Atos 11
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH
1 Prè̤dônyǎphú ná prè̤zṳ̂́etè̤phú dố a o dố Judaké̤ pwǒ̤꤮ tôpho tahenuô, a ní̤huô̌ ná Judaphú má̤to tahe ní̤bè kuô̌hò́ Cò́marya alǎ̤angó̤.
1 Os apóstolos e os outros seguidores de Jesus em toda a região da Judeia souberam que os não judeus também haviam recebido a palavra de Deus.
2 Phúnuôrò bí Petru cuố dố vǐ̤ Jerusalem akhè̌nuô, prè̤zṳ̂́enyá̤ephú dố a dû́talíphá tahenuô, a dya tè̤thû́ dố lǔkhu.
2 Quando Pedro voltou para Jerusalém, aqueles que queriam que os não judeus fossem circuncidados o criticaram,
3 Rò èthǐ hé Petru, “Nè̤ cuốolě tuố̤kuô̌ Judaphú má̤to dố a dû́talí kuô̌ǔ phá to tahe ahi rò nè̤ cuốecuốǒ tố̤kuô̌ tuố̤ ná èthǐ.”
3 dizendo: — Você ficou hospedado na casa de homens que não são circuncidados e até tomou refeições com eles!
4 Rò Petru hésoluô̌plǒ pé̤lò̌ èthǐ tè̤ritè̤kyǎ dố a cá htwǒhtya lú dố akhǎshyé tuố̤dố atadû nuôtahe pwǒ̤tôcô.
4 Então Pedro deu um relatório completo de tudo o que havia acontecido, desde o começo. Ele disse:
5 Rò a hésoluô̌plǒ pé̤ èthǐ, “Bí vǎ o dố vǐ̤ Joppa rò vǎ kwǐcò́bè̌ akhè̌nuô, vǎ myáhtyelwó tè̤tôcô. Vǎ tè̤myáhtyelwó yěnuô, a o dố mò́khu rò a cya̤tǎ̤ pé̤ vǎ thyáná tahû̌du dố aná̤ o lwǐ̤ná̤ tôbanuô. Htuô̌rò a cya̤tǎ̤ phûtatò bí vǎ khǎshyé.
5 — Eu estava na cidade de Jope e lá, enquanto estava orando, tive uma visão. Vi uma coisa parecida com um grande lençol, que baixou do céu, amarrado pelas quatro pontas, e parou perto de mim.
6 Vǎ myánuô̌ tǎ̤te̤ dố tahû̌du yěakǔnuô rò vǎ myáhtye tè̤phútè̤lye̤ dố akhǎduô o lwǐ̤khó tahe, tè̤mi̤tè̤myá̤ tahe ná tè̤phútè̤lye̤ dố alabácuố tahe ná htuphú dố a zuô̤ dố mò́lè̤̌ tahe.
6 Eu olhei para dentro daquilo com atenção e vi animais domésticos, animais selvagens, animais que se arrastam pelo chão e aves.
7 Yětôphuốrò vǎ ní̤huô̌ ngó̤pra̤htya rò a hé vǎ, ‘Petru, ihtò mṳ̂̌thyěekyǎ mò̌ tè̤yěnuôtahe.’
7 Depois ouvi uma voz, que me dizia: “Pedro, levante-se! Mate e coma!”
8 “Manárò vǎ hésû, ‘Byacè꤮ vǎ e꤮ nyǎ ná taki꤮ to. Tè̤ dố ǔ be è ná a sǎsè̌ to tahe ná a mwǒ̤plǐ to tahenuô, vǎ enò́ ná tôphuố꤮ to.’
8 Eu respondi: “Isso não, Senhor! Eu nunca comi nenhuma coisa que a lei considera suja ou impura !”
9 “Rò ngó̤pra̤htya dố mò́khu yěnuô hé pó̤, ‘Cò́marya dǎhé ná a mwǒ̤plǐ hénuôma, a sǎsè̌ to, bè tane̤ ní̤ to.’
9 Então a voz falou de novo do céu: “Não chame de impuro aquilo que Deus purificou.”
10 Rò a kuô̌tǎ̤ bǎ thuô̌phuố rò dốkhyělố tôphuốnuô, ǔ phyéhtya dwókyǎ è dố mò́khu.
10 Isso aconteceu três vezes, e depois tudo aquilo voltou para o céu.
11 “Ǔ phyéhtyakyǎkyǎ ná tôphuốtuô̌ kayǎ vǐ̤ Caesareaphú thè́thuô̌ dố ǔ nò̌hyǎ èthǐ yětahenuô, ló꤮, a hyǎtuố̤ bí pè̤ lé̤cuốokuốní̤ hi nuôtômě.
11 Justamente naquela hora três homens que tinham sido mandados de Cesareia para me buscar chegaram à casa onde eu estava hospedado.
