Atos 12
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NAA
1 Bínuôakhè̌ Khwí Herodè cáhtya me̤cyě̤me̤cṳ̂ prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú tahe.
1 Por aquele tempo, o rei Herodes mandou prender alguns da igreja para os maltratar.
2 Dố a hétǎ̤ angó̤ akhu-akhyě, ǔ sû̌thyěkyǎ Giovanni avyá̤ Jakomo ná nè́.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 A myáhtye ná a me̤tè̤ phúyěnuô, atǒ ná Judaphú tahe athè́plò akhu-akhyě, a hé tǎ̤pó̤ angó̤ ná bè pṳ̂́ pó̤ Petru. Tè̤me̤ yěnuô a htwǒhtya bí pwè̌khò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho akhè̌nuô.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, prosseguiu, mandando prender também Pedro. E eram os dias dos pães sem fermento.
4 Ǔ pṳ̂́ htuô̌ Petru rò ǔ dò́tǎ̤ lǔ dố htò̌kǔ. Ǔ dyétǎ̤ klyěphú lwǐ̤mṳ atè̤me̤ dố èthǐ bè opò̤́ní̤ lǔ. Èthǐ opò̤́ tômṳ htuô̌ tômṳ. Tômṳnuô a o thè́lwǐ̤. Bí pwè̌ htuô̌hò́ akhè̌nuô, Khwí Herodè tane̤ ná a ki ce̤myá Petru rò a ki cirya lǔ dố kayǎ bè́mṳ a mèthènyě pǎ.
4 Depois de prendê-lo, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem. A intenção de Herodes era apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Phúnuôrò ǔ dò́o tadû pǎ Petru dố htò̌kǔ. Manárò prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú tahe thè́plòshyo kwǐcò́bè̌ pé̤ nyacò́ dố lǔgně.
5 E assim Pedro estava guardado na prisão; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 Bí Khwí Herodè è́hte tyahí Petru dố kayǎ bè́mṳ a mèthènyě híto tôthè̌nuô, Petru omyěo dố klyěphú thè́nyě̤ aplèkǔ. Ǔ cò̌klò̤ma è ná suplye̤tò̤́htè́ nyě̤bǒ. Htuô̌to klyěphú tahe opò̤́ olò̌ bí lé̤dò́tǎ̤ ǔ htò̌ kadǎhtû̌nuô.
6 Na noite anterior ao dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro dormia entre dois soldados, preso com duas correntes. Sentinelas, junto à porta, guardavam a prisão.
7 Byacè a tanémò́khuphú tôprè̤ hyǎ kahtò oluô̌khyé bínuô rò a lǐhtya lò̌ bí Petru o ní̤dyé a po̤kǔnuô. Tanémò́khuphú plyá̤ Petru plǎkhu rò a hturyǎ̤kahtò lǔ rò a hé lǔ, “kahtòpryǎmò̌” tôphuốtuô̌ suplye̤tò̤́htè́ o dố Petru atakhu nyě̤khólò̌ akǔ yěnuô a latǎ̤ plwóhtekyǎ lò̌ ní̤dyédû ané̤.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão. O anjo tocou no lado de Pedro e o despertou, dizendo: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Htuô̌rò tanémò́khuphú hé lǔ, “Nyá̤htya nè̤ nyá̤htò́ rò dyání̤ nè̤ khuphánuô.” Rò Petru krwǒme̤kuô̌ phú tanémò́khuphú hé è nuô. Rò a hé pó̤ lǔ, “Ihtò́htyaní̤ nè̤ ikè̤̌nuô rò krwǒcuốkuô̌ vǎkhyěyě.”
8 E o anjo continuou: — Coloque o cinto e calce as sandálias. E ele assim o fez. O anjo lhe disse mais: — Ponha a capa e siga-me.
9 Rò Petru krwǒhte kuô̌ lǔkhyě tuố̤dố htò̌klò̌. Manárò tanémò́khuphú me̤pé̤ lǔ phú yěnuôma a má̤lakǒ è̌, má̤to è̌ nuô Petru thè́gně tǎ̤te̤ to. A tane̤prè́ ná a myáhtyelwótè̤ prè́.
