Atos 24

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Opó̤ nyǎ̤nyě rò, bwídukhulố Anania ná Judaphú muố̤prû̌muố̤prè̤́ khuklò́dukhusuhtǔ tahe è́hyǎtố̤ní̤ ná kayǎ cyá̤hébè htyěké̤ a tè̤thyótè̤thya tôprè̤ dố amwi̤ ná Tertullo, rò a hyǎlya̤ lahyǎ dố vǐ̤ Caesarea. Èthǐ hyǎnuô̌ dố khwídu Felice amèthènyě rò a hyǎdyahtya Paulu tè̤thû́.
1 Cinco dias depois, o sumo sacerdote Ananias chegou com alguns dos líderes do povo e um advogado chamado Tértulo para exporem ao governador sua causa contra Paulo.
2 Ǔ è́nuô̌htuô̌ Paulu rò Tertullo betè̤thû́ Paulu rò a hé, “Khwídu Felice, dố nè̤ pốtarí ryányacò́ tè̤ akhu-akhyě pè̤ ní̤bè nyě̤lǎhò́ tè̤pě̤tè̤dwǒ hò́. Htuô̌to nè̤ myáhtye one tè̤ dố nyě akhu-akhyě tè̤ dố a tǒkò htulya tahenuô nè̤ htulya htuô̌hò́.
2 Quando Paulo foi chamado, Tértulo apresentou as acusações: “Excelentíssimo Félix, o senhor tem proporcionado a nós, judeus, um longo período de paz e, com perspicácia, tem realizado reformas que muito nos beneficiam.
3 Nè̤ me̤tè̤ yětahe bítětôpho bèbè, atǒ lò̌plǐ pè̤ thè́plò pwǒ̤꤮ tôphuố cò́ akhu-akhyě, pè̤ hébwíhétaryě nyacò́ nè̤.
3 Por todas essas coisas nós lhe somos extremamente gratos.
4 Vǎ thè́zṳ̂́ me̤lò̌ nyě̤ nè̤ tè̤shuốtè̤khè̌ to. Manárò vǎ kwǐthè́zò̤ nè̤ ná nè̤ ki khyáthè́dǒ ní̤dǎ pé̤kuô̌ré̤ pè̤ tè̤ritè̤kyǎ yě. Vǎ hébèdônyǎhtǔ pé̤ ná nè̤ to.
4 Contudo, não desejo tomar seu tempo, por isso peço sua atenção apenas por um momento.
5 “Pè̤ thè́gně ná kayǎ yětôprè̤ ma kayǎ dố a pṳ̌ me̤dídyǎ ǔ. Kayǎ dố a me̤-ohtyalò̌ tè̤tarû̌tapyǎ dố Judaphú tahe aklè̌ tuố̤lò̌ dố hekhusǐba yěnuôma èhò́. È ma Nazarèphú aplò́amṳ akhuklò́ tôprè̤.
5 Constatamos que este homem é um perturbador, que vive causando tumultos entre os judeus de todo o mundo. É o principal líder da seita conhecida como os Nazarenos.
6 A pṳ̌ me̤ mǔmyá̤ricyá̤ kuô̌pó̤ tè̤lǔhǒdu rò pè̤ pṳ̂́ lǔ prè́. (Pè̤ hétǎ̤plû́ htuô̌hò́ pè̤ngó̤ ná pè̤ ki cirya è phú pè̤ tè̤thyótè̤thya o nuô hò́.
6 Quando o prendemos, estava tentando profanar o templo. Nós queríamos julgá-lo de acordo com nossa lei,
7 Manárò, klyětôrí akhuklò́ Lysia cyé̤pryě̤ hyǎ cwihtephekyǎ lǔ dố pè̤ takhukǔ.
7 mas Lísias, o comandante do regimento, usou de força e o tirou de nossas mãos,
8 Htuô̌rò Lysia hétǎ̤ angó̤ ná pè̤ tǒbè betè̤thû́ Paulu dố nè̤ mèthènyě.) Nè̤ ki sudyǎ kayǎ yětôprè̤ hénuôma, lò̌꤮ pè̤ behtya tè̤thû́ dố lǔlo̤ tahenuô, nè̤ ki thè́gnělò̌ dû pǎ.”
