Apocalipse 14
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVI
1 Bínuôkhè̌, vǎ myáhtye thímíphú nuôtôduô̌ kahtòo dố Zion sokhu. Rò ǔ kahtò otố̤kuô̌ ná è aprè̤ tôthǐ ná lwǐ̤thò́ ná lwǐ̤rí. Dố kayǎ yětahe a mǎ̤htè́lo̤ nuô, ǔ rǎmáo thímí yětôduô̌ amwi̤ ná aphè̌ amwi̤.
1 Então olhei, e diante de mim estava o Cordeiro, de pé sobre o monte Sião, e com ele cento e quarenta e quatro mil que traziam escritos na testa o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Rò vǎ ní̤huô̌ tè̤pra̤htya dố mò́khu tôcô rò a pra̤ thyáná htyěkhǒ sátǎ̤ htuô̌rò shyelya̤ nuô. Htuô̌to a pra̤ thyácò́ná ǔ dò pra̤rû́pra̤tè́ ti tahenuô cò́.
2 Ouvi um som do céu como o de muitas águas e de um forte trovão. Era como o de harpistas tocando suas harpas.
3 Kayǎ dố ǔ ihtaka̤ èthǐ aprè̤ tôthǐ ná lwǐ̤thò́ ná lwǐ̤rí yětahenuô, a kahtòo lahyǎ dố khwí khuklyáhtè̌ htyalô̌ ná thè́htwǒprè̤ yě lwǐ̤duô̌ ná muố̤prû̌muố̤prè̤́ nuôtahe anyěhyǎ. Èthǐ irǒli athè̌ tôtó̤ dố ǔ ithyóbècyá̤ pé̤ prè́tû́ èthǐ prè́ yěnuô tôtó̤.
3 Eles cantavam um cântico novo diante do trono, dos quatro seres viventes e dos anciãos. Ninguém podia aprender o cântico, a não ser os cento e quarenta e quatro mil que haviam sido comprados da terra.
4 Èthǐ yětahe nuôma prè̤khǔ dố athè́plò mwǒ̤plǐthǐplo rò a omyě tố̤nò́ ná prè̤mò to tahe. Èthǐ ma prè̤khǔphúthè dố a cò́cû́ tahe. Thímíphú nuôtôduô̌ cuốbítě꤮ tôpho bèbè, èthǐ krwǒcuốkuô̌ lǔkhyě. Èthǐ ma ǔ ihtaka̤ htuô̌hò́ è dố hekhuphú tahe aklè̌ rò èthǐ ma kayǎ tahe dố ǔ lǔhtya ré̤lố lǔ dố Cò́marya ná thímíphú nuôtôduô̌ a o hò́.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois se conservaram castos e seguem o Cordeiro por onde quer que ele vá. Foram comprados dentre os homens e ofertados como primícias a Deus e ao Cordeiro.
5 Èthǐ hébè lahǒ kuô̌ǔ to. Èthǐ tè̤thû́tè̤plá okuô̌ǔ to nuôma ǔ thè́gně.
5 Mentira nenhuma foi encontrada em suas bocas; são imaculados.
6 Htuô̌rò vǎ myáhtye tanéphú dố aruôtôprè̤ rò a zuô̤htyalô̌ dố mò́lè̤̌ rò a phyéhyǎní̤ tè̤thè́krṳ̂̌mila tacṳ́prè̤ ari-akyǎ. Rò a ki dyáso thè́gněpé̤ prè̤lu hekhuphú tahe ná myěcô pwǒ̤tôcô, ná kayǎ pwǒ̤tômuố̤, ná kayǎ dố a hébè ngó̤ ǐtětě꤮ bèbè ná kayǎ pwǒ̤tômṳ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila yěnuô pǎ.
6 Então vi outro anjo, que voava pelo céu e tinha na mão o evangelho eterno para proclamar aos que habitam na terra, a toda nação, tribo, língua e povo.
7 A è́htǒ pra̤shyo rò a hé, “Bezṳ̂́benyá̤ Cò́marya rò me̤lǐme̤takhè̌ è, me̤těhérò shuốkhè̌ hyǎtuố̤hò́ dố a ki cirya prè̤lu hekhuphú hò́. Cò́bè̌htya mò̌ Cò́marya dố a byálya̤ mò́khu ná hekhu htyědutava̤ ná htyěhtekhu yětahe tôprè̤nuô.”
7 Ele disse em alta voz: "Temam a Deus e glorifiquem-no, pois chegou a hora do seu juízo. Adorem aquele que fez os céus, a terra, o mar e as fontes das águas".
