Atos 24
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVI
1 Opó̤ nyǎ̤nyě rò, bwídukhulố Anania ná Judaphú muố̤prû̌muố̤prè̤́ khuklò́dukhusuhtǔ tahe è́hyǎtố̤ní̤ ná kayǎ cyá̤hébè htyěké̤ a tè̤thyótè̤thya tôprè̤ dố amwi̤ ná Tertullo, rò a hyǎlya̤ lahyǎ dố vǐ̤ Caesarea. Èthǐ hyǎnuô̌ dố khwídu Felice amèthènyě rò a hyǎdyahtya Paulu tè̤thû́.
1 Cinco dias depois, o sumo sacerdote Ananias desceu a Cesaréia com alguns dos líderes dos judeus e um advogado chamado Tértulo, os quais apresentaram ao governador suas acusações contra Paulo.
2 Ǔ è́nuô̌htuô̌ Paulu rò Tertullo betè̤thû́ Paulu rò a hé, “Khwídu Felice, dố nè̤ pốtarí ryányacò́ tè̤ akhu-akhyě pè̤ ní̤bè nyě̤lǎhò́ tè̤pě̤tè̤dwǒ hò́. Htuô̌to nè̤ myáhtye one tè̤ dố nyě akhu-akhyě tè̤ dố a tǒkò htulya tahenuô nè̤ htulya htuô̌hò́.
2 Quando Paulo foi chamado, Tértulo apresentou sua causa a Félix: "Temos desfrutado de um longo período de paz durante o teu governo, e o teu providente cuidado resultou em reformas nesta nação.
3 Nè̤ me̤tè̤ yětahe bítětôpho bèbè, atǒ lò̌plǐ pè̤ thè́plò pwǒ̤꤮ tôphuố cò́ akhu-akhyě, pè̤ hébwíhétaryě nyacò́ nè̤.
3 Em tudo e em toda parte, excelentíssimo Félix, reconhecemos estes benefícios com profunda gratidão.
4 Vǎ thè́zṳ̂́ me̤lò̌ nyě̤ nè̤ tè̤shuốtè̤khè̌ to. Manárò vǎ kwǐthè́zò̤ nè̤ ná nè̤ ki khyáthè́dǒ ní̤dǎ pé̤kuô̌ré̤ pè̤ tè̤ritè̤kyǎ yě. Vǎ hébèdônyǎhtǔ pé̤ ná nè̤ to.
4 Todavia, a fim de não tomar-te mais tempo, peço-te o favor de ouvir-nos apenas por um pouco.
5 “Pè̤ thè́gně ná kayǎ yětôprè̤ ma kayǎ dố a pṳ̌ me̤dídyǎ ǔ. Kayǎ dố a me̤-ohtyalò̌ tè̤tarû̌tapyǎ dố Judaphú tahe aklè̌ tuố̤lò̌ dố hekhusǐba yěnuôma èhò́. È ma Nazarèphú aplò́amṳ akhuklò́ tôprè̤.
5 "Verificamos que este homem é um perturbador, que promove tumultos entre os judeus pelo mundo todo. Ele é o principal cabeça da seita dos nazarenos
6 A pṳ̌ me̤ mǔmyá̤ricyá̤ kuô̌pó̤ tè̤lǔhǒdu rò pè̤ pṳ̂́ lǔ prè́. (Pè̤ hétǎ̤plû́ htuô̌hò́ pè̤ngó̤ ná pè̤ ki cirya è phú pè̤ tè̤thyótè̤thya o nuô hò́.
6 e tentou até mesmo profanar o templo; então o prendemos e quisemos julgá-lo segundo a nossa lei.
7 Manárò, klyětôrí akhuklò́ Lysia cyé̤pryě̤ hyǎ cwihtephekyǎ lǔ dố pè̤ takhukǔ.
7 Mas o comandante Lísias interveio, e com muita força o arrebatou de nossas mãos e ordenou que os seus acusadores se apresentassem.
