Atos 10

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Maakŋ gɛgɛr kɛn Sezare ki se, gaaba kalaŋ kꞋdaŋin̰ Kɔrney ɔɔ gaabm se asgargen kaaru se, naan̰ ɓo bubɗe. Naan̰ maakŋ dɔɔl asgarge tun kꞋdaŋɗe Italige.
1 Na cidade de Cesareia havia um homem chamado Cornélio, que era comandante de um batalhão romano chamado “Batalhão Italiano”.
2 Gaabm se ɔk taar *Raa ɔɔn̰ɔ ɔɔ naan̰ ute jee maakŋ ɓeen̰ ki paac se, ɓeer Raa ki. Naan̰ tɛɗ bɛɛ Yaudge tun jee daayge ɔɔ daayum naan̰ lee eem Raa.
2 Ele era um homem religioso; ele e todas as pessoas da sua casa adoravam a Deus. Cornélio ajudava muito os judeus pobres e orava sempre a Deus.
3 Ɓii kalaŋ kaaɗn tɛgɛr ki se, Kɔrney aak kɔɗn Raa tal tal ɛndo kɛnd ɓeen̰ ki ɔɔ kɔɗn Raa se daŋin̰ ɔɔ: «Kɔrney!»
3 Um dia, ali pelas três horas da tarde , Cornélio teve uma visão. Ele viu claramente um anjo de Deus, que chegou perto dele e disse: — Cornélio!
4 Kɛn Kɔrney jaay aak kɔɗn Raa se, ɓeer ɔkin̰a ɔɔ naan̰ taaɗ kɔɗn Raa ki ɔɔ: «Kɛse ɗio, Jaamus?» Kɔɗn Raa tɛrlin̰ ɔɔ: «Keem Raa kɛn naai lee eeme ute tɛɗn bɛɛ kɛn naai lee tɛɗ jeege tu se, Raa dirigin̰ te eyo.
4 Ele ficou olhando para o anjo e, com muito medo, perguntou: — O que é, senhor? O anjo respondeu: — Deus aceitou as suas orações e a ajuda que você tem dado aos pobres e ele não esqueceu você.
5 Ɓɔrse, ɔl jeege Japa ki taa aɗe daŋ Simon kɛn kꞋdaŋin̰ Piɛr se.
5 Agora mande alguns homens até a cidade de Jope para buscarem o homem chamado Simão Pedro.
6 Ɔɔ naan̰ utu iŋg ɓee gaab kɛn kꞋdaŋin̰ Simon kɛn debm rujn̰ daara se ɔɔ gaabm se, naan̰ ɓeen̰a taa baar ki.»
6 Ele está hospedado na casa de outro Simão, um curtidor de couros que mora na beira do mar.
7 Ɔɔ kɛn kɔɗn Raa jaay taaɗ taarin̰ aas jaay ɓaa se, gɔtn se Kɔrney daŋo maakŋ jee tɛɗn naabin̰ge tu se, jeege dio ute asgar kɛn jꞋɛɗin̰sin̰ kaam jin̰ se, ɔɔ asgar se, ɔk taar Raa ɔɔn̰ɔ.
7 Quando o anjo foi embora, Cornélio imediatamente chamou dois empregados e um soldado que estava a seu serviço e que era um homem religioso.
8 Taar kɔɗn Raa taaɗin̰ se, Kɔrney taaɗɗen mɛtin̰ paac, jaay ɓo ɔlɗen kꞋɓaa Japa ki.
8 Cornélio contou a eles tudo o que havia acontecido e mandou que fossem a Jope.
9 Gɔtn se jee kɛn Kɔrney ɔlɗen naaba se iin̰ ɓaa, ɔɔ mɛtbeen̰ kɛn naaɗe ɓaa ɓaa ɗoob ki jaay aan gɔɔr ute gɛgɛr Japa se, kaaɗ kɛn se kaaɗ aanga katara. Ɔɔ naan̰ kɛn se, Piɛr ook do ɓee ki raan gɛn keem Raa.
9 No dia seguinte, ao meio-dia, Pedro subiu ao terraço para orar. Enquanto isso, os homens vinham pelo caminho, já perto de Jope.
10 Gaŋ gɔtn se Piɛr nam ɓo tɔɔlin̰a ɔɔ je kɔsɔ. Kaaɗ kɛn jaay kꞋtɛɗin̰ tɛɗ kɔsɔ se, naan̰ naar aak ne ɗim iin̰o gɔtn Raa ki.
