João 11
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NVT
1 — ausente —
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele morava em Betânia com suas irmãs, Maria e Marta.
2 — ausente —
2 Foi Maria, a irmã de Lázaro, que mais tarde derramou perfume caro nos pés do Senhor e os enxugou com os cabelos.
3 Gɛnaan̰gen mɛndge se ɔl deba ɓaa taaɗ Isa ki ɔɔ: «Mɛlje ɓɛrɛ, debm naai Ꞌjen̰ se oocga kɔɔn̰ɔ.»
3 As duas irmãs enviaram um recado a Jesus, dizendo: “Senhor, seu amigo querido está muito doente”.
4 Kɛn Isa jaay booy taar se, naan̰ ɗeek ɔɔ: «Kɔɔn̰ Lazar se an̰ kɔŋ tɔɔl eyo, num naan̰ se utu Ꞌtaaɗn nookŋ *Raa. Ɔɔ ute kɔɔn̰ Lazar se, Goon Raa *nookin̰ ute Ꞌkeeme.»
4 Quando Jesus ouviu isso, disse: “A doença de Lázaro não acabará em morte. Ela aconteceu para a glória de Deus, para que o Filho de Deus receba glória por meio dela”.
5 Ey num Mart te gɛnaan̰ Mari ɔɔ Lazar se, Isa jeɗe aak eyo.
5 Jesus amava Marta, Maria e Lázaro.
6 Gaŋ gɔtn ese kɛn Isa jaay booy ɔɔ Lazar kɔɔn̰ɔ se, naan̰ ɔɔp tɛɗ ɓii dio gɔt kɛn kꞋɓaaɗo jꞋɔŋin̰ se.
6 Ouvindo, portanto, que Lázaro estava doente, ficou mais dois dias onde estava.
7 Kɛn ɓii di jaay deel se, naan̰ ɗeek jee mɛtin̰ ki ɔɔ: «JꞋiin̰ kꞋtɛrl kꞋɓaaki taa naaŋ Jude ki.»
7 Depois, disse a seus discípulos: “Vamos voltar para a Judeia”.
8 Gɔtn se jee mɛtin̰ ki ɗeekin̰ ɔɔ: «Debm dooyje, gɔɔr gɔɔr ese sum ɓo Yaudge je ai tund tɔɔli te koa se ɓo, naai Ꞌje tɛrl ɓaa gɔtn naane daal ne?»
8 Os discípulos se opuseram, dizendo: “Rabi, apenas alguns dias atrás o povo da Judeia tentou apedrejá-lo. Ainda assim, o senhor vai voltar para lá?”.
9 Isa tɛrlɗen ɔɔ: «Gɔtɔ jaay iipga ɔɔ kaaɗa jaay ookga se naan̰ lɛk bini aan tɛgɛr jaay ooc ey la? Taa naan̰ se ɓo debm lee te kaam kaaɗa se naan̰ rɔɔk eyo, taa te kaam kaaɗa se naan̰ aak nakgen do naaŋ ki.
9 Jesus respondeu: “Há doze horas de claridade todos os dias. Durante o dia, as pessoas podem andar com segurança. Conseguem enxergar, pois têm a luz deste mundo.
10 Anum debm lee nɔɔr se, naan̰ Ꞌrɔɔkŋ kooco taa gɔtn wɔɔr kɛn an̰ wɔɔr gɔtɔ se gɔtɔ.»
10 À noite, porém, correm o risco de tropeçar, pois não há luz”.
11 Kɛn Isa jaay taaɗ naŋ taarin̰ se, naan̰ tɛr ɗeekɗen ɔɔ: «Ɓɛrɛ, mɛɗjege Lazar se, kaamin̰ ɔkga bia, gaŋ maam mꞋutu mꞋan̰ ɓaa duru.»
11 E acrescentou: “Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas agora vou despertá-lo”.
12 Jee mɛtin̰ ki se ɗeekin̰ ɔɔ: «Mɛlje, kɛn naan̰ jaay tooɗga bi se, naan̰ utu Ꞌkɔŋ lapia.»
12 Os discípulos disseram: “Senhor, se ele dorme é porque logo vai melhorar!”.
13 Ute naan̰ se Isa jeɗen taaɗn ɔɔ Lazar se ooyga. Gaŋ maak‑saapm naaɗe ki se, ɔɔ daan naane Isa taaɗɗen te tooɗn bi aan gɔɔ kɛn jeege lee tooɗ se sum.
