Atos 16
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NVT
1 Tɛr Pɔl ute Silas jaay aan maakŋ gɛgɛr kɛn Derbe ute gɛn Listir ki se; gɔtn ese naan̰ ɔŋ gaaba kalaŋ debm aalga kaal maakin̰ do Isa ki, ron̰ Timote. Naan̰ se kon̰ mɛnd Yaud kɛn aalga kaal maakin̰ do Isa ki kici; gaŋ bubin̰ se, kɔɗ Grɛk.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Timote se, gɛnaagen ɗoobm al‑Masi kɛn maakŋ gɛgɛrge tun Listir ute kɛn Ikɔniɔm ki, paac se tɔɔmin̰a.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Gɔtn se Pɔl je ɔɔ kꞋɓaa tɛlɛ, naɓo taa Yaudgen iŋg maakŋ gɛgɛrge tun ese se, naan̰ ɔjin̰ pɔndɔ, taa jeegen paacn̰ gɔtn ese se jeelin̰ naan̰ se bubin̰ kɔɗ Grɛk.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Kɛn naan̰ jaay ɔj pɔndɔ Timote ki aas se, naaɗe iin̰ gɔtn ese ɔɔ ɓaa lee maakŋ gɛgɛrge tu ɔɔ naaɗe taaɗ gɛnaage tu nakgen kɛn *jee kaan̰ naabm Isage ute jee naan jee *eglizge tu taaɗo taarin̰ Jeruzalɛm ki se ɔɔ naaɗe taaɗɗen ɔɔ: «JꞋiŋg do taar kɛn se.»
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Ute taargen se, jee eglizgen gɔtn ese se tɛɗ jee al‑Masigen mɛc, ɔɔ ɓii‑raa naaɗe ziiɗ ɓaa ute naanɗe.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Pɔl ute Silas se je ɓaa taaɗn taar *Raa taa naaŋ Azi kɛn kaam kalaŋ; naɓo *Nirl Salal taaɗɗen maakɗe ki ɔɔ jꞋɔn̰te ɓaa. Num gɔtn se, naaɗe aal teec taa naaŋ Prigi ute gɛn Galati ki.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Kɛn naaɗe jaay aan cɛɛ taa naaŋ Misi ki se, naaɗe je ɓaa taa naaŋ Bitini ki; naɓo gɔtn ese kic Nirl gɛn Isa gaasɗe.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Taa naan̰ se ɓo, naaɗe aal teec taa naaŋ Misi ki ɔɔ bɔɔy ɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Troas ki gɔt kɛn kꞋlee kꞋɗaar markabge se.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Maakŋ Troas ki jaay Pɔl tooɗ tooɗ nɔɔr se, naan̰ nia ɔɔ maakŋ nin̰ ki se, naan̰ aak aan gɔɔ kɔɗ Masedoan kalaŋ ɗaar ɗaar naanin̰ ki ɔɔ eemin̰ nɔɔ mɛtin̰ ki ɔɔ: «Iin̰ Ꞌɓaaɗo Masedoan ki ara taa ajen naaka.»
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Kɛn Pɔl jaay taaɗɗen mɛtn taar nin̰ga sum se, gɔtn se sum ɓo naaje kꞋnaar kꞋje ɗoobm jꞋan ɓaa Masedoan ki, taa ute mɛtn taar nin̰ se, naaje kꞋjeelga maakje ki kɛse Raa ɓo daŋje gɛn ɓaa taaɗn Labar Jigan gɛn Isa *al‑Masi se, jeege tun gɔtn naane.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Naaje jꞋiin̰ maakŋ gɛgɛr kɛn Troas ki se, gɔtn se naaje kꞋjꞋook maakŋ markab ki ɔɔ kꞋjꞋɔmb kꞋgaaŋ baar kꞋɓaa taa naaŋ Samotras kɛn maane gurug aalin̰ se. Tɛr mɛtbeen̰ki se, naaje kꞋjꞋiin̰ kꞋɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Neapoli ki gɔtn kɛn kꞋlee kꞋɗaar markabge se kici.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Gɔtn se, naaje kꞋjꞋiin̰ kꞋɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Pilip ki ɔɔ maakŋ taa naaŋ Masedoan ki se, Pilip se naan̰ gɛgɛr magala ɔɔ ɔk *Rɔmɛge dɛna. Gɔtn ese se, naaje kꞋtiŋgga ɓii kandum.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Kɛn *ɓii sebit jaay aan se, naaje kꞋjꞋiin̰ kꞋteec maakŋ gɛgɛr kɛn se ɔɔ kꞋɓaa taa oolo ki kꞋsaap jꞋɔɔ kaaɗ naane jꞋkɔŋ gɔtn jeege lee eem Raa. Num gaŋ jꞋaan se jꞋɔŋ mɛndge kandum sum ɓo tusga, kꞋjꞋiŋg cɛɛɗe ki ɔɔ kꞋtaaɗɗen taara.