12 Yětôphuốrò Thè́ Sǎsè̌ Byacè hé vǎ ná me̤pyá̤zè̤́pyá̤sè̌ tǎmé̤, krwǒcuố lè́kuô̌mò̌ èthǐnuô. Rò puố̤vyá̤ dố vǐ̤ Joppa aprè̤thuô̌thyó yě krwǒcuốkuô̌ ná vǎ tuố̤dố vǐ̤ Caesarea rò pè̤ nuô̌kuô̌ dố Cornelio ahikǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
12 E o Espírito de Deus me disse que fosse com eles, sem duvidar. Estes seis irmãos da cidade de Jope também foram comigo, e todos nós entramos na casa de Cornélio.
13 Cornelio héso pé̤ pè̤ ná a myáhtye tanémò́khuphú tôprè̤ hyǎkahtòo dố a hidò́kǔ ari-akyǎ rò a hé lǔ, ‘Nò̌cuố kayǎ tôprè̤ dố vǐ̤ Joppa rò nò̌cuốè́hyǎ kayǎmwi̤ ná Simonè dố ǔ è́ pǎ lǔmwi̤ ná Petru nuôtôprè̤.
13 Então ele nos contou como viu na casa dele um anjo, em pé, que lhe disse: “Mande alguém a Jope para buscar Simão, que também é chamado de Pedro.
14 A ki hébètè̤ ná nè̤ pǎ rò dố a hébè thǐ akhu-akhyě nè̤ ná nè̤ hiphúphyǎphú lò̌꤮ plǐ ki ní̤bè tè̤me̤lwóhteka̤ pǎ.’
14 Ele vai dizer como você e toda a sua família podem ser salvos.”
15 “Rò bí vǎ cáhtya hébètè̤ akhè̌nuô, Thè́ Sǎsè̌ Byacè hyǎlya̤ dố èthǐ alo̤ phú a hyǎlya̤ htuô̌hò́ dố pè̤lo̤ dố kalúkhè̌ nuôtôphuố nuôhò́.
15 E Pedro continuou: — Quando comecei a falar, o Espírito Santo veio sobre eles, como tinha vindo sobre nós no princípio.
16 Yětôphuốrò vǎ thè́né̤htyabè tuố̤ tè̤hébè dố Byacè hékyǎ, ‘Giovanni plwǒ thǐ ná htyě tadû́rò ǔ ki plwǒ thǐ ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè pǎ nuôtômû̌.’
16 Aí eu lembrei que o Senhor Jesus tinha dito: “É verdade que João batizou com água, mas vocês serão batizados com o Espírito Santo.”
17 Me̤phúnuôrò pè̤ zṳ̂́e Byacè Jesǔ Krístu rò Cò́marya dyé pè̤ shyězṳ́, phúnuôhò́ Judaphú má̤to dố a zṳ̂́e thyákuô̌ná pè̤ yětahenuô, Cò́marya ki dyé thyákuô̌ èthǐ shyězṳ́ phú a dyé htuô̌hò́ pè̤nuô kihérò vǎ ma kayǎ tôprè̤ dố a pṳ̌ me̤tǎ̤tṳ̂̌ Cò́marya aklyáaklǒ tôprè̤ è̌?”, Petru hé pé̤ èthǐ phúnuô.
17 De fato, os não judeus receberam de Deus o mesmo dom que nós recebemos quando cremos no Senhor Jesus Cristo. E quem era eu para ir contra Deus?
18 Bí èthǐ ní̤huô̌ tè̤ritè̤kyǎ yě akhè̌nuô, èthǐ pacyé̤ishyé pǎ Petru to, rò a htuthè́htya lahyǎ Cò́marya, “Ki a má̤lakǒ phúnuôhérò Cò́marya dyépé̤kuô̌hò́ Judaphú má̤to tahe tè̤shuốkhè̌ryá dố a ki za̤ ní̤dûkuô̌ lahyǎ ané̤ rò a ki ní̤bè kuô̌ lahyǎ thè́htwǒprè̤ hò́.”
18 Quando ouviram isso, eles ficaram sem ter o que dizer e louvaram a Deus, dizendo: — Então Deus deu também aos não judeus a oportunidade de se arrependerem e ganharem a vida eterna!
19 Dố ǔ me̤thyě Stephano akhu-akhyě, cáhtya bínuôrò ǔ me̤cyě̤me̤cṳ̂ kayǎ dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ Jesǔ tahe phúnuôrò èthǐ lṳpruốlṳpryǎ cuố lò̌plǐ. Tahehenuô a cuốtuố̤ dố Phonicia ké̤, Cyprú klû́khu ná vǐ̤ Antioko. Èthǐ hésodônyǎ pé̤ tû́prè́ Judaphú thǐ tahenuô ná Cò́marya alǎ̤angó̤ prè́.
19 Os seguidores de Jesus foram espalhados pela perseguição que havia começado com a morte de Estêvão. Alguns foram até a região da Fenícia, a ilha de Chipre e a cidade de Antioquia e anunciavam a palavra de Deus somente aos judeus.
20 Manárò Cyprúklû́phú ná vǐ̤ Cyreneophú dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤tè̤ aklè̌ tahehenuô, a cuốtuố̤ dố vǐ̤ Antioko rò a hésodônyǎ pé̤ myěcôruô Greekphú tahe ná Jesǔ Krístu a tè̤thè́krṳ̂̌mila ari-akyǎ.
