Romanos 9
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NTLH
1 Gɛnaamge, taa maam mꞋute *al‑Masi se kꞋkalaŋ se, taar maam mꞋje taaɗn se mɛt ki, ɔk taar‑kɔɔɓ eyo. Ɔɔ *Nirl Salal kic taaɗum ɔɔ taarum se mɛt ki ɔɔ maakum kic took do taarge tun se.
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 Ɔɔ maam maakum tuj kasak kasak ɔɔ daayum nakŋ se ɔɔn̰um aak eyo.
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 Ɗeere, gɛn gɛnaamge se, kɛn ɗoobo jaay kuuy gɔtɔ num, ɔn̰ Raa am naama ɔɔ mꞋgaaŋ ute al‑Masi, kɛn naan̰ se jaay Ꞌtɛɗn bɛɛ gɛnaamge tun mɛtjilje kalaŋ se ɔɔ naaɗe Ꞌkɔŋ kaaja se, taa naan̰ se maam mꞋtooko.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Naaɗe se ɓo gaan Israɛlge kɛn Raa bɛɛr tɔɔɗɗeno taa tɛɗn gɛnin̰ge. Naaɗe ki ɓo Raa taaɗɗeno *nookin̰a, *dɔɔko ute naaɗe, taaɗɗeno *Ko Taar kɛn naan̰ ɛɗo *Musa ki, taaɗɗeno ɗoobm kɛn naaɗe an̰ lee keeme ɔɔ taaɗɗeno nakŋ kɛn naan̰ utu aɗen kɛɗa.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Naaɗe se teeco mɛtjil ɓugge tun do dɔkin̰a ɔɔ kɛn al‑Masi jaay uuno ro debkilimi se, naan̰ kic ɓo teeco mɛtjil ɓugge tun se. Ɔɔ al‑Masi se, naan̰ ɓo Raa ɔɔ naan̰ tiŋg do nakge tun ɓaa se paac, ɔɔ daayum jeege lee tɔɔmin̰a. *Amin!
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Bin num jꞋɔn̰te Ꞌsaapki jꞋɔɔki nakŋ kɛn Raa taaɗo ɔɔ utu kɛɗn jeege tu se tɛɗga nakŋ cɛrɛ. Taa naan̰ se ɓo Ꞌbooyki. Gaan Israɛlge se, naaɗe paac Israɛlgen mala mala eyo.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Gaan *Abraamge sum se dɛna, naɓo naaɗe paac se gɛnin̰gen aan gɔɔ kɛn Raa taaɗin̰ se eyo. Taa naan̰ se ɓo, Raa taaɗ Abraam ki ɔɔ: Mɛtjil Isaka se ɓo, Ꞌtɛɗ mɛtjil naai.
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Gɔtn se, Raa je taaɗn ɔɔ gaangen Abraam toojɗe se, naaɗe paac gaan Raage eyo; num Raa taaɗin̰o gɛnin̰gen mala mala se, kɛɗgen kɛn Raa mala taaɗin̰ga taaɗ ɔɔ utu an̰sin̰ kɛɗ se.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Nakŋ kɛn Raa taaɗin̰ ɔɔ utu an̰ kɛɗ se, naan̰ ɗeekin̰ ɔɔ: Ɓaar kuuy kaaɗn ara bin se, maam mꞋutu mꞋaɗe tɛrlɛ ɔɔ mꞋkɔŋ mɛndi Sara se te goon gaaba jin̰ ki.
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Bin sum eyo. ꞋJeelki, Rebeka se gɛnin̰gen naan̰ toojɗen di se bubjege tu Isaka ki.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
13 Aan gɔɔ taar maakŋ Kitap ki Raa taaɗ ɔɔ: Maam mꞋjeɗoga *Yakub ɔɔ Ɛzo se, maam mꞋɔɔɗ mꞋundin̰oga naatn.
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Bin num jꞋaki taaɗn jꞋɔɔki ɗi? Raa se tɛɗn nakge ute ɗoobin̰ ey la? Gɔtɔ!
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Taa naan̰ se ɓo, do dɔkin̰ Raa taaɗ Musa ki ɔɔ:
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Kɛn Raa jaay bɛɛr ɔɔɗ deba se taa deba se ɓo je eyo lɔ tɛɗga tɛɗ nakŋ bɛɛ eyo, num kɛse Raa mala ɓo, tɛɗin̰ bɛɛ.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Tɛr maakŋ Kitap ki Raa taaɗ Gaar magal gɛn Masar ki ɔɔ: Maam mꞋɔli Gaarge se taa maam mꞋtaaɗn tɔɔgum doi ki ɔɔ jeegen do naaŋ ki paac am nooko.
