Atos 10

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Maakŋ gɛgɛr kɛn Sezare ki se, gaaba kalaŋ kꞋdaŋin̰ Kɔrney ɔɔ gaabm se asgargen kaaru se, naan̰ ɓo bubɗe. Naan̰ maakŋ dɔɔl asgarge tun kꞋdaŋɗe Italige.
1 Um homem em Cesaréia, por nome Cornélio, centurião da corte chamada italiana,
2 Gaabm se ɔk taar *Raa ɔɔn̰ɔ ɔɔ naan̰ ute jee maakŋ ɓeen̰ ki paac se, ɓeer Raa ki. Naan̰ tɛɗ bɛɛ Yaudge tun jee daayge ɔɔ daayum naan̰ lee eem Raa.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa, e que fazia muitas esmolas ao povo e de contínuo orava a Deus,
3 Ɓii kalaŋ kaaɗn tɛgɛr ki se, Kɔrney aak kɔɗn Raa tal tal ɛndo kɛnd ɓeen̰ ki ɔɔ kɔɗn Raa se daŋin̰ ɔɔ: «Kɔrney!»
3 cerca da hora nona do dia, viu claramente em visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e lhe dizia: Cornélio!
4 Kɛn Kɔrney jaay aak kɔɗn Raa se, ɓeer ɔkin̰a ɔɔ naan̰ taaɗ kɔɗn Raa ki ɔɔ: «Kɛse ɗio, Jaamus?» Kɔɗn Raa tɛrlin̰ ɔɔ: «Keem Raa kɛn naai lee eeme ute tɛɗn bɛɛ kɛn naai lee tɛɗ jeege tu se, Raa dirigin̰ te eyo.
4 Este, fitando nele os olhos e atemorizado, perguntou: Que é, Senhor? O anjo respondeu-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 Ɓɔrse, ɔl jeege Japa ki taa aɗe daŋ Simon kɛn kꞋdaŋin̰ Piɛr se.
5 agora, pois, envia homens a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro;
6 Ɔɔ naan̰ utu iŋg ɓee gaab kɛn kꞋdaŋin̰ Simon kɛn debm rujn̰ daara se ɔɔ gaabm se, naan̰ ɓeen̰a taa baar ki.»
6 este se acha hospedado com um certo Simão, curtidor, cuja casa fica à beira-mar. {Ele te dirá o que deves fazer.}
7 Ɔɔ kɛn kɔɗn Raa jaay taaɗ taarin̰ aas jaay ɓaa se, gɔtn se Kɔrney daŋo maakŋ jee tɛɗn naabin̰ge tu se, jeege dio ute asgar kɛn jꞋɛɗin̰sin̰ kaam jin̰ se, ɔɔ asgar se, ɔk taar Raa ɔɔn̰ɔ.
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, Cornélio chamou dois dos seus domésticos e um piedoso soldado dos que estavam a seu serviço;
8 Taar kɔɗn Raa taaɗin̰ se, Kɔrney taaɗɗen mɛtin̰ paac, jaay ɓo ɔlɗen kꞋɓaa Japa ki.
8 e, havendo contado tudo, os enviou a Jope.
9 Gɔtn se jee kɛn Kɔrney ɔlɗen naaba se iin̰ ɓaa, ɔɔ mɛtbeen̰ kɛn naaɗe ɓaa ɓaa ɗoob ki jaay aan gɔɔr ute gɛgɛr Japa se, kaaɗ kɛn se kaaɗ aanga katara. Ɔɔ naan̰ kɛn se, Piɛr ook do ɓee ki raan gɛn keem Raa.
9 No dia seguinte, indo eles seu caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado para orar, cerca de hora sexta.
10 Gaŋ gɔtn se Piɛr nam ɓo tɔɔlin̰a ɔɔ je kɔsɔ. Kaaɗ kɛn jaay kꞋtɛɗin̰ tɛɗ kɔsɔ se, naan̰ naar aak ne ɗim iin̰o gɔtn Raa ki.
