Atos 7
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARA
1 Bwídukhulố yětôprè̤ sudyǎ Stephano, “Phú kayǎ yětahe hé nè̤ yěnuôma, nè̤ hé má̤lakǒ nyǎ è̌?”
1 Então, lhe perguntou o sumo sacerdote: Porventura, é isto assim?
2 Rò Stephano dyá pé̤ èthǐ, “Puố̤vyá̤muố̤phè̌ thǐ꤮ ní̤dǎ lahyǎ vǎ hé pé̤ thǐ yě! Bí pè̤phè̌ Abraham cuốo tyahí dố vǐ̤ Haran híto, rò a opǎ prè́ bí Mesopotamia akhè̌nuô, Cò́marya dố a lốbǎ ná tè̤taryědu taryěhtǔ yětôprè̤ oluô̌htya pé̤ lǔ dố a mèthènyě.
2 Estêvão respondeu: Varões irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando estava na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 Htuô̌rò a hé lǔ, ‘Dyakyǎ nè̤hinè̤phyǎ, nè̤phúnè̤lye̤ ná nè̤htyěnè̤ké̤ nuôtahe rò cuố o dố ké̤ dố vǎ ki dyéluô̌ nè̤ yěnuô pǎ ní.’
3 e lhe disse: Sai da tua terra e da tua parentela e vem para a terra que eu te mostrarei.
4 “Phúnuôrò Abraham htecuốkyǎ bí Chaldea ké̤kǔ nuôrò a htecuốo dố vǐ̤ Haran. Bí aphè̌ thyěhtuô̌ rò dốkhyěnuô Cò́marya nò̌cuốo lǔ dố htyěké̤ bí thǐo ní̤dyé khǒnyá̤ yěnuôhò́.
4 Então, saiu da terra dos caldeus e foi habitar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Rò Cò́marya dyétǎ̤ nò́hí Abraham prè́ tôlé̤꤮ to, bí tôkyěphú prè́nuô꤮ a dyé cò́ hí lǔ to, tadû́rò Cò́marya ò́lya̤ lǔ ná a ki dyé lǔ ké̤tôké̤ pǎ, rò ké̤yěnuô, a ki htwǒ Abraham ná aklwǐalyǎ kalya̤ dǐtû́ yětahe ahtyěaké̤ pǎ. Bí Cò́marya ò́lya̤ lǔ ngó̤yě akhè̌nuô, Abraham aphú o hí tôprè̤꤮ to.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, não tendo ele filho.
6 Cò́marya héokyǎ Abraham, ‘Nè̤klwǐnè̤lyǎ kalya̤ dǐtû́ tahenuô a ki cuốhtwǒ sǐpré̤ dố htyěruôké̤klò̌ tôké̤ pǎ, rò èthǐ ki cuốhtwǒ cṳ̂́ bínuô pǎ, rò ǔ ki me̤cyě̤me̤cṳ̂ èthǐ analwǐ̤zè̤ akǔ pǎ.
6 E falou Deus que a sua descendência seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados por quatrocentos anos;
7 Manárò vǎ ki cirya kayǎ dố a nò̌htwǒ èthǐ cṳ̂́ nuôtahe pǎ. Rò dốkhyěpǎnuô, èthǐ ki hteka̤kyǎ ná ké̤bínuô tôké̤ pǎ rò èthǐ ki ka̤ cò́bucò́bè̌htya vǎ bí khǎlé̤ nuôtôpho pǎ,’ Cò́marya hé phúnuô.
7 eu, disse Deus, julgarei a nação da qual forem escravos; e, depois disto, sairão daí e me servirão neste lugar.
