Marcos 11

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Kɛn Isa te jee mɛtin̰ ki jaay aan gɔɔr te Jeruzalɛm se, naaɗe aan do *kɔsn ɔlib ki kɛn cɛɛ naaŋge tun kꞋdaŋɗe Bɛtpajɛ te Betani. Gɔtn se maakŋ jeen̰ge tun mɛtin̰ ki se, Isa ɔl jeege di naaba.
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram às cidades de Betfagé e Betânia, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 Naan̰ ɗeekɗen ɔɔ: «ꞋƁaaki maakŋ naaŋ kɛn naanse ki se. Kɛn naase ɛndki kɛnd se, aki kɔŋ goon buuru kꞋdɔɔkin̰ga dɔɔkɔ ɔɔ nam ɓii kalaŋ ook te do ki eyo. ꞋTuut Ꞌɓaansin̰kiro.
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
3 Kɛn nam jaay ɗeeksenga ɔɔ: gɛn ɗi jaay naase Ꞌtɛɗki nakŋ se? ꞋTɛrlin̰ki ɔɔki: Mɛlje ɓo jen̰a ɔɔ tɛɗga sum ɓo, asesin̰o naar tɛrl gɔtin̰ ki.»
3 Se alguém lhes perguntar: ‘O que estão fazendo?’, digam apenas: ‘O Senhor precisa dele e o devolverá em breve’.”
4 Kɛn naaɗe jaay ɓaa aan se, ɔŋ goon buuru ɗoob ki kꞋdɔɔkin̰ga dɔɔk taa ɓee ki ɔɔ naaɗe tuutin̰o.
4 Os dois discípulos foram e encontraram o jumentinho na rua, amarrado junto a uma porta.
5 Jee kɛn naaɗe ɔŋɗe gɔtn ese se, jee mɛtin̰ge aakɗe se ɗeekɗen ɔɔ: «Goon buuru se, Ꞌtuutin̰ki gɛn ɗi?»
5 Enquanto o desamarravam, algumas pessoas que estavam ali perguntaram: “O que vocês estão fazendo, desamarrando esse jumentinho?”.
6 Naaɗe tɛrlɗen aan gɔɔ kɛn Isa taaɗɗeno ɔɔ jee se ɔn̰ɗe naaɗe tuuto goon buuru se.
6 Responderam conforme Jesus havia instruído, e os deixaram levar o animal.
7 Naaɗe ɔk ɓaansin̰ Isa ki, tɔɔɗ taal kal magalɗege do buur ki se jaay Isa iŋg do ki.
7 Os discípulos trouxeram o jumentinho, puseram seus mantos sobre o animal, e Jesus montou nele.
8 Jeege dɛna tɔɔɗ taal kal magalɗege ɗoob ki. Ɔɔ jee mɛtin̰ge gaaŋo doomo maakŋ kaag ki, ɓaaɗo tɔmbin̰ ɗoob ki se kici.
8 Muitos da multidão espalharam seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros espalharam ramos que haviam cortado nos campos.
9 Jee deel naanin̰ ki ɔɔ jee ɔk mɛtin̰a ɗɔɔb ɔɔy ɔɔ:
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana! Bendito é o que vem em nome do Senhor!
10 «Raa tɛɗn bɛɛn̰ do deb kɛn ɔs gaar gɛn bubjege *Daud!»
10 Bendito é o reino que vem, o reino de nosso antepassado Davi! Hosana no mais alto céu!”.
11 Isa ɛnd maakŋ gɛgɛr kɛn Jeruzalɛm ki ɔɔ naan̰ ɓaa ɛnd maakŋ *Ɓee Raa ki. Kɛn naan̰ bɛɛr aak dɔɔɗ nakge paac aas se, kaaɗ kɛn se kaaɗa ɓaaga. Gɔtn se naan̰ teec ɓaa ute jee mɛtin̰ kɛn sik‑kaar‑di se Betani ki.
11 Jesus entrou em Jerusalém e foi ao templo. Depois de olhar tudo ao redor atentamente, voltou a Betânia com os Doze, porque já era tarde.
