2 Coríntios 11
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH
1 Vǎ rǎcuố pé̤ thǐ li khǒnyá̤yě tahenuô, vǎ rǎ péhtwǒ cò́ kayǎ tamwǐ tôprè̤ akhu-akhyě, khyáthè́dǒ khyáthè́plòhtǔ ré̤ vǎ ní꤮.
1 Eu gostaria que vocês me suportassem mesmo quando sou um tanto louco. Por favor, me suportem!
2 Me̤těhérò vǎ thè́plòshyo nyacò́ dố thǐ ki thè́plòcò́ tadû ná Krístu. Thǐ tahenuô a thyácò́ná prè̤mòphúthè dố athè́plò mwǒ̤plǐthǐplo tôprè̤ dố vǎ ò́lya̤ htuô̌hò́ vǎngó̤ ná vǎ ki dwó pé̤ ná prè̤khǔ pǎ tôprè̤ dố a má̤hò́ tû́ Krístu yě pǎnuô tôprè̤ hò́.
2 O mesmo zelo que Deus tem por vocês eu também tenho. Porque vocês são como uma virgem pura que eu prometi dar em casamento somente a um homem, que é Cristo.
3 Phú khǐnéricyá̤ khuklò́ klwo ané̤ thyáná rṳ́ rò a hyǎ ilolahǒ Eva nuô, vǎ bèzò̤ one ná pǎma ǔ hyǎ ilolahǒ kuô̌dû hò́ thǐ phúnuô pǎ hò́, htuô̌to pǎma ǔ hyǎ me̤pyéme̤kyǎ lò̌dûhò́ thǐ thè́plò a tè̤tane̤ tahe rò thǐ vǐkyǎdû hò́ thǐ tè̤thè́zṳ̂́ mo̤ní̤ lò̌thulò̌thè́ Krístu ná thǐ tè̤thè́zṳ̂́mo̤ cò́cû́ Krístu yěnuô pǎ hò́ vǎ bèzò̤ nyacò́ dố thǐgně phúnuô.
3 Pois, assim como Eva foi enganada pelas mentiras da cobra, eu tenho medo de que a mente de vocês seja corrompida e vocês abandonem a devoção sincera e pura a Cristo.
4 Me̤těhérò ǔpě tôprè̤ bèbè, a dǎhyǎnuô̌ hésodônyǎ pé̤ hò́ thǐ ná Jesǔ ari-akyǎ dố a khódû ná pè̤ héso pé̤ thǐ yěnuô hérò thǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ è́sû cò́ lǔ. Rò thǐ phyésû zǔnyé꤮ hu cò́ Thè́ Sǎsè̌ Byacè dố a khódû ná thǐ phyésû htuô̌hò́ nuô tôprè̤, htuô̌to thǐ zṳ̂́ezǔnyé prè́ tè̤thè́krṳ̂̌mila dố a khódû ná pè̤ hésodônyǎ pé̤ htuô̌hò́ thǐ nuôtahe hò́.
4 Porque vocês suportam com alegria qualquer um que chega e anuncia um Jesus diferente daquele que nós anunciamos. E aceitam um espírito e um evangelho completamente diferentes do Espírito de Deus e do evangelho que receberam de nós.
5 Thǐ dǎ è́ ní̤dyé èthǐ, “Prè̤dônyǎphú thárádu” nuôtahenuô, a tó̤ htyalô̌klò̌ náná vǎ to.
5 Eu não acho que tenho menos valor do que esses tais “superapóstolos”!
6 Vǎ hébècyá̤ hébèdè kuô̌ ná ǔ to tadû́rò vǎ thè́gně tǎ̤te̤ lò̌plǐ cò́ Cò́marya a tè̤má̤tè̤cò́ tahe vǎ. Pè̤ o ná tè̤thè́gně Cò́marya a tè̤má̤tè̤cò́ yěnuôma pè̤ dyéluô̌ tǎ̤te̤ pé̤ hò́ thǐ pwǒ̤꤮ tôphuố hò́.
6 Talvez eu seja um principiante no falar, mas no conhecimento não sou. Sempre e em todas as situações temos dado provas disso a vocês.
