2 Coríntios 11
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVI
1 Vǎ rǎcuố pé̤ thǐ li khǒnyá̤yě tahenuô, vǎ rǎ péhtwǒ cò́ kayǎ tamwǐ tôprè̤ akhu-akhyě, khyáthè́dǒ khyáthè́plòhtǔ ré̤ vǎ ní꤮.
1 Espero que vocês suportem um pouco da minha insensatez. Sim, por favor, sejam pacientes comigo.
2 Me̤těhérò vǎ thè́plòshyo nyacò́ dố thǐ ki thè́plòcò́ tadû ná Krístu. Thǐ tahenuô a thyácò́ná prè̤mòphúthè dố athè́plò mwǒ̤plǐthǐplo tôprè̤ dố vǎ ò́lya̤ htuô̌hò́ vǎngó̤ ná vǎ ki dwó pé̤ ná prè̤khǔ pǎ tôprè̤ dố a má̤hò́ tû́ Krístu yě pǎnuô tôprè̤ hò́.
2 O zelo que tenho por vocês é um zelo que vem de Deus. Eu os prometi a um único marido, Cristo, querendo apresentá-los a ele como uma virgem pura.
3 Phú khǐnéricyá̤ khuklò́ klwo ané̤ thyáná rṳ́ rò a hyǎ ilolahǒ Eva nuô, vǎ bèzò̤ one ná pǎma ǔ hyǎ ilolahǒ kuô̌dû hò́ thǐ phúnuô pǎ hò́, htuô̌to pǎma ǔ hyǎ me̤pyéme̤kyǎ lò̌dûhò́ thǐ thè́plò a tè̤tane̤ tahe rò thǐ vǐkyǎdû hò́ thǐ tè̤thè́zṳ̂́ mo̤ní̤ lò̌thulò̌thè́ Krístu ná thǐ tè̤thè́zṳ̂́mo̤ cò́cû́ Krístu yěnuô pǎ hò́ vǎ bèzò̤ nyacò́ dố thǐgně phúnuô.
3 O que receio, e quero evitar, é que assim como a serpente enganou Eva com astúcia, a mente de vocês seja corrompida e se desvie da sua sincera e pura devoção a Cristo.
4 Me̤těhérò ǔpě tôprè̤ bèbè, a dǎhyǎnuô̌ hésodônyǎ pé̤ hò́ thǐ ná Jesǔ ari-akyǎ dố a khódû ná pè̤ héso pé̤ thǐ yěnuô hérò thǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ è́sû cò́ lǔ. Rò thǐ phyésû zǔnyé꤮ hu cò́ Thè́ Sǎsè̌ Byacè dố a khódû ná thǐ phyésû htuô̌hò́ nuô tôprè̤, htuô̌to thǐ zṳ̂́ezǔnyé prè́ tè̤thè́krṳ̂̌mila dố a khódû ná pè̤ hésodônyǎ pé̤ htuô̌hò́ thǐ nuôtahe hò́.
4 Pois, se alguém lhes vem pregando um Jesus que não é aquele que pregamos, ou se vocês acolhem um espírito diferente do que acolheram ou um evangelho diferente do que aceitaram, vocês o suportam facilmente.
5 Thǐ dǎ è́ ní̤dyé èthǐ, “Prè̤dônyǎphú thárádu” nuôtahenuô, a tó̤ htyalô̌klò̌ náná vǎ to.
5 Todavia, não me julgo nem um pouco inferior a esses "super-apóstolos".
6 Vǎ hébècyá̤ hébèdè kuô̌ ná ǔ to tadû́rò vǎ thè́gně tǎ̤te̤ lò̌plǐ cò́ Cò́marya a tè̤má̤tè̤cò́ tahe vǎ. Pè̤ o ná tè̤thè́gně Cò́marya a tè̤má̤tè̤cò́ yěnuôma pè̤ dyéluô̌ tǎ̤te̤ pé̤ hò́ thǐ pwǒ̤꤮ tôphuố hò́.