10 Pedro ficou com fome e quis comer alguma coisa. Enquanto o almoço estava sendo feito, ele teve uma visão.
11 Naan̰ aak maakŋ raa ɔɔɗ waŋ ɔɔ aak naka aan gɔɔ kala magala kꞋdɔɔkin̰ taarin̰ gɔtɔ kaam sɔɔ ɔɔ nakŋ se bɔɔyɔ bini aan naaŋ ki tak.
11 Viu o céu aberto e uma coisa parecida com um grande lençol amarrado pelas quatro pontas, que descia até o chão.
12 Maakŋ nak kɛn aan gɔɔ kala se, naan̰ aak napar daage paac: kɛngen jɛɗege sɔɔ sɔɔ, kɛngen ɛrg kɛrgɛ ɔɔ ute napar yeelge paac.
12 Dentro daquilo havia todos os tipos de animais de quatro patas, de animais que se arrastam pelo chão e de aves.
13 Gɔtn se naan̰ booy mind deba ɗeekin̰ ɔɔ: «Piɛr iin̰i, daagen se Ꞌtɔk Ꞌtɔɔlɔ ɔɔ ɔsɔ.»
13 Então Pedro ouviu uma voz, que dizia:
14 Piɛr tɛrlin̰ ɔɔ: «A‑a Mɛluma! Gɔtn maam tiŋg tap ɓo daagen gɛn kɔs ey se, ɓii kalaŋ maam mꞋɔs te eyo.»
14 Pedro respondeu: — De jeito nenhum, Senhor! Eu nunca comi nenhuma coisa que a
15 Tɛr naan̰ booy mind debm se taaɗin̰ kuuy daala ɗeekin̰ ɔɔ: «Nakŋ kɛn jaay Raa tɛɗin̰ tɛɗga jiga se, naai ɔn̰te kaakin̰ aan gɔɔ nakŋ aak kusu.»
15 A voz falou de novo com ele:
16 Mind debm ese se taaɗ ɗɔɔlin̰ mɔtɔ, jaay ɓo nakŋ aan gɔɔ kala se tɛrl ook ɓaa maakŋ raa ki gɔtin̰ ki.
16 Isso aconteceu três vezes. Em seguida a coisa que parecia um lençol foi levada de volta para o céu.
17 Piɛr, nakŋ naan̰ aak se, deel don̰a ɔɔ saap mɛtn taar nakŋ se tap ɓo, naan̰ ɔnd ute mɛtin̰ eyo. Naɓo kaaɗ kɛn se sum ɓo, jee Kɔrney ɔlɗeno se, je je ɓee Simon ɔɔ kaaɗ kɛn se naaɗe aan taa ɗoobm Simon ki.
17 Pedro começou a perguntar a si mesmo o que aquela visão queria dizer. E naquele momento os homens que Cornélio havia mandado já tinham se informado sobre onde ficava a casa de Simão e estavam na porta.
18 Gɔtn se naaɗe daŋ jee maak ki ɔɔ tɔnd mɛtɗe ɔɔ: «Gaabm ron̰ Simon kɛn kꞋdaŋin̰ Piɛr se, utu gɔtn ara ki la?»
18 Eles chamaram alguém da casa e perguntaram: — Por acaso um homem chamado Simão Pedro está hospedado aqui?
19 Kaaɗ kɛn Piɛr jaay utu iŋg saap saap ɓɔrtɔ do nakŋ kɛn naan̰ aako se, gɔtn se *Nirl Salal taaɗin̰ ɔɔ: «ꞋƁooyo Piɛr! Gaabge mɔtɔ utu ɗaar gɔtn ese jei jea.
19 Pedro ainda estava pensando na visão, quando o Espírito Santo disse: — Escute! Estão aí três homens procurando você.
20 Iin̰ bɔɔy kɛskɛ Ꞌɓaa ɔŋɗe, ɔn̰te Ꞌnaaja ɔɔ Ꞌɓaaki kalaŋ taa jee se, maam ɓo mꞋɔlɗeno gɔti ki.»
20 Agora apronte-se, desça e vá com eles. Vá tranquilo porque fui eu que mandei que eles viessem aqui.
21 Gɔtn se Piɛr bɔɔy ɓaa ɔŋ jee se ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ: «Maam ɓo debm kɛn naase Ꞌjen̰ki se. Num naase Ꞌɓaakiro gɔtum ki tap ɓo bɛɛ ɗey la?»
