Atos 21
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC
1 Pè̤ hémo̤héryákyǎhtuô̌ èthǐ bínuô rò pè̤ hteka̤kyǎ. Pè̤ sidyáhtyaní̤ thòklyědu rò pè̤ cuố cò́ranè́ cò́ dố klû́ dố ǔ è́ ná Co klû́. Parǒ tônyěnuô pè̤ cuốtuố̤ dố Rhode klû́ rò pè̤ cuố plehyǎ lǎpó̤ dố vǐ̤ Patara.
1 Depois de nos separarmos dele, embarcamos e fomos em direção a Cós, e no dia seguinte a Rodes e dali a Pátara.
2 Pè̤ myáhtye thòklyědu bínuô tôbè dố a kíré̤ cuố dố Phonicia ké̤ rò pè̤ htya sidyání̤ rò pè̤ htecuố.
2 Encontramos aí um navio que ia partir para a Fenícia. Entramos e seguimos viagem.
3 Bí pè̤ myáhtyeluô̌hò́ Cyprú klû́ akhè̌nuô, pè̤ cuố dố cílya̤ tôkyě rò pè̤ cuố dố Syria ké̤. Thòklyědu ki htedya tǎ̤kyǎ tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ tahe akhu-akhyě, pè̤ hte-okuốkyǎ dố htyěhtû̌ bí vǐ̤ Tyre nuô.
3 Quando estávamos à vista de Chipre, deixando-a à esquerda, continuamos rumo à Síria e aportamos em Tiro, onde o navio devia ser descarregado.
4 Pè̤ myáhtye prè̤zṳ̂́etè̤phú bínuô tahe rò pè̤ cuố okuốkuô̌ èthǐ bínuô thuô̌thyótônyě. Rò Thè́ Sǎsè̌ Byacè hturyǎ̤ èthǐ thè́plò akhu-akhyě, èthǐ héso pé̤ Paulu, “Cuố tǎ dố vǐ̤ Jerusalem tǎmé̤ ní꤮.”
4 Como achássemos uns discípulos, detivemo-nos com eles por sete dias. Eles, sob a inspiração do Espírito, aconselhavam Paulo que não subisse a Jerusalém.
5 Manárò thuô̌thyótônyě htuô̌rò pè̤ htecuố khyěthyá klyá. Lò̌꤮ prè̤zṳ̂́etè̤phú bínuô tahe ná aphúamě tahe thǔhte pè̤ dố vǐ̤klò̌ rò thǔcuốtuố̤ pè̤ dố htyědutava̤htû̌ rò èthǐ dángṳ̂lya̤ lò̌plǐ bínuô pwǒ̤꤮ tôprè̤ rò kwǐcò́bè̌ lahyǎ tè̤.
5 Mas, passados que foram esses dias, partimos e seguimos a nossa viagem. Todos eles com suas mulheres e filhos acompanharam-nos até fora da cidade. Ajoelhados na praia, fizemos a nossa oração.
6 Pè̤ hémo̤héryákyǎ htuô̌ lǔ tôprè̤ ná tôprè̤, rò pè̤ htya dố thòklyědukǔ rò èthǐ ka̤khyěkyǎ lò̌ dố ahi.
6 Despedimo-nos então e embarcamos, enquanto eles voltaram para suas casas.
7 Pè̤ cáhtya dyání̤ thòklyědu bí vǐ̤ Tyre nuôrò pè̤ htecuố dố vǐ̤ Ptolemais vǐ̤. Rò pè̤ hémo̤héryání̤ èthǐ prè̤zṳ̂́etè̤phú bínuôtahe rò pè̤ okuốkuô̌ ná èthǐ bínuô tôthè̌.
