Atos 16

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Tɛr Pɔl ute Silas jaay aan maakŋ gɛgɛr kɛn Derbe ute gɛn Listir ki se; gɔtn ese naan̰ ɔŋ gaaba kalaŋ debm aalga kaal maakin̰ do Isa ki, ron̰ Timote. Naan̰ se kon̰ mɛnd Yaud kɛn aalga kaal maakin̰ do Isa ki kici; gaŋ bubin̰ se, kɔɗ Grɛk.
1 Paulo chegou também a Derbe e a Listra. Havia ali um discípulo chamado Timóteo, filho de uma judia crente, mas de pai grego.
2 Timote se, gɛnaagen ɗoobm al‑Masi kɛn maakŋ gɛgɛrge tun Listir ute kɛn Ikɔniɔm ki, paac se tɔɔmin̰a.
2 Os irmãos em Listra e Icônio davam bom testemunho dele.
3 Gɔtn se Pɔl je ɔɔ kꞋɓaa tɛlɛ, naɓo taa Yaudgen iŋg maakŋ gɛgɛrge tun ese se, naan̰ ɔjin̰ pɔndɔ, taa jeegen paacn̰ gɔtn ese se jeelin̰ naan̰ se bubin̰ kɔɗ Grɛk.
3 Paulo queria que Timóteo fosse em sua companhia e, por isso, circuncidou-o por causa dos judeus daqueles lugares; pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Kɛn naan̰ jaay ɔj pɔndɔ Timote ki aas se, naaɗe iin̰ gɔtn ese ɔɔ ɓaa lee maakŋ gɛgɛrge tu ɔɔ naaɗe taaɗ gɛnaage tu nakgen kɛn *jee kaan̰ naabm Isage ute jee naan jee *eglizge tu taaɗo taarin̰ Jeruzalɛm ki se ɔɔ naaɗe taaɗɗen ɔɔ: «JꞋiŋg do taar kɛn se.»
4 Ao passar pelas cidades, entregavam aos irmãos as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros de Jerusalém, para que as observassem.
5 Ute taargen se, jee eglizgen gɔtn ese se tɛɗ jee al‑Masigen mɛc, ɔɔ ɓii‑raa naaɗe ziiɗ ɓaa ute naanɗe.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e, dia a dia, aumentavam em número.
6 Pɔl ute Silas se je ɓaa taaɗn taar *Raa taa naaŋ Azi kɛn kaam kalaŋ; naɓo *Nirl Salal taaɗɗen maakɗe ki ɔɔ jꞋɔn̰te ɓaa. Num gɔtn se, naaɗe aal teec taa naaŋ Prigi ute gɛn Galati ki.
6 E percorreram a região frígio-gálata, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Kɛn naaɗe jaay aan cɛɛ taa naaŋ Misi ki se, naaɗe je ɓaa taa naaŋ Bitini ki; naɓo gɔtn ese kic Nirl gɛn Isa gaasɗe.
7 Chegando perto de Mísia, tentaram ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Taa naan̰ se ɓo, naaɗe aal teec taa naaŋ Misi ki ɔɔ bɔɔy ɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Troas ki gɔt kɛn kꞋlee kꞋɗaar markabge se.
8 E, tendo contornado Mísia, foram a Trôade.
9 Maakŋ Troas ki jaay Pɔl tooɗ tooɗ nɔɔr se, naan̰ nia ɔɔ maakŋ nin̰ ki se, naan̰ aak aan gɔɔ kɔɗ Masedoan kalaŋ ɗaar ɗaar naanin̰ ki ɔɔ eemin̰ nɔɔ mɛtin̰ ki ɔɔ: «Iin̰ Ꞌɓaaɗo Masedoan ki ara taa ajen naaka.»
9 À noite, Paulo teve uma visão na qual um homem da Macedônia estava em pé e lhe rogava, dizendo: — Passe à Macedônia e ajude-nos.
