Atos 15

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Gɔtn se jee mɛtin̰ge iin̰o taa naaŋ Jude ki ɔɔ ɓaaɗo maakŋ gɛgɛr kɛn Antiɔs ki. Naaɗe baag dooy gɛnaagen ɗoobm Isa *al‑Masi ki ɔɔ: «Kɛn naase jaay jꞋɔjsen te pɔndɔ aan gɔɔ kɛn *Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki taaɗn ey se, naase aki Ꞌkɔŋ kaaj eyo.»
1 Então alguns que tinham descido da Judéia ensinavam aos irmãos: Se não vos circuncidardes, segundo o rito de Moisés, não podeis ser salvos.
2 Gɔtn se Pɔl ute Barnabas took eyo do taar naaɗe ki se ɔɔ do taar kɛn se, naaɗe naajga dɛna ute jee se. Taa naan̰ se ɓo, jee gɔtn ese uun doa gɛn kɔl Barnabas ute Pɔl ɔɔ gɛnaage kandum kɛn ɗoobm Isa al‑Masi ki, taa ɓaa kɔŋ *jee kaan̰ naabm Isa al‑Masige ute jee naan jee *eglizge tun Jeruzalɛm ki gɛn ɓaa kaakŋ mɛtn taar se.
2 Tendo Paulo e Barnabé contenda e não pequena discussão com eles, os irmãos resolveram que Paulo e Barnabé e mais alguns dentre eles subissem a Jerusalém, aos apóstolos e aos anciãos, por causa desta questão.
3 Gɔtn se, eglizn Antiɔs ki ɛɗɗen ne ɗim kɛn naaɗe an ɓaa mɛrtɛ jaay ɓo ɔlɗen ɗoob ki.
3 Eles, pois, sendo acompanhados pela igreja por um trecho do caminho, passavam pela Fenícia e por Samária, contando a conversão dos gentios; e davam grande alegria a todos os irmãos.
4 Kɛn naaɗe jaay aan Jeruzalɛm ki se, jee egliz ki, jee kaan̰ naabm Isa al‑Masige ute jee naan jee eglizge tu se, dɔɔɗ ɔkɗe mɛrtɛ. Gɔtn se naaɗe taaɗɗen mɛtn taar nakgen kɛn *Raa ɔlɗeno naaɗe tɛɗo se.
4 E, quando chegaram a Jerusalém, foram recebidos pela igreja e pelos apóstolos e anciãos, e relataram tudo quanto Deus fizera por meio deles.
5 Num *Parizigen took aalga kaal maakɗe do Isa al‑Masi ki se, gɔtn se naaɗe iin̰ taaɗ jeege tu ɔɔ: «Bɛɛki num, jee kɛn Yaudge ey jaay took aalga maakɗe do Isa al‑Masi ki se, jꞋaɗen tɔjn̰ pɔndɔ ɔɔ Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki se kꞋdooyɗe, naaɗe Ꞌkiŋg do ki.»
5 Mas alguns da seita dos fariseus, que tinham crido, levantaram-se dizendo que era necessário circuncidá-los e mandar-lhes observar a lei de Moisés.
6 Tɛr gɔtn se, jee kaan̰ naabm Isa al‑Masige ute jee naan jee eglizge tu se tus gɛn kaakŋ mɛtn taar se.
6 Congregaram-se pois os apóstolos e os anciãos para considerar este assunto.
7 Kɛn naaɗe naaj te naapa makɔn̰ɔ bini jaay ɓo, Piɛr iin̰ ɗaara ɔɔ taaɗɗen ɔɔ: «Gɛnaamge, naase Ꞌjeelki maam Raa bɛɛr ɔɔɗum daanse ki se do dɔkin̰a, taa mꞋtaaɗn Labar Jiga gɛn Isa al‑Masi se jeege tun Yaudge eyo, taa kɛn naaɗe jaay booyga num, naaɗe tookŋ kaal maakɗe do Isa ki.
7 E, havendo grande discussão, levantou-se Pedro e disse-lhes: Irmãos, bem sabeis que já há muito tempo Deus me elegeu dentre vós, para que os gentios ouvissem da minha boca a palavra do evangelho e cressem.
8 Taa Raa se naan̰ jeel naŋ maak‑saapm jikilimge ɔɔ jee kɛn Yaudge ey se kic ɓo, naan̰ took ɔkɗega ɔɔ ɛɗɗenga *Nirl Salal aan gɔɔ kɛn naan̰ ɛɗjekiro naajege tu se kici.
