Mateus 25
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NAA
1 Tɛr Isa aal naagŋ taara ɗeek ɔɔ: «Maakŋ *Gaar Raa se, naan̰ tec aan gɔɔ gaan mɛndgen sik tɔs lɔɔmpɗege ɔɔ teec ɓaa dɔɔɗn gaabm ɓaa kɔkŋ mɛnda.
1 — Então o Reino dos Céus será semelhante a dez virgens que, pegando as suas lamparinas, saíram a encontrar-se com o noivo.
2 Num maakŋ gaan mɛndge tun sik se, jee mii se mɛnd dɛrlge ɔɔ kɛngen kuuy mii se mɛnd mɛtɛkge.
2 Cinco delas eram imprudentes, e cinco, prudentes.
3 Mɛnd dɛrlge se, tɔs ɓaan te lɔɔmpɗege ɔk uubu maak ki, naɓo uun te zaaɗn uubm kuuy ey sum.
3 As imprudentes, ao pegar as suas lamparinas, não levaram óleo consigo,
4 Gaŋ mɛndgen mii mɛnd mɛtɛkge se tɔs ɓaan te lɔɔmpɗege ɔk uubu maak ki ɔɔ tɛr ɔk maakŋ nakge tun kuuy do ki.
4 mas as prudentes, além das lamparinas, levaram óleo nas vasilhas.
5 Aan gɔɔ gaabm mɛnda lɛ aan yɔkɔɗ ey ɗey se, gaan mɛndgen se bi ɓaa tɔɔlɗe ɔɔ naaɗe paac tooɗ bia.
5 E, como o noivo estava demorando, todas ficaram sonolentas e adormeceram.
6 Kɛn aan daan ɓee se kꞋbooy nam baag taaɗn makɔn̰ ɔɔ: ꞋBooyki! Gaabm mɛnda se, ɓɛrɛ, aanga. ꞋTeec ɓaa Ꞌdɔɔɗin̰ki!
6 Mas, à meia-noite, ouviu-se um grito: “Eis o noivo! Saiam ao encontro dele!”
7 Gɔtn se gaan mɛndgen sik se paac iin̰ duru ɔɔ tɔɔc tɔl tɔnd ɗaap lɔɔmpɗege.
7 — Então todas aquelas virgens se levantaram e prepararam as suas lamparinas.
8 Num gaŋ mɛnd dɛrlge se tɔnd mɛtn mɛnd mɛtɛkge se ɔɔ: ‹Ɛɗjekiro uubsege se cɔkɔ, ey num lɔɔmpjege se uubin̰ ɓaa ɓaa naŋa.›
8 E as imprudentes disseram às prudentes: “Deem a nós um pouco do óleo que vocês trouxeram, porque as nossas lamparinas estão se apagando.”
9 Gaŋ mɛnd mɛtɛkge se tɛrlɗen ɔɔ: ‹A‑a, uubu se ajenki kɔŋ kaasn kꞋpaacki eyo! Naase Ꞌɓaa Ꞌdugkiro gɔtn jee zoge tu.›
9 Mas as prudentes responderam: “Não! Porque então vai faltar tanto para nós como para vocês! Vão aos que o vendem e comprem óleo para vocês.”
10 Kaaɗ kɛn mɛnd dɛrlge se iin̰ ɓaa gɛn dugŋ uubu se, gaŋ gaabm mɛnda se iin̰ aana. Ɔɔ naan̰ ɔŋ gaan mɛndgen mɛnd mɛtɛkge se iŋg aak kaak kaamin̰a. Naan̰ ɛnd ute naaɗe maakŋ ɓee mɛnd mɔrɔb ki se ɔɔ kɛn naaɗe jaay ɛnd se, kaam‑taara se kꞋgaasin̰a.
10 E, saindo elas para comprar, chegou o noivo, e as que estavam preparadas entraram com ele para a festa do casamento. E fechou-se a porta.
