-las a nós.
39 “Tadû́rò pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahenuô, a ní̤dǎ Mosè angó̤ to. Èthǐ betaná̤kyǎ lǔ rò èthǐ tane̤ thè́zṳ̂́ ka̤khyě dố Egypt ké̤ prè́.
39 “Mas nossos antepassados se recusaram a obedecer a Moisés. Eles o rejeitaram e, em seu íntimo, voltaram ao Egito.
40 Èthǐ hé Mosè avyá̤ Aròn, ‘Byá pé̤ pè̤ byacè tahe dố a kipốkithǔ ní̤ pè̤ tahe! Mosè dố a è́hteka̤ pè̤ dố Egypt ké̤kǔ yětôprè̤nuô, khǒnyá̤rò a me̤kryá꤮ ané̤ phútě nuô, pè̤ thè́gně pǎto hò́!’
40 Disseram a Arão: ‘Faça para nós deuses que nos guiem, pois não sabemos o que aconteceu com esse Moisés que nos tirou do Egito’.
41 Htuô̌rò bínuôkhè̌ èthǐ byá pṳ́phè̌phú zǎ̤zo̤ tôduô̌ rò a lǔhtyaní̤ lǔ rò èthǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ me̤pwè̌ eǒ ní̤dyé, rò htuthè́htya ní̤dyé lahyǎ tè̤ dố a me̤ ní̤dyé lahyǎ ná atakhu yětahe.
41 Logo, fizeram um ídolo em forma de bezerro, ofereceram-lhe sacrifícios e começaram a celebrar o objeto que haviam criado.
42 Phúnuôrò Cò́marya tarí kò́klò̌kyǎ èthǐ rò a dyéhtwǒhtyakyǎ èthǐ ná kayǎ dố a cò́bè̌htya tamò̤́, lè̌, sè dố mò́lè̤̌ tahe phú ǔ rǎokyǎ dố prè̤pro̤ tahe alikǔ nuô rò a hé,
42 Então Deus se afastou deles e os entregou para servirem as estrelas do céu como deuses, conforme está escrito no livro dos profetas: ‘Foi a mim que vocês trouxeram sacrifícios e ofertas durante aqueles quarenta anos no deserto, povo de Israel?
43 Tè̤ dố thǐ zácuố ní̤dyé yěnuôma byacè dố ǔ è́ ná Molo yě alé̤thû ná thǐbyacè dố ǔ è́ ná Repha yě asè prè́. Tè̤nuôtahe ma má̤prè́ prè̤zo̤ dố thǐ byá ní̤dyé ná thǐ lé̤cò́bè̌htya agněprè́. Phúnuôrò vǎ ki nò̌cuốye̤kyǎ thǐ dố htyěruôké̤klò̌ dố aye̤klò̌ cò́ ná Babylonia ké̤ yěnuô pǎ.’
43 Não, vocês carregaram o santuário de Moloque, a estrela de seu deus Renfã, e as imagens que fizeram para adorá-los. Por isso eu os enviarei para o exílio, para além da Babilônia’.
44 “Bí pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu opǎ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu akhè̌nuô, èthǐ isò́ní̤ lahyǎ lé̤thû dố Cò́marya héluô̌ pé̤ èthǐ nuôtômě. A isò́htya lé̤thûduyě phú Cò́marya hésoluô̌ní̤ pé̤hò́ Mosè rò a dyéluô̌ pé̤htuô̌hò́ lǔ nuôprè́.
44 “Nossos antepassados levaram com eles pelo deserto o tabernáculo, construído de acordo com o modelo que Deus havia mostrado a Moisés.
45 Dốkhyěnuô pè̤klwǐpè̤lyǎ yětahe ní̤bèkuô̌ lé̤thûduyě dố pè̤muố̤pè̤phè̌ tahe a o rò bí èthǐ cuốkuô̌ ná Joshua akhè̌nuô, a phyécuố ní̤dyé. Bí a nuô̌phyéní̤ hò́ ké̤ akhè̌nuô, èthǐ phyénuô̌tố̤ ní̤dyé lé̤thûdu yěnuô dố ké̤nuôtôba akǔ. Rò Cò́marya vè̤́hteré̤ pé̤kyǎ èthǐ myěcôruôphú dố a o bínuô tahe rò lé̤thû yěnuô a o bínuô tuố̤dố Davi htû̌khè̌.
45 Anos depois, quando Josué comandou nossos antepassados nas batalhas contra as nações que Deus expulsou desta terra, foi levado com eles para seu novo território e ali ficou até o tempo do rei Davi.
46 Cò́marya thè́plòoní̤ Davi rò Davi kwǐthè́zò̤ htyaní̤ lǔ dố a ki plwǒ isò́htya lǔ Jacob a Cò́marya lé̤oní̤hi agně tômě.
46 “Davi encontrou favor diante de Deus e pediu para construir um templo permanente para o Deus de Jacó,
47 Manárò kayǎ dố a isò́htyaní̤ pé̤ Cò́marya ahi yětômě nuôma Davi aphúkhǔ Solomo prè́.
47 mas foi Salomão quem o construiu.