21 Então Pedro desceu e disse aos homens: — Eu sou a pessoa que vocês estão procurando. Por que vieram aqui?
22 Naaɗe tɛrlin̰ ɔɔ: «Naaje se bubm asgargen kꞋdaŋin̰ Kɔrney se ɓo ɔljeno. Naan̰ se debm daan ki ɔɔ ɓeer Raa ki ɔɔ Yaudge ute dɛnɗe paac se, tɔɔmin̰a. Naan̰ se, ɓii kalaŋ *kɔɗn Raa ɓaaɗo taaɗin̰ ɔɔ n̰Ꞌɔl kꞋɓaa kꞋdaŋo Piɛr aɗe ɓaa ɓeen̰ ki, taa an̰ taaɗn taar Raa naan̰ Ꞌbooyo.»
22 Eles responderam: — Nós fomos mandados pelo comandante Cornélio. Ele é um homem bom,
23 Gɔtn se Piɛr ɓaanɗen ɓeene ɔɔ ɔndɗe mɛrtɛ ɔɔ naaɗe tooɗ iip gɔtin̰ ki.
23 Então Pedro convidou os homens para entrarem, e os hospedou ali naquela noite. No dia seguinte Pedro se aprontou e foi com eles, e alguns irmãos que moravam em Jope também foram.
24 Mɛtbeen̰ kɛn kuuy se, naan̰ ute jeen̰ge aan maakŋ gɛgɛr kɛn Sezare ki. Gaŋ kɔr naaɗe utu aan te ey se, Kɔrney daŋo taasin̰ge ute mɛɗn don̰ge, naaɗe tus iŋg aak kaamin̰a.
24 No outro dia chegaram à cidade de Cesareia. Cornélio e os parentes e amigos mais íntimos que ele tinha convidado já estavam esperando Pedro.
25 Kaaɗ kɛn Piɛr aan jaay ɛnd kɛnd ɓeen se, gɔtn se Kɔrney ɓaaɗo dɔɔɗin̰a ɔɔ ooc mɛtn jɛn̰ ki aan gɔɔ debm kɛn ɓaa keem Raa se.
25 Quando Pedro ia entrando, Cornélio veio ao seu encontro, ajoelhou-se e curvou a cabeça diante dele.
26 Gaŋ Piɛr ɔk jin̰a ɔɔ uun ɗaarin̰ ɗeekin̰ ɔɔ: «Ɔn̰te Ꞌtɛɗn bini; iin̰ raan! Ɓɛrɛ, maam kic mꞋdebkilimi aan gɔɔ naai sum.»
26 Mas Pedro fez com que ele se levantasse e disse: — Fique de pé, pois eu sou apenas um homem como você.
27 Piɛr ute Kɔrney jaay ɛnd kɛnd ɓeen se, naaɗe ɓaa ɓaao ɔɔ lee taaɗ taaɗ ute naapa. Kɛn naaɗe jaay aan se, ɔŋ jeege tusga dɛna.
27 Enquanto conversava com Cornélio, Pedro entrou na casa e encontrou muita gente reunida ali.
28 Gɔtn se Piɛr ɗeekɗen ɔɔ: «ꞋJeelki, maakŋ *Ko Taar Raa naaje Yaudge tu se gaasje ɔɔ jꞋɔn̰te kiŋg ute jeegen Yaudge eyo ɔɔ jꞋɔn̰te lee ɓeeɗege tu. Gaŋ maam se, Raa taaɗumga tal ɔɔ mꞋɔn̰te kaakŋ jee kuuy se aan gɔɔ jee aak kusu naanin̰ ki.
28 Então disse a todos: — Vocês sabem muito bem que a religião dos judeus não permite que eles façam amizade com não judeus ou entrem nas casas deles. Mas Deus me mostrou que eu não devo chamar ninguém de impuro ou de sujo.
29 Taa naan̰ se ɓo, kɛn naase ɔlki jaay kꞋdaŋumo se, maam naajo te eyo num mꞋɓaaɗoga. Ɓɔrse se Ꞌtaaɗumki tu, naase tap ɓo Ꞌdaŋumkiro se taa ɗi?»
29 Por isso, quando vocês me chamaram, eu vim de boa vontade. Agora quero saber por que foi que vocês mandaram me chamar.
30 Kɔrney tɛrlin̰ ɔɔ: «Ɓɔrse tɛɗga ɓii mɔtɔ aan kaaɗn do tɛgɛr ki aan gɔɔ kaaɗn ara se, maam mꞋiŋg mꞋeem keem Raa maakŋ ɓeem ki mꞋaak kaak bin se, mꞋaak gaaba kalaŋ ɗaar ɗaar naanum ki ute kalin̰ raap lak lak.