10 Kɛn Pɔl jaay taaɗɗen mɛtn taar nin̰ga sum se, gɔtn se sum ɓo naaje kꞋnaar kꞋje ɗoobm jꞋan ɓaa Masedoan ki, taa ute mɛtn taar nin̰ se, naaje kꞋjeelga maakje ki kɛse Raa ɓo daŋje gɛn ɓaa taaɗn Labar Jigan gɛn Isa *al‑Masi se, jeege tun gɔtn naane.
10 Assim que Paulo teve a visão, imediatamente procuramos partir para aquele destino, concluindo que Deus nos havia chamado para lhes anunciar o evangelho.
11 Naaje jꞋiin̰ maakŋ gɛgɛr kɛn Troas ki se, gɔtn se naaje kꞋjꞋook maakŋ markab ki ɔɔ kꞋjꞋɔmb kꞋgaaŋ baar kꞋɓaa taa naaŋ Samotras kɛn maane gurug aalin̰ se. Tɛr mɛtbeen̰ki se, naaje kꞋjꞋiin̰ kꞋɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Neapoli ki gɔtn kɛn kꞋlee kꞋɗaar markabge se kici.
11 Tendo, pois, navegado de Trôade, fomos diretamente para Samotrácia e, no dia seguinte, a Neápolis.
12 Gɔtn se, naaje kꞋjꞋiin̰ kꞋɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Pilip ki ɔɔ maakŋ taa naaŋ Masedoan ki se, Pilip se naan̰ gɛgɛr magala ɔɔ ɔk *Rɔmɛge dɛna. Gɔtn ese se, naaje kꞋtiŋgga ɓii kandum.
12 Dali fomos a Filipos, cidade da Macedônia, primeira do distrito e colônia romana. Nesta cidade, permanecemos alguns dias.
13 Kɛn *ɓii sebit jaay aan se, naaje kꞋjꞋiin̰ kꞋteec maakŋ gɛgɛr kɛn se ɔɔ kꞋɓaa taa oolo ki kꞋsaap jꞋɔɔ kaaɗ naane jꞋkɔŋ gɔtn jeege lee eem Raa. Num gaŋ jꞋaan se jꞋɔŋ mɛndge kandum sum ɓo tusga, kꞋjꞋiŋg cɛɛɗe ki ɔɔ kꞋtaaɗɗen taara.
13 No sábado, saímos da cidade para a beira do rio, onde nos pareceu haver um lugar de oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que haviam se reunido ali.
14 Maakɗe ki se, mɛnda kalaŋ ron̰a Lidi ɔɔ naan̰ iin̰o maakŋ gɛgɛr kɛn Tiatir. Mɛnd se, naan̰ ɓeer Raa ki ɔɔ ɔk kalge gɛn zoa ɔɔ kalin̰ge se kalgen te roɗege ɔɔ aac kaace. Kɛn Pɔl jaay taaɗ taaɗ taar Raa se, naan̰ uɗ bi do ki taa Mɛljege tɛɗin̰ maakin̰ ki gɛn booy kɔkŋ taar Pɔl se ɔɔ naan̰ aal maakin̰ don̰ ki.
14 Certa mulher, chamada Lídia, da cidade de Tiatira, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava; o Senhor lhe abriu o coração para que estivesse atenta ao que Paulo dizia.
15 Gɔtn se, naan̰ ute jeegen maakŋ ɓeen̰ ki se *kꞋbatizɗe. Kɛn kꞋbatizɗe aas se, naan̰ daŋje ɔɔ kꞋɓaa ɓeen̰ ki ɔɔ ɗeekjen ɔɔ: «Kɛn naase Ꞌjeelumki maam se jaay mꞋaalga maakum do Mɛljege tu ɗeer ɗeer num, Ꞌɓaakiro aki kiŋg ɓeem ki.» Gɔtn se, naan̰ ɗoje bini ɔlje naaje kꞋtook kꞋɓaa ɓeen̰ ki.
15 Depois de ser batizada, ela e toda a sua casa, nos fez este pedido: — Se julgam que eu sou fiel ao Senhor, venham ficar na minha casa. E nos constrangeu a isso.
