Lucas 14

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ɓii kalaŋ se, Isa ɓaa kɔsn maakŋ ɓee magal *Parizige tu kalaŋ bini, gaŋ ɓiin se, ɓii sebit. Ɔɔ jee iŋg gɔtn ese ɔndin̰ kaama tak.
1 Num sábado, Jesus entrou na casa de certo líder fariseu para tomar uma refeição. E as pessoas que estavam ali olhavam para Jesus com muita atenção.
2 Gɔtn se gaaba kalaŋ mɔɔɓga mɔɔɓ se, ɓaaɗo ɗaar naanin̰ ki.
2 Um homem, com as pernas e os braços inchados, chegou perto dele.
3 Naan̰ kɛn se, Isa taaɗ jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage tu ute Parizige tu ɔɔ: «Gɛn naase ki num, ɓii sebit ki se, debm kɔɔn̰ɔ se jꞋɔk ɗoobm jꞋan̰ kɛɗn lapia lɔɓu gɔtɔ lɛ?»
3 E Jesus perguntou aos mestres da Lei e aos fariseus:
4 Gaŋ naaɗe do ɗɛk ɔɔ baate tɛrlin̰ taara. Gɔtn se Isa ɔk debm kɔɔn̰ɔ se, ɛɗin̰ lapia ɔɔ ɔn̰in̰ ɓaa ɓeen̰ ki.
4 Mas eles não responderam nada. Então Jesus pegou o homem, curou-o e o mandou embora.
5 Tɛr Isa ɗeekɗen ɔɔ: «Maakse ki se jaay, debm kɛn goonin̰a ey lɛ maraŋin̰a ooc maakŋ buɗ ki ute ɓii sebit se, Ꞌbɔɔy an̰ naar kuun ey ne?»
5 Aí disse:
6 Gɔtn ese, taar kɛn naaɗe Ꞌkɔŋ jaay an̰ tɛrl tap ɓo, ɔk eyo.
6 E eles não puderam responder.
7 Kɛn Isa aak jeegen kꞋdaŋɗeno gɔtn kɔs ki jaay je je gɔtn kiŋg naan ki se, naan̰ aan̰ɗen kaa taara ɔɔ:
7 Certa vez Jesus estava reparando como os convidados escolhiam os melhores lugares à mesa. Então fez esta comparação:
8 «Kɛn naai jaay kꞋdaŋiga gɛn ɓaa kɔsn gɔtn kɔkŋ mɛnd ki num, ɔn̰te Ꞌɓaa kiŋg naan ki. Ey num sɔm, maakŋ jeege tun kꞋdaŋɗeno se, nam kuuy magal ciri naai se utu aɗe ɓaa.
8 — Quando alguém convidá-lo para uma festa de casamento, não sente no melhor lugar. Porque pode ser que alguém mais importante tenha sido convidado.
9 Ɔɔ debm kɛn daŋseno se, utu aɗe ɓaa, ai ɗeekŋ ɔɔ: ‹Mɛɗuma, iin̰ ɔn̰ gɔtn ese; kɛse gɔtn kiŋg naai eyo.› Kɛn naai Ꞌkiin̰ gɔtn ese jaay ɓo, Ꞌɓaa kiŋg gɔtn kaam mɔɔtn se, naan̰ kɛn se, naai sɔkɔn̰ɔ ai tɔɔlɔ.
9 Então quem convidou você e o outro poderá dizer a você: “Dê esse lugar para este aqui.” Aí você ficará envergonhado e terá de sentar-se no último lugar.
10 Num taa naan̰ se ɓo, kɛn kꞋdaŋiga num, Ꞌɓaa iŋg gɔt kɛn kaam mɔɔtn. Bin se debm daŋi se jaay aanga num ɔɔ aaki naai iŋg kiŋg kaam mɔɔtn se, gɔtn se naan̰ ai ɗeekŋ ɔɔ: ‹Mɛɗuma, iin̰ Ꞌɓaaɗo iŋg naan ki ara.› Naan̰ kɛn se, jee kɛn kꞋdaŋɗeno gɔtn kɔs ki se paac ute naai se, naaɗe ai kaaki se ai kaali maak ki.
