Apocalipse 14

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Bínuôkhè̌, vǎ myáhtye thímíphú nuôtôduô̌ kahtòo dố Zion sokhu. Rò ǔ kahtò otố̤kuô̌ ná è aprè̤ tôthǐ ná lwǐ̤thò́ ná lwǐ̤rí. Dố kayǎ yětahe a mǎ̤htè́lo̤ nuô, ǔ rǎmáo thímí yětôduô̌ amwi̤ ná aphè̌ amwi̤.
1 E olhei, e eis que estava o Cordeiro sobre o monte Sião, e com ele cento e quarenta e quatro mil, que em suas testas tinham escrito o nome de seu Pai.
2 Rò vǎ ní̤huô̌ tè̤pra̤htya dố mò́khu tôcô rò a pra̤ thyáná htyěkhǒ sátǎ̤ htuô̌rò shyelya̤ nuô. Htuô̌to a pra̤ thyácò́ná ǔ dò pra̤rû́pra̤tè́ ti tahenuô cò́.
2 E ouvi uma voz do céu, como a voz de muitas águas, e como a voz de um grande trovão; e ouvi uma voz de harpistas, que tocavam com as suas harpas.
3 Kayǎ dố ǔ ihtaka̤ èthǐ aprè̤ tôthǐ ná lwǐ̤thò́ ná lwǐ̤rí yětahenuô, a kahtòo lahyǎ dố khwí khuklyáhtè̌ htyalô̌ ná thè́htwǒprè̤ yě lwǐ̤duô̌ ná muố̤prû̌muố̤prè̤́ nuôtahe anyěhyǎ. Èthǐ irǒli athè̌ tôtó̤ dố ǔ ithyóbècyá̤ pé̤ prè́tû́ èthǐ prè́ yěnuô tôtó̤.
3 E cantavam um como cântico novo diante do trono, e diante dos quatro animais e dos anciãos; e ninguém podia aprender aquele cântico, senão os cento e quarenta e quatro mil que foram comprados da terra.
4 Èthǐ yětahe nuôma prè̤khǔ dố athè́plò mwǒ̤plǐthǐplo rò a omyě tố̤nò́ ná prè̤mò to tahe. Èthǐ ma prè̤khǔphúthè dố a cò́cû́ tahe. Thímíphú nuôtôduô̌ cuốbítě꤮ tôpho bèbè, èthǐ krwǒcuốkuô̌ lǔkhyě. Èthǐ ma ǔ ihtaka̤ htuô̌hò́ è dố hekhuphú tahe aklè̌ rò èthǐ ma kayǎ tahe dố ǔ lǔhtya ré̤lố lǔ dố Cò́marya ná thímíphú nuôtôduô̌ a o hò́.
4 Estes são os que não estão contaminados com mulheres; porque são virgens. Estes são os que seguem o Cordeiro para onde quer que vá. Estes são os que dentre os homens foram comprados como primícias para Deus e para o Cordeiro.
5 Èthǐ hébè lahǒ kuô̌ǔ to. Èthǐ tè̤thû́tè̤plá okuô̌ǔ to nuôma ǔ thè́gně.
5 E na sua boca não se achou engano; porque são irrepreensíveis diante do trono de Deus.
6 Htuô̌rò vǎ myáhtye tanéphú dố aruôtôprè̤ rò a zuô̤htyalô̌ dố mò́lè̤̌ rò a phyéhyǎní̤ tè̤thè́krṳ̂̌mila tacṳ́prè̤ ari-akyǎ. Rò a ki dyáso thè́gněpé̤ prè̤lu hekhuphú tahe ná myěcô pwǒ̤tôcô, ná kayǎ pwǒ̤tômuố̤, ná kayǎ dố a hébè ngó̤ ǐtětě꤮ bèbè ná kayǎ pwǒ̤tômṳ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila yěnuô pǎ.
6 E vi outro anjo voar pelo meio do céu, e tinha o evangelho eterno, para o proclamar aos que habitam sobre a terra, e a toda a nação, e tribo, e língua, e povo,
7 A è́htǒ pra̤shyo rò a hé, “Bezṳ̂́benyá̤ Cò́marya rò me̤lǐme̤takhè̌ è, me̤těhérò shuốkhè̌ hyǎtuố̤hò́ dố a ki cirya prè̤lu hekhuphú hò́. Cò́bè̌htya mò̌ Cò́marya dố a byálya̤ mò́khu ná hekhu htyědutava̤ ná htyěhtekhu yětahe tôprè̤nuô.”