13 Pensavam que Jesus falava apenas do repouso do sono, mas ele se referia à morte de Lázaro.
14 Gɔtn se Isa taaɗɗesin̰ tal ɔɔ: «Ɓɛrɛ, Lazar se ooyga.
14 Então ele disse claramente: “Lázaro está morto.
15 Num kɛn Lazar ooy jaay maam gɔtɔ gɔtn naane se, maam maakum‑raapo taa naase. Taa bin se naase aki kaal maakse dom ki paac. Ɓɔrse jꞋiin̰ kꞋɓaa kꞋjꞋɔŋin̰ki.»
15 E, por causa de vocês, eu me alegro por não ter estado lá, pois agora vocês vão crer de fato. Venham, vamos até ele”.
16 Gɔtn se debm mɛtin̰ kɛn kꞋdaŋin̰ Tɔma ɔɔ ron̰ Tɔma se je ɗeekŋ ɔɔ rɔŋɔ, naan̰ ɗeek jee mɛtn Isa kɛn mɛtin̰ge se ɔɔ: «Naaje kic ɓo jꞋiin̰ kꞋɓaaki te naan̰a jꞋaki ɓaa kooy kalaŋ.»
16 Tomé, apelidado de Gêmeo, disse aos outros discípulos: “Vamos até lá também para morrer com Jesus”.
17 Kɛn Isa jaay aan se, ɔŋ Lazar ɔkga ɓii sɔɔ maakŋ ɓaaɗ kɛn aan gɔɔ iiɓi se.
17 Quando Jesus chegou a Betânia, disseram-lhe que Lázaro estava no túmulo havia quatro dias.
18 Aan gɔɔ Betani se gɔɔr te Jeruzalɛm, daanɗe se ɔk kilɔmɛtir ɓaa ɓaa nakŋ mɔtɔ sum se,
18 Betânia ficava a cerca de três quilômetros de Jerusalém,
19 taa naan̰ se ɓo, Yaudge dɛna ɓaaɗo taa Ꞌɗaar ro Mari ute Mart ki taa yo gɛnaaɗe.
19 e muitos moradores da região tinham vindo consolar Marta e Maria pela perda do irmão.
20 Kɛn Mart jaay booy ɔɔ Isa utu ɓaaɗo se, naan̰ iin̰ ɓaa ɔŋin̰a, gaŋ Mari se ɔɔp iŋg ɓeene.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi ao seu encontro. Maria, porém, ficou em casa.
21 Kɛn Mart jaay aan se ɗeek Isa ki ɔɔ: «Mɛluma, kɛn naai jaay utu gɔtn ara ki num, kaaɗn naane gɛnaam Ꞌkooy eyo.
21 Marta disse a Jesus: “Se o Senhor estivesse aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Gaŋ ɓɔrse kɛn naan̰ ooyga kic ɓo maam mꞋjeele nakŋ paacn̰ kɛn naai Ꞌtɔndga mɛta gɔtn Raa ki se, Raa se naan̰ aisin̰ kɛɗa.»
22 Mas sei que, mesmo agora, Deus lhe dará tudo que pedir”.
23 Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Gɛnaai se utu Ꞌduru.»
23 Jesus lhe disse: “Seu irmão vai ressuscitar”.
24 Gɔtn se Mart tɛrlin̰ ɔɔ: «Mɛluma, maam mꞋjeele ɓiin dunia naŋ jaay jeege utu aɗe dur se, naan̰ kic utu aɗe duru.»
24 “Sim”, respondeu Marta. “Ele vai ressuscitar quando todos ressuscitarem, no último dia.”
25 Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Maam ɓo debm dur jeege daan yoge tu ɔɔ kɛn ɛɗ kaaja jeege tu. Debm kɛn jaay aal maakin̰ do maam ki se, ooyga kic ɓo utu Ꞌkɔŋ kaaja.