7 Navegando, fomos de Tiro a Ptolemaida, onde saudamos os irmãos, passando um dia com eles.
8 Dốkhyě tônyěnuô, pè̤ htecuố rò pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Caesarea. Pè̤ cuố okuốkuô̌ ná Philipu dố a hésodônyǎ pé̤ ǔ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila yětôprè̤ ahi. Dố vǐ̤ Jerusalem akǔ nuô, ǔ nwóhtya kayǎ thuô̌thyótôprè̤ dố a ki me̤cwó̤ ǔ aklè̌nuô, Philipu ma a otố̤kuô̌ ná kayǎ bínuô tahe aklè̌ tôprè̤.
8 Partindo no dia seguinte, chegamos a Cesaréia e, entrando na casa de Filipe, o Evangelista, que era um dos sete {diáconos}, ficamos com ele.
9 A phúprè̤mò phúthèo thè́lwǐ̤. Èthǐ hépro̤ one pé̤ ǔ ná Cò́marya ari-akyǎ tahe.
9 Tinha quatro filhas virgens que profetizavam.
10 Pè̤ o bínuô, mò̤́nyěmò̤́thè̌ nyě̤lǎ sálé̤hò́ akhè̌nuô, kayǎ mwi̤ ná Aghabu héyě tôprè̤nuô a o dố Judaké̤ rò a hyǎtuố̤ bínuô.
10 Já estávamos aí fazia alguns dias, quando chegou da Judéia um profeta, chamado Ágabo.
11 A hyǎ dố pè̤o rò a phyéhte Paulu nyá̤htò́ rò a cò̌lya̤ ní̤dyé khyědû ná atakhu khǎduô ná nyá̤htò́ yětôba rò a hé, “Thè́ Sǎsè̌ Byacè hé, ‘Judaphú o bí vǐ̤ Jerusalem akǔ nuôtahe ki cò̌klò̤ nyá̤htò́ Byacè yětôprè̤nuô phúyě pǎ rò a ki dyétǎ̤kyǎ lǔ dố Judaphú má̤to tahe a takhukǔ pǎ.’”
11 Veio ter conosco, tomou o cinto de Paulo e, amarrando-se com ele pés e mãos, disse: Isto diz o Espírito Santo: assim os judeus em Jerusalém ligarão o homem a quem pertence este cinto e o entregarão às mãos dos pagãos.
12 Bí pè̤ ní̤huô̌ hò́ ngó̤yě akhè̌nuô, pè̤ ná kayǎ dố aruô obínuô tahe, pè̤ kwǐthè́zò̤ Paulu ná cuố tǎ dố vǐ̤ Jerusalem tǎmé̤ ní꤮ pè̤ hé lǔ phúnuô.
12 A estas palavras, nós e os fiéis que eram daquele lugar, rogamos-lhe que não subisse a Jerusalém.
13 Manárò Paulu hésû pè̤, “Thǐnguố̤thǐhè rò thǐ me̤ thè́plè̤̌thè́zò̤ vǎ me̤tě? Vǎ otaritaryǎ one hò́ vǎné̤ dố ǔ kipṳ̂́kicò̌ vǎ bí vǐ̤ Jerusalem yěnuô pǎ tû́dû má̤to, vǎ taritaryǎ one pó̤ cò́hò́ dố vǎ ki thyě dố Byacè Jesǔ agně cò́.”
13 Paulo, porém, respondeu: Por que chorais e me magoais o coração? Pois eu estou pronto não só a ser preso, mas também a morrer em Jerusalém pelo nome do Senhor Jesus.
14 Pè̤ kwǐthè́zò̤ è rò a ní̤pǎto akhu-akhyě, pè̤ hé pǎ lǔ tôcô꤮ to, pè̤ hékyǎ prè́, “Cṳ́꤮ dûhò́ atǒ Byacè athè́plò a tè̤thè́zṳ̂́ hò́ kǒ?” Pè̤ hékyǎ lǔ phúnuô prè́.
