Atos 15
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NVT
1 Gɔtn se jee mɛtin̰ge iin̰o taa naaŋ Jude ki ɔɔ ɓaaɗo maakŋ gɛgɛr kɛn Antiɔs ki. Naaɗe baag dooy gɛnaagen ɗoobm Isa *al‑Masi ki ɔɔ: «Kɛn naase jaay jꞋɔjsen te pɔndɔ aan gɔɔ kɛn *Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki taaɗn ey se, naase aki Ꞌkɔŋ kaaj eyo.»
1 Chegaram a Antioquia alguns homens da Judeia e começaram a ensinar aos irmãos: “A menos que sejam circuncidados, conforme exige a lei de Moisés, vocês não poderão ser salvos”.
2 Gɔtn se Pɔl ute Barnabas took eyo do taar naaɗe ki se ɔɔ do taar kɛn se, naaɗe naajga dɛna ute jee se. Taa naan̰ se ɓo, jee gɔtn ese uun doa gɛn kɔl Barnabas ute Pɔl ɔɔ gɛnaage kandum kɛn ɗoobm Isa al‑Masi ki, taa ɓaa kɔŋ *jee kaan̰ naabm Isa al‑Masige ute jee naan jee *eglizge tun Jeruzalɛm ki gɛn ɓaa kaakŋ mɛtn taar se.
2 Paulo e Barnabé discordaram deles e discutiram energicamente. Por fim, a igreja decidiu enviar Paulo e Barnabé a Jerusalém, acompanhados de alguns irmãos de Antioquia, para tratar dessa questão com os apóstolos e presbíteros.
3 Gɔtn se, eglizn Antiɔs ki ɛɗɗen ne ɗim kɛn naaɗe an ɓaa mɛrtɛ jaay ɓo ɔlɗen ɗoob ki.
3 A igreja, portanto, enviou seus representantes a Jerusalém. No caminho, eles pararam na Fenícia e em Samaria para visitar os irmãos e contaram que os gentios também estavam sendo convertidos, o que muito alegrou a todos.
4 Kɛn naaɗe jaay aan Jeruzalɛm ki se, jee egliz ki, jee kaan̰ naabm Isa al‑Masige ute jee naan jee eglizge tu se, dɔɔɗ ɔkɗe mɛrtɛ. Gɔtn se naaɗe taaɗɗen mɛtn taar nakgen kɛn *Raa ɔlɗeno naaɗe tɛɗo se.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram bem recebidos pela igreja, pelos apóstolos e presbíteros, e relataram tudo que Deus havia feito por meio deles.
5 Num *Parizigen took aalga kaal maakɗe do Isa al‑Masi ki se, gɔtn se naaɗe iin̰ taaɗ jeege tu ɔɔ: «Bɛɛki num, jee kɛn Yaudge ey jaay took aalga maakɗe do Isa al‑Masi ki se, jꞋaɗen tɔjn̰ pɔndɔ ɔɔ Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki se kꞋdooyɗe, naaɗe Ꞌkiŋg do ki.»
5 Contudo, alguns dos irmãos que pertenciam à seita dos fariseus se levantaram e disseram: “É necessário que os convertidos gentios sejam circuncidados e guardem a lei de Moisés”.
6 Tɛr gɔtn se, jee kaan̰ naabm Isa al‑Masige ute jee naan jee eglizge tu se tus gɛn kaakŋ mɛtn taar se.
6 Os apóstolos e presbíteros se reuniram para decidir a questão.
7 Kɛn naaɗe naaj te naapa makɔn̰ɔ bini jaay ɓo, Piɛr iin̰ ɗaara ɔɔ taaɗɗen ɔɔ: «Gɛnaamge, naase Ꞌjeelki maam Raa bɛɛr ɔɔɗum daanse ki se do dɔkin̰a, taa mꞋtaaɗn Labar Jiga gɛn Isa al‑Masi se jeege tun Yaudge eyo, taa kɛn naaɗe jaay booyga num, naaɗe tookŋ kaal maakɗe do Isa ki.
7 Depois de uma longa discussão, Pedro se levantou e se dirigiu a eles, dizendo: “Irmãos, vocês sabem que, há muito tempo, Deus me escolheu dentre vocês para falar aos gentios a fim de que eles pudessem ouvir as boas-novas e crer.
8 Taa Raa se naan̰ jeel naŋ maak‑saapm jikilimge ɔɔ jee kɛn Yaudge ey se kic ɓo, naan̰ took ɔkɗega ɔɔ ɛɗɗenga *Nirl Salal aan gɔɔ kɛn naan̰ ɛɗjekiro naajege tu se kici.
