João 11
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARC
1 — ausente —
1 Estava, então, enfermo um certo Lázaro, de Betânia, aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 — ausente —
2 E Maria era aquela que tinha ungido o Senhor com unguento e lhe tinha enxugado os pés com os seus cabelos, cujo irmão, Lázaro, estava enfermo.
3 Gɛnaan̰gen mɛndge se ɔl deba ɓaa taaɗ Isa ki ɔɔ: «Mɛlje ɓɛrɛ, debm naai Ꞌjen̰ se oocga kɔɔn̰ɔ.»
3 Mandaram-lhe, pois, suas irmãs dizer: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Kɛn Isa jaay booy taar se, naan̰ ɗeek ɔɔ: «Kɔɔn̰ Lazar se an̰ kɔŋ tɔɔl eyo, num naan̰ se utu Ꞌtaaɗn nookŋ *Raa. Ɔɔ ute kɔɔn̰ Lazar se, Goon Raa *nookin̰ ute Ꞌkeeme.»
4 E Jesus, ouvindo isso, disse: Esta enfermidade não é para morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Ey num Mart te gɛnaan̰ Mari ɔɔ Lazar se, Isa jeɗe aak eyo.
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Gaŋ gɔtn ese kɛn Isa jaay booy ɔɔ Lazar kɔɔn̰ɔ se, naan̰ ɔɔp tɛɗ ɓii dio gɔt kɛn kꞋɓaaɗo jꞋɔŋin̰ se.
6 Ouvindo, pois, que estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde estava.
7 Kɛn ɓii di jaay deel se, naan̰ ɗeek jee mɛtin̰ ki ɔɔ: «JꞋiin̰ kꞋtɛrl kꞋɓaaki taa naaŋ Jude ki.»
7 Depois disso, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Gɔtn se jee mɛtin̰ ki ɗeekin̰ ɔɔ: «Debm dooyje, gɔɔr gɔɔr ese sum ɓo Yaudge je ai tund tɔɔli te koa se ɓo, naai Ꞌje tɛrl ɓaa gɔtn naane daal ne?»
8 Disseram-lhe os discípulos: Rabi, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e tornas para lá?
9 Isa tɛrlɗen ɔɔ: «Gɔtɔ jaay iipga ɔɔ kaaɗa jaay ookga se naan̰ lɛk bini aan tɛgɛr jaay ooc ey la? Taa naan̰ se ɓo debm lee te kaam kaaɗa se naan̰ rɔɔk eyo, taa te kaam kaaɗa se naan̰ aak nakgen do naaŋ ki.
9 Jesus respondeu: Não há doze horas no dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 Anum debm lee nɔɔr se, naan̰ Ꞌrɔɔkŋ kooco taa gɔtn wɔɔr kɛn an̰ wɔɔr gɔtɔ se gɔtɔ.»
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Kɛn Isa jaay taaɗ naŋ taarin̰ se, naan̰ tɛr ɗeekɗen ɔɔ: «Ɓɛrɛ, mɛɗjege Lazar se, kaamin̰ ɔkga bia, gaŋ maam mꞋutu mꞋan̰ ɓaa duru.»
11 Assim falou e, depois, disse-lhes: Lázaro, o nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo do sono.
12 Jee mɛtin̰ ki se ɗeekin̰ ɔɔ: «Mɛlje, kɛn naan̰ jaay tooɗga bi se, naan̰ utu Ꞌkɔŋ lapia.»
12 Disseram, pois, os seus discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Ute naan̰ se Isa jeɗen taaɗn ɔɔ Lazar se ooyga. Gaŋ maak‑saapm naaɗe ki se, ɔɔ daan naane Isa taaɗɗen te tooɗn bi aan gɔɔ kɛn jeege lee tooɗ se sum.
13 Mas Jesus dizia isso da sua morte; eles, porém, cuidavam que falava do repouso do sono.
14 Gɔtn se Isa taaɗɗesin̰ tal ɔɔ: «Ɓɛrɛ, Lazar se ooyga.
14 Então, Jesus disse-lhes claramente: Lázaro está morto,
15 Num kɛn Lazar ooy jaay maam gɔtɔ gɔtn naane se, maam maakum‑raapo taa naase. Taa bin se naase aki kaal maakse dom ki paac. Ɓɔrse jꞋiin̰ kꞋɓaa kꞋjꞋɔŋin̰ki.»
15 e folgo, por amor de vós, de que eu lá não estivesse, para que acrediteis. Mas vamos ter com ele.
16 Gɔtn se debm mɛtin̰ kɛn kꞋdaŋin̰ Tɔma ɔɔ ron̰ Tɔma se je ɗeekŋ ɔɔ rɔŋɔ, naan̰ ɗeek jee mɛtn Isa kɛn mɛtin̰ge se ɔɔ: «Naaje kic ɓo jꞋiin̰ kꞋɓaaki te naan̰a jꞋaki ɓaa kooy kalaŋ.»
