2 Coríntios 7
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NVT
1 Jee maak‑jemge, aan gɔɔ *Raa taaɗjenkiga taaɗ ɔɔ utu ajeki tɛɗn nakgen se, kꞋtug kꞋɗaapki rojege: jꞋɔn̰te Ꞌsaapki ɔɔ jꞋɔn̰te Ꞌtɛɗki nakŋ *kusin̰ naan Raa ki. Aan gɔɔ naajege kꞋɓeerki Raa ki se, iŋgki kiŋg kɛn *salal naanin̰ ki.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo que contamina o corpo ou o espírito, tornando-nos cada vez mais santos porque tememos a Deus.
2 Ɔɔɗjeki maakse ɔɔ Ꞌjejeki. Naaje lɛ, kꞋtɛɗ te nakŋ *kusin̰ nam ki eyo, kꞋrɛj te nam gɛn tuj nam eyo, ɔɔ nam lɛ jꞋaan̰in̰ te dal gɛn kuun ɗimin̰ eyo.
2 Peço-lhes que abram o coração para nós. Não prejudicamos ninguém, nem desencaminhamos ninguém, nem nos aproveitamos de ninguém.
3 Kɛn maam jaay mꞋtaaɗsen taargen se, taa mꞋasen kɔkŋ mindse eyo. Ɗeere, taar se maam mꞋtaaɗin̰oga taaɗa mꞋɔɔ: naaje se kꞋjese ɔɔ kɛn yoje lɔɓu kaajje, naaje se kꞋtɛɗkiga kalaŋ ute naase.
3 Não digo isso para condená-los. Já lhes disse que vocês estão em nosso coração. Estamos juntos, seja para morrer, seja para viver.
4 Maam se mꞋjeelse, maakum tap ɓo naaj dose ki eyo. Ute nakgen ɔɔn̰ kɛn aan doje ki se kic ɓo, maam mꞋɔk maakum tɔɔgɔ ɔɔ ute naan̰ se kic ɓo, maakum raap dɛn aak eyo.
4 Tenho muita confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Vocês têm me encorajado grandemente e me proporcionado alegria, apesar de todas as nossas aflições.
5 ꞋJeelki, kɛn naaje jaay jꞋaan taa naaŋ Masedoan ki se, naaje jꞋɔŋ te gɔtn tɔɔl maakje eyo. Num gɔtɔ ɓaa se paac nakgen ɔɔn̰ aan doje ki, jeege iin̰o roje ki ɔɔ gɔtn se nirlje ɔndje gak gak.
5 Quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso. Enfrentamos conflitos de todos os lados, com batalhas externas e temores internos.
6 Num Raa debm ɛɗjen kaay kaam se, naan̰ ɓo sɛljenga maakje ɔɔ ɛɗjenga kaay kaama ute kaan Titn gɔtn ara se.
6 Mas Deus, que conforta os desanimados, nos encorajou com a chegada de Tito.
7 Num ute kaanin̰ gɔtn ara sum eyo, naɓo Tit taaɗjenoga ɔɔ naase ɛɗin̰kiroga kaay kaama. Kɛse ɓo kɛn sɛljen maakje ɔɔ ɛɗjen kaay kaama naaje ki kici. Naase Ꞌjeki ɔkki amki kaakŋ ute kaamse tak. Taa nakŋ naase Ꞌtɛɗki jig ey se ɛɗsenga maak‑tuju. Naase se Ꞌje amki naaka ji jee wɔɔyumge tu. Kɛn maam jaay mꞋbooy taar se, maakum raap dɛn aak eyo.
7 Sua presença foi uma alegria, como também o foi a notícia que ele nos trouxe do encorajamento que recebeu de vocês. Quando ele nos contou quanto desejam me ver, quanto lamentam o que aconteceu e quão dedicados são a mim, fiquei muito feliz!
8 Taa naan̰ se ɓo, maktubm kɛn maam mꞋraaŋsen se jaay tujsenga maakse kic num, naɓo maam ki se mꞋaakin̰ se ɔk taar eyo. Ɗeere, mɛtn‑jiki se, maam mꞋɔɔ mꞋraaŋin̰ te ey kic ɓo jiga, taa maktubm se maam mꞋaakin̰ se tujsenga maaksen dɛn aak eyo, naɓo kɛn tujsen maakse se daanin̰ dɔk te eyo.
8 Não me arrependo de ter enviado aquela carta severa, embora a princípio tenha lamentado a dor que ela lhes causou, ainda que por algum tempo.
9 Num gaŋ ɓɔrse, maam maakum raap taa maktubm kɛn maam mꞋraaŋsen se. Ey num maam se maakum raap taa maaksen tujse eyo. Num kɛn ɔlum jaay maakum raap se, taa naase Ꞌjeelkiga kusin̰se ɔɔ Ꞌtɛrlkiga maakse do Raa ki. Taa naan̰ se ɓo, maak‑tujn̰ naase se aan gɔɔ kɛn Raa maakin̰ jen ro ki, bin se naaje se kꞋtɛɗsen te kusin̰ eyo.
