Lucas 14
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARIB
1 Ɓii kalaŋ se, Isa ɓaa kɔsn maakŋ ɓee magal *Parizige tu kalaŋ bini, gaŋ ɓiin se, ɓii sebit. Ɔɔ jee iŋg gɔtn ese ɔndin̰ kaama tak.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Gɔtn se gaaba kalaŋ mɔɔɓga mɔɔɓ se, ɓaaɗo ɗaar naanin̰ ki.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Naan̰ kɛn se, Isa taaɗ jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage tu ute Parizige tu ɔɔ: «Gɛn naase ki num, ɓii sebit ki se, debm kɔɔn̰ɔ se jꞋɔk ɗoobm jꞋan̰ kɛɗn lapia lɔɓu gɔtɔ lɛ?»
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 Gaŋ naaɗe do ɗɛk ɔɔ baate tɛrlin̰ taara. Gɔtn se Isa ɔk debm kɔɔn̰ɔ se, ɛɗin̰ lapia ɔɔ ɔn̰in̰ ɓaa ɓeen̰ ki.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Tɛr Isa ɗeekɗen ɔɔ: «Maakse ki se jaay, debm kɛn goonin̰a ey lɛ maraŋin̰a ooc maakŋ buɗ ki ute ɓii sebit se, Ꞌbɔɔy an̰ naar kuun ey ne?»
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Gɔtn ese, taar kɛn naaɗe Ꞌkɔŋ jaay an̰ tɛrl tap ɓo, ɔk eyo.
6 A isto nada puderam responder.
7 Kɛn Isa aak jeegen kꞋdaŋɗeno gɔtn kɔs ki jaay je je gɔtn kiŋg naan ki se, naan̰ aan̰ɗen kaa taara ɔɔ:
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 «Kɛn naai jaay kꞋdaŋiga gɛn ɓaa kɔsn gɔtn kɔkŋ mɛnd ki num, ɔn̰te Ꞌɓaa kiŋg naan ki. Ey num sɔm, maakŋ jeege tun kꞋdaŋɗeno se, nam kuuy magal ciri naai se utu aɗe ɓaa.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Ɔɔ debm kɛn daŋseno se, utu aɗe ɓaa, ai ɗeekŋ ɔɔ: ‹Mɛɗuma, iin̰ ɔn̰ gɔtn ese; kɛse gɔtn kiŋg naai eyo.› Kɛn naai Ꞌkiin̰ gɔtn ese jaay ɓo, Ꞌɓaa kiŋg gɔtn kaam mɔɔtn se, naan̰ kɛn se, naai sɔkɔn̰ɔ ai tɔɔlɔ.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Num taa naan̰ se ɓo, kɛn kꞋdaŋiga num, Ꞌɓaa iŋg gɔt kɛn kaam mɔɔtn. Bin se debm daŋi se jaay aanga num ɔɔ aaki naai iŋg kiŋg kaam mɔɔtn se, gɔtn se naan̰ ai ɗeekŋ ɔɔ: ‹Mɛɗuma, iin̰ Ꞌɓaaɗo iŋg naan ki ara.› Naan̰ kɛn se, jee kɛn kꞋdaŋɗeno gɔtn kɔs ki se paac ute naai se, naaɗe ai kaaki se ai kaali maak ki.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Taa debm nookŋ ron̰a raan se, utu Ꞌkɔɔpm baate ɔɔ debm ɔɔp ron̰a baat se, ron̰a utu Ꞌkookŋ raan.»
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Gɔtn se Isa taaɗ gaab kɛn daŋin̰o ɓeen̰ ki se kici, ɗeekin̰ ɔɔ: «Kɛn naai jaay Ꞌdaŋ jeege katar ki ey lɛ tɛgɛr gɛn kɔsɔ, ɔn̰te daŋo mɛɗige, gɛnaaige, taasige ɔɔ ɔn̰te daŋ jee do daamboogigen jee maalge. Ey num sɔm, ɓiin kuuy se, naaɗe utu ai daŋ kici ɔɔ nakŋ naai ɛɗɗesin̰ga se lɛ, naaɗe aisin̰ tɛrl gɔɔn̰ ki.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Num gaŋ kɛn naai jaay Ꞌje kɛɗn kɔsn ɓii laa ki ute maak‑raapo num, Ꞌdaŋo jee daayge, jee kɛn kɔɔn̰ tujɗege tuju, jee cɛkɛɗge ɔɔ jee kaam‑tɔɔkge.
