Atos 22
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ACF
1 Pɔl taaɗɗen ɔɔ: «Bubumge ute gɛnaamge, Ꞌbooyki ɓɔrse maam mꞋje mꞋasen taaɗn mɛtn taaruma.»
1 Homens, irmàos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós
2 Kɛn naaɗe jaay booy Pɔl taaɗɗen ute taar naaŋ naaɗe Yaudge se, gɔtn se naaɗe tɛr do dil cir daala. Naan̰ kɛn se, naan̰ taaɗɗen ɔɔ:
2 (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram). E disse:
3 «Maam kic mꞋkɔɗ Yaud, naɓo jꞋoojum maakŋ gɛgɛr kɛn Tars kɛn taa naaŋ Silisi ki. Gaŋ maam se, mꞋteep maakŋ gɛgɛr kɛn Jeruzalɛm ki ara ɔɔ gɔtn ara ɓo, gɔtn kɛn Gamaliɛl dooyumo ute ɗoobin̰a *Ko Taar kɛn Raa ɛɗo bubjege tu se. Taa naan̰ se ɓo, maam mꞋɔk taar *Raa se ɔɔn̰ɔ, aan gɔɔ gɛn naasen ɓɔrse utu iŋgki do ki se kici.
3 Quanto a mim, sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, e nesta cidade criado aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zelador de Deus, como todos vós hoje sois.
4 Jee kɛn Ɗoobm Isa ki se, maam mꞋdabarɗeno bini aan gɔɔ mꞋaɗenoga tɔɔlɔ. Ɔɔ mɛndge ute gaabge se, maam mꞋɔl kꞋdɔɔkɗeno ute zin̰ziri ɔɔ mꞋɓaaɗo mꞋɔmbɗen daŋgay ki.
4 E persegui este caminho até à morte, prendendo, e pondo em prisões, tanto homens como mulheres,
5 *Magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raage tu ute magal taa ɓee Yaudge se kic ɓo, jeele nakŋ kɛn maam mꞋtɛɗo se. Naaɗe se ɓo, kɛn ɛɗumo maktub jim ki, taa mꞋɓaa kɛɗn Yaudge tun Damas ki. Ute naan̰ se ɓo, jee kɛn aalga kaal maakɗe do Isa *al‑Masi kɛn gɔtn naane se, mꞋaɗen ɓaa tɔkŋ dɔɔkŋ ute zin̰ziri ɔɔ mꞋanɗeno ɓaa Jeruzalɛm ki taa jꞋaɗen dabara.»
5 Como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos. E, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer maniatados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.
6 «Kɛn maam ɓaa ɓaa ɗoob ki jaay, kaaɗa aan gɔɔr ute katara se, naan̰ kɛn se, maam mꞋaanga gɔɔr ute Damas. Gaŋ gɔtn ese sum ɓo, mꞋnaar mꞋaak pooɗo iin̰o maakŋ raa ki raap lak lak ɓaaɗo deebum bat.
6 Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho, e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.
7 Gɔtn se, maam mꞋaal mꞋooc naaŋ ki ɔɔ mꞋbooy mind deba daŋum ɔɔ: ‹Sɔl, Sɔl, naai Ꞌtap ɓo dabarum bin se, gɛn ɗi?›
7 E caí por terra, e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Maam mꞋtɔnd mɛtin̰ mꞋɔɔ: ‹Mɛluma, naai tap ɓo naŋa?› Gaŋ mind debm ese se tɛrlum ɔɔ: ‹Maam ɓo Isan, kɔɗ Nazarɛtn kɛn naai Ꞌlee Ꞌdabarin̰ se.›
8 E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus Nazareno, a quem tu persegues.
9 Gaŋ jeegen ɓaa ɓaa ute maam se, naaɗe aak pooɗn kɛn iin̰o maakŋ raa ki raap lak lak se sum, ey num mind debm kɛn taaɗ ute maam se, naaɗe booy te eyo.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito, mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.