16 Disse, pois, Tomé, chamado Dídimo, aos condiscípulos: Vamos nós também, para morrermos com ele.
17 Kɛn Isa jaay aan se, ɔŋ Lazar ɔkga ɓii sɔɔ maakŋ ɓaaɗ kɛn aan gɔɔ iiɓi se.
17 Chegando, pois, Jesus, achou que já havia quatro dias que estava na sepultura.
18 Aan gɔɔ Betani se gɔɔr te Jeruzalɛm, daanɗe se ɔk kilɔmɛtir ɓaa ɓaa nakŋ mɔtɔ sum se,
18 (Ora, Betânia distava de Jerusalém quase quinze estádios.)
19 taa naan̰ se ɓo, Yaudge dɛna ɓaaɗo taa Ꞌɗaar ro Mari ute Mart ki taa yo gɛnaaɗe.
19 E muitos dos judeus tinham ido consolar a Marta e a Maria, acerca de seu irmão.
20 Kɛn Mart jaay booy ɔɔ Isa utu ɓaaɗo se, naan̰ iin̰ ɓaa ɔŋin̰a, gaŋ Mari se ɔɔp iŋg ɓeene.
20 Ouvindo, pois, Marta que Jesus vinha, saiu-lhe ao encontro; Maria, porém, ficou assentada em casa.
21 Kɛn Mart jaay aan se ɗeek Isa ki ɔɔ: «Mɛluma, kɛn naai jaay utu gɔtn ara ki num, kaaɗn naane gɛnaam Ꞌkooy eyo.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Gaŋ ɓɔrse kɛn naan̰ ooyga kic ɓo maam mꞋjeele nakŋ paacn̰ kɛn naai Ꞌtɔndga mɛta gɔtn Raa ki se, Raa se naan̰ aisin̰ kɛɗa.»
22 Mas também, agora, sei que tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Gɛnaai se utu Ꞌduru.»
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão há de ressuscitar.
24 Gɔtn se Mart tɛrlin̰ ɔɔ: «Mɛluma, maam mꞋjeele ɓiin dunia naŋ jaay jeege utu aɗe dur se, naan̰ kic utu aɗe duru.»
24 Disse-lhe Marta: Eu sei que há de ressuscitar na ressurreição do último Dia.
25 Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Maam ɓo debm dur jeege daan yoge tu ɔɔ kɛn ɛɗ kaaja jeege tu. Debm kɛn jaay aal maakin̰ do maam ki se, ooyga kic ɓo utu Ꞌkɔŋ kaaja.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida; quem crê em mim, ainda que esteja morto, viverá;
26 Debm jaay iŋg ɔɔ aal maakin̰ do maam ki se, naan̰ se mɔɔtn Ꞌkɔŋ kooy eyo. Num do taar kɛn se naai Ꞌtook la?»
26 e todo aquele que vive e crê em mim nunca morrerá. Crês tu isso?
27 Gɔtn se Mart tɛrlin̰ ɔɔ: «Yɛɛ Mɛluma, maam se mꞋaal maakum doi ki taa naai ɓo *al‑Masi, Goon Raa, kɛn utu aɗe ɓaa do naaŋ ki se.»
27 Disse-lhe ela: Sim, Senhor, creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Kɛn Mart jaay taaɗ naŋ taarin̰ se, naan̰ iin̰ ɓaa ɔŋ gɛnaan̰ Mari ɔɔ taaɗin̰ naaŋ ki ɔɔ: «Debm dooyje se ɓaaɗoga ɔɔ naan̰ daŋi.»
28 E, dito isso, partiu e chamou em segredo a Maria, sua irmã, dizendo: O Mestre está aqui e chama-te.
29 Kɛn Mari jaay booy taar se, naan̰ naar iin̰ ɓaa gɔtn Isa ki.
29 Ela, ouvindo isso, levantou-se logo e foi ter com ele.
30 Naan̰ kɛn se Isa ɛnd te Betani ki ey ɓɔrtɔ. Naan̰ utu iŋg kiŋg gɔt kɛn Mart ɔŋin̰o se.
30 (Ainda Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.)
31 Gaŋ Yaudge se iŋg kiŋg ɓeene ute Mari, naaɗe iŋg sɛlin̰ sɛlɛ. Kɛn naaɗe jaay aakin̰ naan̰ naar iin̰ teec se, naaɗe ɔk mɛtin̰a. Taa naaɗe saap ɔɔ: «Kaaɗn naane naan̰ ɓaa ɓaa taa ɓaaɗ ki se, gɛn ɓaa keeme.»