11 Cɔkɔ se, mɛnd dɛrlge se aana ɔɔ baag tɔnd kaam taara ɗeek ɔɔ: Mɛlje, Mɛlje, ɔɔɗjen kaam taara!
11 Mais tarde, chegaram as virgens imprudentes, dizendo: “Senhor, senhor, abra a porta para nós!”
12 Gaŋ naan̰ tɛrlɗen ɔɔ: ꞋBooyki bɛɛ mꞋasen taaɗa: ɓɛrɛ, maam se mꞋjeelsen eyo.»
12 Mas o noivo respondeu: “Em verdade lhes digo que não as conheço.”
13 Tɛr Isa taaɗɗen ɔɔ: «Taa naan̰ se ɓo, iŋgki zɛɛrɛ! Taa ɓii ute kaaɗn maam mꞋano ɓaa se, naase Ꞌjeelki eyo.»
13 Portanto, vigiem, porque vocês não sabem o dia nem a hora.
14 «Tɛr daala, kɛse tec aan gɔɔ debm ɓaa ɓaa mɛrtɛ jaay daŋ tus jee tɛɗn naabin̰ge ɔɔ ɔn̰ɗen maalin̰ paac se kaam jiɗe.
14 — Pois será como um homem que, ausentando-se do país, chamou os seus servos e lhes confiou os seus bens.
15 Deb kalaŋ naan̰ ɛɗin̰ gɔkɔl daab magal magal mii, debm kuuy naan̰ ɛɗin̰ gɔkɔl daab magal magal dio, ɔɔ kɛn kuuy naan̰ ɛɗin̰ gɔkɔl daab magal kalaŋ. Naŋa kic ɓo naan̰ ɛɗin̰ kaam do ron̰ ron̰a, jaay ɓo naan̰ naar iin̰ ɓaa gɔtn mɛrtin̰ ki.
15 A um deu cinco talentos, a outro deu dois e a outro deu um, de acordo com a capacidade de cada um deles; e então partiu.
16 Debm jꞋɛɗin̰ gɔkɔl daab magal magal mii se, naan̰ naar ɓaa tɛɗin̰ oojo gɔkɔl daab magal magal kuuy mii do ki.
16 O servo que tinha recebido cinco talentos saiu imediatamente a negociar com eles e ganhou outros cinco.
17 Debm jꞋɛɗin̰ gɔkɔl daab magal magal di se, naan̰ kic ɓaa tɛɗin̰ oojo gɔkɔl daab magal magal kuuy di do ki.
17 Do mesmo modo, o que tinha recebido dois ganhou outros dois.
18 Naɓo debm kɛn mɛlin̰ ɛɗin̰ gɔkɔl daab magal kalaŋ se, naan̰ ɓaa uɗ gɔɔ duubin̰ naaŋ ki, nam jeel gɔtin̰ eyo.
18 Mas o servo que tinha recebido um talento, saindo, fez um buraco na terra e escondeu o dinheiro do seu senhor.
19 «Gɔtn mɛrtin̰ ki se, mɛlɗe se ɓaa iŋgoga dɛn jaay ɔk tɛrl ɓaaɗo. Ɔɔ kɛn naan̰ jaay aan se, daŋ tɔnd mɛtɗe do gɔkɔl daabge tun magal magal kɛn naan̰ nigɗesin̰ se.
19 — Depois de muito tempo, o senhor daqueles servos voltou e fez um ajuste de contas com eles.
20 Debm kɛn jꞋɛɗin̰ gɔkɔl daab mii se iiko cɛɛn̰ ki ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Mɛluma, naai ɛɗumo gɔkɔl daab mii ɔɔ maam mꞋtɛɗin̰ oojga kɛn kuuy mii do ki daala.›
20 Aproximando-se o que tinha recebido cinco talentos, entregou outros cinco, dizendo: “O senhor me confiou cinco talentos; eis aqui outros cinco que ganhei.”