8 Htuô̌rò Cò́marya ò́lya̤ angó̤ ná Abraham tômû̌, rò a tè̤ô̌lya̤ a tè̤mátè̤dyǎ yěnuôma má̤hò́ Abraham lé̤klǒ me̤ tè̤dû́talíphá yěnuô hò́. Rò Abraham dû́talí ní̤dyé a phúprè̤khǔ Isaac phá bí a opacè̤̌lya̤ htuô̌ a bǎhtya athè̌ lwǐ̤thyó akhè̌nuô. Isaac me̤ dǐtû́ pé̤kuô̌ a phúprè̤khǔ Jacob phú aphè̌ me̤nuô. Htuô̌rò Jacob me̤ dǐtû́ pé̤ kuô̌pó̤ a phúprè̤khǔ shyéthè́nyě̤ phúnuônuô. Jacob aphúprè̤khǔ shyéthè́nyě̤ yěnuôma má̤hò́ pè̤ klwǐlyǎ shyényě̤muố̤ yětahe aphè̌ tahe hò́.
8 Então, lhe deu a aliança da circuncisão; assim, nasceu Isaque, e Abraão o circuncidou ao oitavo dia; de Isaque procedeu Jacó, e deste, os doze patriarcas.
9 “Jacob aphúprè̤khǔ tahenuô, a thè́khwè́ ní̤dyé kuô̌ apuố̤ Joseph rò èthǐ isè̌cuốkyǎ lǔ dố a ki cuốhtwǒkyǎ cṳ̂́ dố Egypt ké̤. Manárò Cò́marya okuô̌ ná è.
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito; mas Deus estava com ele
10 Htuô̌rò bí a sítôbè tè̤pyá̤tè̤sè̌ akhè̌nuô, Cò́marya me̤siplè́ lǔ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́. Bí Joseph cuốtuố̤ dố Egypt ké̤ Khwí Pharao mèthènyě akhè̌nuô, Cò́marya dyé lǔ tè̤thítè̤phè́ ná Khwí Pharao a tè̤myádu khó ní̤dyédûlǔ tahe. Htuô̌rò Khwí Pharao nò̌pốní̤ lǔ ná Egypt ké̤ ná ahi-aphyǎ ná ahǒhtè̌ thǐtahe.
10 e livrou-o de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 “Bínuôakhè̌ tè̤ovǐ̤okò̌ ohtya dố Egypt ké̤ ná dố Canan ké̤kǔ rò tè̤cyě̤tè̤cṳ̂du tadû tahe ohtwǒhtya tuố̤ cò́ dố pè̤phyěpè̤phuô̌ tahe lé̤elé̤ǒ o pǎ cò́ to cò́.
11 Sobreveio, porém, fome em todo o Egito; e, em Canaã, houve grande tribulação, e nossos pais não achavam mantimentos.
12 Rò bí Jacob ní̤huô̌ ná buốhuô̌dǐ o dố Egypt ké̤ akhè̌nuô, a nò̌cuố ipri̤ pè̤phè̌ dố꤮ nyénu tahe sèesèǒ dố Egypt ké̤ aré̤lố tôphuố.
12 Mas, tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou, pela primeira vez, os nossos pais.
13 Bí èthǐ cuốhò́ nyě̤phuốtôphuố akhè̌nuô, Joseph dyéthè́gně èthǐ ná è ma èthǐ apuố̤ ní̤dû rò Khwí Pharao thè́gněhyǎ kuô̌dû Joseph apuố̤avyá̤, amuố̤aphè̌ yětahe.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer por seus irmãos, e se tornou conhecida de Faraó a família de José.
14 Htuô̌rò Joseph nò̌ka̤ è́hyǎ aphè̌ Jacob ná apuố̤vyá̤ klwǐlyǎ lò̌꤮ plǐ dố Egypt ké̤kǔ. Apuố̤vyá̤ klwǐlyǎ lò̌꤮ plǐ nuô, a o thuô̌thyótôshyě ná thè́nyǎ̤.
14 Então, José mandou chamar a Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Phúnuôrò Jacob ná aphúalye̤ tahe cuốo lahyǎ dố Egypt ké̤ rò è ná pè̤phè̌ dố꤮ nyénu tahe cuốthyělò̌ bínuô.
