Atos 15
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NAA
1 Gɔtn se jee mɛtin̰ge iin̰o taa naaŋ Jude ki ɔɔ ɓaaɗo maakŋ gɛgɛr kɛn Antiɔs ki. Naaɗe baag dooy gɛnaagen ɗoobm Isa *al‑Masi ki ɔɔ: «Kɛn naase jaay jꞋɔjsen te pɔndɔ aan gɔɔ kɛn *Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki taaɗn ey se, naase aki Ꞌkɔŋ kaaj eyo.»
1 Alguns indivíduos que foram da Judeia para Antioquia ensinavam aos irmãos: — Se vocês não forem circuncidados segundo o costume de Moisés, não podem ser salvos.
2 Gɔtn se Pɔl ute Barnabas took eyo do taar naaɗe ki se ɔɔ do taar kɛn se, naaɗe naajga dɛna ute jee se. Taa naan̰ se ɓo, jee gɔtn ese uun doa gɛn kɔl Barnabas ute Pɔl ɔɔ gɛnaage kandum kɛn ɗoobm Isa al‑Masi ki, taa ɓaa kɔŋ *jee kaan̰ naabm Isa al‑Masige ute jee naan jee *eglizge tun Jeruzalɛm ki gɛn ɓaa kaakŋ mɛtn taar se.
2 Tendo surgido um conflito e grande discussão de Paulo e Barnabé com eles, foi resolvido que esses dois e mais alguns fossem a Jerusalém, aos apóstolos e presbíteros, para tratar desta questão.
3 Gɔtn se, eglizn Antiɔs ki ɛɗɗen ne ɗim kɛn naaɗe an ɓaa mɛrtɛ jaay ɓo ɔlɗen ɗoob ki.
3 Encaminhados, pois, pela igreja, atravessaram as províncias da Fenícia e Samaria e, narrando a conversão dos gentios, causaram grande alegria a todos os irmãos.
4 Kɛn naaɗe jaay aan Jeruzalɛm ki se, jee egliz ki, jee kaan̰ naabm Isa al‑Masige ute jee naan jee eglizge tu se, dɔɔɗ ɔkɗe mɛrtɛ. Gɔtn se naaɗe taaɗɗen mɛtn taar nakgen kɛn *Raa ɔlɗeno naaɗe tɛɗo se.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram bem-recebidos pela igreja, pelos apóstolos e pelos presbíteros, a quem relataram tudo o que Deus havia feito com eles.
5 Num *Parizigen took aalga kaal maakɗe do Isa al‑Masi ki se, gɔtn se naaɗe iin̰ taaɗ jeege tu ɔɔ: «Bɛɛki num, jee kɛn Yaudge ey jaay took aalga maakɗe do Isa al‑Masi ki se, jꞋaɗen tɔjn̰ pɔndɔ ɔɔ Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki se kꞋdooyɗe, naaɗe Ꞌkiŋg do ki.»
5 Mas alguns membros do partido dos fariseus que haviam crido se insurgiram, dizendo: — É necessário circuncidá-los e ordenar-lhes que observem a lei de Moisés.
6 Tɛr gɔtn se, jee kaan̰ naabm Isa al‑Masige ute jee naan jee eglizge tu se tus gɛn kaakŋ mɛtn taar se.
6 Então os apóstolos e os presbíteros se reuniram para examinar a questão.
7 Kɛn naaɗe naaj te naapa makɔn̰ɔ bini jaay ɓo, Piɛr iin̰ ɗaara ɔɔ taaɗɗen ɔɔ: «Gɛnaamge, naase Ꞌjeelki maam Raa bɛɛr ɔɔɗum daanse ki se do dɔkin̰a, taa mꞋtaaɗn Labar Jiga gɛn Isa al‑Masi se jeege tun Yaudge eyo, taa kɛn naaɗe jaay booyga num, naaɗe tookŋ kaal maakɗe do Isa ki.
7 Havendo grande debate, Pedro tomou a palavra e disse: — Irmãos, vocês sabem que, desde há muito, Deus me escolheu entre vocês para que da minha boca os gentios ouvissem a palavra do evangelho e cressem.
8 Taa Raa se naan̰ jeel naŋ maak‑saapm jikilimge ɔɔ jee kɛn Yaudge ey se kic ɓo, naan̰ took ɔkɗega ɔɔ ɛɗɗenga *Nirl Salal aan gɔɔ kɛn naan̰ ɛɗjekiro naajege tu se kici.
8 E Deus, que conhece os corações, lhes deu testemunho, concedendo o Espírito Santo a eles, como também o havia concedido a nós.