8 Deus conhece o coração humano e confirmou que aceita os gentios ao lhes dar o Espírito Santo, como o deu a nós.
9 Raa se, aakjeki naanin̰ ki se naaje jꞋutu naaɗe se jꞋaaski kaasa. Taa naan̰ se ɓo, naaɗe kic aal maakɗe do Isa ki sum ɓo, Raa *tug ɗaapɗenga maakɗe.
9 Não fez distinção alguma entre nós e eles, pois purificou o coração deles por meio da fé.
10 Bin num, gɛn ɗi jaay naase Ꞌje aki tujn̰ maakŋ Raa se ɔɔ naase je aki kɔnd daam deer do jeege tun Yaudge eyo jaay took aal maakɗe do Isa al‑Masi ki se ey num daam se bubjege ute naajege se jꞋɔŋ jꞋaasin̰kiro te gɛn kuunin̰ eyo.
10 Então por que agora vocês provocam a Deus, sobrecarregando os discípulos gentios com um jugo que nem nós nem nossos antepassados conseguimos suportar?
11 Bin num, kɛse mɛt ki eyo kɛn jꞋaki tɛɗn naan̰ se! KꞋjeelki naajege kic jꞋaalki maakjege do bɛɛ gɛn Mɛljege Isa ki aan gɔɔ naaɗen kɛn Yaudge ey se kici, jaay ɓo naaje jꞋɔŋki kaaja aan gɔɔ kɛn naaɗe ɔŋ se kici.»
11 Cremos que todos, nós e eles, somos salvos da mesma forma, pela graça do Senhor Jesus”.
12 Gɔtn se jee tus ute dɛnɗe se do ɗɛk ɔɔ naaɗe ɔn̰ gɔtɔ Pɔl ute Barnabas ki taaɗɗen mɛtn taar nakŋ‑kɔɔɓge ute nakgen deel doa kɛn Raa ɔlɗeno naaɗe tɛɗo daan jeege tun Yaudge ey se.
12 Todos ouviram em silêncio enquanto Barnabé e Paulo lhes relatavam os sinais e maravilhas que Deus havia realizado por meio deles entre os gentios.
13 Kɛn naaɗe jaay taaɗ naŋ taarɗe se, gɔtn se Jak uun taara ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ: «Gɛnaamge, uɗumki bia!
13 Quando terminaram de falar, Tiago se levantou e disse: “Irmãos, ouçam-me!
14 Simon taaɗjekiro ɔɔ mɛtn‑jiki tap ɓo Raa se bɛɛr tɔɔɗoga jeege daan jeege tun Yaudge eyo taa tɛɗn jee naan̰ge.
14 Pedro lhes falou sobre como Deus visitou primeiramente os gentios para separar dentre eles um povo para si.
15 Nakgen deel ese se, aanga ɗoobin̰ ki aan gɔɔ taargen jee taaɗ taar teeco taar Raa ki raaŋɗeno do dɔkin̰ kɛn ɔɔ:
15 E isso está em pleno acordo com o que disseram os profetas. Como está escrito:
16 Mɛljege Raa ɗeek ɔɔ:
16 ‘Depois disso voltarei e restaurarei a tenda caída de Davi. Reconstruirei suas ruínas e a restaurarei,
17 Bin ɓo jeegen ɔɔp se utu am je maam Mɛlɗe.
17 para que o restante da humanidade busque o Senhor, incluindo os gentios, todos os que chamei para serem meus. O Senhor falou,
18 ɔɔ taar se ɓo kɛn maam mꞋtaaɗo mɛtin̰ jeege tun do dɔkin̰a.»
18 aquele que tornou essas coisas conhecidas desde a eternidade’.
19 Tɛr Jak taaɗɗeno ɔɔ: «ꞋƁooyki! Gɛn maam ki num, jeegen Yaudge eyo jaay tɛrlga maakɗe do Raa ki se, jꞋɔn̰te kɔndɗeki nakŋ ɔɔn̰ doɗe ki.
19 “Portanto, considero que não devemos criar dificuldades para os gentios que se convertem a Deus.
20 Num gaŋ ɓɔrse, kꞋraaŋɗeki maktub jꞋɔɔki: jꞋɔn̰te kɔsn daa maragge, jꞋɔn̰te kɛɛsn naapge rɛn̰ rɛn̰, jꞋɔn̰te kɔsn daagen moosɗe ɔɔy te naaŋ ki eyo ɔɔ jꞋɔn̰te kɔsn mooso kici.
20 Ao contrário, devemos escrever a eles dizendo-lhes que se abstenham de alimentos oferecidos a ídolos, da imoralidade sexual, da carne de animais estrangulados e do sangue.
