Mateus 17
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NVT
1 Kɛn ɓii mɛcɛ jaay deel se, Isa daŋ Piɛr, Jak ute gɛnaan̰ Jan. Naaɗe ɓaa do ko ki jɛrlɛ kalɗe ki.
1 Seis dias depois, Jesus levou consigo Pedro e os dois irmãos, Tiago e João, até um monte alto.
2 Kɛn naaɗe aan se, gɔtn se Raa ooj tɛrlin̰ ron̰a naanɗe ki. Daan kaamin̰ se ɓaa tɛɗ raap aan gɔɔ kaaɗa ɔɔ kalin̰ge kic ɓaa tɛɗ raap lak lak aan gɔɔ gɔtn wɔɔrɔ.
2 Enquanto os três observavam, a aparência de Jesus foi transformada de tal modo que seu rosto brilhava como o sol e suas roupas se tornaram brancas como a luz.
3 Gɔtn se jee mɛtin̰ kɛn mɔtɔ se naar aak *Musa ɔɔ *Ɛli, teec naanɗe ki. Ɔɔ kɛn naaɗe aakɗe se, naaɗe ɗaar taaɗ taaɗ ute Isa.
3 De repente, Moisés e Elias apareceram e começaram a falar com Jesus.
4 Gaŋ Piɛr ɗeek Isa ki ɔɔ: «Mɛluma, bɛɛki num, jꞋaki kiŋg gɔtn ara. Maam mꞋtaal daabge mɔtɔ: kalaŋ naai ki, kalaŋ Musa ki ɔɔ kɛn kalaŋ Ɛli ki.»
4 Pedro exclamou: “Senhor, é maravilhoso estarmos aqui! Se quiser, farei três tendas: uma será sua, uma de Moisés e outra de Elias”.
5 Kaaɗ kɛn naan̰ utu taaɗ taaɗ ɓɔrt sum ɓo, gapar wɔɔr gɔtɔ se ɓaaɗo naar deebɗe bat. Ɔɔ maakŋ gapar ki se kꞋbooy mind deba taaɗ ɔɔ: «Naan̰ se Goonuma, Goon maak‑jema ɔɔ naan̰ tɔɔlum jaay maam mꞋbɛɛr mꞋɔɔɗin̰o, Ꞌbooy uunki taarin̰a!»
5 Enquanto ele ainda falava, uma nuvem brilhante os cobriu, e uma voz que vinha da nuvem disse: “Este é meu Filho amado, que me dá grande alegria. Ouçam-no!”.
6 Kɛn jee mɛtin̰ ki jaay booy taar se, nirlɗe teece, ɓeere ɔkɗe se ɔɔ naaɗe taal tooco ɔɔ tɔnd naanɗege naaŋ ki.
6 Os discípulos ficaram aterrorizados e caíram com o rosto em terra.
7 Isa ɓaaɗo iiko cɛɛɗe ki ɔl jin̰ tuutɗe ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ: «Iin̰ Ꞌɗaarki! Naase ɔn̰te Ꞌɓeerki!»
7 Então Jesus veio e os tocou. “Levantem-se”, disse ele. “Não tenham medo.”
8 Kɛn jee mɛtin̰ ki jaay uun kaamɗe aak se, ɔɔp Isa kalin̰ ki sum, nam kuuy gɔtɔ.
8 E, quando levantaram os olhos, viram apenas Jesus.
9 Kaaɗ kɛn naaɗe utu bɔɔyɔ bɔɔy kon se, Isa dɛjɗe ɔɔ: «Ɓɛrɛ, nakŋ naase aakkiro se, ɔn̰te Ꞌtaaɗki nam ki, bini *Goon Deba se aɗe dur daan yoge tu jaayo.»
9 Enquanto desciam do monte, Jesus lhes ordenou: “Não contem a ninguém o que viram, até que o Filho do Homem ressuscite dos mortos”.
10 Gaŋ jee mɛtn Isa ki tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Gɛn ɗi jaay jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage taaɗ ɔɔ Ɛli aɗe ɓaa jaay *al‑Masi aɗe ɓaa se?»