7 Bí vǎ hésodônyǎ pé̤ thǐ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila akhè̌nuô, vǎ kwǐnò́ ná thǐ akhwóakè tômyé꤮ to. Thyáphú thǐ ki ní̤bè thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤ agněnuô, vǎ shyalya̤ vǎné̤ phúnuô prè́. Vǎ me̤phúyěrò ma athû́ è̌?
7 Quando anunciei a vocês a boa notícia de Deus, fiz isso completamente de graça. Eu me humilhei para engrandecer vocês. Será que houve algum mal nisso?
8 Bí vǎ me̤tè̤ dố thǐklè̌ akhè̌nuô, tè̤lò̌tè̤kyǎ tahe nuôma prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ dố aruô tahe dyé vǎ rû̌ prè́ meně. Thyáphú vǎ ki me̤bè́tè̤ dố thǐgněnuô, a thyácò́hò́ ná vǎ cuố pṳ̂́phezè́plè́phe cò́ prè̤zṳ̂́etè̤plò́mṳ dố aruô tahe phúnuô cò́ meně.
8 Enquanto estive trabalhando entre vocês, fui pago por outras igrejas. Por assim dizer, eu estava roubando delas para ajudar vocês.
9 Bí vǎ okuô̌ ná thǐ akhè̌, vǎ ki lorû̌ hénuô, vǎ kwǐnò́ ná thǐ tôprè̤꤮ to, me̤těhérò lò̌꤮ tè̤ dố vǎ lo tahenuô, pè̤ puố̤vyá̤ dố Macedoniaké̤ tahe hyǎ me̤cwó̤ lò̌plǐ vǎ prè́. Dố aré̤ano nuôma vǎ kwǐnò́ ná thǐ tè̤me̤cwó̤ tôphuố꤮ to, khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎ nuôma꤮ vǎ me̤kṳ́me̤kyǎ̤, me̤htuôme̤nyé ná thǐ toto.
9 E, durante o tempo em que estive com vocês, quando precisava de alguma coisa, não incomodava ninguém; pois os irmãos que vieram da Macedônia me trouxeram tudo o que eu precisava. O que aconteceu no passado e acontecerá no futuro é isto: eu nunca exigirei que vocês me ajudem.
10 Vǎ hébèhtuthè́ ní̤dyé prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú dố aruô dố a o kuô̌ bí Akaia ké̤kǔ yětahe ari-akyǎ yěnuô, vǎ ní̤lá htuthè́ okuố vínyǎ to. Me̤těhérò Krístu a tè̤má̤tè̤cò́ o dố vǎkǔ akhu-akhyě, vǎ hé pé̤ thǐ khǒnyá̤ yětahenuô, thǐ klyá thè́gnětǎ̤te̤ bè́nyǎ prè́.
10 Pela verdade de Cristo, a qual está em mim, eu garanto que ninguém, em nenhum lugar da Acaia, tirará de mim este orgulho de anunciar o evangelho sem cobrar nada.
11 Vǎ hé phúyěrò vǎ mo̤ thǐ to phúnuô è̌? Vǎ mo̤ thǐ nuôma Cò́marya thè́gně.
11 Por que estou dizendo isso? Será que é porque não amo vocês? Deus sabe que os amo!
12 Thyáphú kayǎ dố a hé ná èthǐ tè̤me̤ tahe nuôma athyáná pè̤ tè̤me̤ prè́ nuôtahe ki hébèhtuthè́ ní̤cyá̤ dyépǎ tǎ ané̤ phúnuô tǎmé̤ nuô, vǎ ki me̤ plehyǎ lǎ pó̤ phú vǎ me̤ khǒnyá̤ yěnuô.
12 O que estou fazendo agora vou continuar a fazer a fim de evitar que aqueles tais “ apóstolos ” tenham motivo para se gabar e dizer que fazem um trabalho igual ao nosso.
13 Èthǐ nuôtahe ma Prè̤dônyǎphú a má̤lakǒ má̤to. Èthǐ ma Prè̤dônyǎphú dố a lahǒ tahe prè́. Èthǐ cuố hélahǒ pé̤ ǔ ná atè̤me̤ tahe rò a cyé̤me̤ lahyǎ ané̤ phú Krístu a Prè̤dônyǎphú má̤lakǒ tahenuô prè́.