10 Gɔtn se, maam mꞋtaaɗin̰ mꞋɔɔ: ‹Mɛluma, maam tap ɓo mꞋtɛɗn rom mꞋɔɔ ɗi?› Ɔɔ Mɛljege tɛrlum ɔɔ: ‹Iin̰ Ꞌɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Damas ki ɔɔ gɔtn naane se ɓo, jꞋai ɓaa taaɗn nakgen paacn̰ kɛn Raa je ɔɔ naai an̰sin̰ tɛɗ se.›
10 Então disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te, e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Gaŋ pooɗn kɛn iin̰o maakŋ raa ki raap lak lak jaay ɓaaɗo deebum se, tɛɗum maam mꞋɔŋ mꞋaak eyo. Taa naan̰ se ɓo, jeemgen kꞋɓaa tɛl se, ɔkum jim ki, jaay ɓo tɔɔɗ ɓaansum Damas ki.
11 E, como eu não via, por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo, e cheguei a Damasco.
12 «Maakŋ gɛgɛr kɛn Damas ki se, ɔk gaaba kalaŋ ron̰ Ananias ɔɔ gaabm se, ɔk taar Raa se ɔɔn̰ɔ, ɔɔ Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki, paac se, naan̰ tɛɗin̰ ute ɗoobin̰a. Gaabm se, Yaudgen iŋg gɔtn ese paac tɔɔmin̰a.
12 E um certo Ananias, homem piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Gɔtn se, naan̰ ɓaaɗo ɔŋuma ɔɔ ɗeekum ɔɔ: ‹Sɔl, gɛnaama, ɔn̰ kaami se Ꞌkɔɔɗn kaaka!› Ɔɔ gɔtn ese sum ɓo, kaamum naar ɔɔɗ aak gɔtin̰ ki ɔɔ Ananias se lɛ, maam mꞋaakin̰ tal tal.
13 Vindo ter comigo, e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.
14 Tɛr naan̰ taaɗum ɔɔ: ‹Sɔl, naai se, Raa gɛn bubjege ɓo bɛɛr ɔɔɗio se kaaɗ kɛn jꞋooji te ey ɓɔrtɔ, taa naai Ꞌjeel nakŋ kɛn tɔɔlin̰ naan̰ ki ɔɔ Debm Daan ki se, naai utu an̰ kaakŋ ute kaami ɔɔ Ꞌbooy naan̰ ai taaɗn ute taarin̰ mala.
14 E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo e ouças a voz da sua boca.
15 Taa naan̰ se ɓo, do nakge tun naai aako ute kaami ɔɔ booyo ute bi se, naai Ꞌtaaɗin̰ jeege tu paac.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Num ɓɔrse tap ɓo, naai Ꞌbooy ɗi daala? Iin̰i, ɔn̰ jꞋai *batizi ɔɔ tɔnd mɛtn Isa se, taa ai tɔɔl *kusin̰ige se naatn.›»
16 E agora por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.
17 «Kɛn maam jaay mꞋɔk tɛrl mꞋɓaa Jeruzalɛm ki se, naan̰ kɛn se, ɓii kalaŋ maam mꞋɓaa daan bɔɔr *Ɓee Raa ki gɛn keem Raa se mꞋaak ne ɗim teeco naanum ki.
17 E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.
18 Gɔtn se, maam mꞋaak Mɛljege Isa ɔɔ naan̰ ɗeekum ɔɔ: ‹ꞋNaar Ꞌteec ɔn̰ Jeruzalɛm se naatn kɛskɛ, taa jee gɔtn ese lɛ, naaɗe kɔŋ took eyo do nakge tun naai aɗen taaɗn taa maam se.›
18 E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Gaŋ maam mꞋtɛrlin̰ mꞋɔɔ: ‹Mɛluma, kaaɗn kɛn maam mꞋlee mꞋtɔko jee aalga kaal maakɗe do naai ki maakŋ ɓeege tun Yaudge lee tus maak ki se, jaay mꞋɔl kꞋtɔndɗeno ɔɔ jꞋɔmbɗeno maakŋ daŋgay ki se, nakŋ se paac, naaɗe jeele.