25 Então Jesus disse: “Eu sou a ressurreição e a vida. Quem crê em mim viverá, mesmo depois de morrer.
26 Debm jaay iŋg ɔɔ aal maakin̰ do maam ki se, naan̰ se mɔɔtn Ꞌkɔŋ kooy eyo. Num do taar kɛn se naai Ꞌtook la?»
26 Quem vive e crê em mim jamais morrerá. Você crê nisso, Marta?”.
27 Gɔtn se Mart tɛrlin̰ ɔɔ: «Yɛɛ Mɛluma, maam se mꞋaal maakum doi ki taa naai ɓo *al‑Masi, Goon Raa, kɛn utu aɗe ɓaa do naaŋ ki se.»
27 “Sim, Senhor”, respondeu ela. “Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus, aquele que veio ao mundo da parte de Deus.”
28 Kɛn Mart jaay taaɗ naŋ taarin̰ se, naan̰ iin̰ ɓaa ɔŋ gɛnaan̰ Mari ɔɔ taaɗin̰ naaŋ ki ɔɔ: «Debm dooyje se ɓaaɗoga ɔɔ naan̰ daŋi.»
28 Em seguida, voltou para casa. Chamou Maria à parte e disse: “O Mestre está aqui e quer ver você”.
29 Kɛn Mari jaay booy taar se, naan̰ naar iin̰ ɓaa gɔtn Isa ki.
29 Maria se levantou de imediato e foi até ele.
30 Naan̰ kɛn se Isa ɛnd te Betani ki ey ɓɔrtɔ. Naan̰ utu iŋg kiŋg gɔt kɛn Mart ɔŋin̰o se.
30 Jesus tinha ficado fora do povoado, no lugar onde Marta havia se encontrado com ele.
31 Gaŋ Yaudge se iŋg kiŋg ɓeene ute Mari, naaɗe iŋg sɛlin̰ sɛlɛ. Kɛn naaɗe jaay aakin̰ naan̰ naar iin̰ teec se, naaɗe ɔk mɛtin̰a. Taa naaɗe saap ɔɔ: «Kaaɗn naane naan̰ ɓaa ɓaa taa ɓaaɗ ki se, gɛn ɓaa keeme.»
31 Quando as pessoas que estavam na casa viram Maria sair apressadamente, imaginaram que ela ia ao túmulo de Lázaro chorar e a seguiram.
32 Kɛn Mari jaay aan ɔŋ Isa gɔt kɛn naan̰ iŋg se, jaay naan̰ aakin̰ se, ooc mɛtn jɛn̰ ki ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Mɛluma, kɛn naai jaay utu gɔtn ara ki num, kaaɗn naane gɛnaam se Ꞌkooy eyo.»
32 Assim que chegou ao lugar onde Jesus estava e o viu, caiu a seus pés e disse: “Se o Senhor estivesse aqui, meu irmão não teria morrido”.
33 Kɛn Isa aak Mari te Yaudgen ɔko mɛtin̰a jaay baag keeme se, gɔtn se Isa maakin̰ ɔŋ ɗaar eyo, gɔtn se maakin̰ tuju.
33 Quando Jesus viu Maria chorar, e o povo também, sentiu profunda indignação e grande angústia.
34 Naan̰ tɔnd mɛtɗe ɔɔ: «Naase aalin̰kiga kaam gay?» Naaɗe tɛrlin̰ ɔɔ: «Mɛlje, Ꞌɓaaɗo kaaka.»
34 “Onde vocês o colocaram?”, perguntou. Eles responderam: “Senhor, venha e veja”.
35 Gɔtn se Isa eeme.
35 Jesus chorou.
36 Gaŋ Yaudge taaɗ ɔɔ: «Aakki tu! Lazar se naan̰ jen̰ dɛn aak eyo!»
36 As pessoas que estavam por perto disseram: “Vejam como ele o amava!”.
37 Anum maakɗe ki se, jee kandum ɗeek ɔɔ: «Debm kaam‑tɔɔkɔ kic naan̰ ɔɔɗin̰ kaamin̰a, num Lazar ɓo n̰Ꞌɔŋ gaasin̰ te yo ki ey la?»
37 Outros, porém, disseram: “Este homem curou um cego. Não poderia ter impedido que Lázaro morresse?”.
38 Gɔtn se tɛr Isa maakin̰ ɔŋ ɗaar ey daala, naan̰ iin̰ ɓaa taa ɓaaɗ ki. Ɓaaɗn se aan gɔɔ iiɓi ɔɔ taarin̰ se naaɗe gaasin̰ te koa.
