Romanos 4

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 KꞋsaapki tu do bubje Abraam ki se. Naan̰ mala tap ɓo ɔŋga ɗi gɛn naan̰ debkilim ki sum se?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Kɛn naan̰ jaay tɛɗga tɛɗ naabm jiga naan Raa ki sum ɓo tɛɗin̰ debm aak bɛɛ naan Raa ki se, naan̰ Ꞌkɔŋ tɔɔm ron̰a. Num gaŋ naan Raa ki se, naan̰ Ꞌkɔŋ tɔɔm ron̰ eyo.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Taa naan̰ se ɓo Kitap taaɗ ɔɔ: Abraam took aal maakin̰ do Raa ki ɔɔ taa naan̰ se ɓo, Raa aakin̰ aan gɔɔ debm daan ki.
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 ꞋJeelki, debm tɛɗn naaba se jꞋɔgin̰ gɔt‑tɔŋgin̰a. Nakŋ kɛn jꞋɔgin̰ se aan gɔɔ jꞋɛɗin̰sin̰ cɛr eyo, num jꞋɔgin̰sin̰ taa naabm kɛn naan̰ tɛɗa.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Kɛn debm jaay tɛɗ naab eyo, naɓo aal maakin̰ do Raa kɛn tɛɗ jee *kusin̰ge aak bɛɛ naanin̰ ki se, kaal maakŋ kɛn naan̰ aal do Raa ki se, tɛɗin̰ naan̰ tɛɗga aak bɛɛ naan Raa ki.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Taa naan̰ se ɓo maakŋ kaa tɔɔm Raa ki se, Gaar *Daud taaɗ taa maak‑raapm deb kɛn tɛɗ te naab ɗim eyo, num aal maakin̰ do Raa ki se. Debm ese se Raa aakin̰ aan gɔɔ debm daan ki. Gɔtn se naan̰ ɗeek ɔɔ:
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Maak‑raapo jeege tun kɛn Raa tɔɔlɗenga tujɗege
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Maak‑raapo deb kɛn Mɛljege tɔnd te mɛtn kusin̰in̰ eyo.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Taar kɛn Gaar Daud taaɗ se je taaɗn ɔɔ: maak‑raapo se jeege tun ɔjoga kɔj pɔndɔ kalɗe ki sum la? Gɔtɔ. Maak‑raapo jeege tun ɔj te pɔnd ey kici. Taa naaje kꞋtaaɗsenoga taaɗa Abraam tɛɗ aak bɛɛ naan Raa ki se, taa naan̰ aalga kaal maakin̰ ɓo, do Raa ki.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Num kɛn Raa jaay aak Abraam aakin̰ bɛɛ naanin̰ ki se, kaaɗ kɛn naan̰ ɔjga kɔj pɔndɔ lɔɓu ɔj te ey lɛ? Ɔɔ kaaɗ kɛn se, naan̰ ɔj te ey ɓɔrtɔ.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Abraam se kꞋtaaɗin̰ te taa *kɔjn̰ pɔnd ey ɓo, naan̰ tɛɗga tɛɗ aak bɛɛ naan Raa ki taa kaal maakŋ kɛn naan̰ aal do Raa ki se. Ɔɔ kɔjn̰ pɔndɔ se, kɛse Raa tɛɗin̰ nakŋ jꞋan kaakŋ jeel ro ki, Raa se tɛɗin̰ naan̰ tɛɗga aak bɛɛ naanin̰ ki ute kaal maakŋ kɛn naan̰ aal don̰ ki se. Taa naan̰ se ɓo Abraam se tɛɗga ɓugŋ jee ɔj te pɔnd eyo kɛn aal maakɗe do Raa ki, taa naaɗe kic tɛɗga aak bɛɛ naan Raa ki.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Abraam se naan̰ ɓugŋ jeegen ɔjga kɔj pɔndɔ kici, naɓo naaɗe se kɔnd doɗe ɓo do kɔjn̰ pɔnd ki sum eyo, num naaɗe kaal maakɗe do Raa ki aan gɔɔ gɛn ɓugje Abraam se jaayo.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Raa se naan̰ taaɗga taaɗ *Abraam ki ɔɔ mɛtjilin̰ ki ɔɔ utu aɗen kɛɗn do naaŋa ute magalin̰ se naaɗe ki. Ey num Raa ɔɔ an̰sin̰ kɛɗ se taa naaɗe ɓo took iŋgga do *Ko Taar Raa ki eyo, num gaŋ taa Abraam took aalga kaal maakin̰ ɓo do Raa ki. Kɛse ɓo kɛn tɛɗin̰ naan̰ aak bɛɛ naan Raa ki se.