2 Coríntios 7
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NTLH
1 Jee maak‑jemge, aan gɔɔ *Raa taaɗjenkiga taaɗ ɔɔ utu ajeki tɛɗn nakgen se, kꞋtug kꞋɗaapki rojege: jꞋɔn̰te Ꞌsaapki ɔɔ jꞋɔn̰te Ꞌtɛɗki nakŋ *kusin̰ naan Raa ki. Aan gɔɔ naajege kꞋɓeerki Raa ki se, iŋgki kiŋg kɛn *salal naanin̰ ki.
1 Meus queridos amigos, todas essas promessas são para nós. Por isso purifiquemos a nós mesmos de tudo o que torna impuro o nosso corpo e a nossa alma. E, temendo a Deus , vivamos uma vida completamente dedicada a ele.
2 Ɔɔɗjeki maakse ɔɔ Ꞌjejeki. Naaje lɛ, kꞋtɛɗ te nakŋ *kusin̰ nam ki eyo, kꞋrɛj te nam gɛn tuj nam eyo, ɔɔ nam lɛ jꞋaan̰in̰ te dal gɛn kuun ɗimin̰ eyo.
2 Deem um lugar para nós no coração de vocês. Nós não prejudicamos ninguém, não causamos a desgraça de ninguém e não procuramos tirar vantagem de ninguém.
3 Kɛn maam jaay mꞋtaaɗsen taargen se, taa mꞋasen kɔkŋ mindse eyo. Ɗeere, taar se maam mꞋtaaɗin̰oga taaɗa mꞋɔɔ: naaje se kꞋjese ɔɔ kɛn yoje lɔɓu kaajje, naaje se kꞋtɛɗkiga kalaŋ ute naase.
3 Não digo isso para condenar vocês. Pois, como eu disse antes, vocês são tão amados por nós, que estamos sempre juntos, tanto para morrer como para viver.
4 Maam se mꞋjeelse, maakum tap ɓo naaj dose ki eyo. Ute nakgen ɔɔn̰ kɛn aan doje ki se kic ɓo, maam mꞋɔk maakum tɔɔgɔ ɔɔ ute naan̰ se kic ɓo, maakum raap dɛn aak eyo.
4 Tenho muita confiança em vocês e me orgulho de vocês. No meio de todas as nossas aflições, eu continuo muito animado e cheio de alegria.
5 ꞋJeelki, kɛn naaje jaay jꞋaan taa naaŋ Masedoan ki se, naaje jꞋɔŋ te gɔtn tɔɔl maakje eyo. Num gɔtɔ ɓaa se paac nakgen ɔɔn̰ aan doje ki, jeege iin̰o roje ki ɔɔ gɔtn se nirlje ɔndje gak gak.
5 Mesmo depois de termos chegado à província da Macedônia, não descansamos nada. Em todos os lugares houve problemas, lutas com os de fora e medo no nosso coração.
6 Num Raa debm ɛɗjen kaay kaam se, naan̰ ɓo sɛljenga maakje ɔɔ ɛɗjenga kaay kaama ute kaan Titn gɔtn ara se.
6 Porém Deus, que anima os desanimados, nos animou com a chegada de Tito.
7 Num ute kaanin̰ gɔtn ara sum eyo, naɓo Tit taaɗjenoga ɔɔ naase ɛɗin̰kiroga kaay kaama. Kɛse ɓo kɛn sɛljen maakje ɔɔ ɛɗjen kaay kaama naaje ki kici. Naase Ꞌjeki ɔkki amki kaakŋ ute kaamse tak. Taa nakŋ naase Ꞌtɛɗki jig ey se ɛɗsenga maak‑tuju. Naase se Ꞌje amki naaka ji jee wɔɔyumge tu. Kɛn maam jaay mꞋbooy taar se, maakum raap dɛn aak eyo.
7 E não foi somente a chegada dele que nos animou, mas também a informação dada por ele de que vocês o animaram. Ele contou que vocês estão com saudade de mim e disse que estão muito tristes e estão prontos para me defender. Por isso agora estou mais feliz ainda.
8 Taa naan̰ se ɓo, maktubm kɛn maam mꞋraaŋsen se jaay tujsenga maakse kic num, naɓo maam ki se mꞋaakin̰ se ɔk taar eyo. Ɗeere, mɛtn‑jiki se, maam mꞋɔɔ mꞋraaŋin̰ te ey kic ɓo jiga, taa maktubm se maam mꞋaakin̰ se tujsenga maaksen dɛn aak eyo, naɓo kɛn tujsen maakse se daanin̰ dɔk te eyo.
8 Não me arrependo de ter escrito aquela carta , embora vocês tenham ficado tristes por causa dela. Quando soube que a carta os deixou tristes por algum tempo, eu poderia ter ficado arrependido.
9 Num gaŋ ɓɔrse, maam maakum raap taa maktubm kɛn maam mꞋraaŋsen se. Ey num maam se maakum raap taa maaksen tujse eyo. Num kɛn ɔlum jaay maakum raap se, taa naase Ꞌjeelkiga kusin̰se ɔɔ Ꞌtɛrlkiga maakse do Raa ki. Taa naan̰ se ɓo, maak‑tujn̰ naase se aan gɔɔ kɛn Raa maakin̰ jen ro ki, bin se naaje se kꞋtɛɗsen te kusin̰ eyo.
