Apocalipse 14

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Bínuôkhè̌, vǎ myáhtye thímíphú nuôtôduô̌ kahtòo dố Zion sokhu. Rò ǔ kahtò otố̤kuô̌ ná è aprè̤ tôthǐ ná lwǐ̤thò́ ná lwǐ̤rí. Dố kayǎ yětahe a mǎ̤htè́lo̤ nuô, ǔ rǎmáo thímí yětôduô̌ amwi̤ ná aphè̌ amwi̤.
1 Depois olhei e vi o Cordeiro em pé no monte Sião . Com ele estavam cento e quarenta e quatro mil pessoas que tinham o nome dele e o nome do Pai dele escritos na testa delas.
2 Rò vǎ ní̤huô̌ tè̤pra̤htya dố mò́khu tôcô rò a pra̤ thyáná htyěkhǒ sátǎ̤ htuô̌rò shyelya̤ nuô. Htuô̌to a pra̤ thyácò́ná ǔ dò pra̤rû́pra̤tè́ ti tahenuô cò́.
2 Então ouvi uma voz do céu, que parecia o barulho de uma grande cachoeira ou o som de um forte trovão. A voz que ouvi era como a música de harpistas tocando as suas harpas .
3 Kayǎ dố ǔ ihtaka̤ èthǐ aprè̤ tôthǐ ná lwǐ̤thò́ ná lwǐ̤rí yětahenuô, a kahtòo lahyǎ dố khwí khuklyáhtè̌ htyalô̌ ná thè́htwǒprè̤ yě lwǐ̤duô̌ ná muố̤prû̌muố̤prè̤́ nuôtahe anyěhyǎ. Èthǐ irǒli athè̌ tôtó̤ dố ǔ ithyóbècyá̤ pé̤ prè́tû́ èthǐ prè́ yěnuô tôtó̤.
3 Os cento e quarenta e quatro mil estavam diante do trono, e dos quatro seres vivos, e dos líderes e cantavam uma nova canção, que somente eles podiam aprender. De toda a humanidade eles eram os únicos que tinham sido comprados por Deus.
4 Èthǐ yětahe nuôma prè̤khǔ dố athè́plò mwǒ̤plǐthǐplo rò a omyě tố̤nò́ ná prè̤mò to tahe. Èthǐ ma prè̤khǔphúthè dố a cò́cû́ tahe. Thímíphú nuôtôduô̌ cuốbítě꤮ tôpho bèbè, èthǐ krwǒcuốkuô̌ lǔkhyě. Èthǐ ma ǔ ihtaka̤ htuô̌hò́ è dố hekhuphú tahe aklè̌ rò èthǐ ma kayǎ tahe dố ǔ lǔhtya ré̤lố lǔ dố Cò́marya ná thímíphú nuôtôduô̌ a o hò́.
4 Eram os que se conservaram puros porque não haviam tido relações com mulheres . Seguem o Cordeiro aonde ele vai. Entre todos os seres humanos eles foram comprados e foram os primeiros a serem oferecidos a Deus e ao Cordeiro.
5 Èthǐ hébè lahǒ kuô̌ǔ to. Èthǐ tè̤thû́tè̤plá okuô̌ǔ to nuôma ǔ thè́gně.
5 Eles nunca mentiram, nem cometeram nenhuma falta.
6 Htuô̌rò vǎ myáhtye tanéphú dố aruôtôprè̤ rò a zuô̤htyalô̌ dố mò́lè̤̌ rò a phyéhyǎní̤ tè̤thè́krṳ̂̌mila tacṳ́prè̤ ari-akyǎ. Rò a ki dyáso thè́gněpé̤ prè̤lu hekhuphú tahe ná myěcô pwǒ̤tôcô, ná kayǎ pwǒ̤tômuố̤, ná kayǎ dố a hébè ngó̤ ǐtětě꤮ bèbè ná kayǎ pwǒ̤tômṳ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila yěnuô pǎ.
6 Então vi outro anjo voando muito alto, com uma mensagem eterna do evangelho para anunciar aos povos da terra, a todas as raças, tribos, línguas e nações.
7 A è́htǒ pra̤shyo rò a hé, “Bezṳ̂́benyá̤ Cò́marya rò me̤lǐme̤takhè̌ è, me̤těhérò shuốkhè̌ hyǎtuố̤hò́ dố a ki cirya prè̤lu hekhuphú hò́. Cò́bè̌htya mò̌ Cò́marya dố a byálya̤ mò́khu ná hekhu htyědutava̤ ná htyěhtekhu yětahe tôprè̤nuô.”