48 “Manárò Cò́marya dố adulố yětôprè̤nuô hi dố prè̤lukayǎ me̤ ná atakhu nuô a oto. Phú prè̤pro̤ tôprè̤ héone ná
48 O Altíssimo, porém, não habita em templos feitos por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 Byacè Cò́marya hé,
49 ‘O céu é meu trono, e a terra é o suporte de meus pés. Acaso construiriam para mim um templo assim tão bom?’, diz o Senhor. ‘Que lugar de descanso me poderiam fazer?
50 Lò̌꤮ yětahe ma vǎ me̤htwǒhtya ná vǎné̤ ní̤dû má̤to è̌?’”
50 Acaso não foram minhas mãos que criaram o céu e a terra?’.
51 Stephano hé pó̤, “Thǐ thè́plò pryě̤kadí cò́! Thǐ thè́plònuô a thyácò́ná kayǎ dố a thè́gně Cò́marya to tahe nuô cò́! Cò́marya alǎ̤angó̤ agně rò thǐ khǎlèkaò̌ kanó̤꤮ to! Thǐ krwǒme̤ thyácò́ná thǐ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe me̤nuô cò́, rò thǐ me̤dídyǎ tǎ̤tṳ̂̌ Thè́ Sǎsè̌ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́!
51 “Povo teimoso! Vocês têm o coração incircuncidado e são surdos para a verdade. Resistirão para sempre ao Espírito Santo? Foi o que seus antepassados fizeram, e vocês também o fazem!
52 Thǐ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahenuô, a me̤cyě̤me̤cṳ̂ lò̌ prè̤pro̤ tahe pwǒ̤꤮ tôphuố cò́. Cò́marya akayǎ dố a hyǎ héso one pé̤ ǔ ná Cò́marya alulé cò́te̤ dố a kíré̤ hyǎ pǎ yětôprè̤ ari-akyǎ tahenuô, thǐ muố̤phè̌phyěphuô̌ tahe me̤thyěkyǎ htuô̌ èthǐ hò́. Khǒnyá̤rò thǐ isè̌tǎ̤kyǎ Cò́marya alulé cò́te̤ yětôprè̤ hò́, htuô̌to thǐ me̤thyěkyǎ hò́ lǔ hò́.
52 Que profeta seus antepassados não perseguiram? Mataram até aqueles que predisseram a vinda do Justo, a quem vocês traíram e assassinaram!
53 Thǐ ní̤bèhò́ Mosè a tè̤thyótè̤thya dố Cò́marya dyétǎ̤ dǐtû́ ná mò́khutanéphú nuôtahe tadû́rò thǐ ní̤dǎ lǔngó̤ to,” Stephano hé phúnuô.
53 Vocês desobedeceram à lei de Deus, embora a tenham recebido das mãos de anjos”.
54 Bí kayǎ htwǒ khuklò́ tahe ní̤huô̌ Stephano a tè̤hébèyě akhè̌nuô, èthǐ thè́plòdu rò a a̤takrṳ̂ tǒdè̌cuố lahyǎ cò́ akhukhyě dố lǔo.
54 Os líderes judeus se enfureceram com a acusação de Estêvão e rangiam os dentes contra ele.
55 Manárò Stephano rò, a lốbǎ ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè. A tṳ́htya dố mò́khu rò a myáhtye Cò́marya alǐatakhè̌, htuô̌to a myáhtye Jesǔ kahtòo dố Cò́marya atakhu cò́htwó tôkyě.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus, e viu Jesus em pé no lugar de honra, à direita de Deus.
56 Rò Stephano hé èthǐ, “Myámò̌lé꤮! Vǎ myáhtye mò́khu omǒhtya rò prè̤lukayǎ aphúkhǔ kahtòo dố Cò́marya atakhu cò́htwó nuôtôkyě.”
56 “Olhem!”, disse ele. “Vejo os céus abertos e o Filho do Homem em pé no lugar de honra, à direita de Deus!”
57 Yětôphuốrò kayǎ htwǒ khuklò́ tahe è́htǒè́mo̤ rò ti̤bí lahyǎ akhǎlè ná akanò̌. Rò tôphuốtuô̌ a lwǒ̤ hyǎtǒ dố Stephano a o.
57 Eles taparam os ouvidos e, aos gritos, lançaram-se contra ele.
58 Rò èthǐ cwihtecuốkyǎ Stephano dố vǐ̤klò̌ rò tá̤ lǔ ná lò̤́. Prè̤khyáthè́ thǐtahe dya-okyǎ èthǐ ca̤klò̌ tahe dố prè̤khǔphúthè dố amwi̤ ná Saulu yětôprè̤ a o rò a nò̌opò̤́myání̤ lǔ.
58 Arrastaram-no para fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. Seus acusadores tiraram os mantos e os deixaram aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Bí èthǐ tá̤ Stephano ná lò̤́ akhè̌, Stephano kwǐcò́bè̌htya Byacè rò a hé, “Byacè Jesǔ꤮, phyédwókyǎ vǎ thè́plò yě.”
59 Enquanto atiravam as pedras, Estêvão orou: “Senhor Jesus, recebe o meu espírito”.
60 A dángṳ̂lya̤ rò a è́htǒhtya, “Kố꤮ Byacè, plwǒkyǎré̤ èthǐ tè̤thû́ ní꤮” a hé htuô̌rò a thyěkyǎ.
60 Então caiu de joelhos e gritou: “Senhor, não os culpes por este pecado!”. E, com isso, adormeceu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.