8 Htuô̌rò Lysia hétǎ̤ angó̤ ná pè̤ tǒbè betè̤thû́ Paulu dố nè̤ mèthènyě.) Nè̤ ki sudyǎ kayǎ yětôprè̤ hénuôma, lò̌꤮ pè̤ behtya tè̤thû́ dố lǔlo̤ tahenuô, nè̤ ki thè́gnělò̌ dû pǎ.”
8 Se tu mesmo o interrogares, poderás verificar a verdade a respeito de todas estas acusações que estamos fazendo contra ele".
9 Yětôphuốrò, Judaphú tahe꤮ rò a krwǒ bekuô̌lò̌ tè̤thû́ dố Paulu alo̤ phúnuônuô. Rò èthǐ hé lahyǎ ná lò̌꤮ a hé yětahe nuôma a tǒlò̌ prè́.
9 Os judeus confirmaram a acusação, garantindo que as afirmações eram verdadeiras.
10 Bínuôakhè̌ khwídu yětôprè̤ zó̤htyaluô̌ atakhu dố Paulu ki hébè tè̤ rò Paulu hésû, “Nè̤ htwǒdûhò́ prè̤cirya tè̤ dố kayǎ yětômyětôcô akhu ma ana-alè̌ nyě̤lǎhò́ nuôma vǎ thè́gně prè́. Phúnuô akhu-akhyě, vǎ kíré̤ hébèsiplè́ní̤ vǎné̤ dố nè̤ mèthènyě phúyěnuôma, vǎ thè́krṳ̂̌ nyacò́.
10 Quando o governador lhe deu sinal para que falasse, Paulo declarou: "Sei que há muitos anos tens sido juiz nesta nação; por isso, de bom grado faço minha defesa.
11 Vǎ cuốcò́bè̌ dố vǐ̤ Jerusalem nuôma anyě̤lố ná shyényě̤thè̌ híto. Nè̤ ki pṳ̌thè́gně ná nè̤né̤ hénuôma aní̤ prè́.
11 Facilmente poderás verificar que há menos de doze dias subi a Jerusalém para adorar a Deus.
12 Judaphú yětahenuô a myáhtyenò́ná vǎ cuốkrékryá̤ ná kayǎ dố tè̤lǔhǒdu akǔnuô tôprè̤꤮ to, vǎ cuốme̤ tarû̌tapyǎ kayǎ bè́mṳ dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ hénuô bèbè, khǎlé̤ dố aruô dố vǐ̤kǔyě nuôbèbè, èthǐ myáhtyenò́ná tôphuố꤮ to.
12 Meus acusadores não me encontraram discutindo com ninguém no templo, nem incitando uma multidão nas sinagogas ou em qualquer outro lugar na cidade.
13 Tû́nuôhtuô̌to èthǐ betè̤thû́ dố vǎlo̤ khǒnyá̤yě tahenuôma, a zṳ̌luô̌bè́ ná èthǐ betè̤thû́ yěnuôma a tǒprè́ nuô a o tôcô꤮ to.
13 Nem tampouco podem provar-te as acusações que agora estão levantando contra mim.
14 Manárò, vǎ ò́lya̤ ná vǎ cò́bucò́bè̌htya pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe a Cò́marya, rò má̤ dố vǎ krwǒkuô̌ klyá dố Byacè dyéluô̌ yěnuôrò èthǐ hé lahyǎ vǎ ná vǎzṳ̂́vǎnyá̤ thû́hò́ tè̤hò́, a hé lahyǎ phúnuô. Lò̌꤮ Mosè a tè̤thyótè̤thya dố a rǎone ré̤ tahenuô ná lò̌꤮ prè̤pro̤ ali tahenuô, vǎ zṳ̂́e kuô̌lò̌ prè́prè́.