15 Jacó desceu ao Egito, e ali morreu ele e também nossos pais;
16 Èthǐ luô̤̌to̤ tahenuô, ǔ phyéka̤ è dố vǐ̤ Shekem. Rò ǔ ka̤ iluố èthǐ bí Abraham ipri̤ onekyǎ ní̤dyé luô̤̌khu nuôtôpho. Luô̤̌khu dố vǐ̤ Shekem yěnuô Abraham ipri̤ dố Hamor aphú thǐtahe a o.
16 e foram transportados para Siquém e postos no sepulcro que Abraão ali comprara a dinheiro aos filhos de Hamor.
17 “Bí shuốkhè̌ phûhtyahò́ ná Cò́marya ki me̤lốme̤bǎhtya a tè̤emaklò̤ dố a ò́lya̤ htuô̌hò́ ná Abraham akhè̌nuô, pè̤ myěcôphú dố a o dố Egypt ké̤kǔ yětahenuô, a oró̤htya ná oró̤htya cò́.
17 Como, porém, se aproximasse o tempo da promessa que Deus jurou a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Dốkhyěnuô, khwí dố a thè́gně Joseph ari-akyǎ to tôprè̤nuô, a htya pốní̤ Egypt ké̤.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia a José.
19 Athè́plò cò́ dố pè̤ myěcôphú yětahe akhu to. A me̤cyě̤me̤cṳ̂ pè̤muố̤pè̤phè̌, pè̤phyěpè̤phuô̌ dố꤮ nyénu tahe, thyáphú pacè̤̌phú othè̌ nuôtahe ki thyěkyǎ agněnuô a nò̌cuố dyataphǎye̤kyǎ tadû pè̤myěcô phúothè̌ yětahe ná hi.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa raça e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a enjeitar seus filhos, para que não sobrevivessem.
20 “Mosè opacè̤̌lya̤ tǒkuô̌ bínuôakhè̌ hò́. È ma pacè̤̌phú dố a phè̌twó̤phè̌thǎryǎ dố Cò́marya anyěhyǎ tôprè̤. Amuố̤aphè̌ myákhwè ní̤dyélè́ lǔ dố hidò́kǔ thuô̌lè̌lè̌꤮ tuô̌ prè́.
20 Por esse tempo, nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Por três meses, foi ele mantido na casa de seu pai;
21 Rò bí ǔ cuốdya taphǎkyǎ è ná hi akhè̌nuô, Khwí Pharao aphúprè̤mò myáhtye lǔ rò a phyéka̤ buôdu íní̤dyé lǔ phú aphú ná ané̤ ní̤dû tôprè̤nuô.
21 quando foi exposto, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Ǔ ithyóithyaní̤ Mosè ná Egyptphú a tè̤thítè̤phè́ pwǒ̤꤮ tôcô rò a tè̤hébèhésû̌ ná a tè̤phyétè̤me̤ tahenuô, a lốbǎ ná tè̤taryěshyosò̌ cò́.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 “Bí ana ohò́ lwǐ̤shyě akhè̌nuô, a belya̤ athè́plò ná a ki cuốolě kuô̌ amyěcô Israelphú tahe.
23 Quando completou quarenta anos, veio-lhe a ideia de visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 A myáhtye Egyptphú tôprè̤ me̤nû̌me̤cá Israelphú tôprè̤ rò a cuố me̤cwó̤ pé̤kuô̌ Israelphú yětôprè̤. A me̤lyě̤sû ka̤khyě Egyptphú yětôprè̤ rò a me̤thyěkyǎ lǔ.
24 Vendo um homem tratado injustamente, tomou-lhe a defesa e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 A tane̤ ná a myěcôphú ní̤dû tahe thè́gně ná Cò́marya ki nwóhtya è dố a ki me̤lwóhteka̤ní̤ èthǐ dố cṳ̂́khǎlé̤ pǎ tadû́rò èthǐ thè́gněsû kuô̌ lǔ to.