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 Bin se, ai Ꞌtɛɗi maaki Ꞌraapo, taa nakŋ naai ɛɗɗen se lɛ, naaɗe aisin̰ kɔŋ tɛrl gɔɔn̰ ki eyo. Num naan̰ se, *Raa mala ɓo aisin̰ tɛrl gɔɔn̰ ki, kaaɗ kɛn naan̰ utu Ꞌdur jee kɛn tɛɗ nakge ute ɗoobin̰a daan yoge tu se.»
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Maakŋ jeege tun kɛn ɓaaɗo kɔsn gɔtn ese se, deb kalaŋ jaay booy taar Isa taaɗ se, naan̰ ɗeek Isa ki ɔɔ: «ꞋMaak‑raapo deb kɛn jaay utu Ꞌɓaa kɔsn *maakŋ Gaar Raa ki se!»
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Gɔtn se Isa tɛrlin̰ ute kaal naagŋ taara ɔɔ: «Gaaba kalaŋ se, tɛɗ kɔsɔ dɛna ɔɔ naan̰ daŋo jeege kic ɓo dɛna.
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Kɛn kaaɗn kɔsɔ jaay aas se, gaabm se ɔl debm tɛɗn naabin̰ gɛn ɓaa daŋ jeegen kꞋdaŋɗeno gɔtn kɔs ki se, ɗeekɗen ɔɔ: ‹ꞋƁaakiro ɓɔrse! Ɓɛrɛ, kɔsɔ se ooyga.›
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 Gaŋ gɔtn se, jee kɛn kꞋdaŋɗe paac se baag ɗaapm taarɗege. Debm deet deet se ɗeek debm kɛn jꞋɔlin̰o se ɔɔ: ‹Maam se, mꞋutu mꞋdugu dug maakŋ gɔtɔ. Bɛɛki num, mꞋan̰ mꞋɓaa kaakin̰ jaayo. Bin se Ꞌɓaa ɗeekin̰ n̰Ꞌmooyuma, maam se mꞋkɔŋ kaan eyo.›
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 Ɔɔ deb kuuy se ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Maam se mꞋutu mꞋdugu dug maraŋge sik gɛn tɛɗn naaba ɔɔ maam mꞋje mꞋaɗen ɓaa naam gɛn tɛɗn naaba. Bin se Ꞌɓaa ɗeekin̰ n̰Ꞌmooyuma, maam se mꞋkɔŋ kaan eyo.›
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 Tɛr deb kuuy ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Maam se, mꞋutu mꞋɔk kɔk mɛnda. Taa naan̰ se ɓo, maam mꞋkɔŋ kaan eyo.›
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 Kɛn debm tɛɗn naabm se jaay tɛrl ɓaa ɔŋ mɛlin̰ se, naan̰ taaɗin̰ mɛtn taargen kꞋtaaɗin̰o se paac. Kɛn mɛlin̰ jaay booy se, maakin̰ taarin̰a ɔɔ ɗeek debm tɛɗn naabin̰ ki se ɔɔ: ‹Yɔkɔɗɔ, Ꞌɓaa gɔtn jeege lee tusni daan ɗoobge tu maakŋ gɛgɛr ki, Ꞌɓaa daŋo jee daayge, jee kɛn kɔɔn̰ɔ tujɗeki tuju, jee kaam‑tɔɔkge ute jee cɛkɛɗge Ꞌɓaanɗeno gɔtn ara.› Gɔtn se debm tɛɗn naabin̰ se iin̰ ɓaa.