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Maakɗe ki se, mɛnda kalaŋ ron̰a Lidi ɔɔ naan̰ iin̰o maakŋ gɛgɛr kɛn Tiatir. Mɛnd se, naan̰ ɓeer Raa ki ɔɔ ɔk kalge gɛn zoa ɔɔ kalin̰ge se kalgen te roɗege ɔɔ aac kaace. Kɛn Pɔl jaay taaɗ taaɗ taar Raa se, naan̰ uɗ bi do ki taa Mɛljege tɛɗin̰ maakin̰ ki gɛn booy kɔkŋ taar Pɔl se ɔɔ naan̰ aal maakin̰ don̰ ki.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Gɔtn se, naan̰ ute jeegen maakŋ ɓeen̰ ki se *kꞋbatizɗe. Kɛn kꞋbatizɗe aas se, naan̰ daŋje ɔɔ kꞋɓaa ɓeen̰ ki ɔɔ ɗeekjen ɔɔ: «Kɛn naase Ꞌjeelumki maam se jaay mꞋaalga maakum do Mɛljege tu ɗeer ɗeer num, Ꞌɓaakiro aki kiŋg ɓeem ki.» Gɔtn se, naan̰ ɗoje bini ɔlje naaje kꞋtook kꞋɓaa ɓeen̰ ki.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Gaŋ ɓii kalaŋ naaje kꞋɓaa ɓaa gɔt kɛn jeege lee tusn gɛn keem Raa se, goon mɛnda kalaŋ bin se ɓaaɗo ɔŋje ɔɔ naan̰ mɛnd dukaaka ɔɔ ute dukaakin̰ se iin̰ga num taaɗ nakgen ute aki kaan naan ki. Ute mɛnd se, mɛlin̰ge ɔŋ gurs ro ki dɛna.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Naan̰ lee ɔk mɛtje naaje jꞋutu Pɔl ɔɔ tɔɔy mɛtje ki makɔn̰ɔ ɔɔ dɔɔk taara ɔn̰ eyo ɗeek ɔɔ: «Jee ese se, naaɗe jee tɛɗn naabm Raagen Taaro! Naaɗe ɓaaɗo se taa asen taaɗn ɗoobm kaaja!»
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 Mɛnd se ɔk mɛtje ɓii kando kando bini ɔl ɓii kalaŋ Pɔl ɔɔr se, tɛrl aakin̰a ɔɔ ɗeek sitan kɛn ron̰ ki se ɔɔ: «Ute ro Isa *al‑Masi se mꞋɔɔ: Ꞌteec naatn ro mɛnd kɛn se!» Gɔtn se sum ɓo, sitan se naar teec naatn ron̰ ki.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Kɛn mɛlin̰ge jaay aakin̰ naan̰ dukaakin̰ lɛ gɔtɔga ɔɔ ɗoobm naaɗe an kɔŋ gurs kic ɓo gɔtɔga se, naaɗe tɔk Pɔl ute Silas ɔɔ ɓaanɗen naan magalge tun gɔtn ese.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Tɛr naaɗe ɓaanɗen naan magalge tun *Rɔmɛge tɔndɗe se ɔɔ taaɗɗen ɔɔ: «Jee se lɛ, Yaudge ɔɔ ɓaaɗo se gɛn tujn̰ naaŋjege!
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 Naaɗe lee dooy jeege ute ɗoobm kiŋg naaŋɗe kɛn naaje Rɔmɛge se ɔljeki ro ki eyo. Kɛse naaje se jꞋan̰ kɔŋ tɛɗ eyo.»
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Gɔtn se ɔl jee dɛnge se iin̰ ro Pɔl ute Silas ki. Ɔɔ magalgen Rɔmɛge tɔndɗe se iin̰ tɔɔɗn ute kalɗege taa tɔɔgɔ ɔɔ ɔl kꞋjꞋɔndɗe te mɛɛjɛ.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Kɛn naaɗe jaay tɔnd dɛrɛŋɗe aas se, naaɗe ɓaa ɔmbɗen maakŋ daŋgay ki ɔɔ taaɗ magal jee daŋgayge tu se ɔɔ jee se kꞋbɔɔbɗe jiga.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Kɛn magal jee daŋgayge jaay booy taar naaɗe taaɗin̰ se, naan̰ tɔk ɔmbɗen maakŋ daŋgay kɛn maak ki ɔɔ tɔndɗen poolo jɛɗege tu.
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Kɛn aan gɔɔr ute daan ɓea se, Pɔl ute Silas se eem keem Raa ɔɔ tɔɔmin̰ tɔɔm ute kaa, kaaɗ kɛn se jee daŋgaygen kuuy se, iŋg booy kaaɗegen naaɗe iŋg aar kaar se.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Gaŋ gɔtn ese sum ɓo, naaŋa naar te makɔn̰ɔ ɔɔ ɔl ɓee kɛn naaɗe iŋg maak ki se kic ɓo ute magalin̰ te rig rig. Gɔtn se kaam taargen gɛn ɓee se tɔɔɗ kalɗe ki, naan̰ kɛn se zin̰zir kꞋdɔɔkŋ jee daŋgayge se kic ɓo tɔɔɗ si kalɗe ki.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Kɛn magal jee daŋgayge jaay dɔrl iin̰ maakŋ bin̰ ki se, naan̰ aak kaam taar jee daŋgayge se paac tooɗga waŋ waŋ. Gɔtn se naan̰ saap ɔɔ kaaɗ naane jee daŋgayge se aan̰ga. Taa naan̰ se ɓo, naan̰ ɔɔɗ gɔrɗ‑jɛrlin̰a je tɔɔl ron̰a.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Gaŋ Pɔl ɔɔɗ ɔɔy makɔn̰ ɔɔ: «Ay ɔn̰ɔ, ɔn̰te tɔɔl roi, ɓɛrɛ naaje jꞋutu paac!»
