Lucas 14
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARC
1 Ɓii kalaŋ se, Isa ɓaa kɔsn maakŋ ɓee magal *Parizige tu kalaŋ bini, gaŋ ɓiin se, ɓii sebit. Ɔɔ jee iŋg gɔtn ese ɔndin̰ kaama tak.
1 Aconteceu, num sábado, que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Gɔtn se gaaba kalaŋ mɔɔɓga mɔɔɓ se, ɓaaɗo ɗaar naanin̰ ki.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Naan̰ kɛn se, Isa taaɗ jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage tu ute Parizige tu ɔɔ: «Gɛn naase ki num, ɓii sebit ki se, debm kɔɔn̰ɔ se jꞋɔk ɗoobm jꞋan̰ kɛɗn lapia lɔɓu gɔtɔ lɛ?»
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Gaŋ naaɗe do ɗɛk ɔɔ baate tɛrlin̰ taara. Gɔtn se Isa ɔk debm kɔɔn̰ɔ se, ɛɗin̰ lapia ɔɔ ɔn̰in̰ ɓaa ɓeen̰ ki.
4 Eles, porém, calaram-se. E tomando- o, o curou e despediu.
5 Tɛr Isa ɗeekɗen ɔɔ: «Maakse ki se jaay, debm kɛn goonin̰a ey lɛ maraŋin̰a ooc maakŋ buɗ ki ute ɓii sebit se, Ꞌbɔɔy an̰ naar kuun ey ne?»
5 E disse-lhes: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Gɔtn ese, taar kɛn naaɗe Ꞌkɔŋ jaay an̰ tɛrl tap ɓo, ɔk eyo.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isso.
7 Kɛn Isa aak jeegen kꞋdaŋɗeno gɔtn kɔs ki jaay je je gɔtn kiŋg naan ki se, naan̰ aan̰ɗen kaa taara ɔɔ:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 «Kɛn naai jaay kꞋdaŋiga gɛn ɓaa kɔsn gɔtn kɔkŋ mɛnd ki num, ɔn̰te Ꞌɓaa kiŋg naan ki. Ey num sɔm, maakŋ jeege tun kꞋdaŋɗeno se, nam kuuy magal ciri naai se utu aɗe ɓaa.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu,
9 Ɔɔ debm kɛn daŋseno se, utu aɗe ɓaa, ai ɗeekŋ ɔɔ: ‹Mɛɗuma, iin̰ ɔn̰ gɔtn ese; kɛse gɔtn kiŋg naai eyo.› Kɛn naai Ꞌkiin̰ gɔtn ese jaay ɓo, Ꞌɓaa kiŋg gɔtn kaam mɔɔtn se, naan̰ kɛn se, naai sɔkɔn̰ɔ ai tɔɔlɔ.
9 e, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Num taa naan̰ se ɓo, kɛn kꞋdaŋiga num, Ꞌɓaa iŋg gɔt kɛn kaam mɔɔtn. Bin se debm daŋi se jaay aanga num ɔɔ aaki naai iŋg kiŋg kaam mɔɔtn se, gɔtn se naan̰ ai ɗeekŋ ɔɔ: ‹Mɛɗuma, iin̰ Ꞌɓaaɗo iŋg naan ki ara.› Naan̰ kɛn se, jee kɛn kꞋdaŋɗeno gɔtn kɔs ki se paac ute naai se, naaɗe ai kaaki se ai kaali maak ki.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, assenta-te mais para cima. Então, terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Taa debm nookŋ ron̰a raan se, utu Ꞌkɔɔpm baate ɔɔ debm ɔɔp ron̰a baat se, ron̰a utu Ꞌkookŋ raan.»