7 Dizendo com grande voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória; porque é vinda a hora do seu juízo. E adorai aquele que fez o céu, e a terra, e o mar, e as fontes das águas.
8 Tanéphú nyě̤prè̤ tôprè̤ krwǒhékuô̌ lǔkhyě, “A latǎ̤prò̤kyǎ hò́, vǐ̤du Babylonia latǎ̤prò̤kyǎ hò́, a nò̌ǒ htuô̌lò̌hò́ ǔ ná htyězǎ̤cyǎ má̤hò́ thwihtyěpházye a tè̤thè́zṳ̂́thè́lò̌ mǔmyá̤ricyá̤ yětahe nuôhò́.”
8 E outro anjo seguiu, dizendo: Caiu, caiu Babilônia, aquela grande cidade, que a todas as nações deu a beber do vinho da ira da sua fornicação.
9 Rò tanéphú thuô̌prè̤ tôprè̤ krwǒhé pra̤htyashyo kuô̌ tanéphú aré̤ nuôthè́nyě̤ akhyě, “Kayǎ dố a cò́bucò́bè̌htya tè̤mi̤tè̤myá̤ yě ná aprè̤zo̤ yětôprè̤ nuôtahe rò a phyésû tè̤mádyǎ dố ǔ me̤má pé̤ èthǐ dố a mǎ̤htè́lo̤ nuôtahe bèbè, kimá̤torò ǔ me̤má pé̤ èthǐ dố a takhulo̤ nuôtahe bèbè,
9 E seguiu-os o terceiro anjo, dizendo com grande voz: Se alguém adorar a besta, e a sua imagem, e receber o sinal na sua testa, ou na sua mão,
10 èthǐ ané̤byacè ní̤dû a ki ǒ kuô̌ lahyǎ Cò́marya a tè̤thè́plòdu ahtyězǎ̤ pǎ. A tè̤thè́plòdu abě yětôbě nuô, ǔ zṳ̂nuô̌bǎ ná htyězǎ̤cyǎ. Lò̌꤮ kayǎ dố a me̤tè̤ phúyě tahenuô a bè khyábè nyacò́ tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ dố mi dố ǔ sû́û̌ ná yathúbyǎ akǔ yěnuô pǎ. A ki khyácyě̤khyácṳ̂ dố tanéphú sǎsè̌ tahe ná thímí nuôtôduô̌ a mèthènyě pǎ.
10 Também este beberá do vinho da ira de Deus, que se deitou, não misturado, no cálice da sua ira; e será atormentado com fogo e enxofre diante dos santos anjos e diante do Cordeiro.
11 Mi dố a û̌kṳ́cyě̤ û̌kṳ́cṳ̂ èthǐ yěnuô, a ki khuôhtya tacṳ́prè̤ talèkrè́ pǎ. Kayǎ dố a cò́bè̌htya tè̤mi̤tè̤myá̤ yě, ná aprè̤zo̤ yětahe, htuô̌rò ǔpě꤮ bèbè dố a phyésû tè̤mi̤tè̤myá̤ a tè̤mátè̤dyǎ dố a o ná lǔmwi̤ yětahenuô, mò̤́sè̌klè̌ bèbè, mò̤́khí bèbè, tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ phwǐhyǎpé̤ pé̤ pǎ dố èthǐgně tôphuố꤮ to.”
11 E a fumaça do seu tormento sobe para todo o sempre; e não têm repouso nem de dia nem de noite os que adoram a besta e a sua imagem, e aquele que receber o sinal do seu nome.
12 Phúnuôrò Cò́marya akayǎ sǎsè̌ dố a ní̤dǎ rò a ohtwǒprè̤ krwǒ phú Cò́marya a tè̤hékyǎ tahe rò acò́ ná Jesǔ tahenuô, tǒbè khyá khyǎtè̤.
12 Aqui está a paciência dos santos; aqui estão os que guardam os mandamentos de Deus e a fé em Jesus.
13 Htuô̌rò vǎ ní̤huô̌ tè̤pra̤htya dố mò́khu rò a hé, “Rǎmákyǎ yěnuô, cáhtya khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎ nuô, kayǎ dố a thyě dố Cò́marya a tè̤phyétè̤me̤ akǔ tahenuô, a ki ní̤bè tè̤sò̌ri.” Byacè a Thè́ Sǎsè̌ hé, “A má̤lakǒ cò́. Me̤těhérò èthǐ ki okuốkyǎ lahyǎ hò́ dố a tè̤phyétè̤me̤ tahe akǔ ná a tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ tahe akǔ hò́. Htuô̌to èthǐ atè̤phyétè̤me̤ dố abwíataryě o tahenuô, a ki krwǒkuô̌ èthǐkhyě pǎ.”