21 Mɛlin̰ ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Kɛse jiga. Naai se debm tɛɗn naabm bɛɛ ɔɔ tuj ɔrmi ey se. Ute nakŋ maam mꞋɛɗi cɔkɔ se kic, naai tuj te ɔrmi ey se; ɓɔrse maam mꞋai kɛɗn nakge dɛna kaam ji. ꞋƁaaɗo Ꞌtɛɗ maak‑raapo ute maama.›
21 O senhor disse: “Muito bem, servo bom e fiel; você foi fiel no pouco, sobre o muito o colocarei; venha participar da alegria do seu senhor.”
22 Debm kɛn jꞋɛɗin̰ gɔkɔl daab di se kic iiko cɛɛn̰ ki ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Mɛluma, naai ɛɗumo gɔkɔl daab dio ɔɔ maam mꞋtɛɗin̰ oojga kɛn kuuy di do ki daala.›
22 — E, aproximando-se também o que tinha recebido dois talentos, disse: “O senhor me confiou dois talentos; eis aqui outros dois que ganhei.”
23 Mɛlin̰ ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Kɛse jiga! Naai se debm tɛɗn naabm bɛɛ ɔɔ tuj ɔrmi ey se. Ute nakŋ maam mꞋɛɗi cɔkɔ se kic, naai tuj te ɔrmi ey se; ɓɔrse maam mꞋai kɛɗn nakge dɛna kaam ji. ꞋƁaaɗo Ꞌtɛɗ maak‑raapo ute maama.›
23 Então o senhor disse: “Muito bem, servo bom e fiel; você foi fiel no pouco, sobre o muito o colocarei; venha participar da alegria do seu senhor.”
24 Debm kɛn jꞋɛɗin̰ gɔkɔl daab kalaŋ se, naan̰ kic iiko cɛɛn̰ ki ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Mɛluma, maam mꞋjeele naai se debm aali ɔɔn̰ɔ. Maakŋ‑gɔtn naai ɔɔc te ey kic ɓo, naai ɔj naai ki ɔɔ gɔtn naai duub te ey kic ɓo, naai ɔjɔ.
24 — Chegando, por fim, o que tinha recebido um talento, disse: “Sabendo que o senhor é um homem severo, que colhe onde não plantou e ajunta onde não espalhou,
25 Bin num maam se ɓeere ɔkuma. Taa naan̰ se ɓo gɔkɔl daabi kɛn naai ɛɗumsin̰ se, maam mꞋɓaa duubin̰o naaŋ ki ɔɔ ɓɔrse ara ɔk naki.›
25 fiquei com medo e escondi o seu talento na terra; aqui está o que é seu.”
26 Gaŋ mɛlin̰ tɛrlin̰ ɔɔ: ‹Naai se debm tɛɗn naabm jig eyo ɔɔ debm kaar naaba! Naai Ꞌjeelum maam se maakŋ‑gɔtn maam mꞋɔɔc te ey kic ɓo, maam mꞋɔjɔ ɔɔ gɔtn maam mꞋduub te ɗim ey kic lɛ, maam mꞋɔj maam ki.
26 Mas o senhor respondeu: “Servo mau e preguiçoso! Você sabia que eu colho onde não plantei e ajunto onde não espalhei?
27 Bɛɛki num, gɔkɔl daabum se, naai an̰o kɔmb maakŋ baŋki ki; ɔɔ kɔr maam mꞋaɗe tɛrl se, mꞋan̰ kɔŋin̰ am koojn̰ ziiɗn do ki.
27 Então você devia ter entregado o meu dinheiro aos banqueiros, e eu, ao voltar, receberia com juros o que é meu.”
28 Gɔkɔl daabm jin̰ ki se, uunin̰ki ɔɔ ɛɗin̰ki deb kɛn ɔk gɔkɔl daabge sik se.
28 — “Portanto, tirem dele o talento e deem ao que tem dez.
29 Taa, debm kɛn ɔk se, jꞋan̰ kɛɗn do ki, taa nakin̰ an̰ ziiɗn tɛɗn dɛna. Num gaŋ debm ɔk ey se lɛ, kɛn naan̰ ɔk cɔkɔn se kic ɓo, jꞋan kuun naatn.
