Atos 19
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT
1 Bí Apollo obí vǐ̤ Corinthia akǔ akhè̌nuô, Paulu cuốtalwókyǎ Galasia ké̤ ná Pisidia ké̤, rò a cuốtuố̤ dố vǐ̤ Epheso akǔ. A myáhtye ná prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe bí vǐ̤ Epheso akǔnuô.
1 Enquanto Apolo estava em Corinto, Paulo viajou pelas regiões do interior até chegar a Éfeso, no litoral, onde encontrou alguns discípulos.
2 Rò a sudyǎ èthǐ, “Bí thǐ zṳ̂́enyá̤etè̤ akhè̌nuô, thǐ ní̤bè htuô̌kuô̌hò́ Thè́ Sǎsè̌ Byacè è̌?”
2 Ele lhes perguntou: “Vocês receberam o Espírito Santo quando creram?”. “Não”, responderam eles. “Nem sequer ouvimos que existe o Espírito Santo.”
3 Paulu sudyǎ èthǐ, “Ki me̤phúnuôrò thǐ plwǒnò́ lahyǎ htyě phútě tôcôtě?”
3 “Então que batismo vocês receberam?”, perguntou ele. “O batismo de João”, responderam.
4 Rò Paulu hé pé̤ èthǐ, “Giovanni plwǒ pé̤ kayǎ dố a za̤ ní̤dû ané̤ hò́ nuôtahe agně prè́. A hé kayǎ nuôtahe ná zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ prè̤ dố a kíré̤ hyǎ dốkhyě yěnuô tôprè̤ ní꤮, è ma Jesǔ hò́.”
4 Paulo disse: “João batizava com o batismo de arrependimento, dizendo ao povo que cresse naquele que viria depois, isto é, em Jesus”.
5 Èthǐ ní̤huô̌ a hé pé̤ èthǐ phúyě rò, èthǐ plwǒ lahyǎ ané̤ ná htyě dố Byacè Jesǔ amwi̤ akǔ.
5 Assim que ouviram isso, foram batizados em nome do Senhor Jesus.
6 Bí Paulu behtya atakhu dố èthǐlo̤ akhè̌, Thè́ Sǎsè̌ Byacè hyǎlya̤ dố èthǐlo̤ rò dố Thè́ Sǎsè̌ Byacè akhu-akhyě èthǐ hébèhtengó̤ dố a khókhye tahe rò a hésodônyǎ pé̤ lahyǎ ǔ ná Cò́marya alǎ̤angó̤ tahe.
6 Paulo lhes impôs as mãos e o Espírito Santo veio sobre eles, e falaram em línguas e profetizaram.
7 Lò̌꤮ plǐ nuôma a o shyéthè́nyě̤ prè́.
7 Eram ao todo uns doze homens.
8 Paulu cuốnuô̌ dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ rò a hébèdônyǎ khû̌hǎ ná kayǎ bè́mṳ bínuô thuô̌lè̌ akǔ. Paulu hébèdônyǎ krékryá̤ èthǐ, Cò́marya ahtyěké̤ ari-akyǎ rò a htò́ní̤cwiní̤ lǎ èthǐ athè́plò.
8 Em seguida, Paulo foi à sinagoga e ali pregou corajosamente durante três meses, argumentando de modo convincente sobre o reino de Deus.
9 Manárò tahehenuô a khǎlèduô̌ rò zṳ̂́e kuô̌ǔ to. Rò a pacyé̤ishyé lahyǎ Byacè aklyáaklǒ dố ǔ dyéluô̌ yěnuô dố kayǎ tôplutôphè mèthènyě cò́. Phúnuô akhu-akhyě, Paulu htecuố taphǎkyǎ ná èthǐ. Rò a è́ní̤ a khǒpacè̤̌ tahe rò pwǒ̤nyěnyě꤮ è ná a khǒpacè̤̌ tahe cuố hébèdônyǎ ró̤lǔ dố ǔ è́ ná Thárá Tyranno lé̤ithyótè̤ khǎlé̤ nuôtôpho.
9 Mas alguns deles se mostraram endurecidos, rejeitaram a mensagem e falaram publicamente contra o Caminho. Paulo, então, deixou a sinagoga e levou consigo os discípulos, passando a realizar discussões diárias na escola de Tirano.
10 Rò a cuố me̤ró̤kuô̌ tè̤ bínuô nyě̤na. Phúnuôrò lò̌꤮ Judaphú ná Judaphú má̤to tahe dố a o dố Asia ké̤kǔ tahe ní̤huô̌nò́ kuô̌ Byacè alǎ̤angó̤.
