Atos 12
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NTLH
1 Kaaɗ kɛn se, Gaar Ɛrɔd baag dabar jee *eglizgen mɛtin̰ge.
1 Por essa época o rei Herodes começou a perseguir algumas pessoas da igreja.
2 Naan̰ kɛn se Jak gɛnaa Jan se, Ɛrɔd ɔl kꞋgaaŋ don̰a ute gɔrɗ‑jɛrlɛ.
2 Ele mandou matar à espada Tiago, o irmão de João.
3 Kɛn naan̰ aak nakŋ naan̰ tɛɗ jaay tɔɔl Yaudge tu se, tɛr naan̰ ɔk Piɛr se ɔlin̰ daŋgay ki ɔɔ kaaɗ kɛn se, jeege tɛɗ tɛɗ Laa mappan ɔk ɔrɔm eyo.
3 Quando viu que isso agradou os judeus, mandou também prender Pedro. Isso aconteceu durante a Festa dos Pães sem Fermento .
4 Kɛn naan̰ jaay ɔk kɔl Piɛr daŋgay ki se, gɔtn se naan̰ tɔmb asgarge sɔɔ sɔɔ gɔtɔ kaam sɔɔ taa an̰ bɔɔbɔ. Naan̰ je ɓii *laa Paak se jaay deelga num, Piɛr se naan̰ an̰o kɔkŋ ɓaa naan Yaudge tu taa an̰ kɔjn̰ bɔɔrɔ don̰ ki.
4 Depois que prendeu Pedro, Herodes o colocou na cadeia e pôs quatro grupos de soldados, com quatro em cada grupo, para guardá-lo. É que Herodes queria apresentá-lo ao povo depois do dia da Páscoa .
5 Gaŋ kɛn Piɛr jaay daŋgay ki se, gɔtn se jee egliz ki se daayum tɔnd mɛtn *Raa ute maakɗe paac taa naan̰a.
5 E assim Pedro estava preso e era vigiado pelos guardas; mas a igreja continuava a orar com fervor por ele.
6 Ey num, ɔɔp mɛtbeen̰ki sum ɓo *Ɛrɔd je utu Ꞌkɔjn̰ bɔɔrɔ do Piɛr ki naan jeege tu. Gaŋ maakŋ nɔɔrin̰ kɛn se, Piɛr se tooɗ tooɗ bia daan asgarge tu dio ɔɔ jin̰ge se, jꞋɔlin̰ zin̰ziri do jin̰ kɛn kaam ara ɔɔ do jin̰ kɛn kaam naane kici ɔɔ asgargen kuuy ɗaar bɔɔb bɔɔb taa ɗoobo.
6 Na noite antes do dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro estava dormindo, preso com duas correntes, entre dois soldados; e havia guardas de vigia no portão da cadeia.
7 Gaŋ gɔtn ese sum ɓo, kɔɗn Mɛljege Raa naar ɓaaɗo ɗaar cɛɛn̰ ki ɔɔ maakŋ daŋgay ute magalin̰ se wɔɔr kɛlɛŋ ɔɔ kɔɗn Raa tɔnd dur Piɛr ɗeekin̰ ɔɔ: «Iin̰ yɔkɔɗɔ!» Gɔtn se, zin̰zirgen jin̰ ki se tɔɔɗ si naatn kalɗe ki.
7 De repente, apareceu um anjo do Senhor, e uma luz brilhou dentro da cela. O anjo tocou no ombro de Pedro, acordou-o e disse: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Ɔɔ kɔɗn Raa tɛrlin̰ ɔɔ: «ꞋDɔɔk maaki ɔɔ tɔɔl saai jɛi ki.» Piɛr took taar kɔɗn Raa ɔɔ tɛɗ aan gɔɔ kɛn naan̰ taaɗin̰. Tɛr kɔɗn Raa taaɗin̰ daala ɔɔ: «Uun uus kal magali se roi ki ɔɔ ɔk mɛtuma.»
8 — Aperte o cinto e amarre as sandálias! — disse o anjo. E Pedro fez o que o anjo mandou. — Ponha a
9 Gɔtn se Piɛr teeco naatn maakŋ daŋgay ki ɔɔ ɔk mɛtn kɔɗn Raa se. Maakŋ saapin̰ ki se ɔɔ daan naan̰ ni nia lɛ ɗaam; ey num, gɔtn se naan̰ jeel te eyo nakŋ kɔɗn Raa tɛɗ jaay ɗeer se.
9 Pedro saiu da cadeia e foi seguindo o anjo. Porém não sabia se, de fato, o anjo o estava libertando. Ele pensava que aquilo era uma visão.