9 Raa se, aakjeki naanin̰ ki se naaje jꞋutu naaɗe se jꞋaaski kaasa. Taa naan̰ se ɓo, naaɗe kic aal maakɗe do Isa ki sum ɓo, Raa *tug ɗaapɗenga maakɗe.
9 E não estabeleceu distinção alguma entre nós e eles, purificando-lhes o coração por meio da fé.
10 Bin num, gɛn ɗi jaay naase Ꞌje aki tujn̰ maakŋ Raa se ɔɔ naase je aki kɔnd daam deer do jeege tun Yaudge eyo jaay took aal maakɗe do Isa al‑Masi ki se ey num daam se bubjege ute naajege se jꞋɔŋ jꞋaasin̰kiro te gɛn kuunin̰ eyo.
10 Agora, pois, por que vocês querem tentar a Deus, pondo sobre o pescoço dos discípulos um jugo que nem os nossos pais puderam suportar, nem nós?
11 Bin num, kɛse mɛt ki eyo kɛn jꞋaki tɛɗn naan̰ se! KꞋjeelki naajege kic jꞋaalki maakjege do bɛɛ gɛn Mɛljege Isa ki aan gɔɔ naaɗen kɛn Yaudge ey se kici, jaay ɓo naaje jꞋɔŋki kaaja aan gɔɔ kɛn naaɗe ɔŋ se kici.»
11 Mas cremos que somos salvos pela graça do Senhor Jesus, assim como eles.
12 Gɔtn se jee tus ute dɛnɗe se do ɗɛk ɔɔ naaɗe ɔn̰ gɔtɔ Pɔl ute Barnabas ki taaɗɗen mɛtn taar nakŋ‑kɔɔɓge ute nakgen deel doa kɛn Raa ɔlɗeno naaɗe tɛɗo daan jeege tun Yaudge ey se.
12 E toda a multidão silenciou, passando a ouvir Barnabé e Paulo, que contavam quantos sinais e prodígios Deus tinha feito por meio deles entre os gentios.
13 Kɛn naaɗe jaay taaɗ naŋ taarɗe se, gɔtn se Jak uun taara ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ: «Gɛnaamge, uɗumki bia!
13 Depois que eles terminaram, Tiago tomou a palavra e disse: — Irmãos, ouçam o que tenho a dizer.
14 Simon taaɗjekiro ɔɔ mɛtn‑jiki tap ɓo Raa se bɛɛr tɔɔɗoga jeege daan jeege tun Yaudge eyo taa tɛɗn jee naan̰ge.
14 Simão acaba de relatar como, primeiramente, Deus visitou os gentios, a fim de constituir entre eles um povo para o seu nome.
15 Nakgen deel ese se, aanga ɗoobin̰ ki aan gɔɔ taargen jee taaɗ taar teeco taar Raa ki raaŋɗeno do dɔkin̰ kɛn ɔɔ:
15 Com isso concordam as palavras dos profetas, como está escrito:
16 Mɛljege Raa ɗeek ɔɔ:
16 “Depois disso, voltarei e reedificarei o tabernáculo caído de Davi; reedificarei as suas ruínas e o restaurarei.
17 Bin ɓo jeegen ɔɔp se utu am je maam Mɛlɗe.
17 Para que o restante da humanidade busque o Senhor, juntamente com todos os gentios sobre os quais tem sido invocado o meu nome,
18 ɔɔ taar se ɓo kɛn maam mꞋtaaɗo mɛtin̰ jeege tun do dɔkin̰a.»
18 diz o Senhor, que faz estas coisas conhecidas desde os tempos antigos.”
19 Tɛr Jak taaɗɗeno ɔɔ: «ꞋƁooyki! Gɛn maam ki num, jeegen Yaudge eyo jaay tɛrlga maakɗe do Raa ki se, jꞋɔn̰te kɔndɗeki nakŋ ɔɔn̰ doɗe ki.
19 — Por isso, julgo que não devemos perturbar aqueles que, entre os gentios, se convertem a Deus,
20 Num gaŋ ɓɔrse, kꞋraaŋɗeki maktub jꞋɔɔki: jꞋɔn̰te kɔsn daa maragge, jꞋɔn̰te kɛɛsn naapge rɛn̰ rɛn̰, jꞋɔn̰te kɔsn daagen moosɗe ɔɔy te naaŋ ki eyo ɔɔ jꞋɔn̰te kɔsn mooso kici.
20 mas escrever-lhes que se abstenham das contaminações dos ídolos, bem como da imoralidade sexual, da carne de animais sufocados e do sangue.
