Atos 16

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Tɛr Pɔl ute Silas jaay aan maakŋ gɛgɛr kɛn Derbe ute gɛn Listir ki se; gɔtn ese naan̰ ɔŋ gaaba kalaŋ debm aalga kaal maakin̰ do Isa ki, ron̰ Timote. Naan̰ se kon̰ mɛnd Yaud kɛn aalga kaal maakin̰ do Isa ki kici; gaŋ bubin̰ se, kɔɗ Grɛk.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Timote se, gɛnaagen ɗoobm al‑Masi kɛn maakŋ gɛgɛrge tun Listir ute kɛn Ikɔniɔm ki, paac se tɔɔmin̰a.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Gɔtn se Pɔl je ɔɔ kꞋɓaa tɛlɛ, naɓo taa Yaudgen iŋg maakŋ gɛgɛrge tun ese se, naan̰ ɔjin̰ pɔndɔ, taa jeegen paacn̰ gɔtn ese se jeelin̰ naan̰ se bubin̰ kɔɗ Grɛk.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Kɛn naan̰ jaay ɔj pɔndɔ Timote ki aas se, naaɗe iin̰ gɔtn ese ɔɔ ɓaa lee maakŋ gɛgɛrge tu ɔɔ naaɗe taaɗ gɛnaage tu nakgen kɛn *jee kaan̰ naabm Isage ute jee naan jee *eglizge tu taaɗo taarin̰ Jeruzalɛm ki se ɔɔ naaɗe taaɗɗen ɔɔ: «JꞋiŋg do taar kɛn se.»
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Ute taargen se, jee eglizgen gɔtn ese se tɛɗ jee al‑Masigen mɛc, ɔɔ ɓii‑raa naaɗe ziiɗ ɓaa ute naanɗe.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Pɔl ute Silas se je ɓaa taaɗn taar *Raa taa naaŋ Azi kɛn kaam kalaŋ; naɓo *Nirl Salal taaɗɗen maakɗe ki ɔɔ jꞋɔn̰te ɓaa. Num gɔtn se, naaɗe aal teec taa naaŋ Prigi ute gɛn Galati ki.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Kɛn naaɗe jaay aan cɛɛ taa naaŋ Misi ki se, naaɗe je ɓaa taa naaŋ Bitini ki; naɓo gɔtn ese kic Nirl gɛn Isa gaasɗe.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Taa naan̰ se ɓo, naaɗe aal teec taa naaŋ Misi ki ɔɔ bɔɔy ɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Troas ki gɔt kɛn kꞋlee kꞋɗaar markabge se.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Maakŋ Troas ki jaay Pɔl tooɗ tooɗ nɔɔr se, naan̰ nia ɔɔ maakŋ nin̰ ki se, naan̰ aak aan gɔɔ kɔɗ Masedoan kalaŋ ɗaar ɗaar naanin̰ ki ɔɔ eemin̰ nɔɔ mɛtin̰ ki ɔɔ: «Iin̰ Ꞌɓaaɗo Masedoan ki ara taa ajen naaka.»
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Kɛn Pɔl jaay taaɗɗen mɛtn taar nin̰ga sum se, gɔtn se sum ɓo naaje kꞋnaar kꞋje ɗoobm jꞋan ɓaa Masedoan ki, taa ute mɛtn taar nin̰ se, naaje kꞋjeelga maakje ki kɛse Raa ɓo daŋje gɛn ɓaa taaɗn Labar Jigan gɛn Isa *al‑Masi se, jeege tun gɔtn naane.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Naaje jꞋiin̰ maakŋ gɛgɛr kɛn Troas ki se, gɔtn se naaje kꞋjꞋook maakŋ markab ki ɔɔ kꞋjꞋɔmb kꞋgaaŋ baar kꞋɓaa taa naaŋ Samotras kɛn maane gurug aalin̰ se. Tɛr mɛtbeen̰ki se, naaje kꞋjꞋiin̰ kꞋɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Neapoli ki gɔtn kɛn kꞋlee kꞋɗaar markabge se kici.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Gɔtn se, naaje kꞋjꞋiin̰ kꞋɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Pilip ki ɔɔ maakŋ taa naaŋ Masedoan ki se, Pilip se naan̰ gɛgɛr magala ɔɔ ɔk *Rɔmɛge dɛna. Gɔtn ese se, naaje kꞋtiŋgga ɓii kandum.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Kɛn *ɓii sebit jaay aan se, naaje kꞋjꞋiin̰ kꞋteec maakŋ gɛgɛr kɛn se ɔɔ kꞋɓaa taa oolo ki kꞋsaap jꞋɔɔ kaaɗ naane jꞋkɔŋ gɔtn jeege lee eem Raa. Num gaŋ jꞋaan se jꞋɔŋ mɛndge kandum sum ɓo tusga, kꞋjꞋiŋg cɛɛɗe ki ɔɔ kꞋtaaɗɗen taara.