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Taa naan̰ se ɓo, Raa aak taa‑daay debm kɛn naan̰ je an̰ kaakŋ taa‑daayin̰a ɔɔ debm don̰ mɔŋg se, Raa ɔn̰in̰ tɛɗn do mɔŋgɔ ɓaa ute naanin̰a.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Daan naane naai am taaɗ ɔɔ: kɛn Raa jaay bɛɛr tɔɔɗ jeege bin se gɛn ɗi jaay naan̰ mooy jeege? Nakŋ kɛn Raa ɓaa tɛɗ se, naŋa jaay Ꞌtookŋ do ki ey se?
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Naai debm taaɗ bin se: naai tap ɓo naŋa jaay Ꞌnaaj ute Raa se? Nakŋ jꞋɔɓin̰ga kɔɓ ute nɛŋje se kɔŋ taaɗ debm kɛn ɔɓin̰ se ɔɔ: naai tap ɓo ɔɓum bin se, gɛn ɗi? Gɔtɔ!
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Debm kɔɓm nakge se, naan̰ se mɛl nɛŋje. Kɛn naan̰ je se ute nɛŋjen ese sum ɓo, naan̰ ɔɓ nakŋ aak bɛɛ kɛn kꞋtɔɔɗɗen naatn ute ɓii laa, ey lɛ ɔɓ nakgen kuuy se kɛn ɓii‑raa kꞋlee kꞋtɛɗn naaba, bin ey la?
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Kɛn Raa jaay je tɛɗn aan gɔɔ debm kɔɓm nakge se, naai tap ɓo ɔli ɗi maak ki? Ey num Raa se je taaɗn maak‑taarin̰ ute tɔɔgin̰a naɓo naan̰ aay kaamin̰ dɛna sɛrk jee kɛn taarin̰ maakin̰a, naaɗen kɛn nakŋ naaɗe tɛɗ se aasɗenga kɛn Raa utu aɗen kutu.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Ute nakgen naan̰ tɛɗ paac se Raa se je jeege paac jeele, naan̰ se debm magala ɔɔ ɔk *nooko ɔɔ naan̰ je naajegen kɛn naan̰ tɛɗjeki bɛɛ se jꞋaki kɛnd maakŋ nookin̰ kɛn naan̰ ɗaapin̰ga ɗaap do dɔkin̰ se.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Jee ese se Raa taaɗ ute naajege. Ɔɔ Raa se bɛɛr tɔɔɗo maakŋ Yaudge tu kalin̰ ki sum eyo, num naan̰ bɛɛr tɔɔɗɗega maakŋ jeege tun ɓaa se paac kici.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Aan gɔɔ kɛn Raa taaɗ maakŋ Kitapm Oze ki ɔɔ:
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Daala, jee kɛn kꞋtaaɗɗen jꞋɔɔ:
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Taa maakŋ gaan *Israɛlge tu se debm taaɗ taar teeco taar Raa ki ron̰ Ezayi kic ɓo taaɗga taaɗ taarin̰a maakŋ Kitap ki do dɔkin̰ ɔɔ:
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Taa Mɛljege Raa taarin̰ naan̰ taaɗ se,
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Daala, maakŋ Kitapm debm taaɗ taar teeco taar Raa ki ron̰ Ezayi taaɗ daala ɔɔ:
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Anum jꞋaki taaɗn jꞋɔɔki ɗi? Jeegen Yaudge ey se, je te ɗoobm kɛn tɛɗn aak bɛɛ naan Raa ki eyo. Num gaŋ naaɗe se ɓo tɛɗga aak bɛɛ naan Raa ki se, taa naaɗe aalga maakɗe don̰ ki.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Ey num gaan *Israɛlgen ɔk *Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki ɔɔn̰ɔ ɔɔ ute naan̰ se sum ɓo, naaɗe je tɛɗn jee aak bɛɛ naan Raa ki se, naɓo naaɗe ɔŋ aasin̰ te eyo.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Anum kɛn tɛɗɗen jaay naaɗe ɔŋ aasin̰ ey se tap ɓo ne ɗi? Naaɗe jeɗe te eyo kɛn naaɗe tɛɗn aak bɛɛ naan Raa ki ute ɗoobm kaal maakɗe se, taa naaɗe se saap ɔɔ taar kɛn Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki taaɗ se, kɛn naaɗe tɛɗ aasin̰ga ute ɗoobin̰ sum ɓo, naaɗe kaakŋ bɛɛ naan Raa ki. Kɛse ɓo kɛn ɔlɗe naaɗe rɔk ko se ɔɔ tooc se.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Taar se Kitap kic ɓo taaɗga taaɗ ɔɔ:
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.