16 Gaŋ ɓii kalaŋ naaje kꞋɓaa ɓaa gɔt kɛn jeege lee tusn gɛn keem Raa se, goon mɛnda kalaŋ bin se ɓaaɗo ɔŋje ɔɔ naan̰ mɛnd dukaaka ɔɔ ute dukaakin̰ se iin̰ga num taaɗ nakgen ute aki kaan naan ki. Ute mɛnd se, mɛlin̰ge ɔŋ gurs ro ki dɛna.
16 Aconteceu que, indo nós para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma jovem possuída de espírito adivinhador, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus donos.
17 Naan̰ lee ɔk mɛtje naaje jꞋutu Pɔl ɔɔ tɔɔy mɛtje ki makɔn̰ɔ ɔɔ dɔɔk taara ɔn̰ eyo ɗeek ɔɔ: «Jee ese se, naaɗe jee tɛɗn naabm Raagen Taaro! Naaɗe ɓaaɗo se taa asen taaɗn ɗoobm kaaja!»
17 Seguindo a Paulo e a nós, gritava, dizendo: — Estes homens são servos do Deus Altíssimo e anunciam a vocês o caminho da salvação.
18 Mɛnd se ɔk mɛtje ɓii kando kando bini ɔl ɓii kalaŋ Pɔl ɔɔr se, tɛrl aakin̰a ɔɔ ɗeek sitan kɛn ron̰ ki se ɔɔ: «Ute ro Isa *al‑Masi se mꞋɔɔ: Ꞌteec naatn ro mɛnd kɛn se!» Gɔtn se sum ɓo, sitan se naar teec naatn ron̰ ki.
18 Isto se repetiu por muitos dias. Então Paulo, já indignado, voltando-se, disse ao espírito: — Em nome de Jesus Cristo, eu ordeno que você saia dela. E, na mesma hora, o espírito saiu.
19 Kɛn mɛlin̰ge jaay aakin̰ naan̰ dukaakin̰ lɛ gɔtɔga ɔɔ ɗoobm naaɗe an kɔŋ gurs kic ɓo gɔtɔga se, naaɗe tɔk Pɔl ute Silas ɔɔ ɓaanɗen naan magalge tun gɔtn ese.
19 Quando os donos da jovem viram que se havia desfeito a esperança do lucro, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram para a praça, à presença das autoridades.
20 Tɛr naaɗe ɓaanɗen naan magalge tun *Rɔmɛge tɔndɗe se ɔɔ taaɗɗen ɔɔ: «Jee se lɛ, Yaudge ɔɔ ɓaaɗo se gɛn tujn̰ naaŋjege!
20 E, levando-os aos magistrados, disseram: — Estes homens, sendo judeus, perturbam a nossa cidade,
21 Naaɗe lee dooy jeege ute ɗoobm kiŋg naaŋɗe kɛn naaje Rɔmɛge se ɔljeki ro ki eyo. Kɛse naaje se jꞋan̰ kɔŋ tɛɗ eyo.»
21 propagando costumes que não podemos aceitar, nem praticar, porque somos romanos.
22 Gɔtn se ɔl jee dɛnge se iin̰ ro Pɔl ute Silas ki. Ɔɔ magalgen Rɔmɛge tɔndɗe se iin̰ tɔɔɗn ute kalɗege taa tɔɔgɔ ɔɔ ɔl kꞋjꞋɔndɗe te mɛɛjɛ.
22 Então a multidão se levantou unida contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes as roupas, mandaram açoitá-los com varas.
23 Kɛn naaɗe jaay tɔnd dɛrɛŋɗe aas se, naaɗe ɓaa ɔmbɗen maakŋ daŋgay ki ɔɔ taaɗ magal jee daŋgayge tu se ɔɔ jee se kꞋbɔɔbɗe jiga.
23 E, depois de lhes darem muitos açoites, os lançaram na prisão, ordenando ao carcereiro que os guardasse com toda a segurança.
24 Kɛn magal jee daŋgayge jaay booy taar naaɗe taaɗin̰ se, naan̰ tɔk ɔmbɗen maakŋ daŋgay kɛn maak ki ɔɔ tɔndɗen poolo jɛɗege tu.