8 E Deus, que conhece os corações, testemunhou a favor deles, dando-lhes o Espírito Santo, assim como a nós;
9 Raa se, aakjeki naanin̰ ki se naaje jꞋutu naaɗe se jꞋaaski kaasa. Taa naan̰ se ɓo, naaɗe kic aal maakɗe do Isa ki sum ɓo, Raa *tug ɗaapɗenga maakɗe.
9 e não fez distinção alguma entre eles e nós, purificando os seus corações pela fé.
10 Bin num, gɛn ɗi jaay naase Ꞌje aki tujn̰ maakŋ Raa se ɔɔ naase je aki kɔnd daam deer do jeege tun Yaudge eyo jaay took aal maakɗe do Isa al‑Masi ki se ey num daam se bubjege ute naajege se jꞋɔŋ jꞋaasin̰kiro te gɛn kuunin̰ eyo.
10 Agora, pois, por que tentais a Deus, pondo sobre a cerviz dos discípulos um jugo que nem nossos pais nem nós pudemos suportar?
11 Bin num, kɛse mɛt ki eyo kɛn jꞋaki tɛɗn naan̰ se! KꞋjeelki naajege kic jꞋaalki maakjege do bɛɛ gɛn Mɛljege Isa ki aan gɔɔ naaɗen kɛn Yaudge ey se kici, jaay ɓo naaje jꞋɔŋki kaaja aan gɔɔ kɛn naaɗe ɔŋ se kici.»
11 Mas cremos que somos salvos pela graça do Senhor Jesus, do mesmo modo que eles também.
12 Gɔtn se jee tus ute dɛnɗe se do ɗɛk ɔɔ naaɗe ɔn̰ gɔtɔ Pɔl ute Barnabas ki taaɗɗen mɛtn taar nakŋ‑kɔɔɓge ute nakgen deel doa kɛn Raa ɔlɗeno naaɗe tɛɗo daan jeege tun Yaudge ey se.
12 Então toda a multidão se calou e escutava a Barnabé e a Paulo, que contavam quantos sinais e prodígios Deus havia feito por meio deles entre os gentios.
13 Kɛn naaɗe jaay taaɗ naŋ taarɗe se, gɔtn se Jak uun taara ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ: «Gɛnaamge, uɗumki bia!
13 Depois que se calaram, Tiago, tomando a palavra, disse: Irmãos, ouvi-me:
14 Simon taaɗjekiro ɔɔ mɛtn‑jiki tap ɓo Raa se bɛɛr tɔɔɗoga jeege daan jeege tun Yaudge eyo taa tɛɗn jee naan̰ge.
14 Simão relatou como primeiramente Deus visitou os gentios para tomar dentre eles um povo para o seu Nome.
15 Nakgen deel ese se, aanga ɗoobin̰ ki aan gɔɔ taargen jee taaɗ taar teeco taar Raa ki raaŋɗeno do dɔkin̰ kɛn ɔɔ:
15 E com isto concordam as palavras dos profetas; como está escrito:
16 Mɛljege Raa ɗeek ɔɔ:
16 Depois disto voltarei, e reedificarei o tabernáculo de Davi, que está caído; reedificarei as suas ruínas, e tornarei a levantá-lo;
17 Bin ɓo jeegen ɔɔp se utu am je maam Mɛlɗe.
17 para que o resto dos homens busque ao Senhor, sim, todos os gentios, sobre os quais é invocado o meu nome,
18 ɔɔ taar se ɓo kɛn maam mꞋtaaɗo mɛtin̰ jeege tun do dɔkin̰a.»
18 diz o Senhor que faz estas coisas, que são conhecidas desde a antiguidade.
19 Tɛr Jak taaɗɗeno ɔɔ: «ꞋƁooyki! Gɛn maam ki num, jeegen Yaudge eyo jaay tɛrlga maakɗe do Raa ki se, jꞋɔn̰te kɔndɗeki nakŋ ɔɔn̰ doɗe ki.
19 Por isso, julgo que não se deve perturbar aqueles, dentre os gentios, que se convertem a Deus,
20 Num gaŋ ɓɔrse, kꞋraaŋɗeki maktub jꞋɔɔki: jꞋɔn̰te kɔsn daa maragge, jꞋɔn̰te kɛɛsn naapge rɛn̰ rɛn̰, jꞋɔn̰te kɔsn daagen moosɗe ɔɔy te naaŋ ki eyo ɔɔ jꞋɔn̰te kɔsn mooso kici.
20 mas escrever-lhes que se abstenham das contaminações dos ídolos, da prostituição, do que é sufocado e do sangue.