10 E tendo fome, quis comer; mas enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase,
11 Naan̰ aak maakŋ raa ɔɔɗ waŋ ɔɔ aak naka aan gɔɔ kala magala kꞋdɔɔkin̰ taarin̰ gɔtɔ kaam sɔɔ ɔɔ nakŋ se bɔɔyɔ bini aan naaŋ ki tak.
11 e via o céu aberto e um objeto descendo, como se fosse um grande lençol, sendo baixado pelas quatro pontas sobre a terra,
12 Maakŋ nak kɛn aan gɔɔ kala se, naan̰ aak napar daage paac: kɛngen jɛɗege sɔɔ sɔɔ, kɛngen ɛrg kɛrgɛ ɔɔ ute napar yeelge paac.
12 no qual havia de todos os quadrúpedes e répteis da terra e aves do céu.
13 Gɔtn se naan̰ booy mind deba ɗeekin̰ ɔɔ: «Piɛr iin̰i, daagen se Ꞌtɔk Ꞌtɔɔlɔ ɔɔ ɔsɔ.»
13 E uma voz lhe disse: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 Piɛr tɛrlin̰ ɔɔ: «A‑a Mɛluma! Gɔtn maam tiŋg tap ɓo daagen gɛn kɔs ey se, ɓii kalaŋ maam mꞋɔs te eyo.»
14 Mas Pedro respondeu: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Tɛr naan̰ booy mind debm se taaɗin̰ kuuy daala ɗeekin̰ ɔɔ: «Nakŋ kɛn jaay Raa tɛɗin̰ tɛɗga jiga se, naai ɔn̰te kaakin̰ aan gɔɔ nakŋ aak kusu.»
15 Pela segunda vez lhe falou a voz: Não chames tu comum ao que Deus purificou.
16 Mind debm ese se taaɗ ɗɔɔlin̰ mɔtɔ, jaay ɓo nakŋ aan gɔɔ kala se tɛrl ook ɓaa maakŋ raa ki gɔtin̰ ki.
16 Sucedeu isto por três vezes; e logo foi o objeto recolhido ao céu.
17 Piɛr, nakŋ naan̰ aak se, deel don̰a ɔɔ saap mɛtn taar nakŋ se tap ɓo, naan̰ ɔnd ute mɛtin̰ eyo. Naɓo kaaɗ kɛn se sum ɓo, jee Kɔrney ɔlɗeno se, je je ɓee Simon ɔɔ kaaɗ kɛn se naaɗe aan taa ɗoobm Simon ki.
17 Enquanto Pedro refletia, perplexo, sobre o que seria a visão que tivera, eis que os homens enviados por Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam à porta.
18 Gɔtn se naaɗe daŋ jee maak ki ɔɔ tɔnd mɛtɗe ɔɔ: «Gaabm ron̰ Simon kɛn kꞋdaŋin̰ Piɛr se, utu gɔtn ara ki la?»
18 E, chamando, indagavam se ali estava hospedado Simão, que tinha por sobrenome Pedro.
19 Kaaɗ kɛn Piɛr jaay utu iŋg saap saap ɓɔrtɔ do nakŋ kɛn naan̰ aako se, gɔtn se *Nirl Salal taaɗin̰ ɔɔ: «ꞋƁooyo Piɛr! Gaabge mɔtɔ utu ɗaar gɔtn ese jei jea.
19 Estando Pedro ainda a meditar sobre a visão, o Espírito lhe disse: Eis que dois homens te procuram.
20 Iin̰ bɔɔy kɛskɛ Ꞌɓaa ɔŋɗe, ɔn̰te Ꞌnaaja ɔɔ Ꞌɓaaki kalaŋ taa jee se, maam ɓo mꞋɔlɗeno gɔti ki.»
20 Levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu tos enviei.
21 Gɔtn se Piɛr bɔɔy ɓaa ɔŋ jee se ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ: «Maam ɓo debm kɛn naase Ꞌjen̰ki se. Num naase Ꞌɓaakiro gɔtum ki tap ɓo bɛɛ ɗey la?»
