Marcos 5

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Gɔtn se naaɗe aan taa baar Galile kɛn kaam naane taa naaŋ jeege tun kꞋdaŋɗen Gɛrazɛnige.
1 Chegaram então ao outro lado do mar, à terra dos gerasenos.
2 Kɛn Isa ute jee mɛtin̰ ki jaay bɔɔyo naatn maakŋ markab ki sum se, gɔtn se gaaba kalaŋ naar teeco maakŋ iiɓge tun Yaudge tɛɗin̰o gɛn tɔl taal yoɗege se ɔɔ naan̰ ɓaa dɔɔɗ Isa. Gaabm se ɔk kɔɔn̰ sitan.
2 E, logo que Jesus saíra do barco, lhe veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Naan̰ tiŋg maakŋ iiɓge tun se ɔɔ gaabm se kꞋdɔɔkin̰ ute zin̰ziri kic ɓo, ɔŋ ɔkin̰ eyo.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros; e nem ainda com cadeias podia alguém prendê-lo;
4 Daayum jꞋaalin̰ dɔkɔɗɔm maala jɛn̰ ki ɔɔ jin̰ kꞋdɔɔkin̰ te zin̰ziri, num gaŋ naan̰ gaaŋ ute dɔkɔɗɔm maala ɔɔ tɔnd tɛrɛcn̰ ute zin̰ziri se naatn. Nam nam tɔɔg jaay an̰ kɔkŋ ɗaar se gɔtɔ.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas; e ninguém o podia domar;
5 Nɔɔrɔ katara, daayum, naan̰ tiŋg maakŋ iiɓge tu ɔɔ do kɔsge tu, naan̰ tɔɔɗ tɔɔyɔ ɔɔ tɔnd gaaŋ ron̰ ute koge.
5 e sempre, de dia e de noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando, e ferindo-se com pedras,
6 Kɛn naan̰ aak Isa mɛt dɔk se, naan̰ aan̰ ɓaa ɛrg naanin̰ ki,
6 Vendo, pois, de longe a Jesus, correu e adorou-o;
7 ɔɔ naan̰ ɔɔɗ ɔɔy makɔn̰ɔ ɔɔ: «Isa Goon *Raa Taaro, jꞋɔŋ ɗi ute naai? Ɓɛrɛ, mꞋaali Raa mindi ki, ɔn̰te Ꞌdabaruma.»
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Kɛn naan̰ taaɗ bin se taa Isa taaɗin̰ga taaɗa ɔɔ: «Sitan, Ꞌteec naatn ro gaab kɛn se!»
8 Pois Jesus lhe dizia: Sai desse homem, espírito imundo.
9 Tɛr Isa tɔnd mɛtn gaaba se ɔɔ: «Naai roi naŋa?» Ɔɔ naan̰ tɛrlin̰ ɔɔ: «Maam se rom Dɔɔl asgarge, taa naaje kꞋro naap ki.»
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Naan̰ eemin̰ nɔɔ mɛtin̰ ki kɔni kɔni ɔɔ n̰Ꞌɔn̰te tuurɗe naatn maakŋ taa naaŋ kɛn ese se.
10 E rogava-lhe muito que não os enviasse para fora da região.
11 Kaam mɛtn kɔs ki se ɔk dɔɔl kin̰zirge dɛna gaam gaama.
11 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Gɔtn se sitange eem nɔɔ mɛtn Isa ki ɗeekin̰ ɔɔ: «Ɔlje naaje se kꞋɓaa kɛnd maakŋ kin̰zirge tun ese se.»
12 Rogaram-lhe, pois, os demônios, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Ɔɔ naan̰ undɗen kulu. Gɔtn se sitange se teeco ro gaab kɛn se ɔɔ ɓaa ɛnd maakŋ kin̰zirge tu. Dɔɔl kin̰zirgen te dɛnɗe se dɔɔbɔ rus ɔɔ naar aan̰o girdi girdi bɔɔy ɓaa si maakŋ baar ki ɔɔ paac maane ɔsɗe. Kin̰zirge se ɓaa ɓaa nakŋ dupu‑dio.
13 E ele lho permitiu. Saindo, então, os espíritos imundos, entraram nos porcos; e precipitou-se a manada, que era de uns dois mil, pelo despenhadeiro no mar, onde todos se afogaram.
14 Kɛn jee gaam kin̰zirge jaay aak nakŋ tɛɗ se, naaɗe dɔɔb an̰ ɓaa taaɗ nakŋ se jeege tun maakŋ gɛgɛr ki ute jeegen iŋg ɓee naatge tu. Ɔɔ jeege se ɓaaɗo aak nakŋ kɛn tɛɗ se.