21 Taa do dɔkin̰ se, maakŋ gɛgɛr ki tak ɓo aanga *ɓii sebit ki ɓo, jeege lee taaɗ tɔɔk mɛtn Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki se ɔɔ dooyin̰ maakŋ *ɓeege tun Yaudge lee tusn maak ki.»
21 Porque Moisés, desde tempos antigos, tem em cada cidade homens que o preguem, e cada sábado é lido nas sinagogas.
22 Gɔtn se jee egliz ki ute jee naanɗe ki ɔɔ jee kaan̰ naabm Isa al‑Masige dɔɔk taarɗe kalaŋ ɔɔ bɛɛr tɔɔɗ jeege daanɗe ki gɛn ɓaa ute Pɔl ɔɔ Barnabas Antiɔsn kɛn taa naaŋ Siri ki. Jee kɛn naaɗe bɛɛr tɔɔɗɗe se debm kalaŋ ron̰ Judas kɛn kꞋdaŋin̰ Barsabas se kici, ɔɔ kɛn kuuy se kꞋdaŋin̰ Silas. Naaɗe se gɛnaage paac aalɗe maak ki.
22 Então pareceu bem aos apóstolos e aos anciãos com toda a igreja escolher homens dentre eles e enviá-los a Antioquia com Paulo e Barnabé, a saber: Judas, chamado Barsabás, e Silas, homens influentes entre os irmãos.
23 Naaɗe raaŋ ɛɗɗen maktub jiɗe ki ɔɔ maakŋ maktub kɛn ese naaɗe ɗeek ɔɔ:
23 E por intermédio deles escreveram o seguinte: Os apóstolos e os anciãos, irmãos, aos irmãos dentre os gentios em Antioquia, na Síria e na Cicília, saúde.
24 Naaje kꞋbooyga kɛn jee mɛtin̰ iin̰ gɔtje ki ara jaay ɓaa gɔtse ki se, naaɗe utu taar naaɗen ɓaa taaɗsen se tujsega maakse ɔɔ teecsenga nirlse. Ɓɛrɛ, jee se naaɗe ɓaa gɛn doɗe, ey num naaje ɓo kꞋjꞋɔlɗen eyo.
24 Portanto ouvimos que alguns dentre nós, aos quais nada mandamos, vos têm perturbado com palavras, confundindo as vossas almas,
25 Taa naan̰ se, taar se naaje jꞋaakin̰ taa naapm jaay kꞋbɛɛr kꞋtɔɔɗ jeege maakje ki taa ɓaa ute gɛnaa kɔɔn̰ maakjege Pɔl ute Barnabas se gɔtse ki.
25 pareceu-nos bem, tendo chegado a um acordo, escolher alguns homens e enviá-los com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 Taa Pɔl ute Barnabas se, ɛɗga kɛɗ roɗe *sɛrkɛ taa Mɛljege Isa al‑Masi.
26 homens que têm exposto as suas vidas pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Bin num, naaje jꞋɔlsen Judas ute Silas se, taa naaɗe asen ɓaa taaɗn ute taarɗe mala taar kɛn naaje kꞋraaŋsen maakŋ maktub kɛn ese.
27 Enviamos portanto Judas e Silas, os quais também por palavra vos anunciarão as mesmas coisas.
28 Nirl Salal ɔɔ naaje mala jꞋuun doa kꞋje nakŋ kɛn kꞋraaŋsen jꞋɔɔ aki tɛɗ se kꞋje jꞋasen ziiɗn ɗim kuuy do ki ey sum,
28 Porque pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não vos impor maior encargo além destas coisas necessárias:
29 kɛn ɔɔ: ɔn̰te kɔski daa maragge, ɔn̰te kɔski mooso, ɔn̰te kɔski daagen moosɗe ɔɔy te naaŋ ki eyo ɔɔ ɔn̰te kɛɛski naapge rɛn̰ rɛn̰. Kɛn nakgen se jaay naase Ꞌtɛɗin̰kiga num, kɛse naase Ꞌtɛɗkiga nakŋ jiga aak eyo.
29 Que vos abstenhais das coisas sacrificadas aos ídolos, e do sangue, e da carne sufocada, e da prostituição; e destas coisas fareis bem de vos guardar. Bem vos vá.
30 Kɛn naaɗe jaay raaŋ ɛɗɗen maktub jiɗe ki se, gɔtn se naaɗe ɔlɗe ɔɔ naaɗe iin̰ ɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Antiɔs ki.
