Atos 11

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Prè̤dônyǎphú ná prè̤zṳ̂́etè̤phú dố a o dố Judaké̤ pwǒ̤꤮ tôpho tahenuô, a ní̤huô̌ ná Judaphú má̤to tahe ní̤bè kuô̌hò́ Cò́marya alǎ̤angó̤.
1 Chegou ao conhecimento dos apóstolos e dos irmãos que estavam na Judeia que também os gentios haviam recebido a palavra de Deus.
2 Phúnuôrò bí Petru cuố dố vǐ̤ Jerusalem akhè̌nuô, prè̤zṳ̂́enyá̤ephú dố a dû́talíphá tahenuô, a dya tè̤thû́ dố lǔkhu.
2 Quando Pedro voltou para Jerusalém, os que eram da circuncisão começaram a questioná-lo, dizendo:
3 Rò èthǐ hé Petru, “Nè̤ cuốolě tuố̤kuô̌ Judaphú má̤to dố a dû́talí kuô̌ǔ phá to tahe ahi rò nè̤ cuốecuốǒ tố̤kuô̌ tuố̤ ná èthǐ.”
3 — Você entrou na casa de homens incircuncisos e comeu com eles.
4 Rò Petru hésoluô̌plǒ pé̤lò̌ èthǐ tè̤ritè̤kyǎ dố a cá htwǒhtya lú dố akhǎshyé tuố̤dố atadû nuôtahe pwǒ̤tôcô.
4 Então Pedro passou a fazer-lhes uma exposição por ordem, dizendo:
5 Rò a hésoluô̌plǒ pé̤ èthǐ, “Bí vǎ o dố vǐ̤ Joppa rò vǎ kwǐcò́bè̌ akhè̌nuô, vǎ myáhtyelwó tè̤tôcô. Vǎ tè̤myáhtyelwó yěnuô, a o dố mò́khu rò a cya̤tǎ̤ pé̤ vǎ thyáná tahû̌du dố aná̤ o lwǐ̤ná̤ tôbanuô. Htuô̌rò a cya̤tǎ̤ phûtatò bí vǎ khǎshyé.
5 — Eu estava na cidade de Jope orando e, num êxtase, tive uma visão em que observei descer um objeto como se fosse um grande lençol baixado do céu pelas quatro pontas e vindo até perto de mim.
6 Vǎ myánuô̌ tǎ̤te̤ dố tahû̌du yěakǔnuô rò vǎ myáhtye tè̤phútè̤lye̤ dố akhǎduô o lwǐ̤khó tahe, tè̤mi̤tè̤myá̤ tahe ná tè̤phútè̤lye̤ dố alabácuố tahe ná htuphú dố a zuô̤ dố mò́lè̤̌ tahe.
6 E, olhando atentamente para dentro daquilo, vi quadrúpedes da terra, feras, répteis e aves do céu.
7 Yětôphuốrò vǎ ní̤huô̌ ngó̤pra̤htya rò a hé vǎ, ‘Petru, ihtò mṳ̂̌thyěekyǎ mò̌ tè̤yěnuôtahe.’
7 Ouvi também uma voz que me dizia: “Levante-se, Pedro! Mate e coma.”
8 “Manárò vǎ hésû, ‘Byacè꤮ vǎ e꤮ nyǎ ná taki꤮ to. Tè̤ dố ǔ be è ná a sǎsè̌ to tahe ná a mwǒ̤plǐ to tahenuô, vǎ enò́ ná tôphuố꤮ to.’
8 Ao que eu respondi: “De modo nenhum, Senhor; porque em minha boca nunca entrou nada que fosse impuro ou imundo.”
9 “Rò ngó̤pra̤htya dố mò́khu yěnuô hé pó̤, ‘Cò́marya dǎhé ná a mwǒ̤plǐ hénuôma, a sǎsè̌ to, bè tane̤ ní̤ to.’
9 Pela segunda vez, a voz do céu falou: “Não considere impuro aquilo que Deus purificou.”
10 Rò a kuô̌tǎ̤ bǎ thuô̌phuố rò dốkhyělố tôphuốnuô, ǔ phyéhtya dwókyǎ è dố mò́khu.
10 Isso se repetiu três vezes, e, de novo, tudo foi recolhido para o céu.
11 “Ǔ phyéhtyakyǎkyǎ ná tôphuốtuô̌ kayǎ vǐ̤ Caesareaphú thè́thuô̌ dố ǔ nò̌hyǎ èthǐ yětahenuô, ló꤮, a hyǎtuố̤ bí pè̤ lé̤cuốokuốní̤ hi nuôtômě.
11 E eis que, na mesma hora, pararam diante da casa em que estávamos três homens enviados de Cesareia para se encontrar comigo.