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Gɔtn se magal jee daŋgayge se ɓeere ɔkin̰a ɔɔ ron̰ ook marga, taaɗ ɔɔ jꞋɔɔcin̰o pooɗo taa an kaakŋ gɔtɔ. Kɛn kꞋɓaano ute pooɗo sum se, naan̰ naar ɛnd ɓaa maakŋ daŋgay ki ɔɔ ɓaa ooc mɛtn jɛ Pɔl ute gɛn Silas ki.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 Gɔtn se naan̰ ɔɔɗ teecɗeno naatn ɔɔ tɔnd mɛtɗe ɔɔ: «Nakage, maam tap ɓo mꞋtɛɗn rom mꞋɔɔ ɗi jaay mꞋkɔŋ kaaja se?»
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Naaɗe tɛrlin̰ ɔɔ: «Naai aal maaki do Mɛljege Isa ki ɔɔ ute naan̰ se, naai ute jeeigen maakŋ ɓei ki paac se, aki kɔŋ kaaja.»
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Gɔtn se naan̰ ute jee maakŋ ɓeen̰ ki se, naaɗe taaɗɗen taar Mɛljege Isa.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Maakŋ nɔɔr kɛn ese sum ɓo, magal jee daŋgayge se ɓaanɗen gɔtn ɔk maane. Gɔtn ese naan̰ tug ɗaapɗen taan‑duɗege. Ɔɔ naan̰ kɛn ese sum ɓo, naan̰ ute jee maakŋ ɓeen̰ ki se, Pɔl ute Silas *batizɗe.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Gɔtn se Pɔl ute Silas se naan̰ daŋ ɓaanɗen ɓeen̰ ki ɔɔ ɛɗɗen kɔsɔ. Gaabm se, ute jeen̰gen maakŋ ɓeen̰ ki se, maakɗe raapo taa naaɗe aalga maakɗe do Raa ki.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Kɛn gɔtɔ jaay iip se, magalgen *Rɔmɛge tɔndɗe se, ɔlo asgarge ɓaa taaɗ magal jee daŋgayge tu ɔɔ: «Jee se, Ꞌtɔɔɗ tɔlɗe.»
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Magal jee daŋgayge ɓaaɗo taaɗ Pɔl ki ɔɔ: «Magalgen Rɔmɛge tɔndɗe se, ɔlo asgarge ɔɔ ɓaaɗo taaɗum ɔɔ kꞋtɔɔɗ kꞋtɔlse. Bin num Ꞌteeckiro naatn maakŋ daŋgay ki ɔɔ Ꞌɓaaki te lapia.»
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Gaŋ Pɔl ɗeek asgarge tu se ɔɔ: «Naaɗe aakjen te mɛtn taarje ey sum ɓo ɔl kꞋtɔndje naan jeege tu, ɔɔ ɓaa ɔlje daŋgay ki, ey num ɓɛrɛ, naaje kic kꞋRɔmɛge. Num gaŋ ɓɔrse num naaɗe je ajen tɔɔɗn tɔl nam Ꞌjeel gɔtje ey se mɛt ki eyo. Bin se, ɔn̰ɗe naaɗe malin̰ge ɓo aɗe ɓaa utu ajen tɔɔɗn naatn maakŋ daŋgay ki se.»
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Asgargen jꞋɔlɗeno jaay ɔk tɛrl ɓaa se ɓaa taaɗ taar se magalge tun Rɔmɛge tɔndɗe se. Kɛn magalgen se jaay booy ɔɔ Pɔl ute Silas kic ɓo Rɔmɛge se, gɔtn se ɓeere ɓaa ɔkɗe.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Naaɗe ɓaaɗo ɔŋɗe ɔɔ tɛɗɗen kalɗɛ jaay tɔɔɗ tɔlɗe ɔɔ taaɗɗen ɔɔ kꞋjꞋiin̰ kꞋjꞋɔn̰ɗe maakŋ gɛgɛrɗe se.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Kɛn Pɔl ute Silas jaay teeco maakŋ daŋgay ki se, naaɗe ɓaa gɔtn Lidi ki. Kɛn naaɗe aan se, ɔŋ gɛnaagen ɗoobm *al‑Masi ki. Gɔtn se, naaɗe ɛɗɗen kaay kaama, jaay ɓo iin̰ ɓaa.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.