31 Vendo, pois, os judeus que estavam com ela em casa e a consolavam que Maria apressadamente se levantara e saíra, seguiram-na, dizendo: Vai ao sepulcro para chorar ali.
32 Kɛn Mari jaay aan ɔŋ Isa gɔt kɛn naan̰ iŋg se, jaay naan̰ aakin̰ se, ooc mɛtn jɛn̰ ki ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Mɛluma, kɛn naai jaay utu gɔtn ara ki num, kaaɗn naane gɛnaam se Ꞌkooy eyo.»
32 Tendo, pois, Maria chegado aonde Jesus estava e vendo-o, lançou-se aos seus pés, dizendo-lhe: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Kɛn Isa aak Mari te Yaudgen ɔko mɛtin̰a jaay baag keeme se, gɔtn se Isa maakin̰ ɔŋ ɗaar eyo, gɔtn se maakin̰ tuju.
33 Jesus, pois, quando a viu chorar e também chorando os judeus que com ela vinham, moveu-se muito em espírito e perturbou-se.
34 Naan̰ tɔnd mɛtɗe ɔɔ: «Naase aalin̰kiga kaam gay?» Naaɗe tɛrlin̰ ɔɔ: «Mɛlje, Ꞌɓaaɗo kaaka.»
34 E disse: Onde o pusestes? Disseram-lhe: Senhor, vem e vê.
35 Gɔtn se Isa eeme.
35 Jesus chorou.
36 Gaŋ Yaudge taaɗ ɔɔ: «Aakki tu! Lazar se naan̰ jen̰ dɛn aak eyo!»
36 Disseram, pois, os judeus: Vede como o amava.
37 Anum maakɗe ki se, jee kandum ɗeek ɔɔ: «Debm kaam‑tɔɔkɔ kic naan̰ ɔɔɗin̰ kaamin̰a, num Lazar ɓo n̰Ꞌɔŋ gaasin̰ te yo ki ey la?»
37 E alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer também com que este não morresse?
38 Gɔtn se tɛr Isa maakin̰ ɔŋ ɗaar ey daala, naan̰ iin̰ ɓaa taa ɓaaɗ ki. Ɓaaɗn se aan gɔɔ iiɓi ɔɔ taarin̰ se naaɗe gaasin̰ te koa.
38 Jesus, pois, movendo-se outra vez muito em si mesmo, foi ao sepulcro; e era uma caverna e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Gɔtn se Isa ɗeekɗen ɔɔ: «Ko taar ki se ɔɔɗin̰ki naata.» Mart, gɛnaa debm ooy se, ɗeekin̰ ɔɔ: «Mɛluma, naan̰ se ɔkga ɓii sɔɔ maakŋ ɓaaɗ ki; ɓɔrse naan̰ tɛɗn ootga.»
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã do defunto, disse-lhe: Senhor, já cheira mal, porque é já de quatro dias.
40 Gaŋ Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Maam taaɗiga taaɗa mꞋɔɔ kɛn naai jaay aalga maaki do maam ki num naai utu Ꞌkaakŋ *nookŋ Raa ey la?»
40 Disse-lhe Jesus: Não te hei dito que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Gɔtn se naaɗe ɔɔɗ und te ko taar ki se naata, Isa uun kaamin̰ raan ɔɔ ɗeek ɔɔ: «Bua, mꞋtɔɔmi taa naai Ꞌbooyumga.
41 Tiraram, pois, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou, por me haveres ouvido.
42 Ɗeere, maam se mꞋjeele daayum nakŋ maam mꞋtɔndga mɛti ɓo, naai Ꞌlee Ꞌbooyum booyo. Anum mꞋtaaɗ se taa jee dɛn gurug aalum se, naaɗe Ꞌjeele naai ɓo ɔlumo.»
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas eu disse
43 Kɛn Isa jaay taaɗ naŋ taarin̰ se, naan̰ ɔɔɗ ɔɔy makɔn̰ɔ ɔɔ: «Lazar Ꞌteeco!»
43 E, tendo dito isso, clamou com grande voz: Lázaro, vem para fora.
44 Gɔtn ese debm ooyga kooy se teeco, ɔɔ teeco se jin̰ge te jɛn̰ge se kꞋteelin̰ga teel te kala ɔɔ daan kaamin̰ se naaɗe deebin̰ kala. Gɔtn se Isa ɗeek jeege tu ɔɔ: «ꞋTuutin̰ki kalin̰gen ron̰ ki se naata ɔɔ ɔn̰in̰ki naan̰ ɓaa.»
44 E o defunto saiu, tendo as mãos e os pés ligados com faixas, e o seu rosto, envolto num lenço. Disse-lhes Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Yaudgen ɓaaɗo ɗaar ro Mari ki se, naaɗe jaay aak nakŋ Isa tɛɗ se, dɛnin̰ took aal maakɗe don̰ ki.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo a Maria e que tinham visto o que Jesus fizera creram nele.