25 Ora, Moisés cuidava que seus irmãos entenderiam que Deus os queria salvar por intermédio dele; eles, porém, não compreenderam.
26 Anotônyěnuô, a myáhtye Israelphú ná Israelphú thè́nyě̤ klyé ní̤dyé khyědû lǔ rò a cuố yácû́ me̤pě̤me̤dwǒ ka̤khyě pé̤ èthǐ rò a hé èthǐ, ‘Ní̤dǎ lahyǎ khǒbò́thyó thǐ꤮ thǐnáthǐ ní̤dûprè́ rò thǐ cuố vû́ní̤dyé lǔ me̤tě?’
26 No dia seguinte, aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: Homens, vós sois irmãos; por que vos ofendeis uns aos outros?
27 “Manárò kayǎ dố a me̤thû́me̤plá ré̤ akhǒ Israelphú ní̤dû yětôprè̤nuô, a shya taphǎ cuốkyǎ Mosè dố ahtû̌ rò a hé lǔ, ‘Maǔpě tôprè̤ dyé nè̤ taryěshyosò̌ dố nè̤ kibè pố pè̤ rò cirya pè̤ nuôpě?
27 Mas o que agredia o próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz sobre nós?
28 Nè̤ thè́zṳ̂́ me̤thyěkuô̌ vǎ phú nè̤ me̤thyě Egyptphú dố pahénu nuôtôprè̤ è̌?’
28 Acaso, queres matar-me, como fizeste ontem ao egípcio?
29 Bí Mosè ní̤huô̌ ngó̤ yětômû̌ akhè̌nuô, a hteklya cuốo dố Midia ké̤ phú htyěruôké̤klò̌phú tôprè̤, rò a cuố phúoní̤ bínuô thè́nyě̤.
29 A estas palavras Moisés fugiu e tornou-se peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 “Mosè cuốo bǎhò́ bínuô analwǐ̤shyě hò́ akhè̌, dố Sínai so khǎshyé, ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu khǎlé̤ tôphonuô, miû̌htya cǎcuố̤ rò tanémò́khuphú tôprè̤ oluô̌htya pé̤ lǔ dố mikǔ dố a mèthènyě.
30 Decorridos quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que ardia.
31 Mosè myáhtye rò a khyéthukhyéthè́ rò a hyǎmyáphû tǎ̤te̤ lǔ rò a ní̤huô̌ Byacè ngó̤pra̤htya,
31 Moisés, porém, diante daquela visão, ficou maravilhado e, aproximando-se para observar, ouviu-se a voz do Senhor:
32 ‘Vǎ ma nè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe a Cò́marya. Vǎ ma Abraham, Isaac, Jacob tahe a Cò́marya.’ Mosè thè́isě tanyǎ̤tadè cò́ rò a myábû pǎ cò́ to.
32 Eu sou o Deus dos teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplá-la.
33 “Cò́marya hé pó̤ lǔ, ‘Khǎlé̤ bí nè̤ kahtòo ní̤dyé nuôtôpho ma hekhu dố asǎsè̌ akhu-akhyě plwóhtekyǎ nè̤khuphá nuô.
33 Disse-lhe o Senhor: Tira a sandália dos pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Vǎ myěcôphú khyácyě̤khyácṳ̂ nyacò́ dố Egypt ké̤kǔ nuôma vǎ myáhtye hò́. Vǎ ní̤huô̌hò́ èthǐ tauô̌tasè̌ rò thyáphú vǎ ki me̤lwóhteka̤ èthǐ agněnuô, vǎ hyǎlya̤ hò́. Cuốcò́mò̌ khǒnyá̤, vǎ ki nò̌cuố nè̤ dố Egypt ké̤kǔ.’