29 Porque a todo o que tem, mais será dado, e terá em abundância; mas ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
30 Num debm tɛɗn naabm jaay tɔɔl sɛr ey se, ɔk undin̰ki naatn maakŋ gɔt kɛn ɔɔɗɔ. Ɔɔ gɔtn se ɓo gɔtn tɔɔyɔ ɔɔ gɔtn taan̰ naaŋa.›»
30 Quanto ao servo inútil, lancem-no para fora, nas trevas. Ali haverá choro e ranger de dentes.”
31 Isa ɗeek daala ɔɔ: «Ɓii kɛn maam *mꞋGoon Deba mꞋaɗe bɔɔy maakŋ gaarum ki ute kɔɗumge paac se, maam mꞋutu mꞋkiŋg do kaag do gaarum ki.
31 — Quando o Filho do Homem vier na sua majestade e todos os anjos com ele, então se assentará no trono da sua glória.
32 Jee do naaŋ ki paac tus naanum ki ɔɔ maam mꞋaɗen nigŋ aan gɔɔ debm gaam nigŋ baatin̰ge ute bɛn̰in̰ge se.
32 Todas as nações serão reunidas em sua presença, e ele separará uns dos outros, como o pastor separa as ovelhas dos cabritos:
33 Baatge se, maam mꞋaɗen kɔl do ji daamum ki ɔɔ bɛn̰ge se lɛ, do ji jeelum ki.
33 porá as ovelhas à sua direita e os cabritos, à sua esquerda.
34 Gɔtn se maam gaarge mꞋɗeekŋ jeege tun do ji daamum ki mꞋɔɔ: ‹ꞋƁaakiro, naasen kɛn Bubum tɛɗsenga tɛɗn bɛɛn̰ se; ɛndki maakŋ gaarin̰ kɛn naan̰ ɗaapsesin̰ga ɗaap do dɔkin̰a, kaaɗ kɛn naan̰ utu aalo kaal do naaŋa se.
34 — Então o Rei dirá aos que estiverem à sua direita: “Venham, benditos de meu Pai! Venham herdar o Reino que está preparado para vocês desde a fundação do mundo.
35 Taa maam ɓo tɔɔlumo ɔɔ naase ɛɗumkiroga kɔsɔ; maane tɔɔlumo ɔɔ naase ɛɗumkiroga mꞋaayga; mꞋiŋgoga mɛrtɛ gɔtse ki ɔɔ naase ɔkumkiroga jiga.
35 Porque tive fome, e vocês me deram de comer; tive sede, e vocês me deram de beber; eu era forasteiro, e vocês me hospedaram;
36 Kɛn maam mɛt‑beere, naase ɛɗumkiroga kal kuusu. Kɛn maam mꞋkɔɔn̰o naase Ꞌɓaa aakumkiroga. Kɛn maam jꞋɔkum daŋgay ki, naase Ꞌɓaa aakumkiroga.›
36 eu estava nu, e vocês me vestiram; enfermo, e me visitaram; preso, e foram me ver.”
37 «Gaŋ jeegen tɛɗo nakŋ ute ɗoobin̰ se utu an̰ tɛrl ɔɔ: ‹Mɛlje, nuŋ ki jaay naaje kꞋjꞋaakio naai ɓo tɔɔlio jaay kꞋjꞋɛɗio kɔsɔ se? Ey lɛ kɛn maane tɔɔlio jaay kꞋjꞋɛɗio maan kaaye se?
37 — Então os justos perguntarão: “Quando foi que vimos o senhor com fome e lhe demos de comer? Ou com sede e lhe demos de beber?
38 Naai iŋgo mɛrtɛ gɔtje ki nuŋ ki jaay naaje kꞋjꞋɔkkio jiga se? Ey lɛ nuŋ ki jaay naaje kꞋjꞋaakio naai Ꞌmɛt‑beere jaay naaje kꞋjꞋɛɗio kal tuusu se?