9 Mas agora estou alegre, não porque vocês ficaram tristes, mas porque aquela tristeza fez com que vocês se arrependessem. Aquela tristeza foi usada por Deus, e assim nós não causamos nenhum mal a vocês.
10 Taa maak‑tujn̰ kɛn iin̰o gɔtn Raa ki se ɔl deba tɛrl maakin̰a ɔɔ ɔlin̰ gɔtn kaaj ki; ɔɔ maak‑tujn̰ bin se ɔk taar eyo. Num gaŋ maak‑tujn̰ gɛn do *duni se lɛ, naan̰ se ɔl deba yo ki.
10 Pois a tristeza que é usada por Deus produz o arrependimento que leva à salvação; e nisso não há motivo para alguém ficar triste. Mas as tristezas deste mundo produzem a morte.
11 Ɗeere, maak‑tujn̰ naase se iin̰o gɔtn Raa ki. Aakki nakŋ kɛn naan̰ ɔlse naase Ꞌtɛɗki: ɓɔrse naase Ꞌnaar Ꞌtɛrlkiroga gɛn tɛɗn nakŋ bɛɛ, naase Ꞌjeki aki taaɗ Ꞌɗaapm taarse, nakŋ naase Ꞌtɛɗkiro se Ꞌsaapin̰ki ɔɔki kɛn tɛɗin̰kiro te ey kic ɓo bɛɛ, kusin̰ naase Ꞌtɛɗki se ɔlsenga ɓeere maakse ki, naase je amki kaaka, naase Ꞌdɔŋki Ꞌje aki tɛɗn nakŋ kɛn Raa maakin̰ jen ro ki, ɔɔ debm kɛn tɛɗ kusin̰ se, naase Ꞌjeki jꞋan̰ dabara. Ute nakgen naase Ꞌtɛɗki paac se, naase Ꞌjeki taaɗn jeege tu ɔɔki maakŋ nakge tun se, ɔlsen naase eyo.
11 Vocês suportaram a tristeza da maneira que agrada a Deus. E vejam agora os resultados: isso fez com que vocês levassem a sério o assunto e resolvessem se defender. Fez também com que vocês ficassem zangados e com medo. Depois ficaram com vontade de me ver e resolveram castigar o culpado. Em tudo isso vocês mostraram que não tiveram nenhuma culpa naquele caso.
12 Bin ɓo, maktubm kɛn maam mꞋraaŋsen se, maam mꞋraaŋ debm kɛn tɛɗ kusin̰ naapin̰ ki se eyo, ey lɛ deb kɛn naan̰ kꞋtujin̰ maakin̰ se eyo kici. Num maam mꞋraaŋsen se, taa mꞋje naan Raa ki se, naase malin̰ge aki jeel rose ki, naase se Ꞌjejeki ute maakse paac ɔɔ Ꞌjeelki taar naaje kꞋtaaɗsen se lɛ, taar mɛt ki.
12 Portanto, embora tivesse escrito aquela carta, eu não a escrevi por causa de quem ofendeu , nem por causa da pessoa que foi ofendida. Pelo contrário, escrevi a carta para tornar claro a vocês que Deus sabe do grande cuidado que vocês têm por nós.
13 Kɛse ɓo nakŋ kɛn ɛɗjeno kaay kaama. Naan̰ se ɛɗjeno ɓo kaay kaam sum eyo, num naaje se maakje raapo dɛn aak eyo kɛn jꞋaak Tit jaay maakin̰ raap se, taa naase paac Ꞌraapin̰kiroga maakin̰ aak eyo.
13 Foi por isso que ficamos animados. Além do ânimo que recebemos, ficamos mais contentes ainda vendo a alegria de Tito; pois todos vocês o têm ajudado a sentir-se bem.
14 Kɛn maam jaay mꞋɔlin̰ gɔtse ki se, maam mꞋtɔɔmsenga naanin̰ ki ɔɔ ɓɔrse naase ɔlumki te maakŋ sɔkɔn̰ ki eyo. Taa taargen paacn̰ naaje kꞋtaaɗseno se, mɛt ki ɔɔ tɔɔm kɛn naaje kꞋtɔɔmseno naan Tit ki se kic ɓo, mɛt ki, kꞋtɛɗ te taar‑kɔɔɓ eyo.
14 Eu havia falado muito bem de vocês a ele, e vocês não me desapontaram. Temos sempre dito a verdade a vocês. Assim também é verdadeiro o elogio que fizemos a Tito a respeito de vocês.
15 Kaaɗ kɛn naan̰ iŋgo gɔtse ki se, naase Ꞌdɔɔɗ ɔkin̰kiroga jiga, aalin̰kiroga maak ki ɔɔ Ꞌtook uunkiroga taarin̰a. Kɛn naan̰ jaay saap do nakge tun naase Ꞌtɛɗin̰kiro paac se, ɔlin̰ naan̰ jese dɛn cir kɛn deete.
15 E o amor dele por vocês cresce cada vez mais quando ele lembra como vocês todos estavam prontos para obedecer e como o receberam com humildade e respeito.
16 Maam se maakum raapo taa mꞋjeelse, naase se jee kɛn maam mꞋkɔŋ kaal maakum dose ki paac.
16 Estou alegre por poder confiar completamente em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.