14 Como não pudéssemos persuadi-lo, desistimos, dizendo: Faça-se a vontade do Senhor!
15 Pè̤ opó̤ bínuô taplô̤phú rò, pè̤ taritaryǎní̤ pè̤ tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ rò pè̤ htecuố dố vǐ̤ Jerusalem.
15 Depois desses dias, terminados os preparativos, subimos a Jerusalém.
16 Prè̤zṳ̂́etè̤phú bí vǐ̤ Caesarea akǔ tahenuô a cuốkuô̌ ná pè̤ rò a è́cuố okuố pè̤ dố Cyprúklû́phú Maso hé yětôprè̤nuô ahi. Maso ma prè̤zṳ̂́etè̤phú dố aré̤lố tahe aklè̌ tôprè̤ hò́.
16 Foram também conosco alguns dos discípulos de Cesaréia, que nos levaram à casa de Menason de Chipre, um antigo discípulo em cuja casa nos devíamos hospedar.
17 Bí pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ akhè̌nuô, prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe thè́krṳ̂̌thè́lò̌ è́mo̤sû cò́ pè̤.
17 À nossa chegada em Jerusalém, os irmãos nos receberam com alegria.
18 Parǒ tônyěnuô, Paulu cuốkuô̌ ná pè̤ rò pè̤ cuốolě hébèkuô̌ ná Jakomo ná prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ muố̤prû̌muố̤prè̤́ dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ bínuôtahe pwǒ̤꤮ tôprè̤.
18 No dia seguinte, Paulo dirigiu-se conosco à casa de Tiago, onde todos os anciãos se reuniram.
19 Paulu hémo̤héryá htuô̌ èthǐ rò, a héso luô̌pwǒ̤luô̌dwǒ pé̤ lò̌ èthǐ ná tè̤ritè̤kyǎ dố Cò́marya me̤htuô̌ pé̤ lò̌kryá꤮ hò́ lǔ tè̤phyétè̤me̤ dố Judaphú má̤to tahe aklè̌ phútě nuôtahe.
19 Tendo-os saudado, contou-lhes uma por uma todas as coisas que Deus fizera entre os pagãos por seu ministério.
20 Èthǐ ní̤huô̌htuô̌ a tè̤hébè rò, èthǐ htuthè́htya lahyǎ Cò́marya pwǒ̤꤮ tôprè̤. Htuô̌rò èthǐ hé Paulu, “Puố̤vyá̤ Paulu꤮, Judaphú dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤tè̤ tahenuô a o cò́hò́ dố aríathò́kǔ cò́ hò́ nuôma, nè̤ myáhtye hò́. Htuô̌rò èthǐ yětahenuô a bedu lò̌plǐ cò́ Judaphú a tè̤thyótè̤thya tahecò́.
20 Ouvindo isso, glorificaram a Deus e disseram a Paulo: Bem vês, irmão, quantos milhares de judeus abraçaram a fé sem abandonar seu zelo pela lei.
21 Manárò nè̤ cuố ithyóithyakyǎ tuố̤ Judaphú dố a cuốo dố Judaphú má̤to aklè̌ tahe ná nè̤ nò̌ vǐkyǎ èthǐ ná Mosè a tè̤thyótè̤thya tahe, htuô̌to nè̤ nò̌ dû́talí kuô̌ èthǐ aphú tahe phá to, htuô̌to nè̤ nò̌ krwǒme̤ kuô̌pǎ èthǐ ná Judaphú a lé̤klǒlé̤khya tahe to, ǔ hé pé̤ èthǐ phúnuô.
21 Eles têm ouvido dizer de ti que ensinas os judeus, que vivem entre os gentios, a deixarem Moisés, dizendo que não devem circuncidar os seus filhos nem observar os costumes {mosaicos}.
