Romanos 4
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NAA
1 KꞋsaapki tu do bubje Abraam ki se. Naan̰ mala tap ɓo ɔŋga ɗi gɛn naan̰ debkilim ki sum se?
1 Que diremos, então, a respeito de Abraão, nosso pai segundo a carne? O que foi que ele conseguiu?
2 Kɛn naan̰ jaay tɛɗga tɛɗ naabm jiga naan Raa ki sum ɓo tɛɗin̰ debm aak bɛɛ naan Raa ki se, naan̰ Ꞌkɔŋ tɔɔm ron̰a. Num gaŋ naan Raa ki se, naan̰ Ꞌkɔŋ tɔɔm ron̰ eyo.
2 Porque, se Abraão foi justificado por obras, tem do que se orgulhar, porém não diante de Deus.
3 Taa naan̰ se ɓo Kitap taaɗ ɔɔ: Abraam took aal maakin̰ do Raa ki ɔɔ taa naan̰ se ɓo, Raa aakin̰ aan gɔɔ debm daan ki.
3 Pois o que diz a Escritura? Ela diz: “Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído para justiça.”
4 ꞋJeelki, debm tɛɗn naaba se jꞋɔgin̰ gɔt‑tɔŋgin̰a. Nakŋ kɛn jꞋɔgin̰ se aan gɔɔ jꞋɛɗin̰sin̰ cɛr eyo, num jꞋɔgin̰sin̰ taa naabm kɛn naan̰ tɛɗa.
4 Ora, para quem trabalha, o salário não é considerado como favor, mas como dívida.
5 Kɛn debm jaay tɛɗ naab eyo, naɓo aal maakin̰ do Raa kɛn tɛɗ jee *kusin̰ge aak bɛɛ naanin̰ ki se, kaal maakŋ kɛn naan̰ aal do Raa ki se, tɛɗin̰ naan̰ tɛɗga aak bɛɛ naan Raa ki.
5 Mas, para quem não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça.
6 Taa naan̰ se ɓo maakŋ kaa tɔɔm Raa ki se, Gaar *Daud taaɗ taa maak‑raapm deb kɛn tɛɗ te naab ɗim eyo, num aal maakin̰ do Raa ki se. Debm ese se Raa aakin̰ aan gɔɔ debm daan ki. Gɔtn se naan̰ ɗeek ɔɔ:
6 E é assim também que Davi declara ser bem-aventurado aquele a quem Deus atribui justiça, independentemente de obras.
7 Maak‑raapo jeege tun kɛn Raa tɔɔlɗenga tujɗege
7 Davi disse: “Bem-aventurados aqueles cujas transgressões são perdoadas, e cujos pecados são cobertos;
8 Maak‑raapo deb kɛn Mɛljege tɔnd te mɛtn kusin̰in̰ eyo.
8 bem-aventurado aquele a quem o Senhor jamais atribuir pecado.”
9 Taar kɛn Gaar Daud taaɗ se je taaɗn ɔɔ: maak‑raapo se jeege tun ɔjoga kɔj pɔndɔ kalɗe ki sum la? Gɔtɔ. Maak‑raapo jeege tun ɔj te pɔnd ey kici. Taa naaje kꞋtaaɗsenoga taaɗa Abraam tɛɗ aak bɛɛ naan Raa ki se, taa naan̰ aalga kaal maakin̰ ɓo, do Raa ki.
9 Esta bem-aventurança vem apenas sobre os circuncisos ou será que ela vem também sobre os incircuncisos? Porque dizemos: “A fé foi atribuída a Abraão para justiça.”
10 Num kɛn Raa jaay aak Abraam aakin̰ bɛɛ naanin̰ ki se, kaaɗ kɛn naan̰ ɔjga kɔj pɔndɔ lɔɓu ɔj te ey lɛ? Ɔɔ kaaɗ kɛn se, naan̰ ɔj te ey ɓɔrtɔ.
10 Como, pois, lhe foi atribuída? Estando ele já circuncidado ou sendo ainda incircunciso? Não foi no regime da circuncisão, mas quando ele ainda não havia sido circuncidado.