12 Mɛtbeen̰ki, kɛn naaɗe iin̰o Betani ki se, Isa naam ɓo tɔɔlin̰a.
12 Na manhã seguinte, quando saíam de Betânia, Jesus teve fome.
13 Kɛn naan̰ jaay uun kaamin̰ aak ko ba ɗaar ɗaar te kambin̰ dɔk naane se ɔɔ kaaɗn naane kɔŋ koojin̰ kɔsɔ. Naɓo kɛn naan̰ jaay ɓaa mɛtin̰ ki se naan̰ ɔŋ kamba sum taa kaaɗn koojn̰ ko ba se ute ɓɔrtɔ.
13 Viu que, a certa distância, havia uma figueira cheia de folhas e foi ver se encontraria figos. No entanto, só havia folhas, pois ainda não era tempo de dar frutos.
14 Gɔtn se Isa taaɗ ko ba ki se ɔɔ: «Naan ki se mɔɔtn nam kɔsn naam kooji ey sum.» Gaŋ taar naan̰ taaɗ se jee mɛtin̰ ki se booyga.
14 Então Jesus disse à árvore: “Nunca mais comam de seu fruto!”. E os discípulos ouviram o que ele disse.
15 Naaɗe aan Jeruzalɛm ki ɔɔ gɔtn se, Isa ɓaa ɛnd daan bɔɔr Ɓee Raa ki ɔɔ naan̰ baag tuur jeegen ɓaano te nakɗege gɛn zoa ɔɔ jeegen ɓaaɗo dugu gɔtn ese se. Naan̰ tɔt tɔl tuun te tabil jee pɛlɛkŋ gursge naatn ɔɔ tɔt tɔl te nakgen jee tɛɗn zo dɛɛrge lee tiŋg do ki se kici.
15 Quando voltaram a Jerusalém, Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que compravam e vendiam animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
16 Naan̰ gaasɗe ɔɔ nam ɔn̰te deel ɓaano ute ne ɗim daan bɔɔr Ɓee Raa ki.
16 impediu todos de usarem o templo como mercado
17 Gɔtn se naan̰ dooyɗe, taaɗɗen ɔɔ: «Raa taaɗ maakŋ Kitap ki ɔɔ:
17 e os ensinava, dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração para todas as nações’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
18 *Magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raage tu ɔɔ ute jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage jaay booy nakŋ kɛn Isa tɛɗ se, naaɗe je ɗoobm an̰ tɔɔlɔ. Naɓo naaɗe ɓeerin̰ ɓeere, taa jee dɛngen tus se jaay booy taar Isa dooyɗen se, ɔkɗen taaɗ eyo.
18 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei souberam o que Jesus tinha feito, começaram a tramar um modo de matá-lo. Contudo, tinham medo dele, pois o povo estava muito admirado com seu ensino.
19 Kɛn aan tɛgɛr gɔtɔ ɔk jin̰ se, Isa te jee mɛtin̰ ki teec naatn maakŋ gɛgɛr kɛn Jeruzalɛm ki se.
19 Ao entardecer, Jesus e seus discípulos saíram da cidade.
20 Mɛtbeen̰ki tanɔɔrin̰‑nɔɔrin̰a, kɛn naaɗe tɛrlo tɛrl Jeruzalɛm ki se, naaɗe aak ko ba kɛn Isa naamin̰ se, tuutga n̰ɛs.
20 Na manhã seguinte, quando os discípulos passaram pela figueira que Jesus tinha amaldiçoado, notaram que ela estava seca desde a raiz.
21 Gɔtn se Piɛr saap do taar kɛn Isa taaɗo se, ɗeekin̰ ɔɔ: «Debm dooyje, aaka! Ko ba naai Ꞌnaamin̰ se, tuutga n̰ɛs.»
21 Pedro se lembrou do que Jesus tinha dito à árvore e exclamou: “Veja, Rabi! A figueira que o senhor amaldiçoou secou!”.