24 Este, recebendo tal ordem, levou-os para o cárcere interior e prendeu os pés deles no tronco.
25 Kɛn aan gɔɔr ute daan ɓea se, Pɔl ute Silas se eem keem Raa ɔɔ tɔɔmin̰ tɔɔm ute kaa, kaaɗ kɛn se jee daŋgaygen kuuy se, iŋg booy kaaɗegen naaɗe iŋg aar kaar se.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam louvores a Deus, e os demais companheiros de prisão escutavam.
26 Gaŋ gɔtn ese sum ɓo, naaŋa naar te makɔn̰ɔ ɔɔ ɔl ɓee kɛn naaɗe iŋg maak ki se kic ɓo ute magalin̰ te rig rig. Gɔtn se kaam taargen gɛn ɓee se tɔɔɗ kalɗe ki, naan̰ kɛn se zin̰zir kꞋdɔɔkŋ jee daŋgayge se kic ɓo tɔɔɗ si kalɗe ki.
26 De repente, sobreveio tamanho terremoto, que sacudiu os alicerces da prisão; todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Kɛn magal jee daŋgayge jaay dɔrl iin̰ maakŋ bin̰ ki se, naan̰ aak kaam taar jee daŋgayge se paac tooɗga waŋ waŋ. Gɔtn se naan̰ saap ɔɔ kaaɗ naane jee daŋgayge se aan̰ga. Taa naan̰ se ɓo, naan̰ ɔɔɗ gɔrɗ‑jɛrlin̰a je tɔɔl ron̰a.
27 O carcereiro despertou do sono e, vendo abertas as portas da prisão, puxando da espada, ia suicidar-se, pois pensou que os presos tinham fugido.
28 Gaŋ Pɔl ɔɔɗ ɔɔy makɔn̰ ɔɔ: «Ay ɔn̰ɔ, ɔn̰te tɔɔl roi, ɓɛrɛ naaje jꞋutu paac!»
28 Mas Paulo gritou bem alto: — Não faça nenhum mal a si mesmo! Estamos todos aqui.
29 Gɔtn se magal jee daŋgayge se ɓeere ɔkin̰a ɔɔ ron̰ ook marga, taaɗ ɔɔ jꞋɔɔcin̰o pooɗo taa an kaakŋ gɔtɔ. Kɛn kꞋɓaano ute pooɗo sum se, naan̰ naar ɛnd ɓaa maakŋ daŋgay ki ɔɔ ɓaa ooc mɛtn jɛ Pɔl ute gɛn Silas ki.
29 Então o carcereiro, tendo pedido uma luz, entrou correndo e, trêmulo, prostrou-se diante de Paulo e Silas.
30 Gɔtn se naan̰ ɔɔɗ teecɗeno naatn ɔɔ tɔnd mɛtɗe ɔɔ: «Nakage, maam tap ɓo mꞋtɛɗn rom mꞋɔɔ ɗi jaay mꞋkɔŋ kaaja se?»
30 Depois, trazendo-os para fora, disse: — Senhores, que devo fazer para que seja salvo?
31 Naaɗe tɛrlin̰ ɔɔ: «Naai aal maaki do Mɛljege Isa ki ɔɔ ute naan̰ se, naai ute jeeigen maakŋ ɓei ki paac se, aki kɔŋ kaaja.»
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e toda a sua casa.
32 Gɔtn se naan̰ ute jee maakŋ ɓeen̰ ki se, naaɗe taaɗɗen taar Mɛljege Isa.
32 E pregaram a palavra de Deus ao carcereiro e a todos os que faziam parte da casa dele.
33 Maakŋ nɔɔr kɛn ese sum ɓo, magal jee daŋgayge se ɓaanɗen gɔtn ɔk maane. Gɔtn ese naan̰ tug ɗaapɗen taan‑duɗege. Ɔɔ naan̰ kɛn ese sum ɓo, naan̰ ute jee maakŋ ɓeen̰ ki se, Pɔl ute Silas *batizɗe.