30 Cornélio respondeu: — Três dias atrás, às três horas da tarde, eu estava orando aqui em casa. De repente, um homem vestido com roupas brancas apareceu na minha frente
31 Naan̰ taaɗum ɔɔ: ‹Kɔrney! Keem Raa kɛn naai lee eem se, Raa booyiga ɔɔ bɛɛ kɛn naai lee tɛɗ jeege tu se lɛ, Raa dirigin̰ te eyo.
31 e disse: “Cornélio, Deus ouviu as suas orações e lembrou do que você tem feito para ajudar os pobres.
32 Ɓɔrse, ɔl jeege Japa ki, taa aɗe daŋ Simon kɛn kꞋdaŋin̰ Piɛr se, taa aɗe ɓaa gɔtn ara. Naan̰ ute ɓee gaab kɛn kꞋdaŋin̰ Simon kɛn debm rujn̰ daar kɛn ɓeen̰ taa baar ki se.›
32 Mande alguém até Jope a fim de buscar Simão, que também é chamado de Pedro. Ele está hospedado na casa de Simão, o curtidor, que mora na beira do mar.”
33 Gɔtn se maam mꞋnaar mꞋɔl jeege Japa ki, taa ai ɓaa daŋa ɔɔ kɛn naai aanga se, naaje maakje raap aak eyo. Taa naan̰ se, ɓɔrse naaje kꞋtusga paac naan Raa ki ɔɔ kꞋje kꞋbooy taar kɛn Mɛljege Raa taaɗio ɔɔ ajen taaɗ se.»
33 Então eu mandei chamar você logo, e você fez muito bem em vir. Agora estamos todos reunidos aqui na presença de Deus, prontos para ouvir o que o Senhor mandou você dizer.
34 Gɔtn se Piɛr ɛɛp taarin̰a ɗeekɗen ɔɔ: «Ɗeere, maam se mꞋjeelga Raa se naan̰ bɛɛr nam eyo.
34 Então Pedro começou a falar. Ele disse: — Agora eu sei que, de fato, Deus trata a todos de modo igual,
35 Gaŋ maakŋ mɛtjil jikilimge tun gay gay kic ɓo, debm kɛn ɓeer Raa ki ɔɔ tɛɗn nakgen ute ɗoobin̰ se, naan̰ se ɓo kɛn tɔɔl Raa ki.
35 pois ele aceita todos os que o temem e fazem o que é direito, seja qual for a sua raça.
36 Raa taaɗo taarin̰ gaan *Israɛlge tu ɔɔ ute ɗoobm Isa *al‑Masi se, naan̰ ɓaanoga te Labar Jiga kɛn Ꞌkɛɗn tɔɔsɛ jeege tu. Taa Isa se, naan̰ ɓo Mɛl jeege paac.
36 Vocês conhecem a mensagem que Deus mandou ao povo de Israel, anunciando a boa notícia de paz por meio de Jesus Cristo, que é o Senhor de todos.
37 Naase Ꞌjeelki nakgen ɓɔrse deel taa naaŋ Jude ki paac se, nakgen se baago taa naaŋ Galile ki, kaaɗ kɛn Jan‑Batist taaɗo mɛtn taar *batɛm kɛn naan̰ lee batizo jeege se.
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a terra de Israel, começando na Galileia, depois que João pregou a sua mensagem a respeito do batismo.
38 Naase Ꞌjeelki Raa kɛn bɛɛr ɔɔɗ Isan kɔɗn Nazarɛt se, ɛɗin̰ga tɔɔgŋ *Nirl Salal. Ɔɔ naase Ꞌjeelki kici, Isa se leeɗoga gɔtn ɓaa se paac ɔɔ naan̰ tɛɗ bɛɛ jeege tu ɔɔ ɛɗ lapia jeege tun kɛn *Ɓubm sitange tɔkɗega tɔk kaam jin̰a, taa Raa se utu te naan̰a.
38 Sabem também como Deus derramou o Espírito Santo sobre Jesus de Nazaré e lhe deu poder. Jesus andou por toda parte fazendo o bem e curando todos os que eram dominados pelo Diabo, porque Deus estava com ele.