9 Então, saindo, Pedro o seguia, não sabendo que era real o que estava sendo feito pelo anjo; ele pensava que era uma visão.
10 Èthǐ cuốtalwóbè́kyǎhtuô̌ prè̤opò̤́kadǎ aré̤lố tôtó̤ htuô̌rò a cuố talwóbè́ pó̤ nyě̤tó̤tôtó̤. Dốkhyělố rò a cuốtuố̤ dố kadǎ dố ǔ me̤ è ná tò̤́htè́ nuôtôkǔ. Kadǎkǔ yětôkǔnuô ma a cuốluplú nuô̌tǒ cò́ dố vǐ̤kǔ rò a lṳmǒhtya pé̤ ní̤dyédû èthǐ prè́, rò èthǐ htecuốkyǎ bí kadǎ yěnuôtôkǔ. Rò èthǐ krwǒcuốrwó prè́ vǐ̤kǔklyá yětôbǒ rò tanémò́khuphú lamé̤khyékyǎ pé̤ Petru.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se afastou dele.
11 A lamé̤htuô̌ pé̤ lǔ tû́rò Petru thè́gněno prè́ tè̤htwǒhtya-ané̤ ná èyě prè́ rò a hé, “Khǒnyá̤yě vǎ thè́gněhò́ ná tè̤me̤htwǒhtya ané̤ phúyěnuôma a má̤lakǒ cò́. Byacè Cò́marya nò̌hyǎ a tanémò́khuphú rò a hyǎ me̤siplè́ htekyǎ vǎ dố Khwí Herodè a taryěshyosò̌ alè̤̌, htuô̌to a hyǎ me̤lwóhteka̤ vǎ dố Judaphú dố a myásû̌ dố a ki me̤cyě̤ vǎ tahe a takhukǔ.”
11 Então Pedro, caindo em si, disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judeu.
12 Bí a thè́gněhyǎhò́ ná tè̤me̤htwǒhtya ané̤yě ma a má̤lakǒ cò́ hò́ akhè̌nuô, a cuố dố Giovanni dố ǔ è́pó̤ amwi̤ ná Marko yětôprè̤ amuố̤ Maria ahi, rò bínuôkhè̌nuô, a tǒtû́ ná ǔ hyǎ oplò́oplu kwǐcò́bè̌ ró̤lò̌ lǔ bínuô.
12 Ao se dar conta disso, Pedro resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, também chamado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 Petru ka̤dò kadǎdu dố hinyěhyǎnuô tôkǔ rò thyáphú èthǐ ki thè́gně ná maǔpě dò kadǎ pě nuô rò lulé prè̤mòphú dố amwi̤ ná Rhoda hé yětôprè̤ cuốmyásû lǔ.
13 Quando ele bateu à porta da frente, uma empregada, chamada Rode, foi ver quem era.
14 Rò a thè́gně Petru talǎ̤ rò a thè́krṳ̂̌ talwósû́lû̌ rò a sǒtapa̤ bámǒ pé̤ lǔ kadǎ rò a klyakanuô̌ héso pé̤ èthǐ ná Petru kahtòo dố aklò̌nuô.
14 Reconhecendo a voz de Pedro, ficou tão alegre que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava à porta.
15 “Ma nè̤ tamwǐ è̌?” Èthǐ hésû Rhoda phúnuô, tadû́rò a má̤lakǒ cò́ Rhoda hésǎprè̤́sû èthǐ phúnuô. “Petru azo̤ prè́kǒ” èthǐ hésû ka̤khyě lǔ phúnuô.
15 Então os outros disseram: — Você ficou louca! Ela, porém, persistia em afirmar que era verdade. Então disseram: — É o anjo dele.
16 Bínuôakhè̌ Petru dò plehyǎ pó̤ kadǎ rò èthǐ bámǒ kadǎ rò a myáhtye Petru rò èthǐ khyéthukhyéthè́ kanó̤꤮ to.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Quando abriram a porta, viram-no e ficaram admirados.