33 Naquela mesma hora da noite, cuidando deles, lavou-lhes as feridas dos açoites. Logo a seguir, ele e todos os membros da casa dele foram batizados.
34 Gɔtn se Pɔl ute Silas se naan̰ daŋ ɓaanɗen ɓeen̰ ki ɔɔ ɛɗɗen kɔsɔ. Gaabm se, ute jeen̰gen maakŋ ɓeen̰ ki se, maakɗe raapo taa naaɗe aalga maakɗe do Raa ki.
34 Então, levando-os para a sua própria casa, deu-lhes de comer; e, com todos os seus, manifestava grande alegria por ter crido em Deus.
35 Kɛn gɔtɔ jaay iip se, magalgen *Rɔmɛge tɔndɗe se, ɔlo asgarge ɓaa taaɗ magal jee daŋgayge tu ɔɔ: «Jee se, Ꞌtɔɔɗ tɔlɗe.»
35 Quando amanheceu, os magistrados enviaram oficiais de justiça, com a seguinte ordem para o carcereiro: — Ponha aqueles homens em liberdade.
36 Magal jee daŋgayge ɓaaɗo taaɗ Pɔl ki ɔɔ: «Magalgen Rɔmɛge tɔndɗe se, ɔlo asgarge ɔɔ ɓaaɗo taaɗum ɔɔ kꞋtɔɔɗ kꞋtɔlse. Bin num Ꞌteeckiro naatn maakŋ daŋgay ki ɔɔ Ꞌɓaaki te lapia.»
36 Então o carcereiro comunicou isso a Paulo, dizendo: — Os magistrados ordenaram que vocês fossem postos em liberdade. Portanto, vocês podem sair. Vão em paz.
37 Gaŋ Pɔl ɗeek asgarge tu se ɔɔ: «Naaɗe aakjen te mɛtn taarje ey sum ɓo ɔl kꞋtɔndje naan jeege tu, ɔɔ ɓaa ɔlje daŋgay ki, ey num ɓɛrɛ, naaje kic kꞋRɔmɛge. Num gaŋ ɓɔrse num naaɗe je ajen tɔɔɗn tɔl nam Ꞌjeel gɔtje ey se mɛt ki eyo. Bin se, ɔn̰ɗe naaɗe malin̰ge ɓo aɗe ɓaa utu ajen tɔɔɗn naatn maakŋ daŋgay ki se.»
37 Paulo, porém, lhes disse: — Sem ter havido processo formal contra nós, nos açoitaram publicamente e nos jogaram na cadeia, sendo nós cidadãos romanos. Querem agora nos mandar embora sem maior alarde? Nada disso! Pelo contrário, que eles venham e, pessoalmente, nos ponham em liberdade.
38 Asgargen jꞋɔlɗeno jaay ɔk tɛrl ɓaa se ɓaa taaɗ taar se magalge tun Rɔmɛge tɔndɗe se. Kɛn magalgen se jaay booy ɔɔ Pɔl ute Silas kic ɓo Rɔmɛge se, gɔtn se ɓeere ɓaa ɔkɗe.
38 Os oficiais de justiça comunicaram isso aos magistrados. Quando estes souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo.
39 Naaɗe ɓaaɗo ɔŋɗe ɔɔ tɛɗɗen kalɗɛ jaay tɔɔɗ tɔlɗe ɔɔ taaɗɗen ɔɔ kꞋjꞋiin̰ kꞋjꞋɔn̰ɗe maakŋ gɛgɛrɗe se.
39 Então foram até eles e lhes pediram desculpas; e, relaxando-lhes a prisão, pediram que se retirassem da cidade.
40 Kɛn Pɔl ute Silas jaay teeco maakŋ daŋgay ki se, naaɗe ɓaa gɔtn Lidi ki. Kɛn naaɗe aan se, ɔŋ gɛnaagen ɗoobm *al‑Masi ki. Gɔtn se, naaɗe ɛɗɗen kaay kaama, jaay ɓo iin̰ ɓaa.
40 Tendo saído da prisão, Paulo e Silas dirigiram-se para a casa de Lídia e, vendo os irmãos, os animaram. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.