21 Taa do dɔkin̰ se, maakŋ gɛgɛr ki tak ɓo aanga *ɓii sebit ki ɓo, jeege lee taaɗ tɔɔk mɛtn Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki se ɔɔ dooyin̰ maakŋ *ɓeege tun Yaudge lee tusn maak ki.»
21 Porque Moisés tem, em cada cidade, desde tempos antigos, os que o pregam nas sinagogas, onde é lido todos os sábados.
22 Gɔtn se jee egliz ki ute jee naanɗe ki ɔɔ jee kaan̰ naabm Isa al‑Masige dɔɔk taarɗe kalaŋ ɔɔ bɛɛr tɔɔɗ jeege daanɗe ki gɛn ɓaa ute Pɔl ɔɔ Barnabas Antiɔsn kɛn taa naaŋ Siri ki. Jee kɛn naaɗe bɛɛr tɔɔɗɗe se debm kalaŋ ron̰ Judas kɛn kꞋdaŋin̰ Barsabas se kici, ɔɔ kɛn kuuy se kꞋdaŋin̰ Silas. Naaɗe se gɛnaage paac aalɗe maak ki.
22 Então pareceu bem aos apóstolos e aos presbíteros, com toda a igreja, eleger alguns homens dentre eles e enviá-los a Antioquia, juntamente com Paulo e Barnabé. Foram eleitos Judas, chamado Barsabás, e Silas, que eram líderes entre os irmãos.
23 Naaɗe raaŋ ɛɗɗen maktub jiɗe ki ɔɔ maakŋ maktub kɛn ese naaɗe ɗeek ɔɔ:
23 Mandaram por eles a seguinte carta: “Os irmãos, tanto os apóstolos como os presbíteros, aos irmãos gentios em Antioquia, Síria e Cilícia, saudações.
24 Naaje kꞋbooyga kɛn jee mɛtin̰ iin̰ gɔtje ki ara jaay ɓaa gɔtse ki se, naaɗe utu taar naaɗen ɓaa taaɗsen se tujsega maakse ɔɔ teecsenga nirlse. Ɓɛrɛ, jee se naaɗe ɓaa gɛn doɗe, ey num naaje ɓo kꞋjꞋɔlɗen eyo.
24 Visto sabermos que alguns que saíram de nosso meio, sem nenhuma autorização, perturbaram vocês com palavras, transtornando a mente de vocês,
25 Taa naan̰ se, taar se naaje jꞋaakin̰ taa naapm jaay kꞋbɛɛr kꞋtɔɔɗ jeege maakje ki taa ɓaa ute gɛnaa kɔɔn̰ maakjege Pɔl ute Barnabas se gɔtse ki.
25 pareceu-nos bem, chegados a pleno acordo, eleger alguns homens e enviá-los a vocês com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 Taa Pɔl ute Barnabas se, ɛɗga kɛɗ roɗe *sɛrkɛ taa Mɛljege Isa al‑Masi.
26 homens que têm arriscado a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Bin num, naaje jꞋɔlsen Judas ute Silas se, taa naaɗe asen ɓaa taaɗn ute taarɗe mala taar kɛn naaje kꞋraaŋsen maakŋ maktub kɛn ese.
27 Portanto, estamos enviando Judas e Silas, os quais pessoalmente lhes dirão as mesmas coisas.
28 Nirl Salal ɔɔ naaje mala jꞋuun doa kꞋje nakŋ kɛn kꞋraaŋsen jꞋɔɔ aki tɛɗ se kꞋje jꞋasen ziiɗn ɗim kuuy do ki ey sum,
28 Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não impor a vocês maior encargo além destas coisas essenciais:
29 kɛn ɔɔ: ɔn̰te kɔski daa maragge, ɔn̰te kɔski mooso, ɔn̰te kɔski daagen moosɗe ɔɔy te naaŋ ki eyo ɔɔ ɔn̰te kɛɛski naapge rɛn̰ rɛn̰. Kɛn nakgen se jaay naase Ꞌtɛɗin̰kiga num, kɛse naase Ꞌtɛɗkiga nakŋ jiga aak eyo.
29 que vocês se abstenham das coisas sacrificadas a ídolos, bem como do sangue, da carne de animais sufocados e da imoralidade sexual; se evitarem essas coisas, farão bem. Passem bem.”