8 e ordenou a nós, os acusadores, que nos apresentássemos perante o senhor. Nossas acusações poderão ser confirmadas quando o senhor interrogar Paulo pessoalmente”.
9 Yětôphuốrò, Judaphú tahe꤮ rò a krwǒ bekuô̌lò̌ tè̤thû́ dố Paulu alo̤ phúnuônuô. Rò èthǐ hé lahyǎ ná lò̌꤮ a hé yětahe nuôma a tǒlò̌ prè́.
9 Os outros judeus concordaram e declararam ser verdadeiro o que Tértulo tinha dito.
10 Bínuôakhè̌ khwídu yětôprè̤ zó̤htyaluô̌ atakhu dố Paulu ki hébè tè̤ rò Paulu hésû, “Nè̤ htwǒdûhò́ prè̤cirya tè̤ dố kayǎ yětômyětôcô akhu ma ana-alè̌ nyě̤lǎhò́ nuôma vǎ thè́gně prè́. Phúnuô akhu-akhyě, vǎ kíré̤ hébèsiplè́ní̤ vǎné̤ dố nè̤ mèthènyě phúyěnuôma, vǎ thè́krṳ̂̌ nyacò́.
10 Quando Paulo recebeu um sinal do governador para falar, disse: “Sei que o senhor tem julgado questões dos judeus há muitos anos e, portanto, apresento-lhe minha defesa de bom grado.
11 Vǎ cuốcò́bè̌ dố vǐ̤ Jerusalem nuôma anyě̤lố ná shyényě̤thè̌ híto. Nè̤ ki pṳ̌thè́gně ná nè̤né̤ hénuôma aní̤ prè́.
11 O senhor poderá verificar com facilidade que cheguei a Jerusalém não mais que doze dias atrás para adorar no templo.
12 Judaphú yětahenuô a myáhtyenò́ná vǎ cuốkrékryá̤ ná kayǎ dố tè̤lǔhǒdu akǔnuô tôprè̤꤮ to, vǎ cuốme̤ tarû̌tapyǎ kayǎ bè́mṳ dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ hénuô bèbè, khǎlé̤ dố aruô dố vǐ̤kǔyě nuôbèbè, èthǐ myáhtyenò́ná tôphuố꤮ to.
12 Meus acusadores não me encontraram discutindo com ninguém no templo, nem causando tumulto em nenhuma sinagoga, nem nas ruas da cidade.
13 Tû́nuôhtuô̌to èthǐ betè̤thû́ dố vǎlo̤ khǒnyá̤yě tahenuôma, a zṳ̌luô̌bè́ ná èthǐ betè̤thû́ yěnuôma a tǒprè́ nuô a o tôcô꤮ to.
13 Eles não podem provar as acusações que fazem contra mim.
14 Manárò, vǎ ò́lya̤ ná vǎ cò́bucò́bè̌htya pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe a Cò́marya, rò má̤ dố vǎ krwǒkuô̌ klyá dố Byacè dyéluô̌ yěnuôrò èthǐ hé lahyǎ vǎ ná vǎzṳ̂́vǎnyá̤ thû́hò́ tè̤hò́, a hé lahyǎ phúnuô. Lò̌꤮ Mosè a tè̤thyótè̤thya dố a rǎone ré̤ tahenuô ná lò̌꤮ prè̤pro̤ ali tahenuô, vǎ zṳ̂́e kuô̌lò̌ prè́prè́.
14 “Reconheço, porém, que sou seguidor do Caminho, que eles chamam de seita. Adoro o Deus de nossos antepassados e creio firmemente na lei judaica e em tudo que está escrito nos profetas.