6 Eu posso não ser um orador eloqüente; contudo tenho conhecimento. De fato, já manifestamos isso a vocês em todo tipo de situação.
7 Bí vǎ hésodônyǎ pé̤ thǐ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila akhè̌nuô, vǎ kwǐnò́ ná thǐ akhwóakè tômyé꤮ to. Thyáphú thǐ ki ní̤bè thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ agněnuô, vǎ shyalya̤ vǎné̤ phúnuô prè́. Vǎ me̤phúyěrò ma athû́ è̌?
7 Será que cometi algum pecado ao humilhar-me a fim de elevá-los, pregando-lhes gratuitamente o evangelho de Deus?
8 Bí vǎ me̤tè̤ dố thǐklè̌ akhè̌nuô, tè̤lò̌tè̤kyǎ tahe nuôma prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ dố aruô tahe dyé vǎ rû̌ prè́ meně. Thyáphú vǎ ki me̤bè́tè̤ dố thǐgněnuô, a thyácò́hò́ ná vǎ cuố pṳ̂́phezè́plè́phe cò́ prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ dố aruô tahe phúnuô cò́ meně.
8 Despojei outras igrejas, recebendo delas sustento, a fim de servi-los.
9 Bí vǎ okuô̌ ná thǐ akhè̌, vǎ ki lorû̌ hénuô, vǎ kwǐnò́ ná thǐ tôprè̤꤮ to, me̤těhérò lò̌꤮ tè̤ dố vǎ lo tahenuô, pè̤ puố̤vyá̤ dố Macedoniaké̤ tahe hyǎ me̤cwó̤ lò̌plǐ vǎ prè́. Dố aré̤ano nuôma vǎ kwǐnò́ ná thǐ tè̤me̤cwó̤ tôphuố꤮ to, khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎ nuôma꤮ vǎ me̤kṳ́me̤kyǎ̤, me̤htuôme̤nyé ná thǐ toto.
9 Quando estive entre vocês e passei por alguma necessidade, não fui um peso para ninguém; pois os irmãos, quando vieram da Macedônia, supriram aquilo de que eu necessitava. Fiz tudo para não ser pesado a vocês, e continuarei a agir assim.
10 Vǎ hébèhtuthè́ ní̤dyé prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú dố aruô dố a o kuô̌ bí Akaia ké̤kǔ yětahe ari-akyǎ yěnuô, vǎ ní̤lá htuthè́ okuố vínyǎ to. Me̤těhérò Krístu a tè̤má̤tè̤cò́ o dố vǎkǔ akhu-akhyě, vǎ hé pé̤ thǐ khǒnyá̤ yětahenuô, thǐ klyá thè́gnětǎ̤te̤ bè́nyǎ prè́.
10 Tão certo como a verdade de Cristo está em mim, ninguém na região da Acaia poderá privar-me deste orgulho.
11 Vǎ hé phúyěrò vǎ mo̤ thǐ to phúnuô è̌? Vǎ mo̤ thǐ nuôma Cò́marya thè́gně.
11 Por quê? Por que não os amo? Deus sabe que os amo!
12 Thyáphú kayǎ dố a hé ná èthǐ tè̤me̤ tahe nuôma athyáná pè̤ tè̤me̤ prè́ nuôtahe ki hébèhtuthè́ ní̤cyá̤ dyépǎ tǎ ané̤ phúnuô tǎmé̤ nuô, vǎ ki me̤ plehyǎ lǎ pó̤ phú vǎ me̤ khǒnyá̤ yěnuô.
12 E continuarei fazendo o que faço, a fim de não dar oportunidade àqueles que desejam encontrar ocasião de serem considerados iguais a nós nas coisas de que se orgulham.
13 Èthǐ nuôtahe ma Prè̤dônyǎphú a má̤lakǒ má̤to. Èthǐ ma Prè̤dônyǎphú dố a lahǒ tahe prè́. Èthǐ cuố hélahǒ pé̤ ǔ ná atè̤me̤ tahe rò a cyé̤me̤ lahyǎ ané̤ phú Krístu a Prè̤dônyǎphú má̤lakǒ tahenuô prè́.