9 Agora, porém, alegro-me por tê-la enviado, não pela tristeza que causou, mas porque a dor os levou ao arrependimento. Foi o tipo de tristeza que Deus espera de seu povo, portanto não lhes causamos mal algum.
10 Taa maak‑tujn̰ kɛn iin̰o gɔtn Raa ki se ɔl deba tɛrl maakin̰a ɔɔ ɔlin̰ gɔtn kaaj ki; ɔɔ maak‑tujn̰ bin se ɔk taar eyo. Num gaŋ maak‑tujn̰ gɛn do *duni se lɛ, naan̰ se ɔl deba yo ki.
10 Porque a tristeza que é da vontade de Deus conduz ao arrependimento e resulta em salvação. Não é uma tristeza que causa remorso. Mas a tristeza do mundo resulta em morte.
11 Ɗeere, maak‑tujn̰ naase se iin̰o gɔtn Raa ki. Aakki nakŋ kɛn naan̰ ɔlse naase Ꞌtɛɗki: ɓɔrse naase Ꞌnaar Ꞌtɛrlkiroga gɛn tɛɗn nakŋ bɛɛ, naase Ꞌjeki aki taaɗ Ꞌɗaapm taarse, nakŋ naase Ꞌtɛɗkiro se Ꞌsaapin̰ki ɔɔki kɛn tɛɗin̰kiro te ey kic ɓo bɛɛ, kusin̰ naase Ꞌtɛɗki se ɔlsenga ɓeere maakse ki, naase je amki kaaka, naase Ꞌdɔŋki Ꞌje aki tɛɗn nakŋ kɛn Raa maakin̰ jen ro ki, ɔɔ debm kɛn tɛɗ kusin̰ se, naase Ꞌjeki jꞋan̰ dabara. Ute nakgen naase Ꞌtɛɗki paac se, naase Ꞌjeki taaɗn jeege tu ɔɔki maakŋ nakge tun se, ɔlsen naase eyo.
11 Vejam o que a tristeza que vem de Deus produziu em vocês! Trouxe dedicação, defesa de suas ações, indignação, temor, desejo de me ver, zelo e prontidão em punir a injustiça. Vocês mostraram que fizeram todo o necessário para corrigir a situação.
12 Bin ɓo, maktubm kɛn maam mꞋraaŋsen se, maam mꞋraaŋ debm kɛn tɛɗ kusin̰ naapin̰ ki se eyo, ey lɛ deb kɛn naan̰ kꞋtujin̰ maakin̰ se eyo kici. Num maam mꞋraaŋsen se, taa mꞋje naan Raa ki se, naase malin̰ge aki jeel rose ki, naase se Ꞌjejeki ute maakse paac ɔɔ Ꞌjeelki taar naaje kꞋtaaɗsen se lɛ, taar mɛt ki.
12 Portanto, não lhes escrevi para falar de quem havia errado e de quem havia sido prejudicado, mas para que, diante de Deus, pudessem ver por si mesmos como são dedicados a nós.
13 Kɛse ɓo nakŋ kɛn ɛɗjeno kaay kaama. Naan̰ se ɛɗjeno ɓo kaay kaam sum eyo, num naaje se maakje raapo dɛn aak eyo kɛn jꞋaak Tit jaay maakin̰ raap se, taa naase paac Ꞌraapin̰kiroga maakin̰ aak eyo.
13 Fomos grandemente encorajados por isso. Além de nos sentirmos encorajados, ficamos particularmente contentes de ver Tito alegre porque todos vocês o receberam bem e o tranquilizaram.
14 Kɛn maam jaay mꞋɔlin̰ gɔtse ki se, maam mꞋtɔɔmsenga naanin̰ ki ɔɔ ɓɔrse naase ɔlumki te maakŋ sɔkɔn̰ ki eyo. Taa taargen paacn̰ naaje kꞋtaaɗseno se, mɛt ki ɔɔ tɔɔm kɛn naaje kꞋtɔɔmseno naan Tit ki se kic ɓo, mɛt ki, kꞋtɛɗ te taar‑kɔɔɓ eyo.
14 Eu tinha dito a ele quanto me orgulhava de vocês, e vocês não me decepcionaram. Sempre lhes disse a verdade, e ficou provado que eu tinha razão ao elogiá-los!
15 Kaaɗ kɛn naan̰ iŋgo gɔtse ki se, naase Ꞌdɔɔɗ ɔkin̰kiroga jiga, aalin̰kiroga maak ki ɔɔ Ꞌtook uunkiroga taarin̰a. Kɛn naan̰ jaay saap do nakge tun naase Ꞌtɛɗin̰kiro paac se, ɔlin̰ naan̰ jese dɛn cir kɛn deete.
15 Ele os estima ainda mais quando se lembra de como todos vocês lhe obedeceram e o receberam bem, com temor e profundo respeito.
16 Maam se maakum raapo taa mꞋjeelse, naase se jee kɛn maam mꞋkɔŋ kaal maakum dose ki paac.
16 Fico muito feliz por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.