10 Isso continuou durante os dois anos seguintes, e gente de toda a província da Ásia, tanto judeus como gregos, ouviu a palavra do Senhor.
11 Cò́marya dyé Paulu ki me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ dố adu-azǎ̤ tahe.
11 Deus concedeu a Paulo o poder de realizar milagres extraordinários.
12 Phúnuô akhu-akhyě, Paulu nò̌e ní̤dyé a khuhtǒphú tahe ná a ikè̤̌phú dố a lé̤cò̌tǎ̤tṳ̂̌bí dố nyě dố a nò̌enò́ ní̤dyé htuô̌hò́ tahenuô, ǔ ki phyécuố dố kayǎswíkayǎsè̌ tahe a o, ná khǐnékhǐnò̌ me̤bè lǔ tahe a o hénuô, a tè̤swítè̤sè̌ sǐmé̤kyǎ cò́. Htuô̌rò khǐnékhǐnò̌ tahe hteklya taphǎkyǎ lò̌plǐ cò́.
12 Quando lenços ou aventais usados por ele eram colocados sobre enfermos, estes eram curados de suas doenças e deles saíam espíritos malignos.
13 Judaphú dố a lěvè̤́htekyǎ khǐnékhǐnò̌nuô a o tahe. Èthǐ pṳ̌ vè̤́htekyǎ kuô̌ khǐnékhǐnò̌ ná Jesǔ amwi̤. Èthǐ hé khǐnékhǐnò̌ tahe, “Jesǔ, dố Paulu hésodônyǎní̤ lǔmwi̤ yětôprè̤ akǔnuô, vǎ nò̌htecuốkyǎ thǐ,” a vè̤́hte kuô̌ phúnuô.
13 Alguns judeus viajavam pelas cidades expulsando espíritos malignos. Tentavam usar o nome do Senhor Jesus, dizendo: “Ordeno que saia em nome de Jesus, a quem Paulo anuncia!”.
14 Judaphú prè̤lǔtyǎ khuklò́ dố amwi̤ ná Sceva hé yětôprè̤nuô, a phúprè̤khǔ o thuô̌thyótôprè̤. Aphú yětahe nuôma a pṳ̌ vè̤́hte lahyǎ khǐnékhǐnò̌ phúnuô tahehò́.
14 Os homens que faziam isso eram os sete filhos de Ceva, um dos principais sacerdotes.
15 Manárò khǐnékhǐnò̌ hésû èthǐ, “Jesǔ ma vǎ thè́gně. Paulu ma꤮ vǎ thè́gněgně. Manárò vǎ thè́gně thǐ to. Thǐ ma ǔpě?”
15 Certa ocasião, o espírito maligno respondeu: “Eu conheço Jesus e conheço Paulo, mas quem são vocês?”.
16 Kayǎ dố khǐnékhǐnò̌ me̤bè è yětôprè̤nuô, a pá̤htya dố èthǐlo̤ rò a vû́pé̤kyǎ lò̌ èthǐ. Phúnuôrò khǐné me̤bèsè̌ è́nyacò́ èthǐ rò èthǐ klyahte khǎklo̤ lò̌ lahyǎ dố hitaklò̌.
16 O homem possuído pelo espírito maligno saltou em cima deles e os atacou com tanta violência que fugiram da casa, despidos e feridos.
17 Lò̌꤮ Judaphú ná myěcôruô Greek myěcôphú dố a o bí vǐ̤ Epheso akǔ nuôtahe ní̤huô̌ lò̌plǐ tè̤me̤htwǒhtya ané̤ yětôcô. Rò èthǐ thè́isě lò̌plǐ cò́ rò èthǐ beduzṳ̂́nyá̤, rò htuthè́htyaní̤ lahyǎ Byacè Jesǔ amwi̤.
17 A notícia do ocorrido se espalhou rapidamente por toda a cidade de Éfeso, tanto entre judeus como entre gregos, e sobre eles veio um temor reverente, e o nome do Senhor Jesus era engrandecido.
18 Prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe hyǎró̤hyǎè́lǎ dố Paulu o rò èthǐ hyǎ ò́lya̤nuôlya̤ lahyǎ dố kayǎ tôplutôphè a mèthènyě, htuô̌rò èthǐ dyéluô̌htya lahyǎ a tè̤me̤mǔmyá̤ricyá̤ dố èthǐ me̤htuô̌hò́ nuôtahe.