17 Petru thè́zṳ̂́ nò̌thuôthuô꤮ o èthǐ rò a vû́vyá̤luô̌ pé̤ èthǐ ná atakhu. Rò a héso pé̤ èthǐ ná Byacè Cò́marya me̤siplè́hte kryá꤮ è dố htò̌kǔ phútě ari-akyǎ. Rò a hé, “Héso pé̤kuô̌ Jakomo ná lò̌꤮ prè̤zṳ̂́etè̤phú dố aruô nuôtahe ná tè̤ritè̤kyǎ yěnuô ní꤮,” Petru héhtuô̌kyǎ pé̤ èthǐ phúnuô rò a htecuốkyǎ dố aruô tôpho.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tinha tirado da prisão. E acrescentou: — Anunciem isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, foi para outro lugar.
18 Mò̤́lǐbǔ hò́ rò prè̤opò̤́ htò̌ tahe tane̤ thè́plòsúsá nyacò́ rò a hé ní̤dyé khyě lǔ, “Petru cuốhteplè́cyá̤ phútětě?”
18 Quando amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido com Pedro.
19 Khwí Herodè hétǎ̤ angó̤, a nò̌ myápṳ̌ khyěthyá aklyěphú tahe ná Petru tadû́rò èthǐ myáhtye pǎ lǔ to. Phúnuô akhu-akhyě a cuố ce̤myá prè̤opò̤́ htò̌ yětahe rò a hétǎ̤kyǎ angó̤ ná me̤thyěkyǎ prè̤opò̤́ htò̌ nuôtahe.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a interrogatório, ordenou que se aplicasse a pena de morte. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 Khwí Herodè thè́plòdu nyacò́ vǐ̤ Tyrephú tahe ná vǐ̤ Sidophú tahe. Phúnuôkhukhyěrò thyáphú èthǐ ki cuốmyáhtye hébèní̤ ná Khwí Herodè yěnuôrò èthǐ vǐ̤phú tahe cuốró̤lǔ dố Khwí Herodè a o. Aré̤lố rò èthǐ cuốhébè plǒré̤ ná Blasto dố a ki me̤cwó̤ pé̤ èthǐ agně, me̤těhérò è ma a htwǒ prè̤zṳ̌klyázṳ̌klǒ cwó̤ khwí rò kayǎ dố khwí zṳ̂́ení̤ lǔ tôprè̤. Dốkhyě rò èthǐ cuốkwǐ tè̤pě̤tè̤dwǒ dố khwí a o, me̤těhérò khwí yětôprè̤ ahtyěaké̤ nuô, a me̤cwó̤ pé̤ èthǐ htyěphúké̤phú ná sèesèǒ tahe.
20 Havia uma séria divergência entre Herodes e os moradores de Tiro e de Sidom. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de obter o apoio de Blasto, que era assessor do rei, pediram paz, porque a terra deles recebia alimentos do país do rei.
21 Tônyěkhè̌ bí ǔ nwóhtya khódû hò́ Khwí Herodè akhè̌nuô, akû̌athyáhtyaní̤ khwíhyeca̤ rò a onyǎo dố khwí a khuklyáhtè̌htyalô̌khu rò a hébètǎ̤ kayǎ bè́mṳ tahe.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de traje real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra.
22 Rò èthǐ è́htǒhtya, “Khwí dố a hébè yětôprè̤ ma prè̤lukayǎ má̤to. Má̤cò́dû cò́marya tôprè̤ cò́hò́.”
22 E o povo gritava: — É voz de um deus, e não de um homem!
23 Tôphuốtuô̌, Byacè a tanémò́khuphú tôprè̤ me̤swíme̤sè̌ Khwí Herodè, me̤těhérò a tǒ htuthè́htya Cò́marya tadû́rò a cuố nò̌htuthè́htya ané̤ ná prè̤lukayǎ. Rò zǎ̤ ethyěkyǎ lǔ.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, morreu.
24 Manárò Cò́marya alǎ̤angó̤nuô, a luô̌pasǐcuố ye̤ plehyǎpó̤ dố nyě rò ǔ zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ è́htya ná è́htya cò́.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Rò Barnaba ná Saulu me̤htuô̌ atè̤me̤ bí vǐ̤ Jerusalem akǔ nuôrò a è́ní̤ Giovanni dố ǔ è́pó̤ lǔmwi̤ ná Marko yětôprè̤ rò a hteka̤kyǎ.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, trazendo consigo João, também chamado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.