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Kɛn naan̰ jaay tɛrl ɓaaɗo ɔŋ mɛlin̰ se ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Mɛluma, naabm naai ɔlum taarin̰ se, maam mꞋtɛɗin̰oga, gaŋ ute naan̰ se kic ɓo, gɔtɔ utu tap.›
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 Gɔtn se mɛlin̰ ɗeekin̰ ɔɔ: ‹ꞋƁaa daan ɗoobge tu ɔɔ naagŋ salige tu, jee se Ꞌɓaanɗeno ute taa tɔɔgɔ taa aɗe Ꞌɓaa utu Ꞌɗoocn̰ maakŋ ɓeem se.›
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Taa naan̰ se ɓo, maam mꞋɗeeksen mꞋɔɔ: maakŋ jeege tun kꞋdaŋɗeno paac jaay baate ɓaaɗo se, maakɗe ki se deb kalaŋ kic ɓo, Ꞌkɔŋ nam kɔsum se eyo.»
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Kɛn jee dɛnge jaay ɓaa ɓaa ɗoob ki ute Isa se, gɔtn se naan̰ tɛrl aakɗe ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ:
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 «Debm kɛn je aɗe ɓaa mɛtum ki jaay, je bubin̰a, kon̰a, mɛndin̰a, gɛnin̰ge, gɛnaan̰gen gaabge ute kɛngen mɛndge cir maama ɔɔ jem te maam cir ron̰ mal ey se, naan̰ Ꞌkɔŋ tɛɗn debm mɛtn maam ki eyo.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Debm kɛn baate kuun kaagŋ jꞋansin̰ tupm ro ki ɔɔ ɔk mɛtum ey se, naan̰ se Ꞌkɔŋ tɛɗn debm mɛtn maam ki eyo kici.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 «Taa naan̰ se ɓo, maakse ki se nam jaay je kiin̰ ɓee jɛrlɛ num n̰Ꞌiŋg naaŋ ki, mɛɗn kaakŋ gursin̰ kɛn an̰ kaasn kiin̰ ɓeen̰ se, jaay ey la?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 Ey num, kɛn naan̰ jaay uunga mɛta ɔɔ ɔɓ naŋin̰ te ey se, jee deel deel gɔtn ese jaay aakga num, an̰ tɛrɛcn̰ mɛtin̰ ki,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 an̰ ɗeek ɔɔ: ‹Aakki tu! Gaabm ara ɔɔ iin̰ kiin̰ ɓeen̰ kaca, naɓo ɔŋ aasin̰ te eyo.›
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 Kɛn gaar gam jaay ɓaa tɛɗn bɔɔrɔ ute gaar kuuy num, naan̰ Ꞌkiŋg naaŋ ki, Ꞌkaakŋ asgarin̰gen dupu‑sik se, Ꞌkaasn tɛɗn bɔɔrɔ ute asgargen dupu‑si‑di jaay ey la?
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Ey num, kɛn gaar naane utu dɔk sum ɓo, naan̰ Ꞌkɔl jeege gɔtin̰ ki taa jꞋkɔkŋ taasa.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Bin ɓo, maakse ki se debm jaay ɔn̰te nakin̰ge ey paac se, Ꞌkɔŋ tɛɗn debm mɛtn maam ki eyo.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 «Ɗeere, nakŋ nijim aan gɔɔ kaata se gɔtɔ. Num kɛn kaata jaay kiŋgin̰ nijim se gɔtɔga num, jꞋan̰ tɛɗn jꞋɔɔ ɗi jaay Ꞌtɛɗn nijim gɔtin̰ ki se?
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 Kɛn kaata jaay kiŋgin̰ teecga se, kꞋsin̰ naaŋ ki lɛ ɔŋ ɗaapm naaŋ eyo ɔɔ ɔŋ tɛɗ gɔtɔ gur eyo. Naan̰ se, bɛɛki num, nakin̰ si naatn sum.» Tɛr naan̰ ɗeekɗen ɔɔ: «Debm kɛn jaay ɔk bi gɛn booyo num, Ꞌbooy taar se.»
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.