18 Muitos dos que creram confessaram suas obras pecaminosas.
19 Kayǎ yětahe aklè̌nuô, tahehe rò a htwǒ khǐnékhǐnò̌ Thárá rò a phyéhyǎní̤ lahyǎ ali dố a cuốithyóní̤ kuô̌ tè̤me̤yě dố ǔlo̤ ari-akyǎ nuôtahe rò a hyǎ isû́û̌kyǎ ná mi dố kayǎ tôplutôphè a mèthènyě. Èthǐ dyámyá lò̌꤮ li yětahe angṳnuô, a tǎ̤ rû̌zye nyǎ̤thò́ khǎlé̤cò́.
19 Vários deles, que haviam praticado feitiçaria, trouxeram seus livros de encantamentos e os queimaram publicamente. O valor dos livros totalizou cinquenta mil moedas de prata.
20 Dố Cò́marya tè̤pro̤tè̤prya̤ oluô̌htya dố klyá phúyě akhu-akhyě, Cò́marya alǎ̤angó̤ luô̌pasǐ cuốlyá̤htya pó̤ rò a duhtyahtǔhtya plehyǎ pó̤ dố nyě.
20 Assim, a mensagem a respeito do Senhor se espalhou amplamente e teve efeito poderoso.
21 Tè̤me̤-ané̤ phúyětahe htuô̌rò Paulu dyalya̤ athè́plò ná a ki lěcuốrwó Macedoniaké̤ ná Akaia ké̤ rò a ki cuốtalwó dố vǐ̤ Jerusalem pǎ. Htuô̌rò a hé, “Vǎ cuốhtuô̌ dố vǐ̤ Jerusalem rò vǎ bè cuố plehyǎ pó̤ dố vǐ̤ Roma pǎ.”
21 Depois disso, Paulo se sentiu impelido pelo Espírito a passar pela Macedônia e a Acaia antes de ir a Jerusalém. “E, de lá, devo prosseguir para Roma!”, disse ele.
22 Bí a cuố okuố taplô̤phú bí Asia ké̤ akhè̌nuô, a nò̌cuố Timothy ná Erasto dố a me̤cwó̤ lǔ yěthè́nyě̤nuô dố Macedoniaké̤.
22 Então, enviou adiante dele à Macedônia dois assistentes, Timóteo e Erasto, e permaneceu um pouco mais na província da Ásia.
23 Bínuôkhè̌, dố ǔ zṳ̂́e Byacè Jesǔ aklyáaklǒ akhu-akhyě, tè̤pyá̤tè̤sè̌ du꤮ tôcô ohtya dố vǐ̤ Epheso akǔ.
23 Por essa época, houve enorme tumulto em Éfeso por causa do Caminho.
24 Prè̤lǒrû̌ dố amwi̤ ná Demetrio hé yětôprè̤nuô, alǒabyáhtya Byacè muố̤ Artemi tè̤lǔtyǎhiphú dố a lǒ ná rû̌ tahe rò prè̤me̤tè̤phú tahe ní̤bwíní̤taryě kuô̌ nyacò́ ná tè̤phyétè̤me̤ yě akhu-akhyě cò́.
24 Começou com Demétrio, ourives que fabricava modelos de prata do templo da deusa grega Ártemis e que empregava muitos artífices.
25 Phúnuô akhu-akhyě a è́plò́ lò̌plǐ a prè̤me̤tè̤phú tahe ná prè̤me̤tè̤phú dố atè̤me̤ thyáná lǔ dố aruô tahe rò a hé èthǐ, “Puố̤vyá̤ thǐ꤮, pè̤ duzá̤htyathè̌ prè́ ná pè̤ tè̤phyétè̤me̤ yětôcô akhyě prè́ nuôma thǐ thè́gně dûhò́.
25 Ele os reuniu a outros que trabalhavam em ofícios semelhantes e disse: “Senhores, vocês sabem que nossa prosperidade vem deste empreendimento.
26 Paulu héyě tôprè̤nuô a me̤kryá꤮ ǐtě nuôma thǐ myáhtyení̤huô̌ lò̌dûhò́ ná thǐné̤ hò́. A cuố ilo-ilyá pyé lò̌ ǔ ná cò́marya dố kayǎ byá ná atakhu tahenuô, cò́marya má̤ taki꤮ to, a hé phúnuô. Rò a ilo-ilyá ní̤ è́nyacò́ ǔ tû́ kayǎ obí vǐ̤ Epheso akǔyě tahenuô má̤to, a phû꤮ ilo-ilyá ní̤lò̌ cò́hò́ Asia ké̤ tôké̤lè̤̌ cò́hò́.