20 Mas outros, que eram de Chipre e da cidade de Cirene, foram até Antioquia e falaram também aos não judeus, anunciando a eles a boa notícia a respeito do Senhor Jesus.
21 Rò Cò́marya a tè̤pro̤tè̤prya̤ o ná èthǐ akhu-akhyě kayǎ zṳ̂́ka̤pluka̤phè rò athè́plò htulya ka̤tǒ lahyǎ dố Byacè o.
21 O poder do Senhor estava com eles, e muitas pessoas creram e se converteram ao Senhor.
22 Tè̤ritè̤kyǎ yě luô̌cuốtuố̤ dố Jerusalem prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ a o akhu-akhyě èthǐ thǔcuố Barnaba dố vǐ̤ Antioko.
22 Essas notícias chegaram à igreja de Jerusalém, que resolveu mandar Barnabé para Antioquia.
23 Rò bí a cuốtuố̤ akhè̌, a cuốmyáhtye ná kayǎ yětahe ní̤bè Cò́marya abwíataryě akhu-akhyě a thè́krṳ̂̌thè́lò̌ nyacò́ rò thyáphú èthǐ ki ohtwǒprè̤ cò́ plehyǎ tadû ná Byacè rò, a dyéhè̌dyére shyakrwǒ kuô̌pó̤ èthǐ akhyě.
23 Quando chegou lá e viu como Deus tinha abençoado aquela gente, Barnabé ficou muito alegre. E animou todos a continuarem fiéis ao Senhor, de todo o coração.
24 Barnaba ma kayǎ dố aryá rò a lốbǎ ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè tôprè̤. Rò è ma kayǎ dố a tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ sò̌ tôprè̤. Rò a me̤cwó̤ è́ pé̤lǎ ǔ rò ǔ zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ è́lǎ Byacè.
24 Barnabé era um homem bom, cheio do Espírito Santo e de fé. E muitos se converteram ao Senhor.
25 Phúnuôhtuô̌rò dốkhyěnuô, Barnaba cuốmyápṳ̌ Saulu dố vǐ̤ Tarso akǔ.
25 Depois Barnabé foi até a cidade de Tarso a fim de buscar Saulo.
26 Bí a myáhtye lǔ akhè̌nuô, a è́ka̤ní̤ lǔ dố vǐ̤ Antioko. Rò èthǐ yěthè́nyě̤ ka̤-okú myáhtye tǎ̤sû ná prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú bínuô tahe tôna꤮ hyǎ cò́. Rò a ithyóithyatǎ̤ ní̤è́ pé̤lǎ kayǎ obínuô tahe. Ǔ è́ré̤lố prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe ná Krístuphú ma bí vǐ̤ Antioko yěnuô hò́.
26 Quando o encontrou, ele o levou para Antioquia. Eles se reuniram durante um ano com a gente daquela igreja e ensinaram muitas pessoas. Foi em Antioquia que, pela primeira vez, os seguidores de Jesus foram chamados de cristãos.
27 Bínuôakhè̌, prè̤pro̤ tahe o dố vǐ̤ Jerusalem rò a hyǎ dố vǐ̤ Antioko.
27 Naquele tempo alguns profetas foram de Jerusalém para Antioquia.
28 Dố èthǐ aklè̌nuô amwi̤ ná Aghabu otôprè̤. Dố Thè́ Sǎsè̌ Byacè a tè̤pro̤tè̤prya̤ akhu-akhyě, a ihtò rò a hépro̤ one ngó̤ ná tè̤ovǐ̤okò̌ cyě̤cṳ̂ ki ohtya dố hekhusǐba lò̌ pǎ. (Yěnuôma a htwǒhtya bí Claudio htwǒ khwí akhè̌nuô.)
28 Um deles, chamado Ágabo, levantou-se e, pelo poder do Espírito Santo, anunciou: — Haverá uma grande falta de alimentos no mundo inteiro. Isso aconteceu quando Cláudio era o Imperador romano.
29 Prè̤zṳ̂́etè̤phú pwǒ̤꤮ tôprè̤ belya̤ lahyǎ athè́plò ná a ki thǔcuố pé̤ kuô̌ tè̤me̤cwó̤ bá èthǐ dyébè́ nuô, dố èthǐ puố̤vyá̤ o dố Judaké̤kǔ nuôtahe.
29 Então os cristãos resolveram mandar ajuda aos irmãos que moravam na região da Judeia, e cada um deu de acordo com o que tinha.
30 Phúnuôrò a thǔcuốní̤ rû̌yě ná Saulu ná Barnaba. Saulu ná Barnaba phyécuốní̤ rû̌yě rò a cuố dyétǎ̤ dǐtû́ dố prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ muố̤prû̌muố̤prè̤́ dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ tahe a takhukǔ.
30 E mandaram o dinheiro por meio de Barnabé e Saulo, para que eles o entregassem aos presbíteros da igreja.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.