7 Ele disse com voz forte: —
8 Tanéphú nyě̤prè̤ tôprè̤ krwǒhékuô̌ lǔkhyě, “A latǎ̤prò̤kyǎ hò́, vǐ̤du Babylonia latǎ̤prò̤kyǎ hò́, a nò̌ǒ htuô̌lò̌hò́ ǔ ná htyězǎ̤cyǎ má̤hò́ thwihtyěpházye a tè̤thè́zṳ̂́thè́lò̌ mǔmyá̤ricyá̤ yětahe nuôhò́.”
8 Um segundo anjo seguiu o primeiro, dizendo: — Caiu! Caiu a grande Babilônia ! Ela embriagou todos os povos, dando-lhes o seu vinho, o vinho forte da sua terrível imoralidade!
9 Rò tanéphú thuô̌prè̤ tôprè̤ krwǒhé pra̤htyashyo kuô̌ tanéphú aré̤ nuôthè́nyě̤ akhyě, “Kayǎ dố a cò́bucò́bè̌htya tè̤mi̤tè̤myá̤ yě ná aprè̤zo̤ yětôprè̤ nuôtahe rò a phyésû tè̤mádyǎ dố ǔ me̤má pé̤ èthǐ dố a mǎ̤htè́lo̤ nuôtahe bèbè, kimá̤torò ǔ me̤má pé̤ èthǐ dố a takhulo̤ nuôtahe bèbè,
9 Um terceiro anjo seguiu o segundo, dizendo com voz forte: — Aqueles que adorarem o monstro e a sua imagem e receberem o sinal na testa ou na mão
10 èthǐ ané̤byacè ní̤dû a ki ǒ kuô̌ lahyǎ Cò́marya a tè̤thè́plòdu ahtyězǎ̤ pǎ. A tè̤thè́plòdu abě yětôbě nuô, ǔ zṳ̂nuô̌bǎ ná htyězǎ̤cyǎ. Lò̌꤮ kayǎ dố a me̤tè̤ phúyě tahenuô a bè khyábè nyacò́ tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ dố mi dố ǔ sû́û̌ ná yathúbyǎ akǔ yěnuô pǎ. A ki khyácyě̤khyácṳ̂ dố tanéphú sǎsè̌ tahe ná thímí nuôtôduô̌ a mèthènyě pǎ.
10 beberão o vinho de Deus, o vinho da sua ira , que ele derramou puro na taça do seu furor. Eles serão atormentados no fogo e no enxofre diante dos santos anjos e do Cordeiro.
11 Mi dố a û̌kṳ́cyě̤ û̌kṳ́cṳ̂ èthǐ yěnuô, a ki khuôhtya tacṳ́prè̤ talèkrè́ pǎ. Kayǎ dố a cò́bè̌htya tè̤mi̤tè̤myá̤ yě, ná aprè̤zo̤ yětahe, htuô̌rò ǔpě꤮ bèbè dố a phyésû tè̤mi̤tè̤myá̤ a tè̤mátè̤dyǎ dố a o ná lǔmwi̤ yětahenuô, mò̤́sè̌klè̌ bèbè, mò̤́khí bèbè, tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ phwǐhyǎpé̤ pé̤ pǎ dố èthǐgně tôphuố꤮ to.”
11 A fumaça do fogo que os atormenta sobe para todo o sempre. Ali não há alívio, nem de dia nem de noite, para os que adoram o monstro e a sua imagem, nem para qualquer um que tenha o sinal do nome dele.
12 Phúnuôrò Cò́marya akayǎ sǎsè̌ dố a ní̤dǎ rò a ohtwǒprè̤ krwǒ phú Cò́marya a tè̤hékyǎ tahe rò acò́ ná Jesǔ tahenuô, tǒbè khyá khyǎtè̤.
12 Isso exige que o povo de Deus aguente o sofrimento com paciência. Esse povo são aqueles que obedecem aos mandamentos de Deus e são fiéis a Jesus.
13 Htuô̌rò vǎ ní̤huô̌ tè̤pra̤htya dố mò́khu rò a hé, “Rǎmákyǎ yěnuô, cáhtya khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎ nuô, kayǎ dố a thyě dố Cò́marya a tè̤phyétè̤me̤ akǔ tahenuô, a ki ní̤bè tè̤sò̌ri.” Byacè a Thè́ Sǎsè̌ hé, “A má̤lakǒ cò́. Me̤těhérò èthǐ ki okuốkyǎ lahyǎ hò́ dố a tè̤phyétè̤me̤ tahe akǔ ná a tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ tahe akǔ hò́. Htuô̌to èthǐ atè̤phyétè̤me̤ dố abwíataryě o tahenuô, a ki krwǒkuô̌ èthǐkhyě pǎ.”