10 Os discípulos lhe perguntaram: “Por que os mestres da lei afirmam que é necessário que Elias volte antes que o Cristo venha?”.
11 Naan̰ tɛrlɗen ɔɔ: «Ɗeere, Ɛli utu aɗe ɓaao ɔɔ naan̰ ɓo utu tɔnd ɗaapm nakge paac ute ɗoobin̰a.
11 Jesus respondeu: “De fato, Elias vem e restaurará tudo.
12 Num Ꞌbooyki mꞋasen taaɗa: Ɛli se lɛ ɓaaɗoga, naɓo jeege jeelin̰ te eyo, tɛɗin̰ga nakŋ maakɗe je don̰ ki. Ɔɔ bin ɓo *Goon Deba kic naaɗe utu an̰ dabar bini.»
12 Eu, porém, lhes digo: Elias já veio, mas não o reconheceram e preferiram maltratá-lo. Da mesma forma, também farão o Filho do Homem sofrer”.
13 Do taar kɛn se jaay jee mɛtin̰ ki se ɓaa booy ɔkga taar Isa taaɗɗen se, naan̰ taaɗ ute Jan‑Batist.
13 Então os discípulos entenderam que ele estava falando de João Batista.
14 Kɛn Isa ute jee mɛtin̰ ki jaay aan cɛɛ jee dɛnge tu se, gaaba kalaŋ ɓaaɗo ɛrg naan Isa ki,
14 Ao pé do monte, uma grande multidão os esperava. Um homem veio, ajoelhou-se diante de Jesus e disse:
15 ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Mɛluma, goonum se ɛɛjin̰ don̰ ki. Naan̰ se ɔk kɔɔn̰ puputu ɔɔ lee dabarin̰ dɛna, daayum ɔlin̰ naan̰ tooc maakŋ pooɗ ki ey lɛ maakŋ maane ki.
15 “Senhor, tenha misericórdia de meu filho. Ele tem convulsões e sofre terrivelmente. Muitas vezes, cai no fogo ou na água.
16 Maam mꞋɓaansin̰o gɔtn jeege tun mɛti ki, naɓo naaɗe ɔŋ ɛɗin̰o te lapi eyo.»
16 Eu o trouxe a seus discípulos, mas eles não puderam curá-lo”.
17 Isa ɛɛp taarin̰a ɔɔ ɗeek ɔɔ: «Jee do naaŋ kɛn ɓɔrse se, jee naaj taarge ɔɔ jee bɛɛki eyo. Maam tap ɓo mꞋkiŋg ute naase bini nuŋ ki? Maam tap ɓo mꞋasen sɛrkŋ bini nuŋ ki? Goono se ɔk Ꞌɓaamsin̰kiro tu ara!»
17 Jesus disse: “Geração incrédula e corrompida! Até quando estarei com vocês? Até quando terei de suportá-los? Tragam o menino para cá”.
18 Isa aac kaama sitan kɛn tɛɗ goono puputu se ɔɔ n̰Ꞌteec naatn ro goon ki se. Ɔɔ kaaɗ kɛn se sum ɓo goono se ɔŋ lapia.
18 Então Jesus repreendeu o demônio, e ele saiu do menino, que ficou curado a partir daquele momento.
19 Tɛr jee mɛtn Isa ki daŋ ɓaansin̰ cɛɛs ki ɔɔ tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Gɛn ɗi jaay ɓo sitan se naaje kꞋjꞋɔŋ kꞋtuurin̰ te ey se?»
19 Mais tarde, os discípulos perguntaram a Jesus em particular: “Por que não conseguimos expulsar aquele demônio?”.
20 Isa tɛrlɗen ɔɔ: «Taa naase kaal maakse baata. ꞋBooyki bɛɛ mꞋasen taaɗa: kɛn naase jaay ɔkki kaal maakŋ do Raa ki magal aan gɔɔ kaam koobi se num, naase aki ɗeekŋ ko kɛn ese se ɔɔ iin̰ ɗɛɛtɛ ɔɔ ko se kiin̰ ɗɛɛtɛ. Nakŋ jaay asen cir se gɔtɔ.»