8 Tanéphú nyě̤prè̤ tôprè̤ krwǒhékuô̌ lǔkhyě, “A latǎ̤prò̤kyǎ hò́, vǐ̤du Babylonia latǎ̤prò̤kyǎ hò́, a nò̌ǒ htuô̌lò̌hò́ ǔ ná htyězǎ̤cyǎ má̤hò́ thwihtyěpházye a tè̤thè́zṳ̂́thè́lò̌ mǔmyá̤ricyá̤ yětahe nuôhò́.”
8 Um segundo anjo o seguiu, dizendo: "Caiu! Caiu a grande Babilônia que fez todas as nações beberem do vinho da fúria da sua prostituição! "
9 Rò tanéphú thuô̌prè̤ tôprè̤ krwǒhé pra̤htyashyo kuô̌ tanéphú aré̤ nuôthè́nyě̤ akhyě, “Kayǎ dố a cò́bucò́bè̌htya tè̤mi̤tè̤myá̤ yě ná aprè̤zo̤ yětôprè̤ nuôtahe rò a phyésû tè̤mádyǎ dố ǔ me̤má pé̤ èthǐ dố a mǎ̤htè́lo̤ nuôtahe bèbè, kimá̤torò ǔ me̤má pé̤ èthǐ dố a takhulo̤ nuôtahe bèbè,
9 Um terceiro anjo os seguiu, dizendo em alta voz: "Se alguém adorar a besta e a sua imagem e receber a sua marca na testa ou na mão,
10 èthǐ ané̤byacè ní̤dû a ki ǒ kuô̌ lahyǎ Cò́marya a tè̤thè́plòdu ahtyězǎ̤ pǎ. A tè̤thè́plòdu abě yětôbě nuô, ǔ zṳ̂nuô̌bǎ ná htyězǎ̤cyǎ. Lò̌꤮ kayǎ dố a me̤tè̤ phúyě tahenuô a bè khyábè nyacò́ tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ dố mi dố ǔ sû́û̌ ná yathúbyǎ akǔ yěnuô pǎ. A ki khyácyě̤khyácṳ̂ dố tanéphú sǎsè̌ tahe ná thímí nuôtôduô̌ a mèthènyě pǎ.
10 também beberá do vinho do furor de Deus que foi derramado sem mistura no cálice da sua ira. Será ainda atormentado com enxofre ardente na presença dos santos anjos e do Cordeiro,
11 Mi dố a û̌kṳ́cyě̤ û̌kṳ́cṳ̂ èthǐ yěnuô, a ki khuôhtya tacṳ́prè̤ talèkrè́ pǎ. Kayǎ dố a cò́bè̌htya tè̤mi̤tè̤myá̤ yě, ná aprè̤zo̤ yětahe, htuô̌rò ǔpě꤮ bèbè dố a phyésû tè̤mi̤tè̤myá̤ a tè̤mátè̤dyǎ dố a o ná lǔmwi̤ yětahenuô, mò̤́sè̌klè̌ bèbè, mò̤́khí bèbè, tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ phwǐhyǎpé̤ pé̤ pǎ dố èthǐgně tôphuố꤮ to.”
11 e a fumaça do tormento de tais pessoas sobe para todo o sempre. Para todos os que adoram a besta e a sua imagem, e para quem recebe a marca do seu nome, não há descanso, dia e noite".
12 Phúnuôrò Cò́marya akayǎ sǎsè̌ dố a ní̤dǎ rò a ohtwǒprè̤ krwǒ phú Cò́marya a tè̤hékyǎ tahe rò acò́ ná Jesǔ tahenuô, tǒbè khyá khyǎtè̤.
12 Aqui está a perseverança dos santos que obedecem aos mandamentos de Deus e permanecem fiéis a Jesus.
13 Htuô̌rò vǎ ní̤huô̌ tè̤pra̤htya dố mò́khu rò a hé, “Rǎmákyǎ yěnuô, cáhtya khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎ nuô, kayǎ dố a thyě dố Cò́marya a tè̤phyétè̤me̤ akǔ tahenuô, a ki ní̤bè tè̤sò̌ri.” Byacè a Thè́ Sǎsè̌ hé, “A má̤lakǒ cò́. Me̤těhérò èthǐ ki okuốkyǎ lahyǎ hò́ dố a tè̤phyétè̤me̤ tahe akǔ ná a tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ tahe akǔ hò́. Htuô̌to èthǐ atè̤phyétè̤me̤ dố abwíataryě o tahenuô, a ki krwǒkuô̌ èthǐkhyě pǎ.”