21 E descendo Pedro ao encontro desses homens, disse: Sou eu a quem procurais; qual é a causa por que viestes?
22 Naaɗe tɛrlin̰ ɔɔ: «Naaje se bubm asgargen kꞋdaŋin̰ Kɔrney se ɓo ɔljeno. Naan̰ se debm daan ki ɔɔ ɓeer Raa ki ɔɔ Yaudge ute dɛnɗe paac se, tɔɔmin̰a. Naan̰ se, ɓii kalaŋ *kɔɗn Raa ɓaaɗo taaɗin̰ ɔɔ n̰Ꞌɔl kꞋɓaa kꞋdaŋo Piɛr aɗe ɓaa ɓeen̰ ki, taa an̰ taaɗn taar Raa naan̰ Ꞌbooyo.»
22 Eles responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus e que tem bom testemunho de toda a nação judaica, foi avisado por um santo anjo para te chamar à sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 Gɔtn se Piɛr ɓaanɗen ɓeene ɔɔ ɔndɗe mɛrtɛ ɔɔ naaɗe tooɗ iip gɔtin̰ ki.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, os hospedou. No dia seguinte levantou-se e partiu com eles, e alguns irmãos, dentre os de Jope, o acompanharam.
24 Mɛtbeen̰ kɛn kuuy se, naan̰ ute jeen̰ge aan maakŋ gɛgɛr kɛn Sezare ki. Gaŋ kɔr naaɗe utu aan te ey se, Kɔrney daŋo taasin̰ge ute mɛɗn don̰ge, naaɗe tus iŋg aak kaamin̰a.
24 No outro dia entrou em Cesaréia. E Cornélio os esperava, tendo reunido os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Kaaɗ kɛn Piɛr aan jaay ɛnd kɛnd ɓeen se, gɔtn se Kɔrney ɓaaɗo dɔɔɗin̰a ɔɔ ooc mɛtn jɛn̰ ki aan gɔɔ debm kɛn ɓaa keem Raa se.
25 Quando Pedro ia entrar, veio-lhe Cornélio ao encontro e, prostrando-se a seus pés, o adorou.
26 Gaŋ Piɛr ɔk jin̰a ɔɔ uun ɗaarin̰ ɗeekin̰ ɔɔ: «Ɔn̰te Ꞌtɛɗn bini; iin̰ raan! Ɓɛrɛ, maam kic mꞋdebkilimi aan gɔɔ naai sum.»
26 Mas Pedro o ergueu, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Piɛr ute Kɔrney jaay ɛnd kɛnd ɓeen se, naaɗe ɓaa ɓaao ɔɔ lee taaɗ taaɗ ute naapa. Kɛn naaɗe jaay aan se, ɔŋ jeege tusga dɛna.
27 E conversando com ele, entrou e achou muitos reunidos,
28 Gɔtn se Piɛr ɗeekɗen ɔɔ: «ꞋJeelki, maakŋ *Ko Taar Raa naaje Yaudge tu se gaasje ɔɔ jꞋɔn̰te kiŋg ute jeegen Yaudge eyo ɔɔ jꞋɔn̰te lee ɓeeɗege tu. Gaŋ maam se, Raa taaɗumga tal ɔɔ mꞋɔn̰te kaakŋ jee kuuy se aan gɔɔ jee aak kusu naanin̰ ki.
28 e disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem devo chamar comum ou imundo;
29 Taa naan̰ se ɓo, kɛn naase ɔlki jaay kꞋdaŋumo se, maam naajo te eyo num mꞋɓaaɗoga. Ɓɔrse se Ꞌtaaɗumki tu, naase tap ɓo Ꞌdaŋumkiro se taa ɗi?»
29 pelo que, sendo chamado, vim sem objeção. Pergunto pois: Por que razão mandastes chamar-me?