22 Nè̤ hyǎtuố̤ bíyě nuôma, èthǐ klyá꤮ ní̤huô̌ nyǎ prè́. Phúnuô akhu-akhyě, pè̤ tǒbè me̤phútě?
22 Que se há de fazer? Sem dúvida, saberão de tua chegada.
23 Rò me̤phú pè̤ héso pé̤ nè̤ yěnuô. Bíyěnuô kayǎ dố a byǎhtuô̌hò́ ané̤ dố Cò́marya a mèthènyěnuô, a o thè́lwǐ̤.
23 Faze, pois, o que te vamos dizer. Temos aqui quatro homens que têm um voto.
24 Cuố tố̤kuô̌ ná èthǐ rò cuốme̤mwǒ̤plǐ ró̤kuô̌ nè̤né̤ ná èthǐ nuô. Htuô̌rò nò̌klṳ̂taplû́ èthǐ khuklò́ rò plá pé̤ èthǐ akènuô. Nè̤ ki me̤phúnuô hérò nè̤rinè̤kyǎ dố ǔ hé tahenuô ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ki thè́gně lò̌dû ná amá̤ tôcô꤮ to pǎ. Htuô̌to ǔ ki thè́gně lò̌dû ná nè̤ né̤byacè ní̤dû rò nè̤ ohtwǒprè̤ krwǒkuô̌dû Mosè a tè̤thyótè̤thya akhyěnuô pǎ.
24 Toma-os contigo, faze com eles os ritos da purificação e paga por eles {a oferta obrigatória} para que rapem a cabeça. Então todos saberão que é falso quanto de ti ouviram, mas que também tu guardas a lei.
25 Pè̤ rǎthǔcuốhò́ li tôba dố Judaphú má̤to dố a htwǒhtyahò́ prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe a o rò pè̤ hésoluô̌ pé̤ hò́ èthǐ ná pè̤ hébèplû́ htuô̌hò́ ngó̤ ná sèe tôcôcô dố ǔ lǔtyǎhtya è ná prè̤zo̤ bèbè, thwi bèbè, tè̤phútè̤lye̤ dố ǔ cithyě akyǎ̤bǒ tahenuô bèbè, e tǎ è mé̤, htuô̌rò tǒbè cuốthû́cuốplání̤ prè̤mòprè̤khǔ to.”
25 Mas a respeito dos que creram dentre os gentios, já escrevemos, ordenando que se abstenham do que for sacrificado aos ídolos, do sangue, da carne sufocada e da fornicação.
26 Phúnuô akhu-akhyě, shyéparǒnuô Paulu cuốró̤kuô̌ ná kayǎnuô thè́lwǐ̤ rò a cuốme̤mwǒ̤plǐ ró̤kuô̌ ané̤ ná èthǐ phú Judaphú lé̤klǒlé̤khya onuô. Thyáphú a ki hésoluô̌ thè́gně one ré̤ pé̤ Judaphú a bwídu ná tè̤me̤mwǒ̤plǐ a mò̤́nyěyě atadû bíkhè̌tě pǎ, htuô̌rò èthǐyě thè́lwǐ̤ ki hyǎlǔhyǎtyǎhtya tè̤ bíkhè̌tě pǎ agněnuô, èthǐ cuốme̤mwǒ̤plǐ htuô̌ ané̤ rò Paulu cuốhtyanuô̌ dố Judaphú tè̤lǔtyǎ hǒkǔ.
26 Então Paulo acompanhou aqueles homens no dia seguinte e, purificando-se com eles, entrou no templo e fez aí uma declaração do termo do voto, findo o qual se devia oferecer um sacrifício a favor de cada um deles.
27 Bí tè̤me̤mwǒ̤plǐ amò̤́nyě thuô̌thyótônyě phûhtuô̌hò́ akhè̌nuô, Judaphú o dố Asia ké̤kǔ tahe myáhtye Paulu dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ, rò a cuốryǎ̤ kayǎ bè́mṳ tahe mikuố rò a nò̌pṳ̂́ ǔ ná Paulu.