21 Taa do dɔkin̰ se, maakŋ gɛgɛr ki tak ɓo aanga *ɓii sebit ki ɓo, jeege lee taaɗ tɔɔk mɛtn Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki se ɔɔ dooyin̰ maakŋ *ɓeege tun Yaudge lee tusn maak ki.»
21 Pois essas leis de Moisés são pregadas todos os sábados nas sinagogas judaicas em todas as cidades há muitas gerações”.
22 Gɔtn se jee egliz ki ute jee naanɗe ki ɔɔ jee kaan̰ naabm Isa al‑Masige dɔɔk taarɗe kalaŋ ɔɔ bɛɛr tɔɔɗ jeege daanɗe ki gɛn ɓaa ute Pɔl ɔɔ Barnabas Antiɔsn kɛn taa naaŋ Siri ki. Jee kɛn naaɗe bɛɛr tɔɔɗɗe se debm kalaŋ ron̰ Judas kɛn kꞋdaŋin̰ Barsabas se kici, ɔɔ kɛn kuuy se kꞋdaŋin̰ Silas. Naaɗe se gɛnaage paac aalɗe maak ki.
22 Então os apóstolos e presbíteros e toda a igreja em Jerusalém escolheram representantes e os enviaram a Antioquia da Síria, com Paulo e Barnabé, para informar sobre essa decisão. Os homens escolhidos eram dois líderes entre os irmãos: Judas, também chamado Barsabás, e Silas.
23 Naaɗe raaŋ ɛɗɗen maktub jiɗe ki ɔɔ maakŋ maktub kɛn ese naaɗe ɗeek ɔɔ:
23 Esta foi a carta que levaram: “Nós, os apóstolos e presbíteros, e seus irmãos em Jerusalém, escrevemos esta carta aos irmãos gentios em Antioquia, Síria e Cilícia. Saudações.
24 Naaje kꞋbooyga kɛn jee mɛtin̰ iin̰ gɔtje ki ara jaay ɓaa gɔtse ki se, naaɗe utu taar naaɗen ɓaa taaɗsen se tujsega maakse ɔɔ teecsenga nirlse. Ɓɛrɛ, jee se naaɗe ɓaa gɛn doɗe, ey num naaje ɓo kꞋjꞋɔlɗen eyo.
24 “Soubemos que alguns homens, que daqui saíram sem nossa autorização, têm perturbado e inquietado vocês com seu ensino.
25 Taa naan̰ se, taar se naaje jꞋaakin̰ taa naapm jaay kꞋbɛɛr kꞋtɔɔɗ jeege maakje ki taa ɓaa ute gɛnaa kɔɔn̰ maakjege Pɔl ute Barnabas se gɔtse ki.
25 Portanto, depois de chegarmos a um consenso, resolvemos enviar-lhes alguns representantes com nossos amados irmãos Barnabé e Paulo,
26 Taa Pɔl ute Barnabas se, ɛɗga kɛɗ roɗe *sɛrkɛ taa Mɛljege Isa al‑Masi.
26 que têm arriscado a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Bin num, naaje jꞋɔlsen Judas ute Silas se, taa naaɗe asen ɓaa taaɗn ute taarɗe mala taar kɛn naaje kꞋraaŋsen maakŋ maktub kɛn ese.
27 Estamos enviando Judas e Silas para confirmarem pessoalmente o que aqui escrevemos.
28 Nirl Salal ɔɔ naaje mala jꞋuun doa kꞋje nakŋ kɛn kꞋraaŋsen jꞋɔɔ aki tɛɗ se kꞋje jꞋasen ziiɗn ɗim kuuy do ki ey sum,
28 “Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não impor a vocês nenhum peso maior que estes poucos requisitos:
29 kɛn ɔɔ: ɔn̰te kɔski daa maragge, ɔn̰te kɔski mooso, ɔn̰te kɔski daagen moosɗe ɔɔy te naaŋ ki eyo ɔɔ ɔn̰te kɛɛski naapge rɛn̰ rɛn̰. Kɛn nakgen se jaay naase Ꞌtɛɗin̰kiga num, kɛse naase Ꞌtɛɗkiga nakŋ jiga aak eyo.
29 abstenham-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados, e de praticar a imoralidade sexual. Farão muito bem se evitarem essas coisas. “Que tudo lhes vá bem.”
30 Kɛn naaɗe jaay raaŋ ɛɗɗen maktub jiɗe ki se, gɔtn se naaɗe ɔlɗe ɔɔ naaɗe iin̰ ɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Antiɔs ki.