26 Mas, como vocês viram e ouviram, esse sujeito, Paulo, convenceu muita gente de que deuses feitos por mãos humanas não são deuses de verdade. Fez isso não apenas aqui em Éfeso, mas em toda a província.
27 Phúnuôrò, thè́isě ná pè̤ tè̤phyétè̤me̤ yě pyékyǎ. Htuô̌to vǎ bèzò̤ ná pǎma ǔ dyaduzṳ̂́nyá̤ kuô̌ pǎ byacè muố̤ Artemi a tè̤cò́bè̌hǒ to. Asia ké̤ tôké̤lè̤̌ ná hekhusǐbalò̌ cò́bè̌htya lò̌plǐ Artemi. Vǎ bèzò̤ ná byacè muố̤ Artemi amwi̤ luô̌htyěluô̌ké̤ yěnuô, pǎma a sǐmé̤kyǎ he.”
27 Claro que não me refiro apenas à perda do respeito público por nossa atividade. Também me preocupa que o templo da grande deusa Ártemis perca sua influência e que esta deusa magnífica, adorada em toda a província da Ásia e ao redor do mundo, seja destituída de seu grande prestígio!”.
28 Prè̤me̤tè̤phú yětahe ní̤huô̌ tè̤hébè yětahe rò èthǐ thè́plòdu kanó̤꤮ to, rò èthǐ è́htǒhtya lò̌, “Epheso Byacè muố̤ Artemi yětôprè̤ ma a taryědutaryěhtǔ nyacò́!”
28 Ao ouvir isso, ficaram furiosos e começaram a gritar: “Grande é Ártemis dos efésios!”.
29 Tè̤tathû̌talṳ̂̌ ohtwǒhtya rò a pasǐcuố lò̌ cò́ tôvǐ̤lò̌ cò́. Kayǎ bè́mṳ pṳ̂́ma Macedoniaphú Gaio ná Aristarko dố a cuố ní̤khǒní̤thyó kuô̌ná Paulu yěthè́nyě̤. Rò ǔ cwicuố èthǐ dố ǔ lé̤dyéluô̌ tè̤lavilavò̌ akhǎlé̤ bí vǐ̤kǔnuô.
29 Em pouco tempo, a cidade toda estava uma confusão. O povo correu para o anfiteatro, arrastando os macedônios Gaio e Aristarco, companheiros de viagem de Paulo.
30 Paulu thè́zṳ̂́ cuố dyéluô̌ ané̤ dố kayǎ bè́mṳ tahe a mèthènyě tadû́rò prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe dyécuố lǔ to.
30 Ele também quis entrar, mas os discípulos não permitiram.
31 Paulu a khǒbò́thyó dố a htwǒ Asia ké̤ khuklò́khuklyǎ nuôtahe cò́bèbè, a nò̌thǔhyǎ tè̤ritè̤kyǎ dố lǔo rò a kwǐthè́zò̤ lǔ ná nò̌hyǎ dyéluô̌ tǎ ané̤ dố ǔ lé̤lavilavò̌ akhǎlé̤ yěnuô tǎmé̤ a héluô̌ cuố kuô̌ lǔ phúnuônuô.
31 Alguns amigos de Paulo, oficiais da província, também lhe enviaram um recado no qual suplicaram que não arriscasse a vida entrando no anfiteatro.
32 Bínuôakhè̌, kayǎ dố a hyǎoplò́ lahyǎ bínuô tahe me̤súsǐsúsá takruô̤̌takrè́ rò tôprè̤ tôcôcô꤮ a è́htǒè́mo̤ lò̌ lahyǎ. Èthǐ hyǎ oplò́oplulò̌ lahyǎ bínuô ná tè̤ritè̤kyǎ matě꤮ nuô a thè́gně ní̤dyé lahyǎ ané̤to tahenuô, a phû kíré̤ lò̌ cò́ pwǒ̤prè̤ cò́.
32 Lá dentro, em polvorosa, o povo todo gritava, e cada um dizia uma coisa. Na verdade, a maioria nem sabia por que estava ali.
33 Judaphú tahehenuô a nò̌hte Alexandro dố kayǎ bè́mṳ a mèthènyě, rò kayǎ bè́mṳ yětahe hé lǔ ná hébè mò̌ pè̤. Rò Alexandro zó̤htya atakhu rò a nò̌othuô èthǐ. Rò a héluô̌plǒ pé̤ kayǎ bè́mṳ yětahe ná tè̤me̤htwǒhtya ané̤ yětahe.
33 Entre a multidão, os judeus empurraram Alexandre para a frente e ordenaram que explicasse a situação. Ele fez sinal pedindo silêncio e tentou falar.