27 Ao fim dos sete dias, os judeus, vindos da Ásia, viram Paulo no templo e amotinaram todo o povo. Lançando-lhe as mãos,
28 Èthǐ è́htǒhtya, “Israelphú thǐ꤮, me̤cwó̤ kuô̌ mò̌ pè̤ tǎ! Kayǎ yětôprè̤ ma, a cuốlě cò́ khǎlé̤ pwǒ̤꤮ tôpho rò a cuốlě ithyó pé̤ lò̌ ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤. A cuốlě ithyóithya pé̤ lò̌ Israelphú tahe rò a ithyóithya khópyé lò̌ Mosè a tè̤thyótè̤thya tahe ná tè̤lǔhǒdu yětômě hò́. Khǒnyá̤yě, a è́hyǎ ní̤cò́hò́ Judaphú má̤to tahe dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ rò a hyǎnuô̌ me̤ mǔmyá̤ricyá̤ lò̌ khǎlé̤ sǎsè̌ bíyě hò́.”
28 gritavam: Ó judeus, valei-nos! Este é o homem que por toda parte prega a todos contra o povo, a lei e o templo. Além disso, introduziu até gregos no templo e profanou o lugar santo.
29 (Èthǐ cuốhétuố̤ phúyě me̤těhérò a myáhtye Ephesophú Trophimo okuô̌ ná Paulu dố vǐ̤kǔ rò èthǐ tane̤ lahyǎ ná Paulu è́hyǎ nuô̌ lǔ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ akhu-akhyě a hé lahyǎ phúnuô.)
29 É que tinham visto Trófimo, de Éfeso, com ele na cidade, e pensavam que Paulo o tivesse introduzido no templo.
30 Rò a súsáhtya lò̌plǐ cò́ tôvǐ̤lò̌ cò́. Rò kayǎ bè́mṳ tahe klyahyǎ plulò̌ dố Paulu o rò a hyǎpṳ̂́ lǔ rò a cwihte lǔ dố tè̤lǔhǒduklò̌, rò tôphuốtuô̌ ǔ me̤bíkyǎ tè̤lǔhǒdu lo̤kadǎdu tahe.
30 Alvoroçou-se toda a cidade com grande ajuntamento de povo. Agarraram Paulo e arrastaram-no para fora do templo, cujas portas se fecharam imediatamente.
31 Bí kayǎ bè́mṳ tahe pṳ̌me̤thyěhò́ Paulu akhè̌nuô, ǔ thǔcuố tè̤ritè̤kyǎ dố Roma klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ a o, rò ǔ hé lǔ ná vǐ̤ Jerusalem tathû̌talṳ̂̌htya lò̌ cò́hò́ tôvǐ̤lò̌ cò́.
31 Como quisessem matá-lo, o tribuno da coorte foi avisado de que toda Jerusalém estava amotinada.
32 Tôphuốtuô̌ klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ è́ní̤ klyětôzè̤ akhuklò́ tahe ná klyěphú tahe rò a klyanuô̌ lahyǎ dố kayǎ bè́mṳ tahe akǔ, rò bí kayǎ bè́mṳ tahe myáhtye klyěkhuklò́ ná klyěphú yětahe akhè̌nuô, èthǐ be-okuốkyǎ lò̌ a tè̤mṳ̂̌tè̤pò̤ Paulu yě.
32 Ele tomou logo soldados e oficiais e correu aos manifestantes. Estes, ao avistarem o tribuno e os saldados, cessaram de espancar Paulo.
33 Klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ hyǎtǒ dố Paulu o rò a hyǎpṳ̂́ Paulu. Rò a hétǎ̤ a khǒpacè̤̌ tahe rò a nò̌pṳ̂́ cò̌klò̤ Paulu ná suplye̤tò̤́htè́ nyě̤bǒ. Htuô̌rò a sudyǎ ǔ, “È ma ǔpě? A cuốme̤ kryá꤮ ǐtětě?”