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Kɛn jee took iŋg do Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki sum ɓo Ꞌkɔŋ naan̰ se num, debm aal maakin̰ do Raa ki se kaal maakin̰ se tɛɗga nakŋ cɛrɛ ɔɔ nakŋ kɛn Raa taaɗ ɔɔ ute kɛɗn jeege tu se kic lɛ, Ꞌtɛɗga nakŋ cɛrɛ.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Taa Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki se, jeege ɔŋ iŋg te do ki jig ey se ɓo ɔl Raa maakin̰ taarin̰ doɗe ki. Ɔɔ kɛn Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki jaay gɔtɔ se, tuju kic ɓo, gɔtɔ.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Taa naan̰ se ɓo nakŋ kɛn Raa taaɗo ɔɔ utu kɛɗn jeege tu se, debm aalga maakin̰ do naan̰ ki jaay ɓo Ꞌkɔŋ nakŋ se taa Raa lɛ ute bɛɛn̰ se, naan̰ ɛɗ jeege tu cɛrɛ sum. Bin ɓo nakŋ kɛn Raa ɔɔ utu kɛɗn mɛtjil Abraam ki se, mɛtjilin̰ kɛn iŋg do Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki kalin̰ ki sum eyo, num mɛtjilin̰ kɛn aal maakɗe do Raa ki aan gɔɔ gɛn Abraam se kici. Taa Abraam se, naan̰ ɓugjege paac.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Taa naan̰ se ɓo Raa taaɗ Abraam ki maakŋ Kitap ki ɔɔ: Maam mꞋtɛɗiga naai Ꞌtɛɗga ɓugŋ mɛtjil jeege dɛna. Naan Raa ki se Abraam se naan̰ ɓugjege taa naan̰ aalga maakin̰ do Raa ki. Ɔɔ Raa ɓo debm kɛn dur jeegen kɛn ooyga kooyo ɔɔ naan̰ ɓo debm kɛn taaɗo ute taarin̰ sum ɓo, nakge tɛɗa.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Ey num Abraam se kɔŋ kɔnd don̰ do ɗim ki eyo. Ute naan̰ se kic ɓo, Abraam aay kaami ɔnd don̰ do Raa ki ɔɔ naan̰ aal maakin̰ paac do Raa ki. Taa naan̰ se ɓo naan̰ tɛɗga ɓugŋ mɛtjil jee dɛna aan gɔɔ taar kɛn Raa taaɗin̰ ɔɔ: Mɛtjil naai se, utu Ꞌtɛɗn dɛn aak eyo.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Kaaɗ kɛn se Abraam ɓaarin̰ ɓaa ɓaa nakŋ kaaru, naan̰ gɔɔl naŋga tak tak ɔɔ mɛndin̰ Sara kic lɛ magalga Ꞌkɔŋ koojn̰ goon ey sum. Ute naan̰ se kic ɓo, naan̰ aal maakin̰ paac do Raa ki.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Anum Abraam se jeele nakŋ kɛn Raa taaɗin̰ga ɔɔ utu an̰sin̰ kɛɗ se, Raa an̰sin̰ kɛɗa. Naan̰ naaj eyo, ɔk kaal maakin̰ do Raa ki se tɔɔgɔ ɔɔ naan̰ *nook Raa.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Naan̰ jeel maakin̰ ki, Raa se, nakŋ naan̰ taaɗga ɔɔ utu an̰ kɛɗ se, naan̰ ɔk tɔɔgɔ an̰ kɔŋ tɛɗa.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Ute naan̰ se ɓo kaal maakin̰ kɛn naan̰ aal do Raa ki se, Abraam: Raa aakin̰ se debm daan ki.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Kɛn Kitap jaay taaɗ ɔɔ: Raa aakin̰ debm daan ki se, taar se taaɗ ute Abraam kalin̰ ki sum eyo,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 num taar se taaɗ ute naajege kici, kɛn Raa utu ajeki tɛɗn jee aak bɛɛ naanin̰ ki se kaaɗ kɛn naajege jꞋaalkiga maakjege do Raa kɛn duro Mɛljege Isa daan yoge tu se jaayo,
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 ɔɔ naan̰ ɓo ɔn̰ jeege tɔɔlin̰o taa *kusin̰jege ɔɔ Raa se durin̰oga daan yoge tu taa jꞋaki tɛɗn jee aak bɛɛ naanin̰ ki.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.