22 Isa tɛrl taaɗ jeege tun mɛtin̰ ki ɔɔ: «Naase se aalki maakse do Raa ki!
22 Então Jesus disse aos discípulos: “Tenham fé em Deus.
23 ꞋBooyki bɛɛ, mꞋasen taaɗa. Kɛn deba jaay ɗeek ko ki ɔɔ: ‹Iin̰i ooc maakŋ baar ki› ɔɔ debm se jaay ɔk naaja maakin̰ ki eyo ɔɔ aal maakin̰ do taar kɛn naan̰ taaɗ se, nakŋ se Raa ansin̰ kɔŋ tɛɗa.
23 Eu lhes digo a verdade: vocês poderão dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá. É preciso, no entanto, crer que acontecerá, e não ter nenhuma dúvida em seu coração.
24 Taa naan̰ se ɓo, maam ɗeeksen mꞋɔɔ: nakŋ paacn̰ naase Ꞌje aki tɔnd mɛta gɔtn Raa ki se, aalki maakse aan gɔɔ ɔŋin̰kiga ɔɔ Raa asesin̰ kɛɗa.
24 Digo-lhes que, se crerem que já receberam, qualquer coisa que pedirem em oração lhes será concedido.
25 Kɛn naase iin̰ ɗaarkiga raan Ꞌɓaaki Ꞌɓaa tɔnd mɛtn Raa jaay, ɔkki taar te nam num, Ꞌɓaa ɔkin̰ki naagin̰ jaayo. Bin jaay Bubsen maakŋ raa kic ɓo asen tɔɔl *kusin̰sege.»
25 Quando estiverem orando, se tiverem alguma coisa contra alguém, perdoem-no, para que seu Pai no céu também perdoe seus pecados.
26 []
26 Mas, se vocês se recusarem a perdoar, seu Pai no céu não perdoará seus pecados”.
27 Isa ute jee mɛtin̰ ki tɛrl ɓaaɗo Jeruzalɛm ki daala. Kaaɗ kɛn naan̰ lee ɓaa kaam ara kaam ara daan bɔɔr *Ɓee Raa ki se ɓo, *magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raa ki, jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage ute magal taa ɓee Yaudge se ɓaaɗo ɔŋin̰a.
27 Mais uma vez, voltaram a Jerusalém. Enquanto Jesus passava pelo templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo vieram até ele
28 Naaɗe tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Naai tap ɓo kɛn undi kulu gɛn tɛɗn nakgen se tap ɓo naŋa? Ey lɛ kɛn ɛɗi tɔɔgɔ gɛn tɛɗn nakgen se, tap ɓo naŋa?»
28 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
29 Isa tɛrlɗen ɔɔ: «Maam mꞋje tɔnd mɛtse naka kalaŋ sum. Kɛn naase jaay Ꞌtɛrlumkiga num, maam kic mꞋasen taaɗn debm kɛn undum kulu gɛn tɛɗn nakgen se.
29 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
30 ꞋTaaɗumki tu, naŋa jaay ɔlo Jan‑Batist *batiz jeege se: Raa lɔɓu jikilimge lɛ?»
30 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana? Respondam-me!”.
31 Ɔɔ gɔtn se naaɗe baag saapa ɔɔ taaɗ te naapa ɔɔ: «Naan̰ se jꞋan̰ki tɛrl ɔɔ ɗio? Kɛn kꞋtaaɗkiga jꞋɔɔki: ‹Raa ɓo ɔlin̰o› lɛ, naan̰ ajeki ɗeekŋ ɔɔ: ‹Gɛn ɗi jaay baate tookŋ kuunki taar Jan se?›
31 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
32 Anum kɛn kꞋtaaɗkiga jꞋɔɔki: ‹Jikilimge ɓo ɔlin̰o› lɛ? A‑a.» Taa naaɗe se ɓeer ɓeer jeege tu, taa jeege paac se jeel maakɗe ki Jan se debm taaɗ taar teeco taar Raa kɛn mala mala.
32 Mas será que ousamos dizer que era apenas humana?”. Tinham medo do que o povo faria, pois todos acreditavam que João era profeta.
33 Gɔtn se naaɗe tɛrl Isa ki ɔɔ: «Naaje se kꞋjeel eyo.» Tɛr Isa tɛrlɗen ɔɔ: «Maam kic num, mꞋasen kɔŋ taaɗn debm kɛn undum kulu gɛn tɛɗn nakgen se eyo.»
33 Por fim, responderam: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.