Atos 12
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVT
1 Bínuôakhè̌ Khwí Herodè cáhtya me̤cyě̤me̤cṳ̂ prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú tahe.
1 Por essa época, o rei Herodes Agripa começou a perseguir violentamente algumas pessoas da igreja.
2 Dố a hétǎ̤ angó̤ akhu-akhyě, ǔ sû̌thyěkyǎ Giovanni avyá̤ Jakomo ná nè́.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 A myáhtye ná a me̤tè̤ phúyěnuô, atǒ ná Judaphú tahe athè́plò akhu-akhyě, a hé tǎ̤pó̤ angó̤ ná bè pṳ̂́ pó̤ Petru. Tè̤me̤ yěnuô a htwǒhtya bí pwè̌khò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho akhè̌nuô.
3 Quando Herodes viu quanto isso agradava os judeus, também prendeu Pedro durante a celebração da Festa dos Pães sem Fermento.
4 Ǔ pṳ̂́ htuô̌ Petru rò ǔ dò́tǎ̤ lǔ dố htò̌kǔ. Ǔ dyétǎ̤ klyěphú lwǐ̤mṳ atè̤me̤ dố èthǐ bè opò̤́ní̤ lǔ. Èthǐ opò̤́ tômṳ htuô̌ tômṳ. Tômṳnuô a o thè́lwǐ̤. Bí pwè̌ htuô̌hò́ akhè̌nuô, Khwí Herodè tane̤ ná a ki ce̤myá Petru rò a ki cirya lǔ dố kayǎ bè́mṳ a mèthènyě pǎ.
4 Depois, lançou-o na cadeia, sob a guarda de quatro escoltas, cada uma com quatro soldados. A intenção de Herodes era apresentar Pedro aos judeus para julgamento público depois da Páscoa.
5 Phúnuôrò ǔ dò́o tadû pǎ Petru dố htò̌kǔ. Manárò prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú tahe thè́plòshyo kwǐcò́bè̌ pé̤ nyacò́ dố lǔgně.
5 Enquanto Pedro estava no cárcere, a igreja orava fervorosamente a Deus por ele.
6 Bí Khwí Herodè è́hte tyahí Petru dố kayǎ bè́mṳ a mèthènyě híto tôthè̌nuô, Petru omyěo dố klyěphú thè́nyě̤ aplèkǔ. Ǔ cò̌klò̤ma è ná suplye̤tò̤́htè́ nyě̤bǒ. Htuô̌to klyěphú tahe opò̤́ olò̌ bí lé̤dò́tǎ̤ ǔ htò̌ kadǎhtû̌nuô.
6 Na noite antes de Pedro ser levado a julgamento, ele dormia, preso com duas correntes entre dois soldados, e outros montavam guarda na porta da prisão.
7 Byacè a tanémò́khuphú tôprè̤ hyǎ kahtò oluô̌khyé bínuô rò a lǐhtya lò̌ bí Petru o ní̤dyé a po̤kǔnuô. Tanémò́khuphú plyá̤ Petru plǎkhu rò a hturyǎ̤kahtò lǔ rò a hé lǔ, “kahtòpryǎmò̌” tôphuốtuô̌ suplye̤tò̤́htè́ o dố Petru atakhu nyě̤khólò̌ akǔ yěnuô a latǎ̤ plwóhtekyǎ lò̌ ní̤dyédû ané̤.
7 De repente, uma luz intensa brilhou na cela, e um anjo do Senhor apareceu. Tocou no lado de Pedro para acordá-lo e disse: “Depressa! Levante-se!”, e as correntes caíram dos pulsos de Pedro.
8 Htuô̌rò tanémò́khuphú hé lǔ, “Nyá̤htya nè̤ nyá̤htò́ rò dyání̤ nè̤ khuphánuô.” Rò Petru krwǒme̤kuô̌ phú tanémò́khuphú hé è nuô. Rò a hé pó̤ lǔ, “Ihtò́htyaní̤ nè̤ ikè̤̌nuô rò krwǒcuốkuô̌ vǎkhyěyě.”
8 Então o anjo lhe disse: “Vista-se e calce as sandálias”, e Pedro obedeceu. “Agora vista a capa e siga-me”, ordenou o anjo.
9 Rò Petru krwǒhte kuô̌ lǔkhyě tuố̤dố htò̌klò̌. Manárò tanémò́khuphú me̤pé̤ lǔ phú yěnuôma a má̤lakǒ è̌, má̤to è̌ nuô Petru thè́gně tǎ̤te̤ to. A tane̤prè́ ná a myáhtyelwótè̤ prè́.
9 Pedro deixou a cela, seguindo o anjo. O tempo todo, porém, pensava que era uma visão, sem entender que era real o que ocorria.