10 Gɔtn se, naaɗe deel ɔn̰ asgargen jꞋɔmbɗe deet deet se, ɔɔ kɛngen gɛn k‑dige se kic, naaɗe deel ɔn̰ɗe ɔɔ naaɗe aan cɛɛ kaam taar kɛn kꞋɗaapin̰ ute maala kɛn jꞋɔɔɗin̰ga num jꞋɛnd kꞋɓaa maakŋ gɛgɛr ki se. Kɛn naaɗe jaay aan gɔtn ese se, taa ɗoobo se ɔɔɗ kalin̰ ki sum. Kɛn naaɗe teec gɔtn ese jaay lee aan gam daan ɗoob ki sum se, naan̰ aak kaakŋ kɔɗn Raa se gɔtɔ cɛɛn̰ ki.
10 Eles passaram pelo primeiro e pelo segundo posto da guarda e chegaram ao portão de ferro que dava para a rua. O portão se abriu sozinho, e eles saíram. Andaram por uma rua, e, de repente, o anjo foi embora.
11 Gɔtn se Piɛr nam ɔk ron̰a ɔɔ ɗeek ɔɔ: «Ɓɔrse jaay, maam mꞋjeel mꞋɔkga ɗeer ɗeer, Mɛljege Raa se ɔloga kɔɗin̰ ɓaaɗo ɔɔɗumga naatn kaam ji Gaar Ɛrɔd ɔɔ aajumga do nakge tun kɛn Yaudge je amsin̰ tɛɗn dom ki se.»
11 Então Pedro compreendeu o que estava acontecendo e disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor mandou o seu anjo e me livrou do poder de Herodes e de tudo o que os judeus tinham a intenção de me fazer.
12 Kɛn naan̰ jaay jeel ɔk ron̰ sum se, naan̰ ɓaa ɓee mɛnd ki kalaŋ bini ron̰ Mari. Mari se naan̰ ɓo ko Jan kɛn kꞋdaŋin̰ Mark kici. Gɔtn ese se, jeege tusga dɛna tɔnd tɔnd mɛtn Raa taa naan̰a.
12 Quando Pedro entendeu o que havia acontecido, foi para a casa de Maria, a mãe de João Marcos. Muitas pessoas estavam reunidas ali, orando.
13 Kɛn naan̰ aan jaay baag tɔnd taa kaam taar se, gɔtn ese mɛnd tɛɗn naabm kɛn kꞋdaŋin̰ Roda se, booy Piɛr tɔnd tɔnd kaam taara se, naan̰ ɓaaɗo taa an̰ kɔɔɗn kaam taara.
13 Ele bateu na porta da frente, e a empregada, que se chamava Rode, foi ver quem era.
14 Kɛn naan̰ jaay booy jeel mind Piɛr sum se, maakin̰ raapo, ɔɔ kaam taara se naan̰ baate kɔɔɗin̰a, gaŋ naan̰ ɔk tɛrl aan̰ ɓaa taaɗ jeege tun maak ki ɔɔ: «Ɓɛrɛ, Piɛr se ɓaaɗoga! Naan̰ utu ɗaar taa ɗoob ki naane.»
14 Quando reconheceu a voz de Pedro, ficou tão contente, que, em vez de abrir a porta, voltou correndo para contar que Pedro estava lá fora.
15 Naaɗe tɛrlin̰ ɔɔ: «Naai se, doi Ꞌdɛrlga lɛ ɗaam!» Gaŋ naan̰ dɔɔk taara ɔn̰ eyo taaɗɗen ɔɔ: «Ɗeere.» Gɔtn se naaɗe taaɗin̰ ɔɔ: «Kaaɗn naane Ꞌtɛɗn kɔɗn Raan̰a lɛ ɗaam.»
15 Então eles disseram: — Você está maluca! Porém ela insistiu que era verdade. Aí eles disseram: — É o anjo dele!
16 Gaŋ Piɛr se ɗaar tɔnd kaam taara se ɔn̰ eyo. Kɛn naaɗe ɓaaɗo ɔɔɗ kaam taara jaay ɔŋin̰ naan̰ se, paac tap ɓo ɔkɗen taaɗ eyo.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Finalmente eles abriram a porta e, quando viram que era Pedro mesmo, ficaram muito assustados.
17 Gɔtn se Piɛr tɛɗɗen ute jin̰a ɔɔ kꞋdoa. Ɔɔ naan̰ taaɗɗen mɛtn taar kɛn tɛɗ ɔɔ ɗi jaay Mɛljege ɔɔɗin̰o maakŋ daŋgay ki naatn se. Gɔtn se naan̰ taaɗɗen ɔɔ: «KꞋɓaa kꞋtaaɗ Jak ki ute gɛnaagen kuuy ɗoobm Isa *al‑Masi ki.» Bin jaay, naan̰ teec ɔn̰ɗe ɔɔ ɓaa gɔt kuuy.