11 Porquanto, qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Gɔtn se Isa taaɗ gaab kɛn daŋin̰o ɓeen̰ ki se kici, ɗeekin̰ ɔɔ: «Kɛn naai jaay Ꞌdaŋ jeege katar ki ey lɛ tɛgɛr gɛn kɔsɔ, ɔn̰te daŋo mɛɗige, gɛnaaige, taasige ɔɔ ɔn̰te daŋ jee do daamboogigen jee maalge. Ey num sɔm, ɓiin kuuy se, naaɗe utu ai daŋ kici ɔɔ nakŋ naai ɛɗɗesin̰ga se lɛ, naaɗe aisin̰ tɛrl gɔɔn̰ ki.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Num gaŋ kɛn naai jaay Ꞌje kɛɗn kɔsn ɓii laa ki ute maak‑raapo num, Ꞌdaŋo jee daayge, jee kɛn kɔɔn̰ tujɗege tuju, jee cɛkɛɗge ɔɔ jee kaam‑tɔɔkge.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos
14 Bin se, ai Ꞌtɛɗi maaki Ꞌraapo, taa nakŋ naai ɛɗɗen se lɛ, naaɗe aisin̰ kɔŋ tɛrl gɔɔn̰ ki eyo. Num naan̰ se, *Raa mala ɓo aisin̰ tɛrl gɔɔn̰ ki, kaaɗ kɛn naan̰ utu Ꞌdur jee kɛn tɛɗ nakge ute ɗoobin̰a daan yoge tu se.»
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado serás na ressurreição dos justos.
15 Maakŋ jeege tun kɛn ɓaaɗo kɔsn gɔtn ese se, deb kalaŋ jaay booy taar Isa taaɗ se, naan̰ ɗeek Isa ki ɔɔ: «ꞋMaak‑raapo deb kɛn jaay utu Ꞌɓaa kɔsn *maakŋ Gaar Raa ki se!»
15 E, ouvindo isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no Reino de Deus!
16 Gɔtn se Isa tɛrlin̰ ute kaal naagŋ taara ɔɔ: «Gaaba kalaŋ se, tɛɗ kɔsɔ dɛna ɔɔ naan̰ daŋo jeege kic ɓo dɛna.
16 Porém ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos.
17 Kɛn kaaɗn kɔsɔ jaay aas se, gaabm se ɔl debm tɛɗn naabin̰ gɛn ɓaa daŋ jeegen kꞋdaŋɗeno gɔtn kɔs ki se, ɗeekɗen ɔɔ: ‹ꞋƁaakiro ɓɔrse! Ɓɛrɛ, kɔsɔ se ooyga.›
17 E, à hora da ceia, mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Gaŋ gɔtn se, jee kɛn kꞋdaŋɗe paac se baag ɗaapm taarɗege. Debm deet deet se ɗeek debm kɛn jꞋɔlin̰o se ɔɔ: ‹Maam se, mꞋutu mꞋdugu dug maakŋ gɔtɔ. Bɛɛki num, mꞋan̰ mꞋɓaa kaakin̰ jaayo. Bin se Ꞌɓaa ɗeekin̰ n̰Ꞌmooyuma, maam se mꞋkɔŋ kaan eyo.›
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Ɔɔ deb kuuy se ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Maam se mꞋutu mꞋdugu dug maraŋge sik gɛn tɛɗn naaba ɔɔ maam mꞋje mꞋaɗen ɓaa naam gɛn tɛɗn naaba. Bin se Ꞌɓaa ɗeekin̰ n̰Ꞌmooyuma, maam se mꞋkɔŋ kaan eyo.›
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Tɛr deb kuuy ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Maam se, mꞋutu mꞋɔk kɔk mɛnda. Taa naan̰ se ɓo, maam mꞋkɔŋ kaan eyo.›
20 E outro disse: Casei e, portanto, não posso ir.
21 Kɛn debm tɛɗn naabm se jaay tɛrl ɓaa ɔŋ mɛlin̰ se, naan̰ taaɗin̰ mɛtn taargen kꞋtaaɗin̰o se paac. Kɛn mɛlin̰ jaay booy se, maakin̰ taarin̰a ɔɔ ɗeek debm tɛɗn naabin̰ ki se ɔɔ: ‹Yɔkɔɗɔ, Ꞌɓaa gɔtn jeege lee tusni daan ɗoobge tu maakŋ gɛgɛr ki, Ꞌɓaa daŋo jee daayge, jee kɛn kɔɔn̰ɔ tujɗeki tuju, jee kaam‑tɔɔkge ute jee cɛkɛɗge Ꞌɓaanɗeno gɔtn ara.› Gɔtn se debm tɛɗn naabin̰ se iin̰ ɓaa.