10 Èthǐ cuốtalwóbè́kyǎhtuô̌ prè̤opò̤́kadǎ aré̤lố tôtó̤ htuô̌rò a cuố talwóbè́ pó̤ nyě̤tó̤tôtó̤. Dốkhyělố rò a cuốtuố̤ dố kadǎ dố ǔ me̤ è ná tò̤́htè́ nuôtôkǔ. Kadǎkǔ yětôkǔnuô ma a cuốluplú nuô̌tǒ cò́ dố vǐ̤kǔ rò a lṳmǒhtya pé̤ ní̤dyédû èthǐ prè́, rò èthǐ htecuốkyǎ bí kadǎ yěnuôtôkǔ. Rò èthǐ krwǒcuốrwó prè́ vǐ̤kǔklyá yětôbǒ rò tanémò́khuphú lamé̤khyékyǎ pé̤ Petru.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos de guarda e, quando chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o portão se abriu sozinho para eles. Os dois passaram e foram caminhando ao longo da rua até que, subitamente, o anjo o deixou.
11 A lamé̤htuô̌ pé̤ lǔ tû́rò Petru thè́gněno prè́ tè̤htwǒhtya-ané̤ ná èyě prè́ rò a hé, “Khǒnyá̤yě vǎ thè́gněhò́ ná tè̤me̤htwǒhtya ané̤ phúyěnuôma a má̤lakǒ cò́. Byacè Cò́marya nò̌hyǎ a tanémò́khuphú rò a hyǎ me̤siplè́ htekyǎ vǎ dố Khwí Herodè a taryěshyosò̌ alè̤̌, htuô̌to a hyǎ me̤lwóhteka̤ vǎ dố Judaphú dố a myásû̌ dố a ki me̤cyě̤ vǎ tahe a takhukǔ.”
11 Por fim, Pedro caiu em si. “É verdade mesmo!”, disse ele. “O Senhor enviou seu anjo para me salvar daquilo que Herodes e os judeus planejavam me fazer!”
12 Bí a thè́gněhyǎhò́ ná tè̤me̤htwǒhtya ané̤yě ma a má̤lakǒ cò́ hò́ akhè̌nuô, a cuố dố Giovanni dố ǔ è́pó̤ amwi̤ ná Marko yětôprè̤ amuố̤ Maria ahi, rò bínuôkhè̌nuô, a tǒtû́ ná ǔ hyǎ oplò́oplu kwǐcò́bè̌ ró̤lò̌ lǔ bínuô.
12 Quando Pedro se deu conta disso, foi à casa de Maria, mãe de João Marcos, onde muitos estavam reunidos para orar.
13 Petru ka̤dò kadǎdu dố hinyěhyǎnuô tôkǔ rò thyáphú èthǐ ki thè́gně ná maǔpě dò kadǎ pě nuô rò lulé prè̤mòphú dố amwi̤ ná Rhoda hé yětôprè̤ cuốmyásû lǔ.
13 Ele bateu à porta da frente, e uma serva chamada Rode foi atender.
14 Rò a thè́gně Petru talǎ̤ rò a thè́krṳ̂̌ talwósû́lû̌ rò a sǒtapa̤ bámǒ pé̤ lǔ kadǎ rò a klyakanuô̌ héso pé̤ èthǐ ná Petru kahtòo dố aklò̌nuô.
14 Ao reconhecer a voz de Pedro, ficou tão contente que, em vez de abrir a porta, correu de volta para dentro dizendo a todos: “Pedro está à porta!”.
15 “Ma nè̤ tamwǐ è̌?” Èthǐ hésû Rhoda phúnuô, tadû́rò a má̤lakǒ cò́ Rhoda hésǎprè̤́sû èthǐ phúnuô. “Petru azo̤ prè́kǒ” èthǐ hésû ka̤khyě lǔ phúnuô.
15 Eles, porém, disseram: “Você está fora de si!”. Diante da insistência dela, concluíram: “Deve ser o anjo dele”.
16 Bínuôakhè̌ Petru dò plehyǎ pó̤ kadǎ rò èthǐ bámǒ kadǎ rò a myáhtye Petru rò èthǐ khyéthukhyéthè́ kanó̤꤮ to.
16 Enquanto isso, Pedro continuava a bater. Quando, por fim, abriram a porta e o viram, ficaram admirados.
17 Petru thè́zṳ̂́ nò̌thuôthuô꤮ o èthǐ rò a vû́vyá̤luô̌ pé̤ èthǐ ná atakhu. Rò a héso pé̤ èthǐ ná Byacè Cò́marya me̤siplè́hte kryá꤮ è dố htò̌kǔ phútě ari-akyǎ. Rò a hé, “Héso pé̤kuô̌ Jakomo ná lò̌꤮ prè̤zṳ̂́etè̤phú dố aruô nuôtahe ná tè̤ritè̤kyǎ yěnuô ní꤮,” Petru héhtuô̌kyǎ pé̤ èthǐ phúnuô rò a htecuốkyǎ dố aruô tôpho.