34 Vi, com efeito, o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Vem agora, e eu te enviarei ao Egito.
35 “Mosè ma kayǎ tôprè̤ dố amyěcô Israelphú ní̤dû vǐkyǎ lǔ ná ngó̤ tômû̌ dố a hé lǔ, ‘Maǔpě tôprè̤ dyé nè̤ taryěshyosò̌ dố nè̤ ki bèpốní̤ pè̤ rò cirya pè̤ nuô pě?’ A hé lǔ phúnuô. Tanéphú oluô̌htya pé̤ lǔ dố cǎcuố̤kǔ akhu-akhyě, Cò́marya ané̤byacè ní̤dû nò̌cuố lǔ dố a ki pốní̤ a kayǎ bè́mṳ rò a ki me̤lwóhteka̤ èthǐ.
35 A este Moisés, a quem negaram reconhecer, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz? A este enviou Deus como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Dố Egypt ké̤kǔ nuô bèbè, dố Htyěli̤dutava̤ akǔnuô bèbè, Mosè dố a è́hteka̤kyǎ Judaphú tahe dố Egypt ké̤kǔ yětôprè̤nuô, a me̤luô̌ pé̤ èthǐ tè̤me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ tahe ná tè̤me̤tapa̤ khyéthukhyéthè́ tahe. Htuô̌to bí èthǐ ka̤ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu ana lwǐ̤shyě akǔnuô bèbè, a me̤luô̌ pé̤ ǔ tè̤pro̤tè̤prya̤ yětahehe.
36 Este os tirou, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, assim como no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 “Mosè ma kayǎ dố a hésoluô̌ pé̤ Israel aklwǐalyǎ tahe, ‘Cò́marya ki nò̌hyǎlya̤ prè̤pro̤ dố thǐo phú a nò̌hyǎ vǎ yěnuô pǎ, rò è ma thǐ myěcôphú ní̤dû prè́.’
37 Foi Moisés quem disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta semelhante a mim.
38 Mosè ma kayǎ tôprè̤ dố a otố̤oplò́ ró̤kuô̌ lò̌ ná pè̤phyěpè̤phuô̌ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu nuôtôprè̤ hò́. A otố̤kuô̌ ná pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe ná tanémò́khuphú dố a hébè ní̤dyé lǔ dố Sínai sokhu nuôtôprè̤ hò́. Htuô̌rò è ma kayǎ tôprè̤ dố a ní̤bè Cò́marya alǎ̤angó̤ dố a htwǒprè̤ yětahe rò a ki dyélya̤ dǐtû́ pé̤ ná pè̤ yětahe nuô hò́.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais; o qual recebeu palavras vivas para no-las transmitir.
39 “Tadû́rò pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahenuô, a ní̤dǎ Mosè angó̤ to. Èthǐ betaná̤kyǎ lǔ rò èthǐ tane̤ thè́zṳ̂́ ka̤khyě dố Egypt ké̤ prè́.
39 A quem nossos pais não quiseram obedecer; antes, o repeliram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Èthǐ hé Mosè avyá̤ Aròn, ‘Byá pé̤ pè̤ byacè tahe dố a kipốkithǔ ní̤ pè̤ tahe! Mosè dố a è́hteka̤ pè̤ dố Egypt ké̤kǔ yětôprè̤nuô, khǒnyá̤rò a me̤kryá꤮ ané̤ phútě nuô, pè̤ thè́gně pǎto hò́!’