13 Então ouvi uma voz do céu, que disse: — Escreva isto: felizes as pessoas que desde agora morrem no serviço do Senhor! — Sim, isso é verdade! — responde o Espírito de Deus. — Elas descansarão do seu duro trabalho porque levarão consigo o resultado dos seus serviços.
14 Phúnuôhtuô̌rò dốkhyěnuô vǎ myáhtye ò́luố̤bǔ tôba, rò dố ò́luố̤ nuôtôba alo̤ nuô, athyáná kayǎ onyǎo tôprè̤ rò a klwǒ̤ní̤ khuklwǒ̤htè̌ tômě rò a pṳ̂́ní̤ tacě htyǎryá tôbè dố a takhukǔ.
14 Então olhei e vi uma nuvem branca, na qual estava sentado alguém que parecia um ser humano, com uma coroa de ouro na cabeça e uma foice afiada na mão.
15 Htuô̌rò tanéphú dố aruô tôprè̤ odố tè̤lǔhǒdu akǔ rò a hyǎhte. Rò a è́htǒhtya kayǎ onyǎo dố ò́luố̤lo̤ nuôtôprè̤, “Nò̌e nè̤ tacěnuô rò kè́mò̌ buốnuô, me̤těhérò tǒ kè́ buố shuốkhè̌ tuố̤hò́. Dố hekhu yě, buốmǐ lò̌hò́.”
15 Outro anjo saiu do templo e gritou bem forte para aquele que estava sentado na nuvem: — Use a sua foice e faça a colheita porque já chegou a hora de colher. A terra está pronta para a colheita!
16 Yětôphuốrò kayǎ onyǎo dố ò́luố̤lo̤ nuôtôprè̤ ryǎ̤tǎ̤ atacě dố hekhu rò a kè́kyǎ buố dố hekhu yěnuô tahe.
16 Depois o que estava sentado na nuvem passou a foice sobre a terra e fez a colheita.
17 Phúnuôhtuô̌rò vǎ myáhtye tanéphú dố aruôtôprè̤ o dố mò́khu tè̤lǔhǒdu akǔ rò a hyǎhte rò a pṳ̂́ní̤ dyékuô̌ tacě htyǎryá tôbèbè.
17 Aí outro anjo saiu do templo que está no céu e ele também tinha uma foice afiada.
18 Htuô̌rò tanéphú dố aruô tôprè̤ dố ǔ dyétǎ̤ lǔ tè̤me̤ dố a bè pốtaríní̤ mi yětôprè̤nuô, a o dố tè̤lǔrè̤́ khǎlé̤ nuô rò a hyǎhte. Rò a è́htǒhtya tanéphú dố atacě htyǎryá o nuôtôprè̤ rò a hé lǔ, “Ryǎ̤tǎ̤ nè̤ tacě htyǎryá yěnuô, rò kè́ka̤plò́ kyǎmò̌ hekhu thòbǐthè dố athè pé̤ cò́ yěnuô tahe, amǐ lò̌hò́.”
18 Depois outro anjo, que era o encarregado do fogo, saiu de perto do altar. Com voz forte ele gritou para o anjo que tinha a foice afiada: — Use a foice e corte os cachos de uvas da
19 Phúnuô akhu-akhyě tanéphú nuôtôprè̤ ryǎ̤tǎ̤ atacě dố hekhu rò a kè́kyǎ a thòbǐthè yě htuô̌rò a vǐnuô̌kyǎ dố ǔ lé̤ivǐ̤hte htahtyě dố adu-atanyǎ dố athyáná Cò́marya a tè̤thè́plòdu yěnuô akǔ.
19 Então o anjo passou a foice sobre a terra, cortou os cachos de uvas da videira e os jogou no tanque da violenta ira de Deus, onde as uvas são pisadas.
20 Thòbǐthè yětahenuô, ǔ ivǐ̤ èthǐ dố lé̤ivǐ̤hte thòbǐthèhtyě akhǎlé̤ dố a o dố vǐ̤klò̌ nuô. Lé̤ivǐ̤hte thòbǐthèhtyě akhǎlé̤ yěnuô, thwitahe htwíhte cuốye̤ tôzè̤ ná shyělwǐ̤thyó ná lwǐ̤mile, rò azǎ̤ nuô a o nyǎ̤tṳ̂.
20 As uvas foram pisadas no tanque que ficava fora da cidade, e o rio de sangue que saiu desse tanque tinha trezentos quilômetros de comprimento por um metro e meio de fundura.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.