13 Pois tais homens são falsos apóstolos, obreiros enganosos, fingindo-se apóstolos de Cristo.
14 Èthǐ me̤phúnuô rò vǎ khyéthukhyéthè́ ná tôcô꤮ to. Khǐnéricyá̤ khuklò́ klwolahǒ cò́ ané̤ phú tanémò́khuphú dố a takhè̌ tahenuô ma꤮ a me̤cyá̤ prè́.
14 Isto não é de admirar, pois o próprio Satanás se disfarça de anjo de luz.
15 Phúnuôrò, khǐnéricyá̤ khuklò́ a prè̤me̤tè̤phú tahe klwo lahǒcyá̤ thyákuô̌ ané̤ phú Cò́marya a prè̤me̤tè̤phú dố acò́ate̤ tahe nuôma lé̤khyéthukhyéthè́ ná tôcô꤮ to. Dố khyětadû pǎ, phú èthǐ me̤thû́ htuô̌hò́nuô, èthǐ ki khyábè tè̤cirya phú a kò ná èthǐ nuô pǎ.
15 Portanto, não é surpresa que os seus servos finjam que são servos da justiça. O fim deles será o que as suas ações merecem.
16 Vǎ ki hé khyěthyá, thǐ tǒ tane̤ní̤ lahyǎ vǎ ná kayǎ tamwǐ tôprè̤꤮ to. Manárò thǐ ki tane̤ lahyǎ vǎ hérò vǎ htwǒ kuốré̤ kayǎ tamwǐ rò vǎ hébèhtuthè́ ní̤ kuốré̤ takiphú.
16 Faço questão de repetir: ninguém me considere insensato. Mas se vocês assim me consideram, recebam-me como receberiam um insensato, a fim de que eu me orgulhe um pouco.
17 Vǎ hébèhtuthè́ khǒnyá̤yě nuôma vǎ hébè phú Byacè thè́zṳ̂́ nò̌hébè vǎnuô má̤to. Vǎ hébè phú kayǎ tamwǐ tôprè̤ nuôprè́.
17 Ao ostentar este orgulho, não estou falando segundo o Senhor, mas como insensato.
18 Ǔ yǒ hébèhtuthè́ è́lǎ lahyǎ ǔné̤ phú prè̤lu hekhuphú lé̤klǒ hébèhtuthè́ ní̤ nuôtahe akhu-akhyě, vǎ ki hébèhtuthè́ ní̤dyé kuô̌ vǎné̤ prè́.
18 Visto que muitos estão se vangloriando de modo bem humano, eu também me orgulharei.
19 Dǎdú꤮ vanini, thǐ yǒ o lahyǎ ná tè̤cyá̤tè̤dè rò thǐ khyáthè́plòhtǔbè́ rò thǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ ní̤dǎ pé̤ lahyǎ kayǎ tamwǐ nuôtahe a tè̤hébè dǎdu ni.
19 Vocês, por serem tão sábios, suportam de boa vontade os insensatos!
20 Kayǎ dố a nò̌htwǒ dố thǐcṳ̂́ nuôtahe, ná a ilolahǒ ení̤dyé thǐ nuôtahe, ná a etṳ̂̌ǒplè ní̤dyé thǐkhu nuôtahenuô, thǐ dǎ꤮ yǒ thè́plòhtǔ ní̤dyé kuô̌ lahyǎ dû hò́hò́. Thǐ nò̌phyé htyamò́htyapho ní̤dyé lahyǎ ané̤ rò thǐ plwǒ pacyé̤ ní̤dyé lahyǎ èthǐ ná thǐné̤né̤.
20 De fato, vocês suportam até quem os escraviza ou os explora, ou quem se exalta ou lhes fere a face.
21 Pè̤ me̤bûkuô̌ dǎdú꤮ phú èthǐ me̤ thǐ nuô to, pè̤ taruô thyěkyǎ cò́dû gněni, htuô̌rò pè̤ thè́tarè̤̌ dûgně ni. Manárò èthǐ ki hébèhtuthè́ bû phúnuô hérò vǎ ki hébèhtuthè́ kuô̌ phú kayǎ tamwǐ tôprè̤ hébèhtuthè́ nuô hérò vǎ hébèbè́ prè́prè́ kǒ.