34 Manárò bí èthǐ thè́gněhò́ ná è ma Judaphú tôprè̤prè́ akhè̌nuô, èthǐ è́htǒhtya ró̤lò̌ lǔ rò a hé lahyǎ, “Epheso Byacè muố̤ Artemi nuôma ataryědu nyacò́! A è́htǒhtya yěnuô, anyě̤nuô a phû꤮ o cò́ nyě̤mû̌cò́.”
34 No entanto, quando a multidão percebeu que ele era judeu, começou a gritar novamente e continuou por cerca de duas horas: “Grande é Ártemis dos efésios!”.
35 Dốkhyě rò vǐ̤ a prè̤rǎli yětôprè̤ nò̌othuô kayǎ bè́mṳ yětahe, rò a hé èthǐ, “Vǐ̤ Ephesophú lò̌꤮ plǐ thǐ꤮, ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤ thè́gně ná pè̤ vǐ̤ Ephesophú tahema prè̤ dố amyáakhwè Byacè khwímuố̤ Artemi tè̤lǔhǒdu ná lò̤́sǎsè̌ dố a o dố mò́khu latǎ̤ nuôtômě nuôma ǔ thè́gně lahyǎ cò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤ cò́.
35 Por fim, o escrivão da cidade conseguiu acalmar a multidão e disse: “Cidadãos de Éfeso, todos sabem que Éfeso é a guardiã do templo da grande Ártemis, cuja imagem caiu do céu para nós.
36 Ǔ htébíme̤bí pé̤cyá̤ ná tè̤ritè̤kyǎ yětahe tôprè̤꤮ to. Me̤phúnuôrò, thuôthuô꤮ thǐ tǒ o lahyǎ rò thǐ lo me̤bò̌me̤bye híto.
36 Portanto, sendo este um fato inegável, acalmem-se e não façam nada precipitadamente.
37 Kayǎ dố thǐ è́hyǎ lǔ bíyě tahe nuôma kayǎ dố a pṳ̂́phezè́plè́phe ǔtè̤ dố tè̤lǔhǒdu akǔ nuôtahe ná a pacyé̤ishyé pè̤ byacè muố̤ nuôtahe má̤to.
37 Vocês trouxeram estes homens aqui, mas eles não roubaram nada do templo nem disseram coisa alguma contra nossa deusa.
38 Demetrio ná a prè̤me̤tè̤phú yětahenuô, a ki thè́zṳ̂́ be tè̤thû́ ǔ tôprè̤prè̤ hérò aní̤ prè́. Me̤těhérò tè̤ciryahǒ bámǒ prè́, htuô̌rò ashuốkhè̌ tǒprè́ ná prè̤ciryatè̤ tahe hyǎo tǒ lahyǎ bíyě prè́. Bítě꤮ tômṳ bèbè, a ki dyahtya ǔtè̤thû́ dố kayǎdu-o, rò a ki thè́zṳ̂́ hébè ǔ ná kayǎdu hénuôma aní̤ prè́.
38 “Se Demétrio e seus artífices têm alguma queixa contra eles, os tribunais estão abertos e há oficiais disponíveis para ouvir o caso. Que façam acusações formais.
39 Manárò tè̤cirya dố aruô ki okhò pó̤dû hérò, èthǐ tǒbè cirya bí khwí lé̤klǒ è́okú htyěphúké̤phú akhè̌nuô.
39 E, se há outras queixas que desejam apresentar, elas podem ser resolvidas em assembleia, conforme a lei.
40 Tè̤htwǒhtyahò́ ané̤ yětônyě akǔnuô, pè̤ thè́isě ná Romaphú tahe betè̤thû́ dố pè̤lo̤ rò a ki hé pè̤ ná thǐ me̤duhtya tè̤súsǐsúsá phúnuô. Tè̤súsǐsúsá htwǒhtyadu phúyěnuôma, pè̤ hébèsiplè́cyá̤ ní̤dyé pè̤né̤ tôcô꤮ to. Tè̤súsǐsúsá htwǒhtya ná tè̤ritè̤kyǎ ǐtěnuô, pè̤ hésoluô̌cyá̤ pé̤ ná ǔ tôcô꤮ to.”
40 Corremos o perigo de ser acusados de provocar desordem, pois não há motivo para este tumulto. E, se exigirem de nós uma explicação, não teremos o que dizer”.
41 A héhtuô̌ phúyě rò, a plwǒka̤kyǎ lò̌ kayǎ bè́mṳ yětahe.
41 Então os despediu, e a multidão se dispersou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.