33 Aproximando-se então o tribuno, prendeu-o e mandou acorrentá-lo com duas cadeias. Perguntou então quem era e o que havia feito.
34 Kayǎ bè́mṳ tahe è́htǒhtya tôprè̤ tômyě tôprè̤ tôcô prè́, dố akhǒruô tahe rò a è́htǒhtya khóke tôcô. Dố tè̤me̤-ané̤ phúyě akhu-akhyě klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ thè́gně tǎ̤te̤ pé̤pǎto akhu-akhyě a nò̌è́ka̤kyǎ Paulu ná a khǒpacè̤̌ tahe dố klyěphú tahe lé̤o akhǎlé̤.
34 Na multidão todos gritavam de tal modo que, não podendo apurar a verdade por causa do tumulto, mandou que fosse recolhido à cidadela.
35 Bí Paulu ná klyěphú tahe ka̤tuố̤ dố kabǒ khǎshyé akhè̌nuô, kayǎ bè́mṳ tahe lé me̤súsá shyohyǎ akhu-akhyě klyěphú tahe cò̤̌htyamò́ ka̤kyǎ lǔ.
35 Quando Paulo chegou às escadas, foi carregado pelos soldados, por causa do furor da multidão.
36 Kayǎ bè́mṳ yětahe krwǒka̤kuô̌ rò “Me̤thyěkyǎ lǔ,” a è́htǒ lahyǎ phúnuô.
36 O povo o seguia em massa dizendo aos gritos: À morte
37 Bí klyěphú tahe kíré̤ è́nuô̌ Paulu dố klyěphú lé̤o akhè̌nuô, Paulu hé klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤, “Vǎ hébè ná nè̤ ma aní̤ sálé̤ è̌?” A hé.
37 Quando estava para ser introduzido na fortaleza, Paulo perguntou ao tribuno: É-me permitido dizer duas palavras? Este respondeu: Sabes o grego!
38 Dố aré̤khè̌ anyě̤lǎ híto nuô, kayǎ Egyptphú dố a me̤ tathû̌talṳ̂̌htya súsá rò a è́htecuốkhókyǎ kayǎcyě̤ kayǎricyá̤ aprè̤lwǐ̤rí dố ké̤sè̌htyěkya̤ lò̤́tamákhu nuôma nè̤ hò́ vǎhéto?”
38 Não és tu, portanto, aquele egípcio que há tempos levantou um tumulto e conduziu ao deserto quatro mil extremistas?
39 Rò Paulu hésû lǔ, “Vǎ ma Judaphú tôprè̤, vǎ opacè̤̌lya̤ bí Cilicia ké̤, vǐ̤ Tarso akǔ nuôprè́. Vǐ̤yě tôvǐ̤ nuôma vǐ̤ dố amwi̤ luô̌htyěluô̌ké̤ tôvǐ̤. Vǎ ma vǐ̤ Tarsophú tôprè̤ prè́. Khyáthè́dǒ dyé vǎ tè̤shuốtè̤khè̌ dố vǎ ki hébè ná kayǎ bè́mṳ yětahe.”
39 Paulo replicou: Eu sou judeu, natural de Tarso, na Cilícia, cidadão dessa ilustre cidade. Mas rogo-te que me permitas falar ao povo.
40 Rò klyětôrí akhuklò́ yětôprè̤ dyé è tè̤shuốtè̤khè̌ akhu-akhyě, Paulu kahtò bí kabǒlo̤ nuô, rò a vû́vyá̤cuố atakhu dố kayǎ bè́mṳ yětahe a o. Bí èthǐ othuôhò́ akhè̌nuô, Paulu hébètǎ̤ èthǐ ná Hebreo ngó̤.
40 O tribuno lho permitiu. Paulo, em pé nos degraus, acenou ao povo com a mão e se fez um grande silêncio. Falou em língua hebraica do seguinte modo:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.