38 Jesus, sentindo-se novamente indignado, chegou ao túmulo, uma gruta com uma pedra fechando a entrada.
39 Gɔtn se Isa ɗeekɗen ɔɔ: «Ko taar ki se ɔɔɗin̰ki naata.» Mart, gɛnaa debm ooy se, ɗeekin̰ ɔɔ: «Mɛluma, naan̰ se ɔkga ɓii sɔɔ maakŋ ɓaaɗ ki; ɓɔrse naan̰ tɛɗn ootga.»
39 “Rolem a pedra para o lado”, ordenou. “Senhor, ele está morto há quatro dias”, disse Marta, a irmã do falecido. “O mau cheiro será terrível.”
40 Gaŋ Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Maam taaɗiga taaɗa mꞋɔɔ kɛn naai jaay aalga maaki do maam ki num naai utu Ꞌkaakŋ *nookŋ Raa ey la?»
40 Jesus respondeu: “Eu não lhe disse que, se você cresse, veria a glória de Deus?”.
41 Gɔtn se naaɗe ɔɔɗ und te ko taar ki se naata, Isa uun kaamin̰ raan ɔɔ ɗeek ɔɔ: «Bua, mꞋtɔɔmi taa naai Ꞌbooyumga.
41 Então rolaram a pedra para o lado. Jesus olhou para o céu e disse: “Pai, eu te agradeço porque me ouviste.
42 Ɗeere, maam se mꞋjeele daayum nakŋ maam mꞋtɔndga mɛti ɓo, naai Ꞌlee Ꞌbooyum booyo. Anum mꞋtaaɗ se taa jee dɛn gurug aalum se, naaɗe Ꞌjeele naai ɓo ɔlumo.»
42 Tu sempre me ouves, mas eu disse isso por causa de todas as pessoas que estão aqui, para que elas creiam que tu me enviaste”.
43 Kɛn Isa jaay taaɗ naŋ taarin̰ se, naan̰ ɔɔɗ ɔɔy makɔn̰ɔ ɔɔ: «Lazar Ꞌteeco!»
43 Então Jesus gritou: “Lázaro, venha para fora!”.
44 Gɔtn ese debm ooyga kooy se teeco, ɔɔ teeco se jin̰ge te jɛn̰ge se kꞋteelin̰ga teel te kala ɔɔ daan kaamin̰ se naaɗe deebin̰ kala. Gɔtn se Isa ɗeek jeege tu ɔɔ: «ꞋTuutin̰ki kalin̰gen ron̰ ki se naata ɔɔ ɔn̰in̰ki naan̰ ɓaa.»
44 E o morto saiu, com as mãos e os pés presos com faixas e o rosto envolto num pano. Jesus disse: “Desamarrem as faixas e deixem-no ir!”.
45 Yaudgen ɓaaɗo ɗaar ro Mari ki se, naaɗe jaay aak nakŋ Isa tɛɗ se, dɛnin̰ took aal maakɗe don̰ ki.
45 Muitos dos judeus que estavam com Maria creram em Jesus quando viram isso.
46 Gaŋ jee mɛtin̰ge se ɓaa ɔŋ *Parizige ɔɔ taaɗɗen nakŋ kɛn Isa tɛɗo se.
46 Alguns, no entanto, foram aos fariseus e contaram o que Jesus tinha feito.
47 Gɔtn se *magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raage tu ute Parizige, naaɗen *jee kaakŋ mɛtn taargen Yaudge se paac tuso ɔɔ taaɗ ɔɔ: «Gaabm se jꞋan̰ki tɛɗn ɔɔ ɗi? Naan̰ lɛ tɛɗn nakŋ‑kɔɔɓge dɛna ɔn̰ eyo.
47 Então os principais sacerdotes e fariseus reuniram o conselho dos líderes do povo. “Que vamos fazer?”, perguntavam uns aos outros. “Sem dúvida, este homem realiza muitos sinais.