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Htuô̌rò bínuôkhè̌ èthǐ byá pṳ́phè̌phú zǎ̤zo̤ tôduô̌ rò a lǔhtyaní̤ lǔ rò èthǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ me̤pwè̌ eǒ ní̤dyé, rò htuthè́htya ní̤dyé lahyǎ tè̤ dố a me̤ ní̤dyé lahyǎ ná atakhu yětahe.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Phúnuôrò Cò́marya tarí kò́klò̌kyǎ èthǐ rò a dyéhtwǒhtyakyǎ èthǐ ná kayǎ dố a cò́bè̌htya tamò̤́, lè̌, sè dố mò́lè̤̌ tahe phú ǔ rǎokyǎ dố prè̤pro̤ tahe alikǔ nuô rò a hé,
42 Mas Deus se afastou e os entregou ao culto da milícia celestial, como está escrito no Livro dos Profetas: Ó casa de Israel, porventura, me oferecestes vítimas e sacrifícios no deserto, pelo espaço de quarenta anos,
43 Tè̤ dố thǐ zácuố ní̤dyé yěnuôma byacè dố ǔ è́ ná Molo yě alé̤thû ná thǐbyacè dố ǔ è́ ná Repha yě asè prè́. Tè̤nuôtahe ma má̤prè́ prè̤zo̤ dố thǐ byá ní̤dyé ná thǐ lé̤cò́bè̌htya agněprè́. Phúnuôrò vǎ ki nò̌cuốye̤kyǎ thǐ dố htyěruôké̤klò̌ dố aye̤klò̌ cò́ ná Babylonia ké̤ yěnuô pǎ.’
43 e, acaso, não levantastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que fizestes para as adorar? Por isso, vos desterrarei para além da Babilônia.
44 “Bí pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu opǎ dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu akhè̌nuô, èthǐ isò́ní̤ lahyǎ lé̤thû dố Cò́marya héluô̌ pé̤ èthǐ nuôtômě. A isò́htya lé̤thûduyě phú Cò́marya hésoluô̌ní̤ pé̤hò́ Mosè rò a dyéluô̌ pé̤htuô̌hò́ lǔ nuôprè́.
44 O tabernáculo do Testemunho estava entre nossos pais no deserto, como determinara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Dốkhyěnuô pè̤klwǐpè̤lyǎ yětahe ní̤bèkuô̌ lé̤thûduyě dố pè̤muố̤pè̤phè̌ tahe a o rò bí èthǐ cuốkuô̌ ná Joshua akhè̌nuô, a phyécuố ní̤dyé. Bí a nuô̌phyéní̤ hò́ ké̤ akhè̌nuô, èthǐ phyénuô̌tố̤ ní̤dyé lé̤thûdu yěnuô dố ké̤nuôtôba akǔ. Rò Cò́marya vè̤́hteré̤ pé̤kyǎ èthǐ myěcôruôphú dố a o bínuô tahe rò lé̤thû yěnuô a o bínuô tuố̤dố Davi htû̌khè̌.
45 O qual também nossos pais, com Josué, tendo-o recebido, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles, até aos dias de Davi.
46 Cò́marya thè́plòoní̤ Davi rò Davi kwǐthè́zò̤ htyaní̤ lǔ dố a ki plwǒ isò́htya lǔ Jacob a Cò́marya lé̤oní̤hi agně tômě.
46 Este achou graça diante de Deus e lhe suplicou a faculdade de prover morada para o Deus de Jacó.
47 Manárò kayǎ dố a isò́htyaní̤ pé̤ Cò́marya ahi yětômě nuôma Davi aphúkhǔ Solomo prè́.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 “Manárò Cò́marya dố adulố yětôprè̤nuô hi dố prè̤lukayǎ me̤ ná atakhu nuô a oto. Phú prè̤pro̤ tôprè̤ héone ná
48 Entretanto, não habita o Altíssimo em casas feitas por mãos humanas; como diz o profeta:
49 Byacè Cò́marya hé,
49 O céu é o meu trono, e a terra, o estrado dos meus pés; que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Lò̌꤮ yětahe ma vǎ me̤htwǒhtya ná vǎné̤ ní̤dû má̤to è̌?’”
50 Não foi, porventura, a minha mão que fez todas estas coisas?
51 Stephano hé pó̤, “Thǐ thè́plò pryě̤kadí cò́! Thǐ thè́plònuô a thyácò́ná kayǎ dố a thè́gně Cò́marya to tahe nuô cò́! Cò́marya alǎ̤angó̤ agně rò thǐ khǎlèkaò̌ kanó̤꤮ to! Thǐ krwǒme̤ thyácò́ná thǐ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe me̤nuô cò́, rò thǐ me̤dídyǎ tǎ̤tṳ̂̌ Thè́ Sǎsè̌ pwǒ̤꤮ tôphuố cò́!