21 Para minha vergonha, admito que fomos fracos demais para isso! Naquilo em que todos os outros se atrevem a gloriar-se — falo como insensato — eu também me atrevo.
22 Èthǐ ma Hebreophú tahe è̌? Vǎ ma Hebreophú tôprè̤prè̤ vǎ. Èthǐ ma Israelphú tahe è̌? Vǎ ma Israelphú tôprè̤prè̤ vǎ. Èthǐ ma Abraham aklwǐalyǎ tahe è̌? Vǎ ma Abraham aklwǐalyǎ tôprè̤prè̤ vǎ.
22 São eles hebreus? Eu também. São israelitas? Eu também. São descendentes de Abraão? Eu também.
23 Èthǐ ma Krístu a prè̤me̤tè̤phú tahe è̌? Vǎ me̤ lốklò̌ cò́ kǔ ná èthǐ nuôtahe cò́ kǒkǒ. Vǎ hé phúyě rò a cô ná vǎ tamwǐthè̌rè̤. Vǎ yácû́ me̤ lốklò̌ cò́ kǔ ná èthǐ me̤nuô cò́ kǒkǒ, ǔ dò́tǎ̤ è́klò̌ vǎ dố htò̌kǔ ná èthǐ cò́ kǒkǒ. Ǔ mṳ̂̌ vǎ ná iplírwí̤ nuô a o è́nyacò́, vǎ phû꤮ kíré̤ thyěcò́nuô vǎ myáhtye sítôbè tamǒmǒ cò́.
23 São eles servos de Cristo? — estou fora de mim para falar desta forma — eu ainda mais: trabalhei muito mais, fui encarcerado mais vezes, fui açoitado mais severamente e exposto à morte repetidas vezes.
24 Judaphú tahe dǎmṳ̂̌ hò́ vǎ tôphuốnuô a bèmṳ̂̌ vǎ thuô̌shyě ná lwǐ̤thyótôplí, rò vǎ myáhtyebè nò́ phúnuô nyǎ̤phuố cò́.
24 Cinco vezes recebi dos judeus trinta e nove açoites.
25 Romaphú tahe mṳ̂̌ vǎ ná iplírwí̤ thuô̌phuố, kayǎ tahe tá̤ vǎ ná lò̤́ rò èthǐ tá̤ htú꤮ a tá̤thyě cò́ vǎ cò́, rò èthǐ tane̤ lahyǎ hò́ ná vǎ thyěhò́nuô, a o tôphuố. Thòklyědu phè́ nò́ pé̤ vǎ dố htyědutava̤kǔ thuô̌bè rò vǎ locuố dố htyědutava̤ akǔnuô tônyě ná tôthè̌.
25 Três vezes fui golpeado com varas, uma vez apedrejado, três vezes sofri naufrágio, passei uma noite e um dia exposto à fúria do mar.
26 Dố vǎ cuố klyá è́phuố akǔnuô vǎ myáhtye sítôbè è́nyacò́ ná tè̤taròthè́ thè́isě tahe. Vǎ myáhtye sítôbè nò́ htyědu tǎ̤tṳ̂̌bí vǎklyá, vǎ myáhtye sítôbè nò́ ná prè̤pṳ̂́phe zè́plè́phe ǔtè̤ tahe, vǎ myáhtye sítôbè nò́ ná vǎmyěcô Judaphú ní̤dû tahe ná Judaphú má̤to tahe thè́htethè́hǎ pṳ̌me̤thyě vǎ. Bí vǎ cuốnuô̌ dố vǐ̤duvǐ̤htǔ akǔ bèbè, bí vǎ cuố dố kayǎ o tôprè̤꤮ to akhǎlé̤ nuô bèbè, vǎ myáhtye sítôbè nò́ è́nyacò́ ná tè̤taròthè́ thè́isě tahe. Htuô̌to dố htyědutava̤ akǔ bèbè, vǎ myáhtye sítôbè nò́ è́lǎ tè̤taròthè́ thè́isě tahe. Puố̤vyá̤ Krístuphú dố a lahǒ tahe a tè̤me̤pyá̤me̤sè̌ nuôma vǎ sítôbè è́lǎ lǎ. Lò̌꤮ tè̤taròthè́ thè́isě yětahenuô, vǎ myáhtyebè nò́ lò̌plǐ cò́.