13 Então ouvi uma voz do céu dizendo: "Escreva: Felizes os mortos que morrem no Senhor de agora em diante". Diz o Espírito: "Sim, eles descansarão das suas fadigas, pois as suas obras os seguirão".
14 Phúnuôhtuô̌rò dốkhyěnuô vǎ myáhtye ò́luố̤bǔ tôba, rò dố ò́luố̤ nuôtôba alo̤ nuô, athyáná kayǎ onyǎo tôprè̤ rò a klwǒ̤ní̤ khuklwǒ̤htè̌ tômě rò a pṳ̂́ní̤ tacě htyǎryá tôbè dố a takhukǔ.
14 Olhei, e diante de mim estava uma nuvem branca e, assentado sobre a nuvem, alguém "semelhante a um filho de homem". Ele estava com uma coroa de ouro na cabeça e uma foice afiada na mão.
15 Htuô̌rò tanéphú dố aruô tôprè̤ odố tè̤lǔhǒdu akǔ rò a hyǎhte. Rò a è́htǒhtya kayǎ onyǎo dố ò́luố̤lo̤ nuôtôprè̤, “Nò̌e nè̤ tacěnuô rò kè́mò̌ buốnuô, me̤těhérò tǒ kè́ buố shuốkhè̌ tuố̤hò́. Dố hekhu yě, buốmǐ lò̌hò́.”
15 Então saiu do santuário um outro anjo, que bradou em alta voz àquele que estava assentado sobre a nuvem: "Tome a sua foice e faça a colheita, pois a safra da terra está madura; chegou a hora de colhê-la".
16 Yětôphuốrò kayǎ onyǎo dố ò́luố̤lo̤ nuôtôprè̤ ryǎ̤tǎ̤ atacě dố hekhu rò a kè́kyǎ buố dố hekhu yěnuô tahe.
16 Assim, aquele que estava assentado sobre a nuvem passou sua foice pela terra, e a terra foi ceifada.
17 Phúnuôhtuô̌rò vǎ myáhtye tanéphú dố aruôtôprè̤ o dố mò́khu tè̤lǔhǒdu akǔ rò a hyǎhte rò a pṳ̂́ní̤ dyékuô̌ tacě htyǎryá tôbèbè.
17 Outro anjo saiu do santuário do céu, trazendo também uma foice afiada.
18 Htuô̌rò tanéphú dố aruô tôprè̤ dố ǔ dyétǎ̤ lǔ tè̤me̤ dố a bè pốtaríní̤ mi yětôprè̤nuô, a o dố tè̤lǔrè̤́ khǎlé̤ nuô rò a hyǎhte. Rò a è́htǒhtya tanéphú dố atacě htyǎryá o nuôtôprè̤ rò a hé lǔ, “Ryǎ̤tǎ̤ nè̤ tacě htyǎryá yěnuô, rò kè́ka̤plò́ kyǎmò̌ hekhu thòbǐthè dố athè pé̤ cò́ yěnuô tahe, amǐ lò̌hò́.”
18 E ainda outro anjo, que tem autoridade sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz àquele que tinha a foice afiada: "Tome sua foice afiada e ajunte os cachos de uva da videira da terra, porque as suas uvas estão maduras! "
19 Phúnuô akhu-akhyě tanéphú nuôtôprè̤ ryǎ̤tǎ̤ atacě dố hekhu rò a kè́kyǎ a thòbǐthè yě htuô̌rò a vǐnuô̌kyǎ dố ǔ lé̤ivǐ̤hte htahtyě dố adu-atanyǎ dố athyáná Cò́marya a tè̤thè́plòdu yěnuô akǔ.
19 O anjo passou a foice pela terra, ajuntou as uvas e as lançou no grande lagar da ira de Deus.
20 Thòbǐthè yětahenuô, ǔ ivǐ̤ èthǐ dố lé̤ivǐ̤hte thòbǐthèhtyě akhǎlé̤ dố a o dố vǐ̤klò̌ nuô. Lé̤ivǐ̤hte thòbǐthèhtyě akhǎlé̤ yěnuô, thwitahe htwíhte cuốye̤ tôzè̤ ná shyělwǐ̤thyó ná lwǐ̤mile, rò azǎ̤ nuô a o nyǎ̤tṳ̂.
20 Elas foram pisadas no lagar, fora da cidade, e correu sangue do lagar, chegando ao nível dos freios dos cavalos, numa distância de cerca de trezentos quilômetros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.