13 Aqueles homens são apóstolos falsos e não verdadeiros. Eles mentem a respeito dos seus trabalhos e se disfarçam, apresentando-se como verdadeiros apóstolos de Cristo.
14 Èthǐ me̤phúnuô rò vǎ khyéthukhyéthè́ ná tôcô꤮ to. Khǐnéricyá̤ khuklò́ klwolahǒ cò́ ané̤ phú tanémò́khuphú dố a takhè̌ tahenuô ma꤮ a me̤cyá̤ prè́.
14 E isso não é de admirar, pois até Satanás pode se disfarçar e ficar parecendo um anjo de luz.
15 Phúnuôrò, khǐnéricyá̤ khuklò́ a prè̤me̤tè̤phú tahe klwo lahǒcyá̤ thyákuô̌ ané̤ phú Cò́marya a prè̤me̤tè̤phú dố acò́ate̤ tahe nuôma lé̤khyéthukhyéthè́ ná tôcô꤮ to. Dố khyětadû pǎ, phú èthǐ me̤thû́ htuô̌hò́nuô, èthǐ ki khyábè tè̤cirya phú a kò ná èthǐ nuô pǎ.
15 Portanto, não é nada demais que os servidores dele se disfarcem, apresentando-se como pessoas que fazem o bem. Mas no fim eles receberão exatamente o que as suas ações merecem.
16 Vǎ ki hé khyěthyá, thǐ tǒ tane̤ní̤ lahyǎ vǎ ná kayǎ tamwǐ tôprè̤꤮ to. Manárò thǐ ki tane̤ lahyǎ vǎ hérò vǎ htwǒ kuốré̤ kayǎ tamwǐ rò vǎ hébèhtuthè́ ní̤ kuốré̤ takiphú.
16 Repito: ninguém deve pensar que eu estou louco. Mas, se vocês pensam isso, então me recebam como louco para que assim eu tenha alguma pequena coisa de que me gabar.
17 Vǎ hébèhtuthè́ khǒnyá̤yě nuôma vǎ hébè phú Byacè thè́zṳ̂́ nò̌hébè vǎnuô má̤to. Vǎ hébè phú kayǎ tamwǐ tôprè̤ nuôprè́.
17 De fato, o que estou dizendo agora não é o que o Senhor me mandou dizer. Quanto a eu me gabar, estou realmente falando como louco.
18 Ǔ yǒ hébèhtuthè́ è́lǎ lahyǎ ǔné̤ phú prè̤lu hekhuphú lé̤klǒ hébèhtuthè́ ní̤ nuôtahe akhu-akhyě, vǎ ki hébèhtuthè́ ní̤dyé kuô̌ vǎné̤ prè́.
18 Já que existem tantas pessoas que se gabam por motivos apenas humanos, eu também vou me gabar de mim mesmo.
19 Dǎdú꤮ vanini, thǐ yǒ o lahyǎ ná tè̤cyá̤tè̤dè rò thǐ khyáthè́plòhtǔbè́ rò thǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ ní̤dǎ pé̤ lahyǎ kayǎ tamwǐ nuôtahe a tè̤hébè dǎdu ni.
19 Vocês são tão sábios e suportam de boa vontade os loucos.
20 Kayǎ dố a nò̌htwǒ dố thǐcṳ̂́ nuôtahe, ná a ilolahǒ ení̤dyé thǐ nuôtahe, ná a etṳ̂̌ǒplè ní̤dyé thǐkhu nuôtahenuô, thǐ dǎ꤮ yǒ thè́plòhtǔ ní̤dyé kuô̌ lahyǎ dû hò́hò́. Thǐ nò̌phyé htyamò́htyapho ní̤dyé lahyǎ ané̤ rò thǐ plwǒ pacyé̤ ní̤dyé lahyǎ èthǐ ná thǐné̤né̤.
20 Toleram os que mandam em vocês e exploram vocês; toleram os que os enganam, os que os tratam com desprezo e os que lhes dão bofetadas.
21 Pè̤ me̤bûkuô̌ dǎdú꤮ phú èthǐ me̤ thǐ nuô to, pè̤ taruô thyěkyǎ cò́dû gněni, htuô̌rò pè̤ thè́tarè̤̌ dûgně ni. Manárò èthǐ ki hébèhtuthè́ bû phúnuô hérò vǎ ki hébèhtuthè́ kuô̌ phú kayǎ tamwǐ tôprè̤ hébèhtuthè́ nuô hérò vǎ hébèbè́ prè́prè́ kǒ.