10 Pelo contrário, quando você for convidado, sente-se no último lugar. Assim quem o convidou vai dizer a você: “Meu amigo, venha sentar-se aqui num lugar melhor.” E isso será uma grande honra para você diante de todos os convidados.
11 Taa debm nookŋ ron̰a raan se, utu Ꞌkɔɔpm baate ɔɔ debm ɔɔp ron̰a baat se, ron̰a utu Ꞌkookŋ raan.»
11 Porque quem se engrandece será humilhado, mas quem se humilha será engrandecido.
12 Gɔtn se Isa taaɗ gaab kɛn daŋin̰o ɓeen̰ ki se kici, ɗeekin̰ ɔɔ: «Kɛn naai jaay Ꞌdaŋ jeege katar ki ey lɛ tɛgɛr gɛn kɔsɔ, ɔn̰te daŋo mɛɗige, gɛnaaige, taasige ɔɔ ɔn̰te daŋ jee do daamboogigen jee maalge. Ey num sɔm, ɓiin kuuy se, naaɗe utu ai daŋ kici ɔɔ nakŋ naai ɛɗɗesin̰ga se lɛ, naaɗe aisin̰ tɛrl gɔɔn̰ ki.
12 Depois Jesus disse ao homem que o havia convidado:
13 Num gaŋ kɛn naai jaay Ꞌje kɛɗn kɔsn ɓii laa ki ute maak‑raapo num, Ꞌdaŋo jee daayge, jee kɛn kɔɔn̰ tujɗege tuju, jee cɛkɛɗge ɔɔ jee kaam‑tɔɔkge.
13 Mas, quando você der uma festa, convide os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos
14 Bin se, ai Ꞌtɛɗi maaki Ꞌraapo, taa nakŋ naai ɛɗɗen se lɛ, naaɗe aisin̰ kɔŋ tɛrl gɔɔn̰ ki eyo. Num naan̰ se, *Raa mala ɓo aisin̰ tɛrl gɔɔn̰ ki, kaaɗ kɛn naan̰ utu Ꞌdur jee kɛn tɛɗ nakge ute ɗoobin̰a daan yoge tu se.»
14 e você será abençoado. Pois eles não poderão pagar o que você fez, mas Deus lhe pagará no dia em que as pessoas que fazem o bem ressuscitarem.
15 Maakŋ jeege tun kɛn ɓaaɗo kɔsn gɔtn ese se, deb kalaŋ jaay booy taar Isa taaɗ se, naan̰ ɗeek Isa ki ɔɔ: «ꞋMaak‑raapo deb kɛn jaay utu Ꞌɓaa kɔsn *maakŋ Gaar Raa ki se!»
15 Um dos que estavam à mesa ouviu isso e disse para Jesus: — Felizes os que irão sentar-se à mesa no
16 Gɔtn se Isa tɛrlin̰ ute kaal naagŋ taara ɔɔ: «Gaaba kalaŋ se, tɛɗ kɔsɔ dɛna ɔɔ naan̰ daŋo jeege kic ɓo dɛna.
16 Então Jesus lhe disse:
17 Kɛn kaaɗn kɔsɔ jaay aas se, gaabm se ɔl debm tɛɗn naabin̰ gɛn ɓaa daŋ jeegen kꞋdaŋɗeno gɔtn kɔs ki se, ɗeekɗen ɔɔ: ‹ꞋƁaakiro ɓɔrse! Ɓɛrɛ, kɔsɔ se ooyga.›
17 Quando chegou a hora, mandou o seu empregado dizer aos convidados: “Venham, que tudo já está pronto!”
18 Gaŋ gɔtn se, jee kɛn kꞋdaŋɗe paac se baag ɗaapm taarɗege. Debm deet deet se ɗeek debm kɛn jꞋɔlin̰o se ɔɔ: ‹Maam se, mꞋutu mꞋdugu dug maakŋ gɔtɔ. Bɛɛki num, mꞋan̰ mꞋɓaa kaakin̰ jaayo. Bin se Ꞌɓaa ɗeekin̰ n̰Ꞌmooyuma, maam se mꞋkɔŋ kaan eyo.›
18 — Mas eles, um por um, começaram a dar desculpas. O primeiro disse ao empregado: “Comprei um sítio e tenho de dar uma olhada nele. Peço que me desculpe.”