38 E quando foi que vimos o senhor como forasteiro e o hospedamos? Ou nu e o vestimos?
39 Nuŋ ki jaay naai ooco kɔɔn̰ɔ ey lɛ maakŋ daŋgay ki, jaay naaje kꞋɓaaɗo kꞋjꞋaakkiga se?›
39 E quando foi que vimos o senhor enfermo ou preso e fomos visitá-lo?”
40 Gɔtn se gaarge aɗen tɛrl ɔɔ: ‹ꞋBooyki bɛɛ mꞋasen taaɗa: maakŋ gɛnaamge tun se debm baat aan gɔɔ ɗi kic jaay, naase Ꞌtɛɗin̰kiroga bɛɛ se, kɛse gɔɔ Ꞌtɛɗin̰kiro maam ki.›
40 — O Rei, respondendo, lhes dirá: “Em verdade lhes digo que, sempre que o fizeram a um destes meus pequeninos irmãos, foi a mim que o fizeram.”
41 «Tɛr gaarge utu ɗeekŋ jeege tun do ji jeelin̰ ki se ɔɔ: ‹Iikki naatn cɛɛm ki dɔkɔ, naasen jee *Raa naamsenga naam se! ꞋƁaaki maakŋ pooɗ kɛn gɛn daayum kɛn Raa tɛɗin̰ gɛn *Ɓubm sitange ute kɔɗin̰ge.
41 — Então o Rei dirá também aos que estiverem à sua esquerda: “Afastem-se de mim, malditos, para o fogo eterno, preparado para o diabo e seus anjos.
42 Taa maam ɓo tɔɔlumo ɔɔ naase ɛɗumkiro te kɔs eyo; maane tɔɔlumo ɔɔ naase ɛɗumkiro te maan kaay eyo.
42 Porque tive fome, e vocês não me deram de comer; tive sede, e vocês não me deram de beber;
43 Maam mꞋiŋgo mɛrtɛ gɔtse ki ɔɔ naase dɔɔɗ ɔkumkiro te eyo. Maam mɛt‑beere ɔsumo kic ɓo, naase ɛɗumkiro te kal kuus eyo; kɛn mꞋooco kɔɔn̰ɔ ɔɔ jꞋɔkumo daŋgay kic ɓo, naase Ꞌɓaa aakumkiro te eyo.›
43 sendo forasteiro, vocês não me hospedaram; estando nu, vocês não me vestiram; achando-me enfermo e preso, vocês não foram me ver.”
44 «Gaŋ jee do ji jeelin̰ ki utu an̰ tɛrl ɔɔ: ‹Mɛlje, nuŋ ki jaay kɛn naaje kꞋjꞋaaki naai ɓo tɔɔlio, ey lɛ maane tɔɔlio, kɛn mɛrtɛ, kɛn mɛt‑beere, kɔɔn̰ɔ ey lɛ maakŋ daŋgay ki, jaay naaje kꞋɓaaɗo kꞋnaaki te ey se?›
44 — E eles lhe perguntarão: “Quando foi que vimos o senhor com fome, com sede, forasteiro, nu, enfermo ou preso e não o socorremos?”
45 Gɔtn se naan̰ utu aɗen tɛrl ɔɔ: ‹ꞋBooyki bɛɛ mꞋasen taaɗa: maakŋ gaange tun sɛɛm se, debm baat aan gɔɔ ɗi kic jaay naase Ꞌtɛɗin̰kiro te bɛɛ ey se, kɛse gɔɔ naase Ꞌtɛɗumkiro te maam ki eyo.›
45 — Então o Rei responderá: “Em verdade lhes digo que, sempre que o deixaram de fazer a um destes mais pequeninos, foi a mim que o deixaram de fazer.”
46 Jee do ji jeelin̰ ki se utu ɓaa tiŋg maakŋ dubar ki gɛn daayum, ɔɔ jeegen kɛn tɛɗ nakgen ute ɗoobin̰ se lɛ, kɔŋ *kaajn̰ gɛn daayum.»
46 E estes irão para o castigo eterno, porém os justos irão para a vida eterna.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.