30 Kɔrney tɛrlin̰ ɔɔ: «Ɓɔrse tɛɗga ɓii mɔtɔ aan kaaɗn do tɛgɛr ki aan gɔɔ kaaɗn ara se, maam mꞋiŋg mꞋeem keem Raa maakŋ ɓeem ki mꞋaak kaak bin se, mꞋaak gaaba kalaŋ ɗaar ɗaar naanum ki ute kalin̰ raap lak lak.
30 Então disse Cornélio: Faz agora quatro dias que eu estava orando em minha casa à hora nona, e eis que diante de mim se apresentou um homem com vestiduras resplandecentes,
31 Naan̰ taaɗum ɔɔ: ‹Kɔrney! Keem Raa kɛn naai lee eem se, Raa booyiga ɔɔ bɛɛ kɛn naai lee tɛɗ jeege tu se lɛ, Raa dirigin̰ te eyo.
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Ɓɔrse, ɔl jeege Japa ki, taa aɗe daŋ Simon kɛn kꞋdaŋin̰ Piɛr se, taa aɗe ɓaa gɔtn ara. Naan̰ ute ɓee gaab kɛn kꞋdaŋin̰ Simon kɛn debm rujn̰ daar kɛn ɓeen̰ taa baar ki se.›
32 Envia, pois, a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro; ele está hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 Gɔtn se maam mꞋnaar mꞋɔl jeege Japa ki, taa ai ɓaa daŋa ɔɔ kɛn naai aanga se, naaje maakje raap aak eyo. Taa naan̰ se, ɓɔrse naaje kꞋtusga paac naan Raa ki ɔɔ kꞋje kꞋbooy taar kɛn Mɛljege Raa taaɗio ɔɔ ajen taaɗ se.»
33 Portanto mandei logo chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora pois estamos todos aqui presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto te foi ordenado pelo Senhor.
34 Gɔtn se Piɛr ɛɛp taarin̰a ɗeekɗen ɔɔ: «Ɗeere, maam se mꞋjeelga Raa se naan̰ bɛɛr nam eyo.
34 Então Pedro, tomando a palavra, disse: Na verdade reconheço que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Gaŋ maakŋ mɛtjil jikilimge tun gay gay kic ɓo, debm kɛn ɓeer Raa ki ɔɔ tɛɗn nakgen ute ɗoobin̰ se, naan̰ se ɓo kɛn tɔɔl Raa ki.
35 mas que lhe é aceitável aquele que, em qualquer nação, o teme e pratica o que é justo.
36 Raa taaɗo taarin̰ gaan *Israɛlge tu ɔɔ ute ɗoobm Isa *al‑Masi se, naan̰ ɓaanoga te Labar Jiga kɛn Ꞌkɛɗn tɔɔsɛ jeege tu. Taa Isa se, naan̰ ɓo Mɛl jeege paac.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo {este é o Senhor de todos}.
37 Naase Ꞌjeelki nakgen ɓɔrse deel taa naaŋ Jude ki paac se, nakgen se baago taa naaŋ Galile ki, kaaɗ kɛn Jan‑Batist taaɗo mɛtn taar *batɛm kɛn naan̰ lee batizo jeege se.
37 esta palavra, vós bem sabeis, foi proclamada por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou,
38 Naase Ꞌjeelki Raa kɛn bɛɛr ɔɔɗ Isan kɔɗn Nazarɛt se, ɛɗin̰ga tɔɔgŋ *Nirl Salal. Ɔɔ naase Ꞌjeelki kici, Isa se leeɗoga gɔtn ɓaa se paac ɔɔ naan̰ tɛɗ bɛɛ jeege tu ɔɔ ɛɗ lapia jeege tun kɛn *Ɓubm sitange tɔkɗega tɔk kaam jin̰a, taa Raa se utu te naan̰a.
38 concernente a Jesus de Nazaré, como Deus o ungiu com o Espírito Santo e com poder; o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do Diabo, porque Deus era com ele.