51 Homens de dura cerviz e incircuncisos de coração e de ouvidos, vós sempre resistis ao Espírito Santo; assim como fizeram vossos pais, também vós o fazeis.
52 Thǐ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahenuô, a me̤cyě̤me̤cṳ̂ lò̌ prè̤pro̤ tahe pwǒ̤꤮ tôphuố cò́. Cò́marya akayǎ dố a hyǎ héso one pé̤ ǔ ná Cò́marya alulé cò́te̤ dố a kíré̤ hyǎ pǎ yětôprè̤ ari-akyǎ tahenuô, thǐ muố̤phè̌phyěphuô̌ tahe me̤thyěkyǎ htuô̌ èthǐ hò́. Khǒnyá̤rò thǐ isè̌tǎ̤kyǎ Cò́marya alulé cò́te̤ yětôprè̤ hò́, htuô̌to thǐ me̤thyěkyǎ hò́ lǔ hò́.
52 Qual dos profetas vossos pais não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e assassinos,
53 Thǐ ní̤bèhò́ Mosè a tè̤thyótè̤thya dố Cò́marya dyétǎ̤ dǐtû́ ná mò́khutanéphú nuôtahe tadû́rò thǐ ní̤dǎ lǔngó̤ to,” Stephano hé phúnuô.
53 vós que recebestes a lei por ministério de anjos e não a guardastes.
54 Bí kayǎ htwǒ khuklò́ tahe ní̤huô̌ Stephano a tè̤hébèyě akhè̌nuô, èthǐ thè́plòdu rò a a̤takrṳ̂ tǒdè̌cuố lahyǎ cò́ akhukhyě dố lǔo.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se no seu coração e rilhavam os dentes contra ele.
55 Manárò Stephano rò, a lốbǎ ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè. A tṳ́htya dố mò́khu rò a myáhtye Cò́marya alǐatakhè̌, htuô̌to a myáhtye Jesǔ kahtòo dố Cò́marya atakhu cò́htwó tôkyě.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à sua direita,
56 Rò Stephano hé èthǐ, “Myámò̌lé꤮! Vǎ myáhtye mò́khu omǒhtya rò prè̤lukayǎ aphúkhǔ kahtòo dố Cò́marya atakhu cò́htwó nuôtôkyě.”
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à destra de Deus.
57 Yětôphuốrò kayǎ htwǒ khuklò́ tahe è́htǒè́mo̤ rò ti̤bí lahyǎ akhǎlè ná akanò̌. Rò tôphuốtuô̌ a lwǒ̤ hyǎtǒ dố Stephano a o.
57 Eles, porém, clamando em alta voz, taparam os ouvidos e, unânimes, arremeteram contra ele.
58 Rò èthǐ cwihtecuốkyǎ Stephano dố vǐ̤klò̌ rò tá̤ lǔ ná lò̤́. Prè̤khyáthè́ thǐtahe dya-okyǎ èthǐ ca̤klò̌ tahe dố prè̤khǔphúthè dố amwi̤ ná Saulu yětôprè̤ a o rò a nò̌opò̤́myání̤ lǔ.
58 E, lançando-o fora da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram suas vestes aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Bí èthǐ tá̤ Stephano ná lò̤́ akhè̌, Stephano kwǐcò́bè̌htya Byacè rò a hé, “Byacè Jesǔ꤮, phyédwókyǎ vǎ thè́plò yě.”
59 E apedrejavam Estêvão, que invocava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 A dángṳ̂lya̤ rò a è́htǒhtya, “Kố꤮ Byacè, plwǒkyǎré̤ èthǐ tè̤thû́ ní꤮” a hé htuô̌rò a thyěkyǎ.
60 Então, ajoelhando-se, clamou em alta voz: Senhor, não lhes imputes este pecado! Com estas palavras, adormeceu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.