14 Nisso fugiram aqueles que os apascentavam, e o anunciaram na cidade e nos campos; e muitos foram ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Kɛn naaɗe aan ɔŋ Isa se, naaɗe aak gaabm kɛn dɔɔl sitange iŋgo ron̰ ki se, naan̰ mɛtɛkga ɔɔ iŋg kiŋg ute kalin̰ ron̰ ki. Kɛn naaɗe aakin̰ se, ɓeere ɓaa ɔkɗe.
15 Chegando-se a Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, sentado, vestido, e em perfeito juízo; e temeram.
16 Jee kɛn aako nakŋ aan do gaab kɛn ɔk sitange ute gɛn kin̰zirge se, naaɗe ɔɔs maanin̰ jeege tu,
16 E os que tinham visto aquilo contaram-lhes como havia acontecido ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 ɔɔ jee se ɓaa eem nɔɔ mɛtn Isa ki ɔɔ n̰Ꞌiin̰ n̰Ꞌɔn̰ɗen taa naaŋɗe.
17 Então começaram a rogar-lhe que se retirasse dos seus termos.
18 Kɛn Isa ook maakŋ markab ki ɓaa ɓaa se, gaabm tɛɗo kɔɔn̰ sitange se eemin̰ nɔɔ mɛtin̰ ki ɔɔ Ꞌɓaa te naan̰a.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Gɔtn se Isa undin̰ te kul eyo, gaŋ naan̰ ɗeekin̰ ɔɔ: «ꞋƁaa ɓei ki ɔŋ jeeige se, Ꞌtaaɗɗen nakgen paacn̰ Raa tɛɗi naai ki se, ɔɔ kɛɛjn̰ kɛn naan̰ ɛɛji doi ki se.»
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes o quanto o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Kɛn naan̰ jaay ɓaa ɓaa se, baag taaɗn jeege tun taa naaŋ kɛn kꞋdaŋin̰ Gɛgɛrgen‑Sik taa bɛɛ paacn̰ kɛn Isa tɛɗin̰ naan̰ ki se. Ɔɔ jeegen booy taar se, paac se, ɔkɗen taaɗ eyo.
20 Ele se retirou, pois, e começou a publicar em Decápolis tudo quanto lhe fizera Jesus; e todos se admiravam.
21 Isa iin̰ gɔtn se ook maakŋ markab ki ɔɔ ɔk tɛrl ɓaaɗo jɛŋ baar kɛn kaam naane. Kɛn naan̰ jaay aan se, jee dɛnge se ɓaaɗo tus cɛɛn̰ ki.
21 Tendo Jesus passado de novo no barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava à beira do mar.
22 Gɔtn se gaaba kalaŋ kꞋdaŋin̰ Jayrus, naan̰ se magal gɛn ɓee Yaudgen lee tusn maak ki, ɓaaɗo jaay aak Isa se, ɛrg mɛtn jɛn̰ ki.
22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo e, logo que viu a Jesus, lançou-se-lhe aos pés.
23 Naan̰ eemin̰ nɔɔ mɛtin̰ ki kɔni kɔni ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Maam se, goonum mɛnd baat se ɓaa ɓaa kooyo. ꞋƁaaɗo ɔnd ji ron̰ ki, taa naan̰ Ꞌkɔŋ lapia ɔɔ Ꞌkiin̰i.»
23 e lhe rogava com instância, dizendo: Minha filhinha está nas últimas; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Isa tooko ɔɔ ɓaa te naan̰a. Ɔɔ jee te dɛnɗe se ɔk mɛtin̰a ɔɔ tuurin̰ kaam ara kaam ara.
24 Jesus foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Gɔtn se mɛnda kalaŋ bini, gɔtn moosin̰ aan sum se ɔŋ ɗaar eyo. Moosin̰ se, ɔkga ɓaara sik‑kaar‑dio ron̰ ki.
25 Ora, certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia,
26 Naan̰ lee dabarga ron̰ dɛna gɔtn jee dawage tu ɔɔ utga jin̰ paac naɓo ɔŋ te lapi eyo. Num gaŋ kɔɔn̰in̰ se cirin̰ cir do ki daala.
26 e que tinha sofrido bastante às mãos de muitos médicos, e despendido tudo quanto possuía sem nada aproveitar, antes indo a pior,
27 — ausente —
27 tendo ouvido falar a respeito de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe o manto;
28 — ausente —
28 porque dizia: Se tão-somente tocar-lhe as vestes, ficaria curada.
29 Naan̰ kɛn se sum ɓo, moosin̰ nɔŋ ɗaara ɔɔ naan̰ naam ɔk ron̰a.
29 E imediatamente cessou a sua hemorragia; e sentiu no corpo estar já curada do seu mal.
30 Gɔtn se Isa naar naam tɔɔgɔ teec ron̰ ki se, naan̰ tɛrl aak jee dɛnge ɔɔ tɔnd mɛtɗe ɔɔ: «Naŋa jaay ut kalum se?»
30 E logo Jesus, percebendo em si mesmo que saíra dele poder, virou-se no meio da multidão e perguntou: Quem me tocou as vestes?