26 Estive continuamente viajando de uma parte a outra, enfrentei perigos nos rios, perigos de assaltantes, perigos dos meus compatriotas, perigos dos gentios; perigos na cidade, perigos no deserto, perigos no mar, e perigos dos falsos irmãos.
27 Vǎ bè erya̤ thè́práthè́tuô̤̌ rò vǎ bè cyé̤pryě̤cyé̤li̤ rya̤ ladyáladǎ cò́ vǎné̤. Vǎ omyění̤ to nuôma tamǒmǒ cò́. Vǎ tuố̤bècò́ dố tè̤ladyáe ladyáǒ ma a oo. Ekò́ǒbǎ to tamǒmǒ cò́. Vǎ hyeca̤ lé̤kû̌lé̤thyá o lốbǎto rò vǎ bè khyábè ké̤ró̤ké̤swí cò́.
27 Trabalhei arduamente; muitas vezes fiquei sem dormir, passei fome e sede, e muitas vezes fiquei em jejum; suportei frio e nudez.
28 Tû́yěnuô má̤to, pwǒ̤nyěnyě꤮ vǎ bèkṳ́bèkyǎ̤ pé̤ lò̌꤮ prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú tahe ari-akyǎ cò́.
28 Além disso, enfrento diariamente uma pressão interior, a saber, a minha preocupação com todas as igrejas.
29 Kayǎ tôprè̤prè̤ ki hè̌cè̤́recè̤́ hérò vǎ tane̤ thè́zò̤ ní̤dyé lǔ. Kayǎ tôprè̤prè̤ ki me̤tè̤thû́ hénuô vǎ thè́plòdu nyacò́ kayǎ dố a ilocuố lǔ dố tè̤thû́ akǔ nuô tôprè̤.
29 Quem está fraco, que eu não me sinta fraco? Quem não se escandaliza, que eu não me queime por dentro?
30 Ki vǎ lo hébèhtuthè́ hérò vǎ ki hébèhtuthè́ prè́tû́ tè̤ dố a dyéluô̌ vǎ tè̤hè̌cè̤́recè̤́ tahe ari-akyǎ prè́.
30 Se devo me orgulhar, que seja nas coisas que mostram a minha fraqueza.
31 Byacè Jesǔ Krístu a Phè̌ Cò́marya yě a thè́gně ná vǎ hébè lahǒ má̤to. Ǔ ki htuthè́htyadû amwi̤ tacṳ́prè̤ talèkrè́ ní꤮.
31 O Deus e Pai do Senhor Jesus, que é bendito para sempre, sabe que não estou mentindo.
32 Bí vǎ o dố vǐ̤ Damasco akǔ akhè̌nuô, khwídu Areta ahò́lè̤̌lya̤ khwí nyě̤prè̤tôprè̤ dyatǎ̤ opò̤́ aklyěphú tahe dố vǐ̤ kadǎduhtû̌ rò a nò̌opò̤́ pṳ̂́ èthǐ ná vǎ.
32 Em Damasco, o governador nomeado pelo rei Aretas mandou que se vigiasse a cidade para me prender.
33 Manárò, ǔ sunuô̌ vǎ dố thu tômě akǔ, rò dố vǐ̤ǔdu alo̤ nuô kadǎphú o tôkǔ rò ǔ cya̤tǎ̤ vǎ dố ǔdu kadǎphúyě aklò̌ rò vǎ siplè́kyǎ dố khwí nuôtôprè̤ a takhukǔ.
33 Mas de uma janela na muralha fui baixado numa cesta e escapei das mãos dele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.