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Maakɗe ki se, mɛnda kalaŋ ron̰a Lidi ɔɔ naan̰ iin̰o maakŋ gɛgɛr kɛn Tiatir. Mɛnd se, naan̰ ɓeer Raa ki ɔɔ ɔk kalge gɛn zoa ɔɔ kalin̰ge se kalgen te roɗege ɔɔ aac kaace. Kɛn Pɔl jaay taaɗ taaɗ taar Raa se, naan̰ uɗ bi do ki taa Mɛljege tɛɗin̰ maakin̰ ki gɛn booy kɔkŋ taar Pɔl se ɔɔ naan̰ aal maakin̰ don̰ ki.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Gɔtn se, naan̰ ute jeegen maakŋ ɓeen̰ ki se *kꞋbatizɗe. Kɛn kꞋbatizɗe aas se, naan̰ daŋje ɔɔ kꞋɓaa ɓeen̰ ki ɔɔ ɗeekjen ɔɔ: «Kɛn naase Ꞌjeelumki maam se jaay mꞋaalga maakum do Mɛljege tu ɗeer ɗeer num, Ꞌɓaakiro aki kiŋg ɓeem ki.» Gɔtn se, naan̰ ɗoje bini ɔlje naaje kꞋtook kꞋɓaa ɓeen̰ ki.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Gaŋ ɓii kalaŋ naaje kꞋɓaa ɓaa gɔt kɛn jeege lee tusn gɛn keem Raa se, goon mɛnda kalaŋ bin se ɓaaɗo ɔŋje ɔɔ naan̰ mɛnd dukaaka ɔɔ ute dukaakin̰ se iin̰ga num taaɗ nakgen ute aki kaan naan ki. Ute mɛnd se, mɛlin̰ge ɔŋ gurs ro ki dɛna.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Naan̰ lee ɔk mɛtje naaje jꞋutu Pɔl ɔɔ tɔɔy mɛtje ki makɔn̰ɔ ɔɔ dɔɔk taara ɔn̰ eyo ɗeek ɔɔ: «Jee ese se, naaɗe jee tɛɗn naabm Raagen Taaro! Naaɗe ɓaaɗo se taa asen taaɗn ɗoobm kaaja!»
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Mɛnd se ɔk mɛtje ɓii kando kando bini ɔl ɓii kalaŋ Pɔl ɔɔr se, tɛrl aakin̰a ɔɔ ɗeek sitan kɛn ron̰ ki se ɔɔ: «Ute ro Isa *al‑Masi se mꞋɔɔ: Ꞌteec naatn ro mɛnd kɛn se!» Gɔtn se sum ɓo, sitan se naar teec naatn ron̰ ki.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Kɛn mɛlin̰ge jaay aakin̰ naan̰ dukaakin̰ lɛ gɔtɔga ɔɔ ɗoobm naaɗe an kɔŋ gurs kic ɓo gɔtɔga se, naaɗe tɔk Pɔl ute Silas ɔɔ ɓaanɗen naan magalge tun gɔtn ese.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Tɛr naaɗe ɓaanɗen naan magalge tun *Rɔmɛge tɔndɗe se ɔɔ taaɗɗen ɔɔ: «Jee se lɛ, Yaudge ɔɔ ɓaaɗo se gɛn tujn̰ naaŋjege!
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Naaɗe lee dooy jeege ute ɗoobm kiŋg naaŋɗe kɛn naaje Rɔmɛge se ɔljeki ro ki eyo. Kɛse naaje se jꞋan̰ kɔŋ tɛɗ eyo.»
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Gɔtn se ɔl jee dɛnge se iin̰ ro Pɔl ute Silas ki. Ɔɔ magalgen Rɔmɛge tɔndɗe se iin̰ tɔɔɗn ute kalɗege taa tɔɔgɔ ɔɔ ɔl kꞋjꞋɔndɗe te mɛɛjɛ.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Kɛn naaɗe jaay tɔnd dɛrɛŋɗe aas se, naaɗe ɓaa ɔmbɗen maakŋ daŋgay ki ɔɔ taaɗ magal jee daŋgayge tu se ɔɔ jee se kꞋbɔɔbɗe jiga.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Kɛn magal jee daŋgayge jaay booy taar naaɗe taaɗin̰ se, naan̰ tɔk ɔmbɗen maakŋ daŋgay kɛn maak ki ɔɔ tɔndɗen poolo jɛɗege tu.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Kɛn aan gɔɔr ute daan ɓea se, Pɔl ute Silas se eem keem Raa ɔɔ tɔɔmin̰ tɔɔm ute kaa, kaaɗ kɛn se jee daŋgaygen kuuy se, iŋg booy kaaɗegen naaɗe iŋg aar kaar se.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Gaŋ gɔtn ese sum ɓo, naaŋa naar te makɔn̰ɔ ɔɔ ɔl ɓee kɛn naaɗe iŋg maak ki se kic ɓo ute magalin̰ te rig rig. Gɔtn se kaam taargen gɛn ɓee se tɔɔɗ kalɗe ki, naan̰ kɛn se zin̰zir kꞋdɔɔkŋ jee daŋgayge se kic ɓo tɔɔɗ si kalɗe ki.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Kɛn magal jee daŋgayge jaay dɔrl iin̰ maakŋ bin̰ ki se, naan̰ aak kaam taar jee daŋgayge se paac tooɗga waŋ waŋ. Gɔtn se naan̰ saap ɔɔ kaaɗ naane jee daŋgayge se aan̰ga. Taa naan̰ se ɓo, naan̰ ɔɔɗ gɔrɗ‑jɛrlin̰a je tɔɔl ron̰a.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Gaŋ Pɔl ɔɔɗ ɔɔy makɔn̰ ɔɔ: «Ay ɔn̰ɔ, ɔn̰te tɔɔl roi, ɓɛrɛ naaje jꞋutu paac!»