48 Kɛn jaay jꞋɔn̰in̰ te naan̰ se lɛ, jeege paac utu Ꞌtookŋ taar naan̰a. Ɔɔ ɓɛrɛ sɔm *Rɔmɛge se utu aɗe ɓaao ɔɔ utu an tɔɔkŋ te Ɓee Raajege ɔɔ utu an tɛrɛcn̰ te naaŋjege.»
48 Se permitirmos que continue assim, logo todos crerão nele. Então o exército romano virá e destruirá nosso templo e nossa nação.”
49 Maakɗe ki se gaaba kalaŋ kꞋdaŋin̰ Kayip. Ɓaar se, naan̰ ɓo magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raage tu, naan̰ ɗeek ɔɔ: «Naase se Ꞌjeelki ɗim eyo.
49 Caifás, o sumo sacerdote naquele ano, disse: “Vocês não sabem o que estão dizendo!
50 Naase Ꞌsaapki kic ɓo ɔŋin̰ki eyo, ey num bɛɛki se, deb kalaŋ ɓo Ꞌkooyo Ꞌkɔn̰ jee dɛna. Bin se naaŋjege se Ꞌkɔŋ tɛrɛcn̰ te magalin̰ eyo.»
50 Não percebem que é melhor para vocês que um homem morra pelo povo em vez de a nação inteira ser destruída?”.
51 Taa ɓaar se naan̰ ɓo magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raage tu, bin se taar naan̰ taaɗ se iin̰o maak‑saapm naan̰ malin̰ ki eyo, gaŋ taar naan̰ taaɗ se, iin̰o gɔtn Raa ki. Ɔɔ taar naan̰ taaɗ se je taaɗn ɔɔ: Isa se utu kooy taa Yaudgen te dɛnin̰,
51 Não disse isso por si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus morreria pela nação inteira.
52 ɔɔ naan̰ utu kooy se taa Yaudge kalin̰ ki sum eyo, num gaŋ kooy naan̰ se utu Ꞌtusn gaan Raagen gɔtn ɓaa se paac Ꞌtɛɗn kalaŋ.
52 E não apenas por aquela nação, mas para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus espalhados ao redor do mundo.
53 Ɓii kɛn se sum ɓo, magal Yaudge uun doa taa tɔɔl Isa.
53 Daquele dia em diante, começaram a tramar a morte de Jesus.
54 Taa naan̰ se mɔɔtn Isa baate lee maakŋ Yaudge tu, naan̰ iik tɔk ɓaa maakŋ naaŋ ki kalaŋ bini kꞋdaŋin̰ Epraim, kɛn gɔɔr te kɔɗ‑ɓaara. Gɔtn ese ɓo naan̰ ɓaa iŋg te jee mɛtin̰ ki.
54 Por essa razão, Jesus parou de andar no meio do povo. Foi para um lugar próximo do deserto, para o povoado de Efraim, onde permaneceu com seus discípulos.
55 Jeege dɛna iin̰o taa naaŋge tun kuuy ɔɔ ɓaaɗo Jeruzalɛm ki, gɛn tugŋ ɗaapm roɗe naan Raa ki, taa *laa Paakŋ gɛn Yaudge se ɔɔpga gɔɔrɔ.
55 Faltava pouco tempo para a festa judaica da Páscoa, e muita gente de toda a região chegou a Jerusalém para participar da cerimônia de purificação, antes que a Páscoa começasse.
56 Daan bɔɔr *Ɓee Raa ki se naaɗe lee je Isa ɔɔ gɔtn se naaɗe taaɗ te naapa ɔɔ: «Naase tap ɓo Ꞌsaapin̰ki ɔɔki ɗio? Ɓɛrɛ, ɗaam jaay ey num, Isa se aɗe kɔŋ ɓaa laa ki se eyo.»
56 Continuavam procurando Jesus e, estando eles no templo, perguntavam uns aos outros: “O que vocês acham? Será que ele virá para a Páscoa?”.
57 Taa magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raage tu ute Parizige se, taaɗga taaɗ jeege tu ɔɔ: «Debm kɛn jaay jeel gɔtn Isa num, aɗen taaɗn gɔtin̰a taa naaɗe an̰ ɓaa kɔkɔ.»
57 Enquanto isso, os principais sacerdotes e fariseus deram ordem para que, se alguém soubesse onde Jesus estava, o denunciasse de imediato, a fim de que o prendessem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.