21 Tenho até vergonha de confessar que nós fomos tímidos demais e não fomos capazes de fazer coisas como essas. Mas, se os outros se atrevem a se gabar de alguma coisa, eu também vou me atrever, embora isso seja uma loucura.
22 Èthǐ ma Hebreophú tahe è̌? Vǎ ma Hebreophú tôprè̤prè̤ vǎ. Èthǐ ma Israelphú tahe è̌? Vǎ ma Israelphú tôprè̤prè̤ vǎ. Èthǐ ma Abraham aklwǐalyǎ tahe è̌? Vǎ ma Abraham aklwǐalyǎ tôprè̤prè̤ vǎ.
22 Eles são hebreus? Eu também sou. Eles são israelitas? Eu também sou. Eles são descendentes de Abraão? Eu também sou.
23 Èthǐ ma Krístu a prè̤me̤tè̤phú tahe è̌? Vǎ me̤ lốklò̌ cò́ kǔ ná èthǐ nuôtahe cò́ kǒkǒ. Vǎ hé phúyě rò a cô ná vǎ tamwǐthè̌rè̤. Vǎ yácû́ me̤ lốklò̌ cò́ kǔ ná èthǐ me̤nuô cò́ kǒkǒ, ǔ dò́tǎ̤ è́klò̌ vǎ dố htò̌kǔ ná èthǐ cò́ kǒkǒ. Ǔ mṳ̂̌ vǎ ná iplírwí̤ nuô a o è́nyacò́, vǎ phû꤮ kíré̤ thyěcò́nuô vǎ myáhtye sítôbè tamǒmǒ cò́.
23 Eles são servos de Cristo? Mas eu sou um servo melhor do que eles, embora, ao dizer isso, eu esteja falando como se fosse louco. Pois eu tenho trabalhado mais do que eles e tenho estado mais vezes na cadeia. Tenho sido chicoteado muito mais do que eles e muitas vezes estive em perigo de morte.
24 Judaphú tahe dǎmṳ̂̌ hò́ vǎ tôphuốnuô a bèmṳ̂̌ vǎ thuô̌shyě ná lwǐ̤thyótôplí, rò vǎ myáhtyebè nò́ phúnuô nyǎ̤phuố cò́.
24 Em cinco ocasiões os judeus me deram trinta e nove chicotadas .
25 Romaphú tahe mṳ̂̌ vǎ ná iplírwí̤ thuô̌phuố, kayǎ tahe tá̤ vǎ ná lò̤́ rò èthǐ tá̤ htú꤮ a tá̤thyě cò́ vǎ cò́, rò èthǐ tane̤ lahyǎ hò́ ná vǎ thyěhò́nuô, a o tôphuố. Thòklyědu phè́ nò́ pé̤ vǎ dố htyědutava̤kǔ thuô̌bè rò vǎ locuố dố htyědutava̤ akǔnuô tônyě ná tôthè̌.
25 Três vezes os romanos me bateram com porretes, e uma vez fui apedrejado. Três vezes o navio em que eu estava viajando afundou, e numa dessas vezes passei vinte e quatro horas boiando no mar.
26 Dố vǎ cuố klyá è́phuố akǔnuô vǎ myáhtye sítôbè è́nyacò́ ná tè̤taròthè́ thè́isě tahe. Vǎ myáhtye sítôbè nò́ htyědu tǎ̤tṳ̂̌bí vǎklyá, vǎ myáhtye sítôbè nò́ ná prè̤pṳ̂́phe zè́plè́phe ǔtè̤ tahe, vǎ myáhtye sítôbè nò́ ná vǎmyěcô Judaphú ní̤dû tahe ná Judaphú má̤to tahe thè́htethè́hǎ pṳ̌me̤thyě vǎ. Bí vǎ cuốnuô̌ dố vǐ̤duvǐ̤htǔ akǔ bèbè, bí vǎ cuố dố kayǎ o tôprè̤꤮ to akhǎlé̤ nuô bèbè, vǎ myáhtye sítôbè nò́ è́nyacò́ ná tè̤taròthè́ thè́isě tahe. Htuô̌to dố htyědutava̤ akǔ bèbè, vǎ myáhtye sítôbè nò́ è́lǎ tè̤taròthè́ thè́isě tahe. Puố̤vyá̤ Krístuphú dố a lahǒ tahe a tè̤me̤pyá̤me̤sè̌ nuôma vǎ sítôbè è́lǎ lǎ. Lò̌꤮ tè̤taròthè́ thè́isě yětahenuô, vǎ myáhtyebè nò́ lò̌plǐ cò́.