30 Os mensageiros partiram de imediato para Antioquia, onde reuniram os irmãos e entregaram a carta.
31 Kɛn jee ɗoobm al‑Masi kɛn gɔtn ese jaay booy taar kɛn kꞋdooyɗesin̰ maakŋ maktub kɛn se, maakɗe ɓaa raap aak eyo ɔɔ taargen se ɛɗɗen kaay kaama.
31 Houve grande alegria em toda a igreja no dia em que leram essa mensagem animadora.
32 Judas ute Silas se, naaɗe jee taaɗ taar teeco taar Raa ki. Taa naan̰ se ɓo, naaɗe dɛjɗenga dɛna ɛɗɗen kaay kaama ɔɔ do kaal maakɗe ki se, jꞋɔk maakɗe tɔɔgɔ.
32 Então Judas e Silas, ambos profetas, encorajaram e fortaleceram os irmãos com muitas palavras.
33 Naaɗe ute gɛnaagen Antiɔs ki se, tiŋgoga dɛna gɔtn ese jaay ɓo, gɛnaagen ɗoobm Isa al‑Masi kɛn maakŋ gɛgɛr kɛn ese ɔlɗe ɔɔ kꞋɓaa lapia, ɔɔ naaɗe ɔk tɛrl ɓaa gɔtn jeege tun ɔlɗeno.
33 Permaneceram ali algum tempo, e depois os irmãos os enviaram em paz de volta à igreja de Jerusalém.
34 [Naɓo, Silas se je kiŋg gɔtn ara ɓii kandum.]
34 Silas, porém, resolveu permanecer ali.
35 Anum Pɔl ute Barnabas se ɔɔp iŋg Antiɔs ki. Gɔtn ese, naaɗe ute jeegen kuuy se kic dɛna lee dooyɗen ute taar Mɛljege ɔɔ taaɗɗen Labar Jiga.
35 Paulo e Barnabé ficaram em Antioquia. Eles e muitos outros ensinavam e pregavam a palavra do Senhor naquela cidade.
36 Kɛn naaɗe jaay tiŋg aas gɔtn ese se, Pɔl ɗeek Barnabas ki ɔɔ: «JꞋɔk kꞋtɛrl kꞋɓaa kaakŋ gɛnaagen ɗoobm *al‑Masi kɛn iŋg maakŋ gɛgɛrge tun paacn̰ gɔtn naaje kꞋlee kꞋtaaɗo taar Mɛljege ro ki se. KꞋɓaa kꞋjꞋaakɗen tu, naaɗe tap ɓo iŋg ɔɔ ɗi.»
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: “Voltemos para visitar cada uma das cidades onde pregamos a palavra do Senhor, para ver como os irmãos estão indo”.
37 Gɔtn se, gɛn Barnabas ki num naan̰ je Jan kɛn kꞋdaŋin̰ Mark se kic ɓo Ꞌɓaa ute naaɗe.
37 Barnabé queria levar João Marcos,
38 Num gaŋ Pɔl took eyo, taa Jan‑Mark se rɛs ɔn̰ɗenga kɔn̰ɔ taa naaŋ Pampili ki ɔɔ naan̰ ɔŋ aay ute kaamin̰ gɛn tɛɗn naaba ute naaɗe eyo.
38 mas Paulo se opôs, pois João Marcos tinha se separado deles na Panfília, não prosseguindo com eles no trabalho.
39 Gɔtn se, naaɗe naajga taara dɛna, naɓo taarɗe ɓaa ɔk te mɛtn naap eyo. Bin se, Barnabas ute Jan‑Mark lɛ ook maakŋ markab ki gɛn ɓaa taa naaŋ Sipir ki;
39 O desentendimento entre eles foi tão grave que os dois se separaram. Barnabé levou João Marcos e navegou para Chipre.
40 num Pɔl se lɛ, bɛɛr uun Silas gɛn ɓaa ute naan̰a ɔɔ gɛnaagen ɗoobm al‑Masi kɛn gɔtn ese tɔndɗe mɛtn Raa ɔɔ daayum Mɛljege n̰Ꞌtɛɗɗen bɛɛn̰a.
40 Paulo escolheu Silas e partiu, e os irmãos o entregaram ao cuidado gracioso do Senhor.
41 Pɔl iin̰ gɔtn ese ɔɔ ɓaa lee taa naaŋ Siri ute gɛn Silisi ki ɔɔ gɔtn naan̰ aanga ro ki se, naan̰ ɛɗ kaay kaama *eglizge tu.
41 Então ele viajou por toda a Síria e Cilícia, fortalecendo as igrejas de lá.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.