30 Então eles, tendo-se despedido, desceram a Antioquia e, havendo reunido a assembléia, entregaram a carta.
31 Kɛn jee ɗoobm al‑Masi kɛn gɔtn ese jaay booy taar kɛn kꞋdooyɗesin̰ maakŋ maktub kɛn se, maakɗe ɓaa raap aak eyo ɔɔ taargen se ɛɗɗen kaay kaama.
31 E, quando a leram, alegraram-se pela consolação.
32 Judas ute Silas se, naaɗe jee taaɗ taar teeco taar Raa ki. Taa naan̰ se ɓo, naaɗe dɛjɗenga dɛna ɛɗɗen kaay kaama ɔɔ do kaal maakɗe ki se, jꞋɔk maakɗe tɔɔgɔ.
32 Depois Judas e Silas, que também eram profetas, exortaram os irmãos com muitas palavras e os fortaleceram.
33 Naaɗe ute gɛnaagen Antiɔs ki se, tiŋgoga dɛna gɔtn ese jaay ɓo, gɛnaagen ɗoobm Isa al‑Masi kɛn maakŋ gɛgɛr kɛn ese ɔlɗe ɔɔ kꞋɓaa lapia, ɔɔ naaɗe ɔk tɛrl ɓaa gɔtn jeege tun ɔlɗeno.
33 E, tendo-se demorado ali por algum tempo, foram pelos irmãos despedidos em paz, de volta aos que os haviam mandado.
34 [Naɓo, Silas se je kiŋg gɔtn ara ɓii kandum.]
34 {Mas pareceu bem a Silas ficar ali.}
35 Anum Pɔl ute Barnabas se ɔɔp iŋg Antiɔs ki. Gɔtn ese, naaɗe ute jeegen kuuy se kic dɛna lee dooyɗen ute taar Mɛljege ɔɔ taaɗɗen Labar Jiga.
35 Mas Paulo e Barnabé demoraram-se em Antioquia, ensinando e pregando com muitos outros a palavra do Senhor.
36 Kɛn naaɗe jaay tiŋg aas gɔtn ese se, Pɔl ɗeek Barnabas ki ɔɔ: «JꞋɔk kꞋtɛrl kꞋɓaa kaakŋ gɛnaagen ɗoobm *al‑Masi kɛn iŋg maakŋ gɛgɛrge tun paacn̰ gɔtn naaje kꞋlee kꞋtaaɗo taar Mɛljege ro ki se. KꞋɓaa kꞋjꞋaakɗen tu, naaɗe tap ɓo iŋg ɔɔ ɗi.»
36 Decorridos alguns dias, disse Paulo a Barnabé: Tornemos a visitar os irmãos por todas as cidades em que temos anunciado a palavra do Senhor, para ver como vão.
37 Gɔtn se, gɛn Barnabas ki num naan̰ je Jan kɛn kꞋdaŋin̰ Mark se kic ɓo Ꞌɓaa ute naaɗe.
37 Ora, Barnabé queria que levassem também a João, chamado Marcos.
38 Num gaŋ Pɔl took eyo, taa Jan‑Mark se rɛs ɔn̰ɗenga kɔn̰ɔ taa naaŋ Pampili ki ɔɔ naan̰ ɔŋ aay ute kaamin̰ gɛn tɛɗn naaba ute naaɗe eyo.
38 Mas a Paulo não parecia razoável que tomassem consigo aquele que desde a Panfília se tinha apartado deles e não os tinha acompanhado no trabalho.
39 Gɔtn se, naaɗe naajga taara dɛna, naɓo taarɗe ɓaa ɔk te mɛtn naap eyo. Bin se, Barnabas ute Jan‑Mark lɛ ook maakŋ markab ki gɛn ɓaa taa naaŋ Sipir ki;
39 E houve entre eles tal desavença que se separaram um do outro, e Barnabé, levando consigo a Marcos, navegou para Chipre.
40 num Pɔl se lɛ, bɛɛr uun Silas gɛn ɓaa ute naan̰a ɔɔ gɛnaagen ɗoobm al‑Masi kɛn gɔtn ese tɔndɗe mɛtn Raa ɔɔ daayum Mɛljege n̰Ꞌtɛɗɗen bɛɛn̰a.
40 Mas Paulo, tendo escolhido a Silas, partiu encomendado pelos irmãos à graça do Senhor.
41 Pɔl iin̰ gɔtn ese ɔɔ ɓaa lee taa naaŋ Siri ute gɛn Silisi ki ɔɔ gɔtn naan̰ aanga ro ki se, naan̰ ɛɗ kaay kaama *eglizge tu.
41 E passou pela Síria e Cilícia, fortalecendo as igrejas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.