46 Gaŋ jee mɛtin̰ge se ɓaa ɔŋ *Parizige ɔɔ taaɗɗen nakŋ kɛn Isa tɛɗo se.
46 Mas alguns deles foram ter com os fariseus e disseram-lhes o que Jesus tinha feito.
47 Gɔtn se *magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raage tu ute Parizige, naaɗen *jee kaakŋ mɛtn taargen Yaudge se paac tuso ɔɔ taaɗ ɔɔ: «Gaabm se jꞋan̰ki tɛɗn ɔɔ ɗi? Naan̰ lɛ tɛɗn nakŋ‑kɔɔɓge dɛna ɔn̰ eyo.
47 Depois, os principais dos sacerdotes e os fariseus formaram conselho e diziam: Que faremos? Porquanto este homem faz muitos sinais.
48 Kɛn jaay jꞋɔn̰in̰ te naan̰ se lɛ, jeege paac utu Ꞌtookŋ taar naan̰a. Ɔɔ ɓɛrɛ sɔm *Rɔmɛge se utu aɗe ɓaao ɔɔ utu an tɔɔkŋ te Ɓee Raajege ɔɔ utu an tɛrɛcn̰ te naaŋjege.»
48 Se o deixamos assim, todos crerão nele, e virão os romanos e tirar-nos-ão o nosso lugar e a nação.
49 Maakɗe ki se gaaba kalaŋ kꞋdaŋin̰ Kayip. Ɓaar se, naan̰ ɓo magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raage tu, naan̰ ɗeek ɔɔ: «Naase se Ꞌjeelki ɗim eyo.
49 E Caifás, um deles, que era sumo sacerdote naquele ano, lhes disse: Vós nada sabeis,
50 Naase Ꞌsaapki kic ɓo ɔŋin̰ki eyo, ey num bɛɛki se, deb kalaŋ ɓo Ꞌkooyo Ꞌkɔn̰ jee dɛna. Bin se naaŋjege se Ꞌkɔŋ tɛrɛcn̰ te magalin̰ eyo.»
50 nem considerais que nos convém que um homem morra pelo povo e que não pereça toda a nação.
51 Taa ɓaar se naan̰ ɓo magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raage tu, bin se taar naan̰ taaɗ se iin̰o maak‑saapm naan̰ malin̰ ki eyo, gaŋ taar naan̰ taaɗ se, iin̰o gɔtn Raa ki. Ɔɔ taar naan̰ taaɗ se je taaɗn ɔɔ: Isa se utu kooy taa Yaudgen te dɛnin̰,
51 Ora, ele não disse isso de si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus devia morrer pela nação.
52 ɔɔ naan̰ utu kooy se taa Yaudge kalin̰ ki sum eyo, num gaŋ kooy naan̰ se utu Ꞌtusn gaan Raagen gɔtn ɓaa se paac Ꞌtɛɗn kalaŋ.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um corpo os filhos de Deus que andavam dispersos.
53 Ɓii kɛn se sum ɓo, magal Yaudge uun doa taa tɔɔl Isa.
53 Desde aquele dia, pois, consultavam-se para o matarem.
54 Taa naan̰ se mɔɔtn Isa baate lee maakŋ Yaudge tu, naan̰ iik tɔk ɓaa maakŋ naaŋ ki kalaŋ bini kꞋdaŋin̰ Epraim, kɛn gɔɔr te kɔɗ‑ɓaara. Gɔtn ese ɓo naan̰ ɓaa iŋg te jee mɛtin̰ ki.
54 Jesus, pois, já não andava manifestamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a terra junto do deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali andava com os seus discípulos.
55 Jeege dɛna iin̰o taa naaŋge tun kuuy ɔɔ ɓaaɗo Jeruzalɛm ki, gɛn tugŋ ɗaapm roɗe naan Raa ki, taa *laa Paakŋ gɛn Yaudge se ɔɔpga gɔɔrɔ.
55 E estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região subiram a Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Daan bɔɔr *Ɓee Raa ki se naaɗe lee je Isa ɔɔ gɔtn se naaɗe taaɗ te naapa ɔɔ: «Naase tap ɓo Ꞌsaapin̰ki ɔɔki ɗio? Ɓɛrɛ, ɗaam jaay ey num, Isa se aɗe kɔŋ ɓaa laa ki se eyo.»
56 Buscavam, pois, a Jesus e diziam uns aos outros, estando no templo: Que vos parece? Não virá à festa?
57 Taa magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raage tu ute Parizige se, taaɗga taaɗ jeege tu ɔɔ: «Debm kɛn jaay jeel gɔtn Isa num, aɗen taaɗn gɔtin̰a taa naaɗe an̰ ɓaa kɔkɔ.»
57 Ora, os principais dos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.