11 Abraam se kꞋtaaɗin̰ te taa *kɔjn̰ pɔnd ey ɓo, naan̰ tɛɗga tɛɗ aak bɛɛ naan Raa ki taa kaal maakŋ kɛn naan̰ aal do Raa ki se. Ɔɔ kɔjn̰ pɔndɔ se, kɛse Raa tɛɗin̰ nakŋ jꞋan kaakŋ jeel ro ki, Raa se tɛɗin̰ naan̰ tɛɗga aak bɛɛ naanin̰ ki ute kaal maakŋ kɛn naan̰ aal don̰ ki se. Taa naan̰ se ɓo Abraam se tɛɗga ɓugŋ jee ɔj te pɔnd eyo kɛn aal maakɗe do Raa ki, taa naaɗe kic tɛɗga aak bɛɛ naan Raa ki.
11 E Abraão recebeu o sinal da circuncisão como selo da justiça da fé que teve quando ainda não havia sido circuncidado. E isto para que ele viesse a ser o pai de todos os que creem, embora não circuncidados, a fim de que a justiça fosse atribuída também a eles.
12 Abraam se naan̰ ɓugŋ jeegen ɔjga kɔj pɔndɔ kici, naɓo naaɗe se kɔnd doɗe ɓo do kɔjn̰ pɔnd ki sum eyo, num naaɗe kaal maakɗe do Raa ki aan gɔɔ gɛn ɓugje Abraam se jaayo.
12 Ele é também pai da circuncisão, isto é, daqueles que não são apenas circuncisos, mas também andam nas pisadas da fé que teve Abraão, nosso pai, antes de ser circuncidado.
13 Raa se naan̰ taaɗga taaɗ *Abraam ki ɔɔ mɛtjilin̰ ki ɔɔ utu aɗen kɛɗn do naaŋa ute magalin̰ se naaɗe ki. Ey num Raa ɔɔ an̰sin̰ kɛɗ se taa naaɗe ɓo took iŋgga do *Ko Taar Raa ki eyo, num gaŋ taa Abraam took aalga kaal maakin̰ ɓo do Raa ki. Kɛse ɓo kɛn tɛɗin̰ naan̰ aak bɛɛ naan Raa ki se.
13 A promessa de que seria herdeiro do mundo não veio a Abraão ou à sua descendência por meio da lei, e sim por meio da justiça da fé.
14 Kɛn jee took iŋg do Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki sum ɓo Ꞌkɔŋ naan̰ se num, debm aal maakin̰ do Raa ki se kaal maakin̰ se tɛɗga nakŋ cɛrɛ ɔɔ nakŋ kɛn Raa taaɗ ɔɔ ute kɛɗn jeege tu se kic lɛ, Ꞌtɛɗga nakŋ cɛrɛ.
14 Pois, se os da lei é que são os herdeiros, anula-se a fé e cancela-se a promessa.
15 Taa Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki se, jeege ɔŋ iŋg te do ki jig ey se ɓo ɔl Raa maakin̰ taarin̰ doɗe ki. Ɔɔ kɛn Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki jaay gɔtɔ se, tuju kic ɓo, gɔtɔ.
15 Porque a lei suscita a ira; mas onde não há lei, também não há transgressão.
16 Taa naan̰ se ɓo nakŋ kɛn Raa taaɗo ɔɔ utu kɛɗn jeege tu se, debm aalga maakin̰ do naan̰ ki jaay ɓo Ꞌkɔŋ nakŋ se taa Raa lɛ ute bɛɛn̰ se, naan̰ ɛɗ jeege tu cɛrɛ sum. Bin ɓo nakŋ kɛn Raa ɔɔ utu kɛɗn mɛtjil Abraam ki se, mɛtjilin̰ kɛn iŋg do Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki kalin̰ ki sum eyo, num mɛtjilin̰ kɛn aal maakɗe do Raa ki aan gɔɔ gɛn Abraam se kici. Taa Abraam se, naan̰ ɓugjege paac.