12 Yětôphuốrò Thè́ Sǎsè̌ Byacè hé vǎ ná me̤pyá̤zè̤́pyá̤sè̌ tǎmé̤, krwǒcuố lè́kuô̌mò̌ èthǐnuô. Rò puố̤vyá̤ dố vǐ̤ Joppa aprè̤thuô̌thyó yě krwǒcuốkuô̌ ná vǎ tuố̤dố vǐ̤ Caesarea rò pè̤ nuô̌kuô̌ dố Cornelio ahikǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
12 Então o Espírito me disse que eu fosse com eles, sem hesitar. Foram comigo também estes seis irmãos; e entramos na casa daquele homem.
13 Cornelio héso pé̤ pè̤ ná a myáhtye tanémò́khuphú tôprè̤ hyǎkahtòo dố a hidò́kǔ ari-akyǎ rò a hé lǔ, ‘Nò̌cuố kayǎ tôprè̤ dố vǐ̤ Joppa rò nò̌cuốè́hyǎ kayǎmwi̤ ná Simonè dố ǔ è́ pǎ lǔmwi̤ ná Petru nuôtôprè̤.
13 E ele nos contou como tinha visto na casa dele um anjo, em pé, que lhe disse: “Envie alguém a Jope e mande chamar Simão, que também é chamado de Pedro,
14 A ki hébètè̤ ná nè̤ pǎ rò dố a hébè thǐ akhu-akhyě nè̤ ná nè̤ hiphúphyǎphú lò̌꤮ plǐ ki ní̤bè tè̤me̤lwóhteka̤ pǎ.’
14 o qual lhe dirá palavras mediante as quais você e toda a sua casa serão salvos.”
15 “Rò bí vǎ cáhtya hébètè̤ akhè̌nuô, Thè́ Sǎsè̌ Byacè hyǎlya̤ dố èthǐ alo̤ phú a hyǎlya̤ htuô̌hò́ dố pè̤lo̤ dố kalúkhè̌ nuôtôphuố nuôhò́.
15 — Quando comecei a falar, o Espírito Santo caiu sobre eles, como também sobre nós, no princípio.
16 Yětôphuốrò vǎ thè́né̤htyabè tuố̤ tè̤hébè dố Byacè hékyǎ, ‘Giovanni plwǒ thǐ ná htyě tadû́rò ǔ ki plwǒ thǐ ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè pǎ nuôtômû̌.’
16 Então me lembrei da palavra do Senhor, quando disse: “João, na verdade, batizou com água, mas vocês serão batizados com o Espírito Santo.”
17 Me̤phúnuôrò pè̤ zṳ̂́e Byacè Jesǔ Krístu rò Cò́marya dyé pè̤ shyězṳ́, phúnuôhò́ Judaphú má̤to dố a zṳ̂́e thyákuô̌ná pè̤ yětahenuô, Cò́marya ki dyé thyákuô̌ èthǐ shyězṳ́ phú a dyé htuô̌hò́ pè̤nuô kihérò vǎ ma kayǎ tôprè̤ dố a pṳ̌ me̤tǎ̤tṳ̂̌ Cò́marya aklyáaklǒ tôprè̤ è̌?”, Petru hé pé̤ èthǐ phúnuô.
17 Pois, se Deus deu a eles o mesmo dom que tinha dado a nós quando cremos no Senhor Jesus, quem era eu para que pudesse resistir a Deus?
18 Bí èthǐ ní̤huô̌ tè̤ritè̤kyǎ yě akhè̌nuô, èthǐ pacyé̤ishyé pǎ Petru to, rò a htuthè́htya lahyǎ Cò́marya, “Ki a má̤lakǒ phúnuôhérò Cò́marya dyépé̤kuô̌hò́ Judaphú má̤to tahe tè̤shuốkhè̌ryá dố a ki za̤ ní̤dûkuô̌ lahyǎ ané̤ rò a ki ní̤bè kuô̌ lahyǎ thè́htwǒprè̤ hò́.”
18 Quando os demais ouviram isso, acalmaram-se e glorificaram a Deus, dizendo: — Então também aos gentios Deus concedeu o arrependimento para a vida!
19 Dố ǔ me̤thyě Stephano akhu-akhyě, cáhtya bínuôrò ǔ me̤cyě̤me̤cṳ̂ kayǎ dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ Jesǔ tahe phúnuôrò èthǐ lṳpruốlṳpryǎ cuố lò̌plǐ. Tahehenuô a cuốtuố̤ dố Phonicia ké̤, Cyprú klû́khu ná vǐ̤ Antioko. Èthǐ hésodônyǎ pé̤ tû́prè́ Judaphú thǐ tahenuô ná Cò́marya alǎ̤angó̤ prè́.
19 Os que foram dispersos a partir da perseguição que começou com a morte de Estêvão se espalharam até a Fenícia, Chipre e Antioquia, não anunciando a palavra a ninguém que não fosse judeu.
20 Manárò Cyprúklû́phú ná vǐ̤ Cyreneophú dố a zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤tè̤ aklè̌ tahehenuô, a cuốtuố̤ dố vǐ̤ Antioko rò a hésodônyǎ pé̤ myěcôruô Greekphú tahe ná Jesǔ Krístu a tè̤thè́krṳ̂̌mila ari-akyǎ.