14 Confesso-te, porém, que adoro o Deus dos nossos antepassados como seguidor do Caminho, a que chamam seita. Creio em tudo o que concorda com a Lei e no que está escrito nos Profetas,
15 Vǎ tè̤myásû̌ dố Cò́marya akǔ nuôma athyáná èthǐ nuôprè́prè́. Vǎ zṳ̂́e myásû̌ ná kayǎryá bèbè, kayǎcyě̤ bèbè, a ki nyǎ̤kahtò htwǒprè̤ ka̤khyě lò̌khyě pǎ.
15 e tenho em Deus a mesma esperança desses homens: de que haverá ressurreição tanto de justos como de injustos.
16 Thyáphú vǎ thè́plò a tè̤tane̤yě a ki mwǒ̤plǐ dố Cò́marya ná prè̤lukayǎ a mèthènyě nuô, vǎ yácû́ me̤tè̤ aryá tadû pwǒ̤꤮ tôphuố cò́.
16 Por isso procuro sempre conservar minha consciência limpa diante de Deus e dos homens.
17 “Vǎ cuốotaphǎ nyě̤ ná vǐ̤ Jerusalem dố ana, alè̌kǔ cò́hò́, rò dốkhyěnuô, thyáphú vǎ ki cuốthǔ pé̤ vǎ myěcôphú ní̤dû tahe arû̌, htuô̌to thyáphú vǎ ki lǔhtyatyǎhtya tè̤ bínuô agně nuôrò, vǎ ka̤khyě khyěthyá bí vǐ̤ Jerusalem yěnuô prè́.
17 "Depois de estar ausente por vários anos, vim a Jerusalém para trazer esmolas ao meu povo e apresentar ofertas.
18 Bí vǎ lǔtyǎhtya tè̤ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhè̌nuô, èthǐ myáhtye vǎ. Vǎ me̤ htuô̌plû́ryá tè̤me̤mwǒ̤plǐhtya vǎné̤ phú tè̤cò́bucò́bè̌ lé̤klǒlé̤khya o nuôprè́. Rò vǎ me̤mwǒ̤plǐ htuô̌ vǎné̤ rò, dốkhyěnuô vǎ me̤ súsǐsúsá thè́kháthè́hte ǔ tôcô꤮ to. Bí vǎ khǎshyénuô kayǎ oprè́ tôkǔtôprè̤ prè́, kayǎ bè́mṳ o ná to.
18 Enquanto fazia isso, já cerimonialmente puro, encontraram-me no templo, sem envolver-me em nenhum ajuntamento ou tumulto.
19 Manárò Judaphú dố a o dố Asia ké̤ tahe hyǎnuô̌ okuô̌ bínuô tahe. Èthǐ ki thè́zṳ̂́ dya vǎ tè̤thû́ hérò a tǒ hyǎtǒ ná ané̤ dố nè̤o, rò a tǒ dyaluô̌htya tè̤ritè̤kyǎ nuôtahe.
19 Mas há alguns judeus da província da Ásia que deveriam estar aqui diante de ti e apresentar acusações, se é que têm algo contra mim.
20 Kimá̤torò bí vǎ kahtòo dố Juda kayǎ htwǒduhtwǒkhu tahe a mèthènyě akhè̌nuô, kayǎ bíyě tahe tǒkò héluô̌htya lahyǎ lò̌꤮ vǎ tè̤thû́ dố a myáhtye nuôtahe.
20 Ou os que aqui se acham deveriam declarar que crime encontraram em mim quando fui levado perante o Sinédrio,
21 Vǎ tè̤thû́ ki o hénuôma a oprè́tû́ vǎ ihtòo dố èthǐ amèthènyě rò vǎ è́htǒhtya, ‘Thǐ cirya vǎ yětônyě nuôma má̤ dố vǎ zṳ̂́e ná kayǎ dố a thyě tahe nyǎ̤kahtò htwǒprè̤ ka̤khyě pǎ, yětômû̌ akhu-akhyě prè́,’” Paulu hé pé̤ lǔ phúnuô.