17 Ele fez um sinal com a mão para que ficassem quietos e contou como o Senhor o tinha tirado da prisão. — Contem isso a Tiago e aos outros irmãos! — disse ele. Em seguida saiu dali e foi para outro lugar.
18 Kɛn mɛtbeen̰ki jaay asgarge aak Piɛr gɔtɔ maakŋ daŋgay ki se, gɔtn se naaɗe nirlɗe teece ɔɔ ɗoobm roɗe tap ɓo, naaɗe jeel eyo. Naaɗe taaɗ te naapa ɔɔ: «Piɛr tap ɓo, ɓaaga gay?»
18 Quando amanheceu, houve uma grande confusão entre os soldados, pois eles não sabiam o que tinha acontecido com Pedro.
19 Gɔtn se Ɛrɔd ɔl jeege gɛn je Piɛr; naɓo naaɗe je ɔŋin̰ eyo. Naan̰ daŋo asgargen iŋg bɔɔb Piɛr se, tɔnd mɛtɗe taa Piɛr. Kɛn naaɗe jaay ɔŋ tɛrlin̰ te taar ɗim ey se, naan̰ und kulu jeege tu ɔɔ jee se kꞋtɔɔlɗe naata.
19 Herodes mandou que o procurassem, mas não o acharam. Então, depois de fazer perguntas aos guardas, mandou matá-los. Depois disso, Herodes saiu da região da Judeia e ficou algum tempo na cidade de Cesareia.
20 Jee Tir ute jee Sidɔŋ ki se, nakŋ kɔsɗe paac se iin̰o taa naaŋ Gaar Ɛrɔd ki. Ɓii kalaŋ, Gaar Ɛrɔd se maakin̰ taarin̰ doɗe ki. Taa naan̰ se, naaɗe je ɗoobm kɛn Ꞌkɔkŋ taasa ute naan̰a. Gɔtn se naaɗe ɓaa ɔŋ gaaba kalaŋ bini kꞋdaŋin̰ Blatus ɔɔ Blatus se, naan̰ ɓo debm kɛn lee bɔɔb ɓee kɛn gaarge lee tooɗn se. Naaɗe tɛɗin̰ naan̰ tooko ɔlɗe naaɗe ɓaa ɔŋ gaarge taa ɓaa kɔkŋ taasa ute naan̰a.
20 O rei Herodes estava com muita raiva dos moradores das cidades de Tiro e de Sidom. Então eles formaram um grupo e foram falar com Herodes. Primeiro conseguiram o apoio de Blasto, que era um alto funcionário do palácio. Aí pediram ao rei Herodes que fizesse as pazes com eles, pois os alimentos que a região deles recebia vinham do país do rei.
21 Gɔtn se Gaar Ɛrɔd gaaŋɗen ɓiia ɔɔ kɛn ɓii naan̰ gaaŋɗen jaay aas se, naan̰ uun uus kal gaarin̰a ɔɔ ɓaaɗo iŋg do kaag do ki ɔɔ gɔtn se naan̰ baag taaɗn taara jeege tu.
21 Herodes marcou um dia com eles e nesse dia vestiu a sua roupa de rei, sentou-se no trono e começou a fazer um discurso.
22 Kɛn jee iŋg gɔtn ese jaay booy taar naan̰ taaɗ se, naaɗe taaɗ makɔn̰ɔ ɔɔ: «Kɛn taaɗ se debkilimi sum eyo; num kɛse aan gɔɔ Raa mala ɓo taaɗa.»
22 E o povo gritava: — É um deus e não um homem que está falando!
23 Kɛn Ɛrɔd jaay booy taar jeegen taaɗin̰ bin se, naan̰ don̰ oopo ɔɔ magal ron̰a ɔɔ gɔtn se naan̰ baate *nookŋ Raa. Kaaɗ kɛn se sum ɓo, *kɔɗn Raa tɛɗin̰ ooc kɔɔn̰ɔ ɔɔ ɔlin̰ kuuru maakin̰ ki ɔs tɔɔlin̰ naata.
23 No mesmo instante um anjo do Senhor feriu Herodes, pois ele aceitou a honra que só Deus merece. E ele morreu, comido por vermes.
24 Naan̰ kɛn se, jee kɛn booy taar Raa se ɓaa ziiɗ tɛɗ ro naapki dɛna ɔɔ gɔtn se jeege dɛna took aal maakɗe do taar Raa ki.
24 Porém a palavra de Deus era anunciada em toda parte e ia se espalhando.
25 Naan̰ kɛn se, Barnabas ute Sɔl jaay naŋ naabɗe Jeruzalɛm ki sum se, naaɗe ɓaa ɓaa se ɔk ɓaan ute deb kalaŋ kꞋdaŋin̰ Jan‑Mark se ute naaɗe.
25 Barnabé e Saulo terminaram o seu trabalho e voltaram de Jerusalém, trazendo João Marcos consigo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.