39 «Naaje, *jee kaan̰ naabm Isage se, jꞋaakga ute kaamje ɔɔ kꞋbooyga ute bije, nakŋ kɛn naan̰ tɛɗo maakŋ naaŋ Yaudge tu ɔɔ maakŋ gɛgɛr kɛn Jeruzalɛm ki se. Naan̰ se ɓo kɛn Yaudge ɔk tup tɔɔlin̰ ro kaag ki se.
39 Nós somos testemunhas de tudo quanto fez, tanto na terra dos judeus como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Gaŋ kɛn tɛɗ ɓii mɔtɔ se, Raa durin̰oga daan yoge tu ɔɔ ɔlin̰ naan̰ teec naan jeege tu,
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia e lhe concedeu que se manifestasse,
41 naɓo naan̰ se teec te naan jeege tu paac eyo. Gaŋ naan̰ se teec naan naaje kɛn Raa bɛɛr tɔɔɗjenoga tɔɔɗ do dɔkin̰a taa naaje kꞋtɛɗn saaɗin̰ge. Naaje se, kɛn naan̰ ooy duro se kic ɓo, naaje jꞋɔsoga ɔɔ jꞋaayoga ute naan̰a.
41 não a todo povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele depois que ressurgiu dentre os mortos.
42 Naan̰ taaɗjeno ɔɔ kꞋɓaa kꞋtaaɗ Yaudge tu nakŋ kɛn naaje kꞋjꞋaako ɔɔ kꞋbooyo se ɔɔ jꞋaɗen taaɗn jꞋɔɔ: Isa se ɓo, debm kɛn Raa bɛɛr ɔɔɗin̰o gɛn kɔjn̰ bɔɔrɔ do jeege tun ooyga kooyo ɔɔ kɛngen utu zɛɛrɛ.
42 Este nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Jee taaɗ taar teeco taar Raa ki do dɔkin̰ se paac taaɗoga saaɗn naan̰a; naaɗe ɗeek ɔɔ: ‹Debm jaay aalga maakin̰ do naan̰ ki num, Raa an̰ tɔɔl *kusin̰in̰ se paac naatn.›»
43 A ele todos os profetas dão testemunho de que todo o que nele crê receberá a remissão dos pecados pelo seu nome.
44 Kaaɗ kɛn Piɛr jaay utu ɗaar taaɗɗen taaɗ ɓɔrt sum ɓo, gɔtn se Nirl Salal naar bɔɔy do jeege tun paac iŋg booy booy taarin̰ se.
44 Enquanto Pedro ainda dizia estas coisas, desceu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Yaudgen took aalga kaal maakɗe do Isa *al‑Masi kɛn ɓaaɗo ute Piɛr jaay aak nakŋ se, ɔkɗen taaɗ eyo taa naaɗe aak Raa se jeegen Yaudge ey se kic ɓo, naan̰ took ɛɗɗen Nirl Salal!
45 Os crentes que eram de circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que também sobre os gentios se derramasse o dom do Espírito Santo;
46 Taa naaɗe booy jee se taaɗ taaɗ taar naaŋ jeegen kuuy ɔɔ tɔɔm Raa ɔɔ: «Raa se, naan̰ debm magal aak eyo.» Gɔtn se Piɛr taaɗɗen ɔɔ:
46 porque os ouviam falar línguas e magnificar a Deus.
47 «Ɓɔrse, jee se lɛ, Raa ɛɗɗenga Nirl Salal aan gɔɔ naaje kici. Kɛn bin num jꞋɔn̰te gaasɗeki gɛn *batizn maan.»
47 Respondeu então Pedro: Pode alguém porventura recusar a água para que não sejam batizados estes que também, como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Gɔtn se naan̰ taaɗɗen ɔɔ: «Jee se kꞋbatizɗe ute ro Isa al‑Masi.»
48 Mandou, pois, que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então lhe rogaram que ficasse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.