13 E ouvi uma voz do céu, que me dizia: Escreve: Bem-aventurados os mortos que desde agora morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, para que descansem dos seus trabalhos, e as suas obras os seguem.
14 Phúnuôhtuô̌rò dốkhyěnuô vǎ myáhtye ò́luố̤bǔ tôba, rò dố ò́luố̤ nuôtôba alo̤ nuô, athyáná kayǎ onyǎo tôprè̤ rò a klwǒ̤ní̤ khuklwǒ̤htè̌ tômě rò a pṳ̂́ní̤ tacě htyǎryá tôbè dố a takhukǔ.
14 E olhei, e eis uma nuvem branca, e assentado sobre a nuvem um semelhante ao Filho do homem, que tinha sobre a sua cabeça uma coroa de ouro, e na sua mão uma foice aguda.
15 Htuô̌rò tanéphú dố aruô tôprè̤ odố tè̤lǔhǒdu akǔ rò a hyǎhte. Rò a è́htǒhtya kayǎ onyǎo dố ò́luố̤lo̤ nuôtôprè̤, “Nò̌e nè̤ tacěnuô rò kè́mò̌ buốnuô, me̤těhérò tǒ kè́ buố shuốkhè̌ tuố̤hò́. Dố hekhu yě, buốmǐ lò̌hò́.”
15 E outro anjo saiu do templo, clamando com grande voz ao que estava assentado sobre a nuvem: Lança a tua foice, e sega; a hora de segar te é vinda, porque já a seara da terra está madura.
16 Yětôphuốrò kayǎ onyǎo dố ò́luố̤lo̤ nuôtôprè̤ ryǎ̤tǎ̤ atacě dố hekhu rò a kè́kyǎ buố dố hekhu yěnuô tahe.
16 E aquele que estava assentado sobre a nuvem meteu a sua foice à terra, e a terra foi segada.
17 Phúnuôhtuô̌rò vǎ myáhtye tanéphú dố aruôtôprè̤ o dố mò́khu tè̤lǔhǒdu akǔ rò a hyǎhte rò a pṳ̂́ní̤ dyékuô̌ tacě htyǎryá tôbèbè.
17 E saiu do templo, que está no céu, outro anjo, o qual também tinha uma foice aguda.
18 Htuô̌rò tanéphú dố aruô tôprè̤ dố ǔ dyétǎ̤ lǔ tè̤me̤ dố a bè pốtaríní̤ mi yětôprè̤nuô, a o dố tè̤lǔrè̤́ khǎlé̤ nuô rò a hyǎhte. Rò a è́htǒhtya tanéphú dố atacě htyǎryá o nuôtôprè̤ rò a hé lǔ, “Ryǎ̤tǎ̤ nè̤ tacě htyǎryá yěnuô, rò kè́ka̤plò́ kyǎmò̌ hekhu thòbǐthè dố athè pé̤ cò́ yěnuô tahe, amǐ lò̌hò́.”
18 E saiu do altar outro anjo, que tinha poder sobre o fogo, e clamou com grande voz ao que tinha a foice aguda, dizendo: Lança a tua foice aguda, e vindima os cachos da vinha da terra, porque já as suas uvas estão maduras.
19 Phúnuô akhu-akhyě tanéphú nuôtôprè̤ ryǎ̤tǎ̤ atacě dố hekhu rò a kè́kyǎ a thòbǐthè yě htuô̌rò a vǐnuô̌kyǎ dố ǔ lé̤ivǐ̤hte htahtyě dố adu-atanyǎ dố athyáná Cò́marya a tè̤thè́plòdu yěnuô akǔ.
19 E o anjo lançou a sua foice à terra e vindimou as uvas da vinha da terra, e atirou-as no grande lagar da ira de Deus.
20 Thòbǐthè yětahenuô, ǔ ivǐ̤ èthǐ dố lé̤ivǐ̤hte thòbǐthèhtyě akhǎlé̤ dố a o dố vǐ̤klò̌ nuô. Lé̤ivǐ̤hte thòbǐthèhtyě akhǎlé̤ yěnuô, thwitahe htwíhte cuốye̤ tôzè̤ ná shyělwǐ̤thyó ná lwǐ̤mile, rò azǎ̤ nuô a o nyǎ̤tṳ̂.
20 E o lagar foi pisado fora da cidade, e saiu sangue do lagar até aos freios dos cavalos, pelo espaço de mil e seiscentos estádios.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.