21 E, voltando aquele servo, anunciou essas
22 Kɛn naan̰ jaay tɛrl ɓaaɗo ɔŋ mɛlin̰ se ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Mɛluma, naabm naai ɔlum taarin̰ se, maam mꞋtɛɗin̰oga, gaŋ ute naan̰ se kic ɓo, gɔtɔ utu tap.›
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 Gɔtn se mɛlin̰ ɗeekin̰ ɔɔ: ‹ꞋƁaa daan ɗoobge tu ɔɔ naagŋ salige tu, jee se Ꞌɓaanɗeno ute taa tɔɔgɔ taa aɗe Ꞌɓaa utu Ꞌɗoocn̰ maakŋ ɓeem se.›
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e atalhos e força-
24 Taa naan̰ se ɓo, maam mꞋɗeeksen mꞋɔɔ: maakŋ jeege tun kꞋdaŋɗeno paac jaay baate ɓaaɗo se, maakɗe ki se deb kalaŋ kic ɓo, Ꞌkɔŋ nam kɔsum se eyo.»
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles varões que foram convidados provará a minha ceia.
25 Kɛn jee dɛnge jaay ɓaa ɓaa ɗoob ki ute Isa se, gɔtn se naan̰ tɛrl aakɗe ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 «Debm kɛn je aɗe ɓaa mɛtum ki jaay, je bubin̰a, kon̰a, mɛndin̰a, gɛnin̰ge, gɛnaan̰gen gaabge ute kɛngen mɛndge cir maama ɔɔ jem te maam cir ron̰ mal ey se, naan̰ Ꞌkɔŋ tɛɗn debm mɛtn maam ki eyo.
26 Se alguém vier a mim e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Debm kɛn baate kuun kaagŋ jꞋansin̰ tupm ro ki ɔɔ ɔk mɛtum ey se, naan̰ se Ꞌkɔŋ tɛɗn debm mɛtn maam ki eyo kici.
27 E qualquer que não levar a sua cruz e não vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 «Taa naan̰ se ɓo, maakse ki se nam jaay je kiin̰ ɓee jɛrlɛ num n̰Ꞌiŋg naaŋ ki, mɛɗn kaakŋ gursin̰ kɛn an̰ kaasn kiin̰ ɓeen̰ se, jaay ey la?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos,
29 Ey num, kɛn naan̰ jaay uunga mɛta ɔɔ ɔɓ naŋin̰ te ey se, jee deel deel gɔtn ese jaay aakga num, an̰ tɛrɛcn̰ mɛtin̰ ki,
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces e não
30 an̰ ɗeek ɔɔ: ‹Aakki tu! Gaabm ara ɔɔ iin̰ kiin̰ ɓeen̰ kaca, naɓo ɔŋ aasin̰ te eyo.›
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Kɛn gaar gam jaay ɓaa tɛɗn bɔɔrɔ ute gaar kuuy num, naan̰ Ꞌkiŋg naaŋ ki, Ꞌkaakŋ asgarin̰gen dupu‑sik se, Ꞌkaasn tɛɗn bɔɔrɔ ute asgargen dupu‑si‑di jaay ey la?
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Ey num, kɛn gaar naane utu dɔk sum ɓo, naan̰ Ꞌkɔl jeege gɔtin̰ ki taa jꞋkɔkŋ taasa.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores e pede condições de paz.
33 Bin ɓo, maakse ki se debm jaay ɔn̰te nakin̰ge ey paac se, Ꞌkɔŋ tɛɗn debm mɛtn maam ki eyo.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 «Ɗeere, nakŋ nijim aan gɔɔ kaata se gɔtɔ. Num kɛn kaata jaay kiŋgin̰ nijim se gɔtɔga num, jꞋan̰ tɛɗn jꞋɔɔ ɗi jaay Ꞌtɛɗn nijim gɔtin̰ ki se?
34 Bom é o sal, mas, se ele degenerar, com que se adubará?
35 Kɛn kaata jaay kiŋgin̰ teecga se, kꞋsin̰ naaŋ ki lɛ ɔŋ ɗaapm naaŋ eyo ɔɔ ɔŋ tɛɗ gɔtɔ gur eyo. Naan̰ se, bɛɛki num, nakin̰ si naatn sum.» Tɛr naan̰ ɗeekɗen ɔɔ: «Debm kɛn jaay ɔk bi gɛn booyo num, Ꞌbooy taar se.»
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.