26 Nas muitas viagens que fiz, tenho estado em perigos de inundações e de ladrões; em perigos causados pelos meus patrícios, os judeus, e também pelos não judeus. Tenho estado no meio de perigos nas cidades, nos desertos e em alto-mar; e também em perigos causados por falsos irmãos.
27 Vǎ bè erya̤ thè́práthè́tuô̤̌ rò vǎ bè cyé̤pryě̤cyé̤li̤ rya̤ ladyáladǎ cò́ vǎné̤. Vǎ omyění̤ to nuôma tamǒmǒ cò́. Vǎ tuố̤bècò́ dố tè̤ladyáe ladyáǒ ma a oo. Ekò́ǒbǎ to tamǒmǒ cò́. Vǎ hyeca̤ lé̤kû̌lé̤thyá o lốbǎto rò vǎ bè khyábè ké̤ró̤ké̤swí cò́.
27 Tenho tido trabalhos e canseiras. Muitas vezes tenho ficado sem dormir. Tenho passado fome e sede; têm me faltado casa, comida e roupas.
28 Tû́yěnuô má̤to, pwǒ̤nyěnyě꤮ vǎ bèkṳ́bèkyǎ̤ pé̤ lò̌꤮ prè̤zṳ̂́etè̤ plò́mṳphú tahe ari-akyǎ cò́.
28 Além dessas e de outras coisas, ainda pesa diariamente sobre mim a preocupação que tenho por todas as igrejas.
29 Kayǎ tôprè̤prè̤ ki hè̌cè̤́recè̤́ hérò vǎ tane̤ thè́zò̤ ní̤dyé lǔ. Kayǎ tôprè̤prè̤ ki me̤tè̤thû́ hénuô vǎ thè́plòdu nyacò́ kayǎ dố a ilocuố lǔ dố tè̤thû́ akǔ nuô tôprè̤.
29 Quando alguém está fraco, eu também me sinto fraco; e, quando alguém cai em pecado, eu fico muito aflito.
30 Ki vǎ lo hébèhtuthè́ hérò vǎ ki hébèhtuthè́ prè́tû́ tè̤ dố a dyéluô̌ vǎ tè̤hè̌cè̤́recè̤́ tahe ari-akyǎ prè́.
30 Se existe motivo para eu me gabar, então vou me gabar das coisas que mostram a minha fraqueza.
31 Byacè Jesǔ Krístu a Phè̌ Cò́marya yě a thè́gně ná vǎ hébè lahǒ má̤to. Ǔ ki htuthè́htyadû amwi̤ tacṳ́prè̤ talèkrè́ ní꤮.
31 O Deus e Pai do Senhor Jesus, o Deus que é bendito para sempre, sabe que não estou mentindo.
32 Bí vǎ o dố vǐ̤ Damasco akǔ akhè̌nuô, khwídu Areta ahò́lè̤̌lya̤ khwí nyě̤prè̤tôprè̤ dyatǎ̤ opò̤́ aklyěphú tahe dố vǐ̤ kadǎduhtû̌ rò a nò̌opò̤́ pṳ̂́ èthǐ ná vǎ.
32 Quando estive na cidade de Damasco, o governador nomeado pelo rei Aretas pôs guardas nos portões da cidade para me prenderem.
33 Manárò, ǔ sunuô̌ vǎ dố thu tômě akǔ, rò dố vǐ̤ǔdu alo̤ nuô kadǎphú o tôkǔ rò ǔ cya̤tǎ̤ vǎ dố ǔdu kadǎphúyě aklò̌ rò vǎ siplè́kyǎ dố khwí nuôtôprè̤ a takhukǔ.
33 Porém os meus amigos fizeram com que eu descesse num grande cesto, por uma abertura da muralha, e assim escapei do Governador.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.