20 Alguns deles, porém, que eram de Chipre e de Cirene e que foram até Antioquia, falavam também aos gregos, anunciando-lhes o evangelho do Senhor Jesus.
21 Rò Cò́marya a tè̤pro̤tè̤prya̤ o ná èthǐ akhu-akhyě kayǎ zṳ̂́ka̤pluka̤phè rò athè́plò htulya ka̤tǒ lahyǎ dố Byacè o.
21 A mão do Senhor estava com eles, e muitos, crendo, se converteram ao Senhor.
22 Tè̤ritè̤kyǎ yě luô̌cuốtuố̤ dố Jerusalem prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ a o akhu-akhyě èthǐ thǔcuố Barnaba dố vǐ̤ Antioko.
22 A notícia a respeito deles chegou aos ouvidos da igreja que estava em Jerusalém; e enviaram Barnabé até Antioquia.
23 Rò bí a cuốtuố̤ akhè̌, a cuốmyáhtye ná kayǎ yětahe ní̤bè Cò́marya abwíataryě akhu-akhyě a thè́krṳ̂̌thè́lò̌ nyacò́ rò thyáphú èthǐ ki ohtwǒprè̤ cò́ plehyǎ tadû ná Byacè rò, a dyéhè̌dyére shyakrwǒ kuô̌pó̤ èthǐ akhyě.
23 Quando ele chegou e viu a graça de Deus, ficou muito alegre. E exortava todos a que, com firmeza de coração, permanecessem no Senhor.
24 Barnaba ma kayǎ dố aryá rò a lốbǎ ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè tôprè̤. Rò è ma kayǎ dố a tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ sò̌ tôprè̤. Rò a me̤cwó̤ è́ pé̤lǎ ǔ rò ǔ zṳ̂́ka̤nyá̤ka̤ è́lǎ Byacè.
24 Porque era homem bom, cheio do Espírito Santo e de fé. E muita gente se uniu ao Senhor.
25 Phúnuôhtuô̌rò dốkhyěnuô, Barnaba cuốmyápṳ̌ Saulu dố vǐ̤ Tarso akǔ.
25 Depois Barnabé foi a Tarso à procura de Saulo.
26 Bí a myáhtye lǔ akhè̌nuô, a è́ka̤ní̤ lǔ dố vǐ̤ Antioko. Rò èthǐ yěthè́nyě̤ ka̤-okú myáhtye tǎ̤sû ná prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú bínuô tahe tôna꤮ hyǎ cò́. Rò a ithyóithyatǎ̤ ní̤è́ pé̤lǎ kayǎ obínuô tahe. Ǔ è́ré̤lố prè̤zṳ̂́etè̤phú tahe ná Krístuphú ma bí vǐ̤ Antioko yěnuô hò́.
26 E, quando o encontrou, levou-o para Antioquia. E, durante um ano inteiro, se reuniram naquela igreja e ensinaram numerosa multidão. Em Antioquia, os discípulos foram, pela primeira vez, chamados de cristãos.
27 Bínuôakhè̌, prè̤pro̤ tahe o dố vǐ̤ Jerusalem rò a hyǎ dố vǐ̤ Antioko.
27 Naqueles dias, alguns profetas foram de Jerusalém para Antioquia.
28 Dố èthǐ aklè̌nuô amwi̤ ná Aghabu otôprè̤. Dố Thè́ Sǎsè̌ Byacè a tè̤pro̤tè̤prya̤ akhu-akhyě, a ihtò rò a hépro̤ one ngó̤ ná tè̤ovǐ̤okò̌ cyě̤cṳ̂ ki ohtya dố hekhusǐba lò̌ pǎ. (Yěnuôma a htwǒhtya bí Claudio htwǒ khwí akhè̌nuô.)
28 E, apresentando-se um deles, chamado Ágabo, dava a entender, pelo Espírito, que haveria uma grande fome em todo o mundo. Essa fome veio nos dias do imperador Cláudio.
29 Prè̤zṳ̂́etè̤phú pwǒ̤꤮ tôprè̤ belya̤ lahyǎ athè́plò ná a ki thǔcuố pé̤ kuô̌ tè̤me̤cwó̤ bá èthǐ dyébè́ nuô, dố èthǐ puố̤vyá̤ o dố Judaké̤kǔ nuôtahe.
29 Os discípulos, cada um conforme as suas posses, resolveram mandar uma ajuda aos irmãos que moravam na Judeia.
30 Phúnuôrò a thǔcuốní̤ rû̌yě ná Saulu ná Barnaba. Saulu ná Barnaba phyécuốní̤ rû̌yě rò a cuố dyétǎ̤ dǐtû́ dố prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ muố̤prû̌muố̤prè̤́ dố a htwǒ khuklò́khuklyǎ tahe a takhukǔ.
30 E eles o fizeram, enviando essa ajuda aos presbíteros por meio de Barnabé e Saulo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.