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Gɔtn se magal jee daŋgayge se ɓeere ɔkin̰a ɔɔ ron̰ ook marga, taaɗ ɔɔ jꞋɔɔcin̰o pooɗo taa an kaakŋ gɔtɔ. Kɛn kꞋɓaano ute pooɗo sum se, naan̰ naar ɛnd ɓaa maakŋ daŋgay ki ɔɔ ɓaa ooc mɛtn jɛ Pɔl ute gɛn Silas ki.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Gɔtn se naan̰ ɔɔɗ teecɗeno naatn ɔɔ tɔnd mɛtɗe ɔɔ: «Nakage, maam tap ɓo mꞋtɛɗn rom mꞋɔɔ ɗi jaay mꞋkɔŋ kaaja se?»
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Naaɗe tɛrlin̰ ɔɔ: «Naai aal maaki do Mɛljege Isa ki ɔɔ ute naan̰ se, naai ute jeeigen maakŋ ɓei ki paac se, aki kɔŋ kaaja.»
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Gɔtn se naan̰ ute jee maakŋ ɓeen̰ ki se, naaɗe taaɗɗen taar Mɛljege Isa.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Maakŋ nɔɔr kɛn ese sum ɓo, magal jee daŋgayge se ɓaanɗen gɔtn ɔk maane. Gɔtn ese naan̰ tug ɗaapɗen taan‑duɗege. Ɔɔ naan̰ kɛn ese sum ɓo, naan̰ ute jee maakŋ ɓeen̰ ki se, Pɔl ute Silas *batizɗe.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Gɔtn se Pɔl ute Silas se naan̰ daŋ ɓaanɗen ɓeen̰ ki ɔɔ ɛɗɗen kɔsɔ. Gaabm se, ute jeen̰gen maakŋ ɓeen̰ ki se, maakɗe raapo taa naaɗe aalga maakɗe do Raa ki.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Kɛn gɔtɔ jaay iip se, magalgen *Rɔmɛge tɔndɗe se, ɔlo asgarge ɓaa taaɗ magal jee daŋgayge tu ɔɔ: «Jee se, Ꞌtɔɔɗ tɔlɗe.»
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Magal jee daŋgayge ɓaaɗo taaɗ Pɔl ki ɔɔ: «Magalgen Rɔmɛge tɔndɗe se, ɔlo asgarge ɔɔ ɓaaɗo taaɗum ɔɔ kꞋtɔɔɗ kꞋtɔlse. Bin num Ꞌteeckiro naatn maakŋ daŋgay ki ɔɔ Ꞌɓaaki te lapia.»
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Gaŋ Pɔl ɗeek asgarge tu se ɔɔ: «Naaɗe aakjen te mɛtn taarje ey sum ɓo ɔl kꞋtɔndje naan jeege tu, ɔɔ ɓaa ɔlje daŋgay ki, ey num ɓɛrɛ, naaje kic kꞋRɔmɛge. Num gaŋ ɓɔrse num naaɗe je ajen tɔɔɗn tɔl nam Ꞌjeel gɔtje ey se mɛt ki eyo. Bin se, ɔn̰ɗe naaɗe malin̰ge ɓo aɗe ɓaa utu ajen tɔɔɗn naatn maakŋ daŋgay ki se.»
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Asgargen jꞋɔlɗeno jaay ɔk tɛrl ɓaa se ɓaa taaɗ taar se magalge tun Rɔmɛge tɔndɗe se. Kɛn magalgen se jaay booy ɔɔ Pɔl ute Silas kic ɓo Rɔmɛge se, gɔtn se ɓeere ɓaa ɔkɗe.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Naaɗe ɓaaɗo ɔŋɗe ɔɔ tɛɗɗen kalɗɛ jaay tɔɔɗ tɔlɗe ɔɔ taaɗɗen ɔɔ kꞋjꞋiin̰ kꞋjꞋɔn̰ɗe maakŋ gɛgɛrɗe se.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Kɛn Pɔl ute Silas jaay teeco maakŋ daŋgay ki se, naaɗe ɓaa gɔtn Lidi ki. Kɛn naaɗe aan se, ɔŋ gɛnaagen ɗoobm *al‑Masi ki. Gɔtn se, naaɗe ɛɗɗen kaay kaama, jaay ɓo iin̰ ɓaa.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.