15 Vǎ tè̤myásû̌ dố Cò́marya akǔ nuôma athyáná èthǐ nuôprè́prè́. Vǎ zṳ̂́e myásû̌ ná kayǎryá bèbè, kayǎcyě̤ bèbè, a ki nyǎ̤kahtò htwǒprè̤ ka̤khyě lò̌khyě pǎ.
15 Tenho em Deus a mesma esperança destes homens, de que ele ressuscitará tanto os justos como os injustos.
16 Thyáphú vǎ thè́plò a tè̤tane̤yě a ki mwǒ̤plǐ dố Cò́marya ná prè̤lukayǎ a mèthènyě nuô, vǎ yácû́ me̤tè̤ aryá tadû pwǒ̤꤮ tôphuố cò́.
16 Por isso, procuro sempre manter a consciência limpa diante de Deus e dos homens.
17 “Vǎ cuốotaphǎ nyě̤ ná vǐ̤ Jerusalem dố ana, alè̌kǔ cò́hò́, rò dốkhyěnuô, thyáphú vǎ ki cuốthǔ pé̤ vǎ myěcôphú ní̤dû tahe arû̌, htuô̌to thyáphú vǎ ki lǔhtyatyǎhtya tè̤ bínuô agně nuôrò, vǎ ka̤khyě khyěthyá bí vǐ̤ Jerusalem yěnuô prè́.
17 “Depois de estar ausente por vários anos, voltei a Jerusalém com dinheiro para ajudar meu povo e apresentar ofertas.
18 Bí vǎ lǔtyǎhtya tè̤ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, èthǐ myáhtye vǎ. Vǎ me̤ htuô̌plû́ryá tè̤me̤mwǒ̤plǐhtya vǎné̤ phú tè̤cò́bucò́bè̌ lé̤klǒlé̤khya o nuôprè́. Rò vǎ me̤mwǒ̤plǐ htuô̌ vǎné̤ rò, dốkhyěnuô vǎ me̤ súsǐsúsá thè́kháthè́hte ǔ tôcô꤮ to. Bí vǎ khǎshyénuô kayǎ oprè́ tôkǔtôprè̤ prè́, kayǎ bè́mṳ o ná to.
18 Meus acusadores me viram no templo depois que completei minha cerimônia de purificação. Não havia multidão nenhuma ao meu redor e nenhum tumulto.
19 Manárò Judaphú dố a o dố Asia ké̤ tahe hyǎnuô̌ okuô̌ bínuô tahe. Èthǐ ki thè́zṳ̂́ dya vǎ tè̤thû́ hérò a tǒ hyǎtǒ ná ané̤ dố nè̤o, rò a tǒ dyaluô̌htya tè̤ritè̤kyǎ nuôtahe.
19 Só estavam ali alguns judeus da Ásia, e são eles que deveriam estar aqui diante do senhor para me acusar, se têm algo contra mim.
20 Kimá̤torò bí vǎ kahtòo dố Juda kayǎ htwǒduhtwǒkhu tahe a mèthènyě akhè̌nuô, kayǎ bíyě tahe tǒkò héluô̌htya lahyǎ lò̌꤮ vǎ tè̤thû́ dố a myáhtye nuôtahe.
20 Pergunte a estes homens que aqui estão de que crimes o conselho dos líderes do povo me considerou culpado,
21 Vǎ tè̤thû́ ki o hénuôma a oprè́tû́ vǎ ihtòo dố èthǐ amèthènyě rò vǎ è́htǒhtya, ‘Thǐ cirya vǎ yětônyě nuôma má̤ dố vǎ zṳ̂́e ná kayǎ dố a thyě tahe nyǎ̤kahtò htwǒprè̤ ka̤khyě pǎ, yětômû̌ akhu-akhyě prè́,’” Paulu hé pé̤ lǔ phúnuô.
21 exceto pela ocasião em que gritei: ‘Estou sendo julgado diante dos senhores porque creio na ressurreição dos mortos!’”.