30 Kɛn naaɗe jaay raaŋ ɛɗɗen maktub jiɗe ki se, gɔtn se naaɗe ɔlɗe ɔɔ naaɗe iin̰ ɓaa maakŋ gɛgɛr kɛn Antiɔs ki.
30 Os que foram enviados partiram para Antioquia e, tendo reunido a comunidade, entregaram a carta.
31 Kɛn jee ɗoobm al‑Masi kɛn gɔtn ese jaay booy taar kɛn kꞋdooyɗesin̰ maakŋ maktub kɛn se, maakɗe ɓaa raap aak eyo ɔɔ taargen se ɛɗɗen kaay kaama.
31 Quando a leram, ficaram muito alegres pelo consolo recebido.
32 Judas ute Silas se, naaɗe jee taaɗ taar teeco taar Raa ki. Taa naan̰ se ɓo, naaɗe dɛjɗenga dɛna ɛɗɗen kaay kaama ɔɔ do kaal maakɗe ki se, jꞋɔk maakɗe tɔɔgɔ.
32 Judas e Silas, que eram também profetas, consolaram os irmãos com muitos conselhos e os fortaleceram.
33 Naaɗe ute gɛnaagen Antiɔs ki se, tiŋgoga dɛna gɔtn ese jaay ɓo, gɛnaagen ɗoobm Isa al‑Masi kɛn maakŋ gɛgɛr kɛn ese ɔlɗe ɔɔ kꞋɓaa lapia, ɔɔ naaɗe ɔk tɛrl ɓaa gɔtn jeege tun ɔlɗeno.
33 Tendo-se demorado ali por algum tempo, os irmãos deixaram que voltassem em paz aos que os enviaram.
34 [Naɓo, Silas se je kiŋg gɔtn ara ɓii kandum.]
34 [Mas pareceu bem a Silas permanecer ali.]
35 Anum Pɔl ute Barnabas se ɔɔp iŋg Antiɔs ki. Gɔtn ese, naaɗe ute jeegen kuuy se kic dɛna lee dooyɗen ute taar Mɛljege ɔɔ taaɗɗen Labar Jiga.
35 Paulo e Barnabé demoraram-se em Antioquia, ensinando e pregando, com muitos outros, a palavra do Senhor.
36 Kɛn naaɗe jaay tiŋg aas gɔtn ese se, Pɔl ɗeek Barnabas ki ɔɔ: «JꞋɔk kꞋtɛrl kꞋɓaa kaakŋ gɛnaagen ɗoobm *al‑Masi kɛn iŋg maakŋ gɛgɛrge tun paacn̰ gɔtn naaje kꞋlee kꞋtaaɗo taar Mɛljege ro ki se. KꞋɓaa kꞋjꞋaakɗen tu, naaɗe tap ɓo iŋg ɔɔ ɗi.»
36 Alguns dias depois, Paulo disse a Barnabé: — Vamos voltar e visitar os irmãos em todas as cidades nas quais anunciamos a palavra do Senhor, para ver como estão.
37 Gɔtn se, gɛn Barnabas ki num naan̰ je Jan kɛn kꞋdaŋin̰ Mark se kic ɓo Ꞌɓaa ute naaɗe.
37 Barnabé queria levar também João, chamado Marcos.
38 Num gaŋ Pɔl took eyo, taa Jan‑Mark se rɛs ɔn̰ɗenga kɔn̰ɔ taa naaŋ Pampili ki ɔɔ naan̰ ɔŋ aay ute kaamin̰ gɛn tɛɗn naaba ute naaɗe eyo.
38 Mas Paulo não achava justo levar aquele que tinha se afastado deles desde a Panfília, não os acompanhando no trabalho.
39 Gɔtn se, naaɗe naajga taara dɛna, naɓo taarɗe ɓaa ɔk te mɛtn naap eyo. Bin se, Barnabas ute Jan‑Mark lɛ ook maakŋ markab ki gɛn ɓaa taa naaŋ Sipir ki;
39 Houve tal desavença entre eles, que vieram a separar-se. Então Barnabé, levando consigo Marcos, navegou para Chipre.
40 num Pɔl se lɛ, bɛɛr uun Silas gɛn ɓaa ute naan̰a ɔɔ gɛnaagen ɗoobm al‑Masi kɛn gɔtn ese tɔndɗe mɛtn Raa ɔɔ daayum Mɛljege n̰Ꞌtɛɗɗen bɛɛn̰a.
40 Mas Paulo, tendo escolhido Silas, partiu, encomendado pelos irmãos à graça do Senhor.
41 Pɔl iin̰ gɔtn ese ɔɔ ɓaa lee taa naaŋ Siri ute gɛn Silisi ki ɔɔ gɔtn naan̰ aanga ro ki se, naan̰ ɛɗ kaay kaama *eglizge tu.
41 E passou pela Síria e Cilícia, fortalecendo as igrejas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.