17 Ele fez um sinal para se acalmarem e lhes contou como o Senhor o havia tirado da prisão. “Contem a Tiago e aos outros irmãos o que aconteceu”, disse ele. Então foi para outro lugar.
18 Mò̤́lǐbǔ hò́ rò prè̤opò̤́ htò̌ tahe tane̤ thè́plòsúsá nyacò́ rò a hé ní̤dyé khyě lǔ, “Petru cuốhteplè́cyá̤ phútětě?”
18 Ao amanhecer, houve grande alvoroço entre os soldados a respeito do que tinha acontecido a Pedro.
19 Khwí Herodè hétǎ̤ angó̤, a nò̌ myápṳ̌ khyěthyá aklyěphú tahe ná Petru tadû́rò èthǐ myáhtye pǎ lǔ to. Phúnuô akhu-akhyě a cuố ce̤myá prè̤opò̤́ htò̌ yětahe rò a hétǎ̤kyǎ angó̤ ná me̤thyěkyǎ prè̤opò̤́ htò̌ nuôtahe.
19 Herodes ordenou que fosse feita uma busca completa por ele. Não conseguindo encontrá-lo, interrogou os guardas e mandou executá-los. Depois disso, Herodes partiu da Judeia e foi passar algum tempo em Cesareia.
20 Khwí Herodè thè́plòdu nyacò́ vǐ̤ Tyrephú tahe ná vǐ̤ Sidophú tahe. Phúnuôkhukhyěrò thyáphú èthǐ ki cuốmyáhtye hébèní̤ ná Khwí Herodè yěnuôrò èthǐ vǐ̤phú tahe cuốró̤lǔ dố Khwí Herodè a o. Aré̤lố rò èthǐ cuốhébè plǒré̤ ná Blasto dố a ki me̤cwó̤ pé̤ èthǐ agně, me̤těhérò è ma a htwǒ prè̤zṳ̌klyázṳ̌klǒ cwó̤ khwí rò kayǎ dố khwí zṳ̂́ení̤ lǔ tôprè̤. Dốkhyě rò èthǐ cuốkwǐ tè̤pě̤tè̤dwǒ dố khwí a o, me̤těhérò khwí yětôprè̤ ahtyěaké̤ nuô, a me̤cwó̤ pé̤ èthǐ htyěphúké̤phú ná sèesèǒ tahe.
20 O rei Herodes estava muito irado com o povo de Tiro e Sidom. Assim, as duas cidades se uniram na tentativa de se reconciliar com o rei, pois dependiam de suas terras para obter alimento. Então, tendo conquistado o apoio de Blasto, assistente pessoal do rei,
21 Tônyěkhè̌ bí ǔ nwóhtya khódû hò́ Khwí Herodè akhè̌nuô, akû̌athyáhtyaní̤ khwíhyeca̤ rò a onyǎo dố khwí a khuklyáhtè̌htyalô̌khu rò a hébètǎ̤ kayǎ bè́mṳ tahe.
21 conseguiram uma audiência. No dia marcado, Herodes, vestindo seus trajes reais, sentou-se em seu trono e fez um discurso para eles.
22 Rò èthǐ è́htǒhtya, “Khwí dố a hébè yětôprè̤ ma prè̤lukayǎ má̤to. Má̤cò́dû cò́marya tôprè̤ cò́hò́.”
22 O povo o ovacionava, gritando: “É a voz de um deus, e não de um homem!”.
23 Tôphuốtuô̌, Byacè a tanémò́khuphú tôprè̤ me̤swíme̤sè̌ Khwí Herodè, me̤těhérò a tǒ htuthè́htya Cò́marya tadû́rò a cuố nò̌htuthè́htya ané̤ ná prè̤lukayǎ. Rò zǎ̤ ethyěkyǎ lǔ.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes com uma enfermidade, pois ele não ofereceu a glória a Deus. Foi comido por vermes e morreu.
24 Manárò Cò́marya alǎ̤angó̤nuô, a luô̌pasǐcuố ye̤ plehyǎpó̤ dố nyě rò ǔ zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ è́htya ná è́htya cò́.
24 Enquanto isso, a palavra de Deus continuava a se espalhar, e havia muitos novos convertidos.
25 Rò Barnaba ná Saulu me̤htuô̌ atè̤me̤ bí vǐ̤ Jerusalem akǔ nuôrò a è́ní̤ Giovanni dố ǔ è́pó̤ lǔmwi̤ ná Marko yětôprè̤ rò a hteka̤kyǎ.
25 Quando Barnabé e Saulo terminaram sua missão em Jerusalém, voltaram levando consigo João Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.