22 Htuô̌rò khwídu Felice dố a thè́gně htuô̌ ryáryádèdèhò́ klyá dố Byacè dyéluô̌ yěnuôrò, a be tadûkyǎ tè̤sudyǎce̤myá yě rò a hé, “Shyé꤮ klyětôrí khuklò́du Lysia hyǎtuố̤hò́ akhè̌pǎnuô, vǎ ki cirya pé̤ thǐ tè̤ritè̤kyǎ yětôcô pǎ,” a hé èthǐ phúnuô.
22 Nesse momento, Félix, que tinha bastante conhecimento sobre o Caminho, interrompeu a audiência e disse: “Esperem até Lísias, o comandante do regimento, chegar. Então decidirei o caso de vocês”.
23 Rò a hétǎ̤ angó̤ dố klyětôzè̤ khuklò́ yěnuô tôprè̤ a o, opò̤́ní̤ryá Paulu yě ní꤮, manárò plwǒpalǎ cuốhtǒcuốlya̤ pé̤kuô̌ sálé̤dû è cṳ́꤮ athè́plò thè́zṳ̂́me̤nuô tahehe ní꤮. Akhǒathyó tahe ki hyǎmyáhyǎdyé lǔ tè̤ dố a lo tahe kihérò plwǒmyá pé̤ lǔ ní꤮.
23 Ordenou que um oficial mantivesse Paulo sob custódia, mas lhe deu certa liberdade e permitiu que seus amigos o visitassem e providenciassem aquilo de que ele precisava.
24 Dốkhyě thuô̌lwǐ̤nyěnuô, khwídu Felice ná amě Drusilla má̤dû Judamuố̤ yětôprè̤ hyǎ rò a nò̌cuốè́ ǔ ná Paulu rò a ní̤dǎmyá Paulu hébè pé̤ lǔ ná tè̤zṳ̂́enyá̤e Jesǔ Krístu ari-akyǎ.
24 Alguns dias depois, Félix voltou com sua esposa, Drusila, que era judia. Mandou chamar Paulo, e os dois ouviram enquanto ele lhes falava a respeito da fé em Cristo Jesus.
25 Rò bí Paulu hébè pé̤ pó̤ lǔ ná tè̤cò́te̤, tè̤pốlya̤ní̤ né̤ ná tè̤cirya mò̤́nyě dố a ki hyǎ pǎ ari-akyǎ yě akhè̌nuô, khwídu Felice thè́isě rò a hé lǔ, “Yětôhû rò nè̤ ka̤ní̤ hò́. Vǎ tè̤shuốtè̤khè̌ ki o pǎ hérò, vǎ ki è́hyǎpó̤ khyě nè̤ pǎ.”
25 Quando Paulo passou a falar da justiça divina, do domínio próprio e do dia do juízo que estava por vir, Félix teve medo e disse: “Pode ir, por enquanto. Quando for mais conveniente, mandarei chamá-lo outra vez”.
26 Phúnuô akhu-akhyě a mehyǎ tamǒtamǒ Paulu dố a ki hyǎhébè ná lǔ, me̤těhérò a myásû̌kuô̌ ná tônyěnyě pǎnuô, Paulu ki dyé lǔ rû̌ pǎ a tane̤ phúnuô.
26 Félix também esperava que Paulo lhe oferecesse dinheiro, de modo que mandava buscá-lo com frequência e conversava com ele.
27 A talwó hyǎhò́ nyě̤na htuô̌rò, Pòki Festo htwǒhtya khwídu dố Felice akhǎlé̤, rò khwídu Felice thè́zṳ̂́ mèthèokuô̌ dố Judaphú tahe a mèthènyě akhu-akhyě a dò́tǎ̤ tadûpǎ Paulu dố htò̌kǔ.
27 Assim se passaram dois anos, e Félix foi sucedido por Pórcio Festo. E, uma vez que Félix desejava obter a simpatia dos judeus, manteve Paulo na prisão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.