19 Ɔɔ deb kuuy se ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Maam se mꞋutu mꞋdugu dug maraŋge sik gɛn tɛɗn naaba ɔɔ maam mꞋje mꞋaɗen ɓaa naam gɛn tɛɗn naaba. Bin se Ꞌɓaa ɗeekin̰ n̰Ꞌmooyuma, maam se mꞋkɔŋ kaan eyo.›
19 — Outro disse: “Comprei cinco juntas de bois e preciso ver se trabalham bem. Peço que me desculpe.”
20 Tɛr deb kuuy ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Maam se, mꞋutu mꞋɔk kɔk mɛnda. Taa naan̰ se ɓo, maam mꞋkɔŋ kaan eyo.›
20 — E outro disse: “Acabei de casar e por isso não posso ir.”
21 Kɛn debm tɛɗn naabm se jaay tɛrl ɓaa ɔŋ mɛlin̰ se, naan̰ taaɗin̰ mɛtn taargen kꞋtaaɗin̰o se paac. Kɛn mɛlin̰ jaay booy se, maakin̰ taarin̰a ɔɔ ɗeek debm tɛɗn naabin̰ ki se ɔɔ: ‹Yɔkɔɗɔ, Ꞌɓaa gɔtn jeege lee tusni daan ɗoobge tu maakŋ gɛgɛr ki, Ꞌɓaa daŋo jee daayge, jee kɛn kɔɔn̰ɔ tujɗeki tuju, jee kaam‑tɔɔkge ute jee cɛkɛɗge Ꞌɓaanɗeno gɔtn ara.› Gɔtn se debm tɛɗn naabin̰ se iin̰ ɓaa.
21 — O empregado voltou e contou tudo ao patrão. Ele ficou com muita raiva e disse: “Vá depressa pelas ruas e pelos becos da cidade e traga os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.”
22 Kɛn naan̰ jaay tɛrl ɓaaɗo ɔŋ mɛlin̰ se ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Mɛluma, naabm naai ɔlum taarin̰ se, maam mꞋtɛɗin̰oga, gaŋ ute naan̰ se kic ɓo, gɔtɔ utu tap.›
22 — Mais tarde o empregado disse: “Patrão, já fiz o que o senhor mandou, mas ainda está sobrando lugar.”
23 Gɔtn se mɛlin̰ ɗeekin̰ ɔɔ: ‹ꞋƁaa daan ɗoobge tu ɔɔ naagŋ salige tu, jee se Ꞌɓaanɗeno ute taa tɔɔgɔ taa aɗe Ꞌɓaa utu Ꞌɗoocn̰ maakŋ ɓeem se.›
23 — Aí o patrão respondeu: “Então vá pelas estradas e pelos caminhos e obrigue os que você encontrar ali a virem, a fim de que a minha casa fique cheia.
24 Taa naan̰ se ɓo, maam mꞋɗeeksen mꞋɔɔ: maakŋ jeege tun kꞋdaŋɗeno paac jaay baate ɓaaɗo se, maakɗe ki se deb kalaŋ kic ɓo, Ꞌkɔŋ nam kɔsum se eyo.»
24 Pois eu afirmo a vocês que nenhum dos que foram convidados provará o meu jantar!”
25 Kɛn jee dɛnge jaay ɓaa ɓaa ɗoob ki ute Isa se, gɔtn se naan̰ tɛrl aakɗe ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ:
25 Certa vez uma grande multidão estava acompanhando Jesus. Ele virou-se para eles e disse:
26 «Debm kɛn je aɗe ɓaa mɛtum ki jaay, je bubin̰a, kon̰a, mɛndin̰a, gɛnin̰ge, gɛnaan̰gen gaabge ute kɛngen mɛndge cir maama ɔɔ jem te maam cir ron̰ mal ey se, naan̰ Ꞌkɔŋ tɛɗn debm mɛtn maam ki eyo.