31 Gaŋ jee mɛtin̰ ki tɛrlin̰ ɔɔ: «Aaka, jeege ɓo tuuri kaam ara kaam ara, jaay tɛrl naai Ꞌtɔnd mɛta ɔɔ: ‹Naŋa ɓo utum se?› Gɛn ɗi?»
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e perguntas: Quem me tocou?
32 Num gaŋ Isa tɛrl aak jeegen gurugin̰ se, taa kaakŋ nam jaay utin̰ se.
32 Mas ele olhava em redor para ver a que isto fizera.
33 Gɔtn se mɛnda se ɓeer ɓaa ɔkin̰a ɔɔ ron̰ ook marga, taa naan̰ jeel nakŋ aan ron̰ ki se. Naan̰ ɓaaɗo ooc mɛtn jɛn̰ ki ɔɔ taaɗin̰ nakŋ kɛn aan don̰ ki se paac.
33 Então a mulher, atemorizada e trêmula, cônscia do que nela se havia operado, veio e prostrou-se diante dele, e declarou-lhe toda a verdade.
34 Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Goonuma, taa naai aalga maaki dom ki se, kaal maaki se aajiga. ꞋƁaa ute lapia; kɔɔn̰i se ai tɛɗn ɗim ey sum.»
34 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz, e fica livre desse teu mal.
35 Kɛn Isa utu ɗaar taaɗ taaɗ ɓɔrt se sum ɓo, jeegen iin̰o ɓee Jayrus ki, naan̰ kɛn magal *ɓee kɛn Yaudge lee tusn maak ki se, ɓaaɗo taaɗin̰ ɔɔ: «Ɓɛrɛ, gooni mɛnda se lɛ, ooyga; Debm dooy jeege se ɔn̰in̰ kaam kalaŋ.»
35 Enquanto ele ainda falava, chegaram pessoas da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: A tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Gaŋ taar naaɗe se Isa tɔnd mɛt eyo. Naan̰ ɗeek Jayrus ki ɔɔ: «Ɔn̰te Ꞌɓeere; ɔnd maaki kaam kalaŋ.»
36 O que percebendo Jesus, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Isa ɔn̰ nam ɔk mɛtin̰ eyo ɔɔp Piɛr, Jak, ute gɛnaan̰ Jan sum.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Kɛn naaɗe jaay aan maakŋ ɓee kɛn gɛn magal ɓee kɛn Yaudge lee tusn maak ki se, Isa aak jeege se tɛɗ gaaja gaaja, jee mɛtin̰ge eem keeme, kɛngen mɛtin̰ge tɔɔy tɔɔyɔ se.
38 Quando chegaram a casa do chefe da sinagoga, viu Jesus um alvoroço, e os que choravam e faziam grande pranto.
39 Isa ɛnd maakŋ ɓee ki se ɗeekɗen ɔɔ: «Gɛn ɗi jaay naase eemki ɔɔ Ꞌtɛɗki gaaja gaaja se? Bɛrɛ, goon se lɛ ooy te eyo; naan̰ tooɗ tooɗ bi sum.»
39 E, entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? a menina não morreu, mas dorme.
40 Gɔtn se naaɗe baagin̰ tooy koogo mɛtin̰ ki. Gaŋ Isa tuur ɔɔɗ jee se paac naatn, ɔɔp bubm goono ute kon̰a ɔɔ jeegen ɓaaɗo ute naan̰ se. Gɔtn se, Isa ɛnd maakŋ ɓee kɛn jꞋaal goono maak ki se.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele vieram, e entrou onde a menina estava.
41 Naan̰ ɔk ji goono ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Talita kuum!» Taar se je ɗeekŋ ɔɔ: mꞋɗeeki mꞋɔɔ goon mɛnda, iin̰i!
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Gɔtn se goon mɛnda naar iin̰i ɔɔ baag lea. Goon mɛnda se goon ɓaara sik‑kaar‑dio. Kɛn jeege jaay aak nakŋ se, ɓaa deel doɗe ɔɔ ɔkɗen taaɗ eyo.
42 Imediatamente a menina se levantou, e pôs-se a andar, pois tinha doze anos. E logo foram tomados de grande espanto.
43 Gaŋ Isa dɛjɗen ɔɔ: «Nakŋ se, jꞋɔn̰te taaɗn nam ki.» Tɛr ɗeekɗen ɔɔ: «Goon mɛnda se jꞋɛɗin̰ kɔsɔ.»
43 Então ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que lhe dessem de comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.