19 E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.
20 Gɔtn kɛn naaɗe tɔɔlo debm saaɗn naai Etien se kic ɓo, maam mꞋutu ɔɔ nakŋ naaɗe tɛɗ se kic ɓo, maam mꞋtooko ute naaɗe. Naan̰ kɛn se, jee tɔɔlin̰ge se, maam ɓo mꞋdebm bɔɔbm kalɗege.›
20 E quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as capas dos que o matavam.
21 Gaŋ Mɛljege ɗeekum ɔɔ: ‹Ute naan̰ se kic iin̰ Ꞌɓaa; maam se mꞋje mꞋai kɔli dɔkɔ maakŋ jeege tun Yaudge eyo.›»
21 E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.
22 Yaudge se iŋg booy taar Pɔl bini aan do taar kɛn jaay naan̰ ɗeek ɔɔ: «Mɛljege ɗeekum ɔɔ: ‹maam mꞋai kɔli gɔtn jeege tun Yaudge eyo›» ɔɔ do taar kɛn se, naaɗe ɗoob ɔɔy makɔn̰ ɔɔ: «Gaabm se, Ꞌtɔɔlin̰ki naatn! Debm bin se ɔn̰te kɔn̰in̰ki Ꞌkiŋg do naaŋ ki!»
22 E ouviram-no até esta palavra, e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva.
23 Gɔtn se, naaɗe tɔɔy dɔɔk taara ɔɔ tɔɔɗn ute kal magalɗege jaay tɔndin̰ naaŋ ki ɔɔɗ kuɗu putur putur.
23 E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,
24 Ɔɔ kɛn bubm asgar Rɔmɛge jaay aak bin se, naan̰ ɔl ɔɔ kꞋjꞋɔk kꞋɓaano ute Pɔl se maakŋ *ɓee kɛn tɔɔgŋ kɛn asgarge lee toom maak ki, ɔɔ naan̰ je ɔɔ jꞋan̰ kɔndin̰ ute mɛɛjɛ taa bin se naan̰ Ꞌtaaɗn nakŋ kɛn naan̰ tɛɗ jaay ɓo ɔl jeege tɔɔɗ tɔɔyin̰ mɛtin̰ ki se.
24 O tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Gɔtn se, naan̰ ɔl ɔɔ Pɔl se kꞋdɔɔkin̰a, gaŋ Pɔl taaɗ magal asgarge tun cɛɛn̰ ki ɔɔ: «Kɔɗ Rɔmɛ jaay jꞋaak te mɛtn taarin̰ ey sum ɓo, naase se ɔkki ɗoobm kɛn an̰ki tɔnd ute mɛɛjɛ ne?»
25 E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?
26 Kɛn magal asgargen gɔtn ese jaay booy taar se, naan̰ ɓaa taaɗ bubm asgarge tu ɔɔ: «Kɛse naai Ꞌje tɛɗn ɗi bini, ɓɛrɛ, gaabm se lɛ, naan̰ kɔɗ Rɔmɛ.»
26 E, ouvindo isto, o centurião foi, e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.
27 Gɔtn se, bubm asgarge ɓaaɗo ɔŋ Pɔl ɔɔ tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «ꞋƊeekum tu, naai tap ɓo kɔɗ Rɔmɛ ɗeer ne?» Pɔl tɛrlin̰ ɔɔ: «Yɛɛ, maam mꞋkɔɗ Rɔmɛ.»
27 E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.
28 Bubm asgarge tɛrl Pɔl ki ɔɔ: «Kɛn ɔlum jaay mꞋtɛɗ kɔɗ Rɔmɛ se, maam mꞋɔgɗenga kɔgŋ gurs dɛn aak eyo.» Ɔɔ Pɔl tɛrlin̰ ɔɔ: «Gaŋ maam se, gɔtn jꞋoojum tap ɓo, mꞋkɔɗ Rɔmɛ.»
28 E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Gɔtn se sum ɓo, jee kɛn ɓaan̰ ɓaa kɔkɔ jaay an̰ kɔnd se, naar ɔn̰in̰a. Ɔɔ kɛn bubm asgarge se jaay ɓaa jeel Pɔl kɔɗ Rɔmɛ sum se, naan̰ ɓeere ɓaa ɔkin̰a, taa naan̰ dɔɔkin̰ga dɔɔk ute zin̰ziri.
29 E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.
30 Num bubm asgarge Ꞌje Ꞌjeel mɛtn taar kɛn Yaudge jaay ɔkŋ mind Pɔl se. Taa naan̰ se ɓo, mɛtbeen̰ki se, naan̰ ɔl kꞋdaŋo *magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raage tu ute Yaudgen jee kaakŋ mɛtn taarge se paac. Gɔtn se, Pɔl se, naan̰ ɔl kꞋtuutn ute zin̰ziri ɔɔ ɔk ɓaansin̰ naanɗe ki.
30 E no dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou vir o principais dos sacerdotes, e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.