26 — Quem quiser me acompanhar não pode ser meu seguidor se não me amar mais do que ama o seu pai, a sua mãe, a sua esposa, os seus filhos, os seus irmãos, as suas irmãs e até a si mesmo.
27 Debm kɛn baate kuun kaagŋ jꞋansin̰ tupm ro ki ɔɔ ɔk mɛtum ey se, naan̰ se Ꞌkɔŋ tɛɗn debm mɛtn maam ki eyo kici.
27 Não pode ser meu seguidor quem não estiver pronto para morrer como eu vou morrer e me acompanhar.
28 «Taa naan̰ se ɓo, maakse ki se nam jaay je kiin̰ ɓee jɛrlɛ num n̰Ꞌiŋg naaŋ ki, mɛɗn kaakŋ gursin̰ kɛn an̰ kaasn kiin̰ ɓeen̰ se, jaay ey la?
28 Se um de vocês quer construir uma torre , primeiro senta e calcula quanto vai custar, para ver se o dinheiro dá.
29 Ey num, kɛn naan̰ jaay uunga mɛta ɔɔ ɔɓ naŋin̰ te ey se, jee deel deel gɔtn ese jaay aakga num, an̰ tɛrɛcn̰ mɛtin̰ ki,
29 Se não fizer isso, ele consegue colocar os alicerces, mas não pode terminar a construção. Aí todos os que virem o que aconteceu vão caçoar dele, dizendo:
30 an̰ ɗeek ɔɔ: ‹Aakki tu! Gaabm ara ɔɔ iin̰ kiin̰ ɓeen̰ kaca, naɓo ɔŋ aasin̰ te eyo.›
30 “Este homem começou a construir, mas não pôde terminar!”
31 Kɛn gaar gam jaay ɓaa tɛɗn bɔɔrɔ ute gaar kuuy num, naan̰ Ꞌkiŋg naaŋ ki, Ꞌkaakŋ asgarin̰gen dupu‑sik se, Ꞌkaasn tɛɗn bɔɔrɔ ute asgargen dupu‑si‑di jaay ey la?
31 — Se um rei que tem dez mil soldados vai partir para combater outro que vem contra ele com vinte mil, ele senta primeiro e vê se está bastante forte para enfrentar o outro.
32 Ey num, kɛn gaar naane utu dɔk sum ɓo, naan̰ Ꞌkɔl jeege gɔtin̰ ki taa jꞋkɔkŋ taasa.
32 Se não fizer isso, acabará precisando mandar mensageiros ao outro rei, enquanto este ainda estiver longe, para combinar condições de paz. Jesus terminou, dizendo:
33 Bin ɓo, maakse ki se debm jaay ɔn̰te nakin̰ge ey paac se, Ꞌkɔŋ tɛɗn debm mɛtn maam ki eyo.
33 — Assim nenhum de vocês pode ser meu discípulo se não deixar tudo o que tem.
34 «Ɗeere, nakŋ nijim aan gɔɔ kaata se gɔtɔ. Num kɛn kaata jaay kiŋgin̰ nijim se gɔtɔga num, jꞋan̰ tɛɗn jꞋɔɔ ɗi jaay Ꞌtɛɗn nijim gɔtin̰ ki se?
34 — O sal é uma coisa útil; mas, se perde o gosto, deixa de ser sal.
35 Kɛn kaata jaay kiŋgin̰ teecga se, kꞋsin̰ naaŋ ki lɛ ɔŋ ɗaapm naaŋ eyo ɔɔ ɔŋ tɛɗ gɔtɔ gur eyo. Naan̰ se, bɛɛki num, nakin̰ si naatn sum.» Tɛr naan̰ ɗeekɗen ɔɔ: «Debm kɛn jaay ɔk bi gɛn booyo num, Ꞌbooy taar se.»
35 É jogado fora, pois não serve mais nem para a terra nem para o monte de esterco. Se vocês têm ouvidos para ouvirem, então ouçam.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.