20 “Porque a sua fé é muito pequena”, respondeu Jesus. “Eu lhes digo a verdade: se tivessem fé, ainda que do tamanho de uma semente de mostarda, poderiam dizer a este monte: ‘Mova-se daqui para lá’, e ele se moveria. Nada seria impossível para vocês,
21 [Tɛr Isa ɗeekɗen ɔɔ: «Napar sitan bin se kɛn naase jaay ɔŋ uunki te *siam gɛn tɔnd mɛtn Raa ey num, naan̰ se Ꞌkɔŋ teec eyo.»]
21 mas essa espécie não sai senão com oração e jejum.”
22 Ɓii kalaŋ jee mɛtn Isa ki tus paac taa naaŋ kɛn Galile ki ɔɔ gɔtn se, Isa ɗeekɗen ɔɔ: «*Goon Deba se jꞋutu jꞋan̰ kɔkŋ kɔl ji jeege tu.
22 Quando voltaram a se reunir na Galileia, Jesus lhes disse: “O Filho do Homem será traído e entregue em mãos humanas.
23 Naaɗe utu an̰ tɔɔlɔ ɔɔ ɓii k‑mɔtɔge tu se naan̰ aɗe dur daan yoge tu.» Kɛn jee mɛtin̰ ki jaay booy taar se, naaɗe roɗe oojɗe walak.
23 Será morto, mas no terceiro dia ressuscitará”. E os discípulos se encheram de tristeza.
24 Kɛn Isa ute jee mɛtin̰ ki jaay aan maakŋ gɛgɛr kɛn Kaparnayum ki se, jeegen lee tɔk gursn miir gɛn Ɓee Raa se ɓaaɗo ɔŋ Piɛr ɔɔ tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Mɛlse tap ɓo, lee ɔg miir taa gɛn Ɓee Raa lɔɓu gɔtɔ?»
24 Quando Jesus e seus discípulos chegaram a Cafarnaum, os cobradores do imposto do templo abordaram Pedro e lhe perguntaram: “Seu mestre não paga o imposto do templo?”.
25 Piɛr tɛrlin̰ ɔɔ: «Yɛɛ naan̰ ɔgɔ.» Kɛn jaay Piɛr ɓaa ɓeen se, Isa ɓo uun taara deete ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Gɛn naai ki num saap ɔɔ ɗi, Simon Piɛr: gaarin̰gen do naaŋ ki se, kɛn lee ɔgɗen miiri tap ɓo naŋge? Jee maakŋ naaŋɗege tu lɔɓu mɛrtge?»
25 “Sim, paga”, respondeu Pedro. Em seguida, entrou em casa. Antes que ele tivesse oportunidade de falar, Jesus lhe perguntou: “O que você acha, Simão? O que os reis costumam fazer: cobram impostos de seu povo ou dos povos conquistados?”.
26 Piɛr tɛrlin̰ ɔɔ: «Mɛrtge.» Isa kic tɛrlin̰ ɔɔ: «Kɛn ɗeer num, gaan naaŋge se lee ɔg miiri eyo!
26 “Cobram dos povos conquistados”, respondeu Pedro. “Pois bem”, disse Jesus. “Os cidadãos
27 Naɓo, naaje se kꞋje jee se maakɗe tuj eyo, taa naan̰ se ɓo Piɛr, Ꞌɓaa taa baar ki und kuuyi maan, ɔɔ kɛn̰j kɛn naai an̰ kɔkŋ deet deet se, ɛɛpin̰ taarin̰a ɔɔ kɔŋ tamma kalaŋ aas kɔgŋ miir jeege dio. Uunin̰a ɔɔ Ꞌɓaa ɛɗɗen taa tɔɔl bɛɗ gɛn miir maama ɔɔ gɛn naai.»
27 Mas, como não queremos que se ofendam, desça até o mar e jogue o anzol. Abra a boca do primeiro peixe que pegar e ali encontrará uma moeda de prata. Pegue-a e use-a para pagar os impostos por nós dois.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.