39 «Naaje, *jee kaan̰ naabm Isage se, jꞋaakga ute kaamje ɔɔ kꞋbooyga ute bije, nakŋ kɛn naan̰ tɛɗo maakŋ naaŋ Yaudge tu ɔɔ maakŋ gɛgɛr kɛn Jeruzalɛm ki se. Naan̰ se ɓo kɛn Yaudge ɔk tup tɔɔlin̰ ro kaag ki se.
39 Nós somos testemunhas de tudo o que ele fez na terra de Israel, inclusive em Jerusalém. E depois o mataram, pregando-o numa cruz.
40 Gaŋ kɛn tɛɗ ɓii mɔtɔ se, Raa durin̰oga daan yoge tu ɔɔ ɔlin̰ naan̰ teec naan jeege tu,
40 Pedro continuou: — Porém Deus ressuscitou Jesus no terceiro dia e também fez com que ele aparecesse a nós.
41 naɓo naan̰ se teec te naan jeege tu paac eyo. Gaŋ naan̰ se teec naan naaje kɛn Raa bɛɛr tɔɔɗjenoga tɔɔɗ do dɔkin̰a taa naaje kꞋtɛɗn saaɗin̰ge. Naaje se, kɛn naan̰ ooy duro se kic ɓo, naaje jꞋɔsoga ɔɔ jꞋaayoga ute naan̰a.
41 Ele não foi visto por todo o povo, mas somente por nós, que somos as testemunhas que Deus já havia escolhido. Nós comemos e bebemos com ele depois que Deus o ressuscitou.
42 Naan̰ taaɗjeno ɔɔ kꞋɓaa kꞋtaaɗ Yaudge tu nakŋ kɛn naaje kꞋjꞋaako ɔɔ kꞋbooyo se ɔɔ jꞋaɗen taaɗn jꞋɔɔ: Isa se ɓo, debm kɛn Raa bɛɛr ɔɔɗin̰o gɛn kɔjn̰ bɔɔrɔ do jeege tun ooyga kooyo ɔɔ kɛngen utu zɛɛrɛ.
42 Jesus nos mandou anunciar o evangelho ao povo e testemunhar que ele foi posto por Deus como Juiz dos vivos e dos mortos.
43 Jee taaɗ taar teeco taar Raa ki do dɔkin̰ se paac taaɗoga saaɗn naan̰a; naaɗe ɗeek ɔɔ: ‹Debm jaay aalga maakin̰ do naan̰ ki num, Raa an̰ tɔɔl *kusin̰in̰ se paac naatn.›»
43 Todos os profetas falaram a respeito de Jesus, dizendo que os que creem nele recebem, por meio dele, o perdão dos pecados.
44 Kaaɗ kɛn Piɛr jaay utu ɗaar taaɗɗen taaɗ ɓɔrt sum ɓo, gɔtn se Nirl Salal naar bɔɔy do jeege tun paac iŋg booy booy taarin̰ se.
44 Quando Pedro ainda estava falando, o Espírito Santo desceu sobre todos os que estavam ouvindo a mensagem.
45 Yaudgen took aalga kaal maakɗe do Isa *al‑Masi kɛn ɓaaɗo ute Piɛr jaay aak nakŋ se, ɔkɗen taaɗ eyo taa naaɗe aak Raa se jeegen Yaudge ey se kic ɓo, naan̰ took ɛɗɗen Nirl Salal!
45 Os judeus seguidores de Jesus que tinham vindo de Jope com Pedro ficaram admirados por Deus ter derramado o dom do Espírito Santo sobre os não judeus.
46 Taa naaɗe booy jee se taaɗ taaɗ taar naaŋ jeegen kuuy ɔɔ tɔɔm Raa ɔɔ: «Raa se, naan̰ debm magal aak eyo.» Gɔtn se Piɛr taaɗɗen ɔɔ:
46 Pois eles ouviam os não judeus falarem em línguas estranhas e louvarem a grandeza de Deus. Então Pedro disse:
47 «Ɓɔrse, jee se lɛ, Raa ɛɗɗenga Nirl Salal aan gɔɔ naaje kici. Kɛn bin num jꞋɔn̰te gaasɗeki gɛn *batizn maan.»
47 — Estas pessoas receberam o Espírito Santo como nós também recebemos. Será que alguém vai proibir que sejam batizadas com água?
48 Gɔtn se naan̰ taaɗɗen ɔɔ: «Jee se kꞋbatizɗe ute ro Isa al‑Masi.»
48 Então mandou que aquelas pessoas fossem batizadas em nome de Jesus Cristo. E elas pediram a Pedro que ficasse ali alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.