16 Essa é a razão por que provém da fé, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja garantida para toda a descendência, não somente à descendência que está no regime da lei, mas também à descendência que tem a fé que Abraão teve — porque Abraão é pai de todos nós,
17 Taa naan̰ se ɓo Raa taaɗ Abraam ki maakŋ Kitap ki ɔɔ: Maam mꞋtɛɗiga naai Ꞌtɛɗga ɓugŋ mɛtjil jeege dɛna. Naan Raa ki se Abraam se naan̰ ɓugjege taa naan̰ aalga maakin̰ do Raa ki. Ɔɔ Raa ɓo debm kɛn dur jeegen kɛn ooyga kooyo ɔɔ naan̰ ɓo debm kɛn taaɗo ute taarin̰ sum ɓo, nakge tɛɗa.
17 como está escrito: “Eu o constituí por pai de muitas nações” — diante daquele em quem Abraão creu, o Deus que vivifica os mortos e chama à existência as coisas que não existem.
18 Ey num Abraam se kɔŋ kɔnd don̰ do ɗim ki eyo. Ute naan̰ se kic ɓo, Abraam aay kaami ɔnd don̰ do Raa ki ɔɔ naan̰ aal maakin̰ paac do Raa ki. Taa naan̰ se ɓo naan̰ tɛɗga ɓugŋ mɛtjil jee dɛna aan gɔɔ taar kɛn Raa taaɗin̰ ɔɔ: Mɛtjil naai se, utu Ꞌtɛɗn dɛn aak eyo.
18 Abraão, esperando contra a esperança, creu, para vir a ser pai de muitas nações, segundo lhe havia sido dito: “Assim será a sua descendência.”
19 Kaaɗ kɛn se Abraam ɓaarin̰ ɓaa ɓaa nakŋ kaaru, naan̰ gɔɔl naŋga tak tak ɔɔ mɛndin̰ Sara kic lɛ magalga Ꞌkɔŋ koojn̰ goon ey sum. Ute naan̰ se kic ɓo, naan̰ aal maakin̰ paac do Raa ki.
19 E, sem enfraquecer na fé, levou em conta o seu próprio corpo já amortecido, tendo ele quase cem anos, e a esterilidade do ventre de Sara.
20 Anum Abraam se jeele nakŋ kɛn Raa taaɗin̰ga ɔɔ utu an̰sin̰ kɛɗ se, Raa an̰sin̰ kɛɗa. Naan̰ naaj eyo, ɔk kaal maakin̰ do Raa ki se tɔɔgɔ ɔɔ naan̰ *nook Raa.
20 Não duvidou, por incredulidade, da promessa de Deus; mas, pela fé, se fortaleceu, dando glória a Deus,
21 Naan̰ jeel maakin̰ ki, Raa se, nakŋ naan̰ taaɗga ɔɔ utu an̰ kɛɗ se, naan̰ ɔk tɔɔgɔ an̰ kɔŋ tɛɗa.
21 estando plenamente convicto de que Deus era poderoso para cumprir o que havia prometido.
22 Ute naan̰ se ɓo kaal maakin̰ kɛn naan̰ aal do Raa ki se, Abraam: Raa aakin̰ se debm daan ki.
22 Assim, também isso lhe foi atribuído para justiça.
23 Kɛn Kitap jaay taaɗ ɔɔ: Raa aakin̰ debm daan ki se, taar se taaɗ ute Abraam kalin̰ ki sum eyo,
23 E as palavras “lhe foi atribuído” foram escritas não somente por causa dele,
24 num taar se taaɗ ute naajege kici, kɛn Raa utu ajeki tɛɗn jee aak bɛɛ naanin̰ ki se kaaɗ kɛn naajege jꞋaalkiga maakjege do Raa kɛn duro Mɛljege Isa daan yoge tu se jaayo,
24 mas também por nossa causa, visto que a nós igualmente nos será atribuído, a saber, a nós que cremos naquele que ressuscitou dentre os mortos a Jesus, nosso Senhor,
25 ɔɔ naan̰ ɓo ɔn̰ jeege tɔɔlin̰o taa *kusin̰jege ɔɔ Raa se durin̰oga daan yoge tu taa jꞋaki tɛɗn jee aak bɛɛ naanin̰ ki.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões e ressuscitou para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.