21 a não ser que tenha sido este: quando me apresentei a eles, bradei: Por causa da ressurreição dos mortos estou sendo julgado hoje diante de vocês".
22 Htuô̌rò khwídu Felice dố a thè́gně htuô̌ ryáryádèdèhò́ klyá dố Byacè dyéluô̌ yěnuôrò, a be tadûkyǎ tè̤sudyǎce̤myá yě rò a hé, “Shyé꤮ klyětôrí khuklò́du Lysia hyǎtuố̤hò́ akhè̌pǎnuô, vǎ ki cirya pé̤ thǐ tè̤ritè̤kyǎ yětôcô pǎ,” a hé èthǐ phúnuô.
22 Então Félix, que tinha bom conhecimento do Caminho, adiou a causa e disse: "Quando chegar o comandante Lísias, decidirei o caso de vocês".
23 Rò a hétǎ̤ angó̤ dố klyětôzè̤ khuklò́ yěnuô tôprè̤ a o, opò̤́ní̤ryá Paulu yě ní꤮, manárò plwǒpalǎ cuốhtǒcuốlya̤ pé̤kuô̌ sálé̤dû è cṳ́꤮ athè́plò thè́zṳ̂́me̤nuô tahehe ní꤮. Akhǒathyó tahe ki hyǎmyáhyǎdyé lǔ tè̤ dố a lo tahe kihérò plwǒmyá pé̤ lǔ ní꤮.
23 E ordenou ao centurião que mantivesse Paulo sob custódia, mas que lhe desse certa liberdade e permitisse que os seus amigos o servissem.
24 Dốkhyě thuô̌lwǐ̤nyěnuô, khwídu Felice ná amě Drusilla má̤dû Judamuố̤ yětôprè̤ hyǎ rò a nò̌cuốè́ ǔ ná Paulu rò a ní̤dǎmyá Paulu hébè pé̤ lǔ ná tè̤zṳ̂́enyá̤e Jesǔ Krístu ari-akyǎ.
24 Vários dias depois, Félix veio com Drusila sua mulher, que era judia, mandou chamar Paulo e o ouviu falar sobre a fé em Cristo Jesus.
25 Rò bí Paulu hébè pé̤ pó̤ lǔ ná tè̤cò́te̤, tè̤pốlya̤ní̤ né̤ ná tè̤cirya mò̤́nyě dố a ki hyǎ pǎ ari-akyǎ yě akhè̌nuô, khwídu Felice thè́isě rò a hé lǔ, “Yětôhû rò nè̤ ka̤ní̤ hò́. Vǎ tè̤shuốtè̤khè̌ ki o pǎ hérò, vǎ ki è́hyǎpó̤ khyě nè̤ pǎ.”
25 Quando Paulo se pôs a discorrer acerca da justiça, do domínio próprio e do juízo vindouro, Félix teve medo e disse: "Basta, por enquanto! Pode sair. Quando achar conveniente, mandarei chamá-lo de novo".
26 Phúnuô akhu-akhyě a mehyǎ tamǒtamǒ Paulu dố a ki hyǎhébè ná lǔ, me̤těhérò a myásû̌kuô̌ ná tônyěnyě pǎnuô, Paulu ki dyé lǔ rû̌ pǎ a tane̤ phúnuô.
26 Ao mesmo tempo esperava que Paulo lhe oferecesse algum dinheiro, pelo que mandava buscá-lo freqüentemente e conversava com ele.
27 A talwó hyǎhò́ nyě̤na htuô̌rò, Pòki Festo htwǒhtya khwídu dố Felice akhǎlé̤, rò khwídu Felice thè́zṳ̂́ mèthèokuô̌ dố Judaphú tahe a mèthènyě akhu-akhyě a dò́tǎ̤ tadûpǎ Paulu dố htò̌kǔ.
27 Passados dois anos, Félix foi sucedido por Pórcio Festo; todavia, porque desejava manter a simpatia dos judeus, Félix deixou Paulo na prisão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.